Ben saydım 39 oldu. Ha gayret

“Başbakan ya bizimle görüşecek, ya PKK ile , ya aydınlarla (!) ya da Öcalan’la (sayını da var)” Bunu söyleyen bir Partinin genel başkan yardımcısı ve milletvekili ama aslında kimin vekili olduğu da belli. Bu ülkenin birliğini beraberliğini korumak için, Türk milletinin önünde yemin eden bu insanlar, terör örgütünü temsil ettiklerini alenen beyan ettikleri halde, ülkenin birliğini beraberliğini sağlamak her şeyden önce vazifesi olan, bir tek Allah kulundan tık yok. “Söz var ,eylem yok” anlayışındalar.

Ne diyelim..Demek ki örgüt üyesi olmak suç değilmiş. Ya da örgüt “Ergenekon” değilmiş.

Gelelim teröristle savaşanlara, her gün şehit verenlere; ortaya bir fotokopi atılıyor, rivayet muhtelif ama belgenin aslı yok. Tamam, bağımsız yargıda hesabı sorulsun. Biz de canı gönülden istiyoruz…Fakat ortada belge falan yok. Bu ülkede celallenenin, kafasına göre yorum yapanın sayısına bakılıp adalet dağıtılacaksa vay halimize. Oysa bizim bildiğimiz,“Bağımsız yargı da, adalet de herkese lazımdı.”

Tepki önemlidir ancak, neye tepki verdiğiniz daha da önemlidir. Ülkenin polisi, MİT’i var ama belgenin aslı yok. Lafa geldi mi mangalda kül bırakmayan, 780.000 kilometre karelik Türkiye Cumhuriyetinde denize dökülmüş mermileri, gömülmüş boş lav silahlarını bile bulanlar, belgenin aslını bulamıyorlar. Gerek de yok zaten suçlu hazır. Adam hem yazmış hem imzayı çakmış hem de dalga dalga tutuklamalar sürerken kesik baş cinayeti sanığı gibi tüymemiş. Salak ya! Hiç araştırmıyorlar bile, bu fotokopiden belge olur mu diye? Direk piyasaya sürüyorlar. Tabii amaç belli, esasen bağcıyı pataklayacağız. Esasında "O bağcı, sen yolcu" ya…Hadi neyse.

Fotokopiye dönelim, yazan geziyor. Üzerine bir de tarih ekleyip haber yapıp yayınlayan geziyor, fırsatı bulmuşken, bu vesile ile devletin direği her türlü kurumu yerden yere vuranlar geziyor. Albay sürünüyor. Albay ya…Önce askeri yargıda sürünüyor. Sonuç malum…Fakat birileri tatmin olmuyor…Ardından belki de, o birilerinin taktiri dikkate alınarak albay, sivil yargıda sürünüyor. Bu bağımsız , bağlantısız, ilgisiz, ilintisiz olanı. Önce tutuklanıyor, sayın büyüklerimize ayıp olmasın diye herhalde. Fakat ortada belge yok…Sonra, tahliye kararı. Malum; kitap aynı ise, er geç sonuç da aynı olacak.

Belgeyi piyasaya sürenler yine tatmin olmuyor. Dün askeri yargıya inanmayanlar bu kez sivil yargıya inanmıyor. Ve; abrakadabra falan filan…Ayıp…Peki kim yargılasın istersiniz ? Siz mi yargılayacaksınız? İnsaf yahu! Abrakadabrayla belgenin aslını sizin kaybetmediğinizi nerden bileceğiz?

Sen “saman altından su yürütüp” “Nasıl olsa köşeyi döndüm, darbe olursa tüyerim” diye her haltı karıştır, memleketi allak bullak et, her türlü alçaklığa göz yum, her türlü madrabazlığı yap, Evren’in değimi ile “darbeye uygun zemini yarat” sonra tüy.

Yok öyle şey!

Bu belgeyi yazanlar da,

Piyasaya sürenler de,

“Uygun zeminleri” yaratan madrabazlar da

Bundan yararlananlar da, hesabını vermelidir…

Bu işin peşi, bırakılmamalıdır…

Ha bu arada: İkide bir “darbe, darbe” diye inleyenler,

Bir şeyi kırk defa söylersen olur derler ya.

Bak ben saydım…Otuz dokuz oldu. Ha gayret !

Antalya'da cazibe merkezleri oluşturulmalıdır.

Muhakkak ki belediyelerin bünyesinde şehircilik ve şehirde ekonomiyi olumlu etkileyecek cazibe merkezleri yaratabilme konusunda deneyimli, başarılı pek çok görevli vardır. Ancak korkarım ki, Antalya’da yaratılabilmiş tek cazibe merkezi, eski Şarampol Caddesinin trafiğe kapalı kısmıdır... Bu tespiti yaparken, bir an için haksızlık yaptığım düşünülebilir gelgelelim, cazibe merkezleri sadece görsel özellikleri olan yer demek değildir. İnsanların hem gezip görmek hem de alışveriş yapmak için tercih ettikleri yer demektir. Örneğin Isparta ve Gaziantep çarşısına baktığımız zaman ne demek istediğim net olarak anlaşılır. İnanın Gaziantep çarşısında gezinen insanların düşürdükleri para bile, oradaki esnafı ihya eder. Diğer taraftan İstanbul Bağdat Caddesi aslında hiçbir özelliği olmayan herhangi bir caddedir. Ancak belediyenin bu cadde üzerinde her vesile ile düzenlediği etkinlikler, kaldırım düzenlemeleri, bakımlı binalar, iyi markalar ve yönlendirme bu caddeyi bir cazibe merkezi haline getirmiştir.

Antalya’da hafif raylı sitemin geçtiği meydan kavşağından itibaren, eski sigorta hastanesine kadar olan bölgenin toplu taşıma araçlarına kapatılması ile başlayan ve yol boyu yeniden düzenlenip, alış veriş ve dinlence mekanları ile yeni bir cazibe merkezi oluşturulması, raylı sisteminin esnaf üzerindeki negatif etkisini kaldırabilir. Kaldı ki; bakımlı binalarla, parklarla ve havuzlarla desteklenmiş, geniş ticari bulvarların hem şehri güzelleştirdiği hem de kentin ticari performansını artırdığı bilimsel bir gerçektir. Bu günlerde akşamları bedava konan servislerle vatandaşı şehir merkezine taşımak, şehirde hareketi ve dolayısıyla ticareti arttırmak açısından olumlu fakat yetersizdir. Çünkü Antalyalı tarihi şehrin dar sınırlarına çekilmeye çalışılmaktadır. Oysa yeni alanlar da yaratılmalıdır.

Tabii şehrimizde bu türden bazı çalışmaların ve projelerin olduğunu da biliyoruz. Kepez Belediye Başkanının seçim bildirgesinde yer alan projeleri arasında Baraj mahallesindeki Düden suyunun bölge içinde kanallar açılarak dolaştırılması ve etrafının park ve bahçelerle düzenlenmesi Antalya’nın kaybedilen güzelliklerinin geri alınması bağlamında desteklenmesi ve acilen hayata geçirilmesi gereken bir projedir. Eskişehir, zavallı Porsuk Çayı ile bunu başarmış ve olağanüstü bir cazibe merkezi oluşturmuştur. Konyaaltı Belediyesinin de benzer konuda umut verici çalışmalarını gözlemlemekteyiz. Muratpaşa Belediyesinin Değirmenönü Caddesi ve benzeri çalışmaları kayda değerdir. Ancak bu düzenlemelerin, kamu ve sivil toplum kuruluşlarının desteği sağlanmadığı için, cazibe merkezi haline gelmesine yetmediği, düşüncesindeyim. Oysa bu tür girişim alanları, her türlü sosyal faaliyete açık olmalı ve bu faaliyetlerin gerçekleşmesi için ilgili birimler, özellikle sivil toplum kuruluşlarını teşvik etmelidir.

Oysa bizdeki anlayış sadece restore etme anlamı taşımaktadır. Cazibe merkezleri ise daha çok ticari anlamda talep edilen mekanlardan oluşan alanlardır. Kısacası değerlerimize sahip çıkmak başka şeydir , onu halkın talep edeceği bir hale getirmek ve öyle tutmak ise süreklilik isteyen bambaşka bir şeydir. Örneğin Antalya hayvanat bahçesinin yolunu bilen neredeyse yoktur oysa Ankara Atatürk Orman Çiftliği ve Gaziantep hayvanat bahçesi adeta para basmaktadır. Buraları başarılı kılan; devamlı değişim ve talep edilebilirliğin, işi bilen kadrolar tarafından sağlanması ve kamu ve sivil toplum kuruluşlarının işin içine adeta çekilmesidir.

Bu noktada elimizde yetişmiş fakat işini yapamayan binlerce üniversite mezunu gencimiz için de olanaklar vardır. Konu ile ilgili branşlardan mezun gençlerin belirlenecek merkezlerde inovasyonu sağlamak ve cazibe merkezleri oluşturmak için önce belediye olanakları ile çalışmaları, daha sonra bu bölgelerin kalkındırılması ile elde edilecek gelirlerle finanse edilmeleri olası bir durum gibi gözükmektedir. Bu tür önerilerin benim gibi DÜZ MANTIK, bu işin ehli olmayanlar tarafından yapılmasının tabii ki bazı olumsuz yanları vardır. Fakat üzerinde çalışılırsa uzmanların elinde mutlaka bir anlam kazanacaktır. Fikirlere anlam kazandıranlar, onu hayata geçirenlerdir.

UFAK TEFEK AYRINTILAR

Sanırım beş yıl kadar önce idi. Sakarya Bulvarının kaldırımlarına akasya benzeri ağaçlar dikilecekti. Büyükşehir Belediyesi ilgililerinden Atatürk Mahallesi sakinleri olarak bir talebimiz oldu. Kaldırımlara dikilen bu ağaçların yerine turunç gibi bölgemizde çok bulunan ve o sıralarda hızla katledilen portakal bahçelerinden çıkan güzelim ağaçların dikilmesini istemiştik. Sağ olsun, ulaştığımız sorumlu, ilgili birim müdürüne telefon etti ve talebimiz iletildi. Gelen cevapta o ağaçların çok hızlı büyüdükleri ve çok gölge yaptıkları için tercih edildikleri, söylendi ve gönlümüzü alacak birkaç sözle uğurlandık.

O günden bu güne, o ağaçların gelişimini takip ederim. Boyları hala ekildiği günkü kadar yaprakları ise ne yalan söyleyeyim aritmetik dizi halinde olsa bile artıyor. Buna da şükür, çünkü dikilirlerken de ikaz ettiğimiz gibi yeterli derinliğe gömülmeyen ve görevlilerin işlerini doğru yapmadığı için doğru dürüst sulanmayan bu ağaçlar, cinsi ne olursa olsun gelişme zorluğu çekmektedir.

Oysa biz bu talebimizi yaparken, ne hızlı büyüyen ne de bol yaprak üreten ağaçlar istiyorduk derdimizi anlatamamıştık. Zaten bulvardan yaya geçen birey sayısı, en çok kullanılan kısmında bile saatte ortalama ya ondur ya da yirmi, ağaçlar erken büyüse ne olur , üç sene geç gölge yapsa ne olur? Biz sadece, sökülen portakal bahçelerinden çıkan ağaçların değerlendirilmesini, odun olmamasını istiyorduk ama yapacak bir şey yoktu.

Neyse beni en çok üzen ise, talebimizin kulak ardı edilmesi değil, 2007 yılında okuduğum bir makale idi. Bu makalede, İzmit Büyükşehir belediyesinin yaptığı çalışmalar arasında, yaprak döken ağaçların ana caddelerden sökülerek şehir dışına taşınması, yerlerine yaprak dökmeyen ağaçların dikilmesi, böylece yağmur suyu tahliye ızgaralarının ve kanallarının tıkanmasının önleneceği, bir süre sonra belediyenin buraları temizlemek için harcanan para ve enerji açısından kâra geçeceğini falan yazıyordu.

Tabii biz, bulvarımıza turunçgil ağaçlarının dikilmesini isterken, yaprak dökmeyen ağaçların böyle bir yararı olabileceğini akıl edememiştik. Şaşırtıcı olan ise o sıralarda bu işten sorumlu olanların bunları düşünememesi ve daha işe başlarken yanlış başlamalarıdır. Antalya’mızda şehircilik açısından pek çok yanlış yapıldığını söylemek için ulemadan olmaya gerek yoktur. Şöyle baktığınız zaman onlarca hata saymak mümkündür, üstelik bu hataların, hemen düzeltilmesi de mümkün görülmemektedir. Madem ki bu hatalar geçmişteki yerel yönetimler tarafından yapılmış ve bu gün sorun olarak ortadadır bu hatalardan ders alıp tekrarını önlememiz gerekmez mi?

Bu gün bakıyoruz yine değişen bir şey yok. Bir ara ekilen sokak kauçukları yerine yaprak döken, ekim ve sulama hatalarına toleransı az, ağaçlar dikilmeye devam ediliyor. Önerilerimin hataları olsa bile olsa, zeytin, turunç, muşmula, sokak kauçuğu gibi şehrimizin ikliminde yetiştirilmesi son derece kolay, yaprak dökmeyen ağaçlar dururken neden çınar, akasya gibi yaprak döken ağaçlar ekilmektedir? Mısır’dan gelen binlerce palmiye ve hurmanın Antalya’ya bir faydası olmaz, bizi sıradan bir Arap kenti haline getirir o kadar. Oysa modern şehirler fiziki çehrelerini kendi değerleri çizgisinde yaratırlar ve o değerleri pazarladıkları ölçüde başarılı olurlar.

Ufak tefek ayrıntılar şehir yaşamında önemlidir.

"Yenilmeyin yenilenin" Eğitimde de inovasyon

Tubitak’ın “Yenilenin Yenilmeyin” sloganı ile ulusal yenilenme (inovasyon) çalışmalarını geliştirdiği şu günlerde, kelime dağarcığımızda olmayan ve Türkçe tam bir karşılığı bulunmayan inovasyon, anlamı ve içeriği açısından, ne olduğu üzerinde durulması gereken, yeni bir anlayışı ve çarpıcı anlamları içeren, belki de yaratıcılığın köreltildiği eğitim sistemlerine nispet, ekonomik konjonktürde ortaya çıkan bir kavram. Anladığım kadarı ile, farklı, değişik, yeni fikirler geliştirmek ve bunları pratiğe uygulamanın genel adı. Bunun için yeni bir icada gereksinim duyulmadığını söyleyebiliriz. Bir başka deyişle, eldeki bilginin veya materyalin daha önce hiç kullanılmadığı biçimde, çözülmemiş sorunları çözmek veya daha önce karşılanmayan ihtiyaçlara cevap vermek amacıyla kullanılabilmesidir.
İnovasyonun yani yenilenmenin, olmazsa olmazı olan “yaratıcı fikirler” zor bulunur, dolayısıyla inovasyon da zordur. Çünkü insan, sahip olduğu bilgiyi, hep daha önce kullandığı anlam ve şekilde kullanma eğilimindedir. Bu yüzden zaman zaman şaşkınlığa düştüğümüz de olur. Örneğin büyük bir fırtınada, küçücük, ıssız bir adada kalmış kazazedenin elinde, geçen gemilere işaret verebilecek bir denizci feneri var ama içindeki fitil, haznenin dibinde kalmış gaza yetişmiyor. Düşünüp taşınıyor ve etrafındaki hindistancevizi kabuklarına gazı dökerek tutuşturmayı falan düşünüyor fakat fırtına var. Neyse şansı yardım ediyor ve birkaç gün sonra bir gemi, bunu alıyor. Kaptan “evladım buradan onca gemi geçiyor elindeki fenerle kendini nasıl fark ettiremedin?” diye sorunca bizimki deniz, fırtına, fener, gaz diye kem küm ederken, birden jeton düşüyor “Yahu ben niye hazneye deniz suyu doldurmadım. Deniz suyu daha yoğun olduğundan gazyağı suyun üstüne çıkacak böylece lamba yanacak ve kolayca fark edilecektim” diyor. Tabii içinden… Pek çoğumuz bu duyguyu değişik örneklerde yaşamışızdır. Taktir edersiniz ki yaratıcı fikirler ve yenilikler sıra dışıdır. İnovasyon için ise yaratıcı fikirler yanında, sıra dışılık ve süreklilik, vazgeçilmez unsurlar olarak dikkati çeker.
İnovasyon bir süreç olarak ele alındığı zaman ise, bilginin toplumsal ve ekonomik bir faydaya dönüştürülmesi ön plandadır. Tabii bu durumda yeniliklerden hoşlanan, durağan olmayan toplumsal öğelerin varlığı gereklidir. Çünkü, hangi alanda uygulanırsa uygulansın inovasyon devamlılık isteyen bir süreçtir. Örneğin bir sanayi ürününde yapılan inovasyonun bir süre sonra başka bir firma tarafından da taklit edilmesi, başka bir alanda ise, o zaman da değişen talepler, gelişen bilim ve teknoloji, başarılı olunmak ve başarılı kalınmak isteniyorsa, inovasyonun sürekliliğini zorunlu kılar. Dolayısıyla başarılı olabilmenin ve öyle kalabilmenin tek yolu sürekli inovasyon olarak gözükmektedir. Yani düşünen, üreten, geliştiren, değiştiren, yaratmak için eğitilmiş insanların sıra dışı faaliyetleri. Yenilmemenin yeni yolları…
Oysa bizim toplumumuza baktığımız zaman ilkokuldan itibaren verilen eğitim-öğretim, düşünen, danışan, tartışan ve üreten bir birey yetiştirme sürecini malesef başlatamamaktadır. Her ne kadar kitapta “Türk Milli Eğitiminin amacı çocuklarımızı beden, zihin, ahlak, ruh ve duygu bakımlarından dengeli ve sağlıklı şekilde gelişmiş bir kişiliğe ve karaktere, hür ve bilimsel düşünme gücüne, geniş bir dünya görüşüne sahip, insan haklarına saygılı, kişilik ve teşebbüse değer veren, topluma karşı sorumluluk duyan; yapıcı, yaratıcı ve verimli kişiler olarak yetiştirmek;” olarak yazıyorsa da; onlarca yıldır aynı erekle yetiştirdiğimizi zannettiğimiz insanımızda sonucun bu olmadığı açıktır.
Yaratıcılık ve özgüvene dayanmayan, yetersiz, baskıcı, ezberciliği ön plana çekmiş, bilgiye ulaşma ve kullanmadan habersiz, bencil, şikayetçi, yaptığı işin önemini benimsememiş, hedefi sadece üniversiteye öğrenci katma, şeklinde algılayan bir eğitim sisteminde yaratıcı fikirler üretmek mümkün müdür? Bugün her ne kadar inovasyonun ticari anlamı ön planda olduğundan eğitimde inovasyon kelimesi kullanılmamalı diyenler olsa da, eğitim sistemimizde de inovasyon çalışmalarını görmekteyiz. Örneğin okulların bilgisayar laboratuarlarına kavuşması, e okul, veli bilgilendirme gibi çalışmalar bu anlamdadır ve yetersizdir. Çünkü, AB’nin zorlaması ile alelacele ortaya çıkmaktadır ve alt yapı problemleri vardır. Ve maalesef her zaman göç yolda düzelmemektedir. Çünkü her türden değişim ve gelişim projesi; düşünce sisteminde tartışma, danışma, düşünme olmayan, müfredat dışına ancak, dogmatik ve toplumsal farklılıkları derinleştirecek konularda çıkmayı vazife edinmiş, çoğunun bilgisayar kullanma becerisi bile olmayan, sözde eğitimcilerin mumlarının dibinde, körelmeye mahkumdur. Oysa, ancak sıra dışı eğitimciler, sıra dışı öğrencileri fark edebilirler.
Eğitimde inovasyon için AB’nin zorlamasına veya onların zorlama projelerine ihtiyaç yoktur. Yaratıcılık, üretme ve geliştirme AB’nin tekelinde değildir. Bugüne kadar pek çok konuda eleştirdiğimiz hükümetin borç bulma konusunda İMF dışı kaynaklara yönelmesi de bir inovasyon sayılabilir. Bütün mesele, değişen zaman, bilim ve teknolojiye ve de talebe göre sisteme uygun eklentileri yapmamız, çözüm yöntemleri üretmemiz, iyileştirmemiz bir manada eldekini restore edip, güncelleyip, rağbet edilmesini sağlamaktır. Ancak bu işe, özellikle her türden eğitim ve öğretim kurumlarının vizyon ve misyonunu belirleyen yöneticilerinin yeterliliklerini sorgulayarak başlamak gerekir.

HAKLAR VE ÖZGÜRLÜKLER

Birçok şekilde ifade edilmesine karşın bugün kabul edilen “ hak ” tanımı; hukuk tarafından korunan ve bu korumadan yararlanılması ferdin iradesine bırakılan menfaat olarak ifade edilmektedir. Örneğin kamu hukukundan doğan haklardan olan seçme seçilme, kamu görevi alabilme gibi haklarımız vardır ve devlet bunları garanti ederken, bu haklardan yararlanıp yararlanmama ferdin iradesine bırakılır.
Demokrasi farklılıkları kabul eden ve saygı gösteren siyasi bir sistem olduğuna göre, demokratik bir devlet olmanın en önemli koşulu, vatandaşlık haklarının tanınmasıdır. Bunları; sosyal, ekonomik ve siyasal haklar olarak sınıflandırabiliriz. Bu haklar, anayasalarla düzenlenip güvence altına alınırlar. Bu haklar sayesinde, kişilerin özgür, eşit ve sosyal güvenlik içinde olması sağlanır. Vatandaşlık hakları Anayasamızın “Temel Haklar ve Ödevler” kısmında belirlenerek güvence altına alınmıştır. Örneğin; Eğitim ve öğrenim hakkı: Anayasamızın 42.maddesinde düzenlenmiştir. İlköğretim, kız ve erkek bütün vatandaşlar için zorunlu ve devlet okullarında parasızdır. Devlet ayrıca parasal olanakları yeterli olmayan öğrenciler için burslar sağlayıp gerekli yardımları yapar. Özel öğretime gereksinimi olanlar için bile gerekli önlemleri alır. Nasıl yurttaşın devletine karşı bazı vazifeleri varsa bu da devletin mesuliyeti altındadır.
Özgürlük ise, hiçbir kısıtlama ve sınırlamaya bağlı olmaksızın düşünme davranma durumu yani hürriyet-bağımsızlık-serbestlik olarak tanımlanabilir. Örnek vermemiz gerekirse vatandaşın seyahat hürriyeti vardır. Dolayısıyla vatandaş ülkesi içinde istediği yere seyahat edebilir. Eğer, anayasamızın 23. maddesi seyahat hürriyeti (özgürlüğü) değil de seyahat hakkı olsaydı devletin vatandaşını istediği yere, istediği zaman, belki de evinden alıp götürmesi gerekirdi ki, işte nüans budur.
Her ne kadar iki kavram da sınırsız ve kısıtlamasız bir yaşamı garantileyen kavramlarsa da ulusların kozmopolit yapısı yani etnik ve inanç kökenleri farklı bireylerden oluşması, anayasalarda hepsinin ortak çıkarlarına uygun olan ve insan hakları evrensel beyannamesinden esinlenerek düzenlenen, “yurttaş temel hak ve ödevleri” diye isimlendirilen manzumenin ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Anayasalarda esas olarak böyle bir metnin varlığı, yurttaş hak ve özgürlüklerini, ister istemez kısıtlamaktadır. Çünkü üniter devletlerin anayasaları, “farklılıkları yumuşatmak, ulusu oluşturan değişik grupları ortak paydada buluşturmak”, esası üzerinde oluşturulur. Aslına bakarsak bu, hak ve özgürlükleri sınırlayan bir durumdur ve entegrasyon diye isimlendirilir ki, “zaman içinde vatandaşların toplumla bütünleşmesini sağlayan prensipler dizini ”olarak tanımlanabilir.
Bizim Anayasamızın 3. maddesi “Türkiye devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür” derken, üniter bir devlet olduğunu zaten göstermektedir. Öyleyse, ulusu oluşturan her etnik veya inanç grubu, eğer bu devletin üyesi olmayı içine sindirebiliyorsa, kafasına göre iki de bir, hak ve özgürlük adı altında taleplerde bulunması akıl dışıdır. Çünkü hiç kimse, hiçbir demokratik anayasadan veya devletten, vatandaşları arasındaki farklılıkları kalıcı kılacak, kurumlaştıracak isteklerde bulunamaz.
Ancak vatandaşlardan, zaman zaman özgürlüklerinin arttırılması talepleri gelebilir. Örneğin; vatandaşların anadillerini öğrenme, geliştirme gibi. Devletin görevi onlara, ana dillerini öğrenmelerini kolaylaştıracak olanakları sağlamaktır. Talep sahiplerinin ana dillerini öğrenebilecekleri özel dershaneler, Amerikan Kültür Dernekleri gibi dernekler kurmalarının hiçbir mahsuru yoktur. Fakat devletten, kendi kurumunda herhangibir etnik grubun dili ile yayın yapmasını, bireyleri arasındaki dil farklılığını daha da derinleştirmesini ve kendi bünyesinde kurumlaştırmasını bekleyemezsiniz. Çünkü devletin böyle bir mesuliyeti yoktur. Üstelik taleplerin bizim ülkemiz gibi yetmiş farklı etnik ve inanç grubundan oluşan bir ülkenin vatandaşlarından geldiği düşünülürse, devleti yönetenlerin bu tür taleplere “Vatandaşımın hakkı” anlayışı ile yaklaşması, sadece farklılıkları derinleştirir ki, bunun üniter bir devlette, hangi sorunları doğuracağını kestirmek için ulema olmaya gerek yoktur. Elimizi verirken kolumuzu kaptırma durumu, yetersiz ve yeteneksiz siyasetçilerimizin işte bu kıyakçı tutumlarından doğmaktadır.
Devletin görevi toplumu kucaklamak, ortak değerlerde birleştirip ayakta tutmaktır. Bu da ancak demokrasinin gereği olan özgürlüklerin, sırası ve yeri geldikçe ve gecikmeden arttırılması ve genişletilmesi ile mümkün olur.
Son söz, “ Cumhuriyet rejimi demek, demokrasi sistemi ile devlet şekli demektir. Biz Cumhuriyeti kurduk, on yaşını doldururken demokrasinin bütün gereklerini sırası geldikçe uygulamaya konmalıdır… Demokrasi maddi refah meselesi değildir. Böyle bir nazariyat vatandaşların siyasi hürriyet ihtiyacını uyutmayı amaçlar. Bir ulusu oluşturan bireylerin her çeşit özgürlüğü güven altında bulunmalıdır.” Bilin bakalım bu sözü kim söylemiş.