ARKA BAHÇEDEKİ ATATÜRK HEYKELİ

Otobüsle gelip geçerken hep aklıma gelir. Bir ara, bir söylenti dahi çıkmıştı Çallı Kavşağından kaldırılan, Atatürk anıtı bir daha yerine konulmayacakmış falan diye fakat gördük ki fısıltı gazetesinin palavrasıymış. Gelgelelim kavşaktaki eski yerine konan Atatürk heykeli o kadar geniş ve yüksek bir kaide üzerine oturtuldu ki, üzerine konan yontunun ne olduğunu çevrede oturan vatandaş bile tahmini söylüyor, belki de Atatürk heykeli değil. Her neyse çevre düzeniyle falan bir şeye benziyor…

Geçenlerde bir sabah, yürüyüşümü yapmış eve doğru giderken Çağlayan Lisesinde İstiklal Marşı okunduğunu duydum ve durdum. Bir zamanlar ben de bu okulun öğrencisiydim. Okul Baş Muavini Galip GÖKMEN, İstiklâl marşına başlarken, karşısında inci gibi dizili öğrencilere, “Taaa… Kepez’den duyulacak, yoksa sabaha kadar tekrar.” diye talimatını verir biz de gereğini yapardık. Belki de duyduğum en hafif İstiklâl Marşında bile esas duruşa geçmemin sebebi odur.

O dönemin öğrencileri olarak basketbol sahalarının yapımı için Yağ sanayi yakınlarındaki bir yerden taş taşınmasından tutun, bahçe duvarının kenarındaki neredeyse tüm ağaçların dikilmesine emek vermiştik. Alışkanlık olmuş, esas duruşa geçerek yönümü eski binanın ön bahçesine yani okulun arka bahçesine çevirdim. Ve hayretler içinde kaldım.

Lisenin arka bahçesi unutulmuş, terk edilmiş durumdaydı. Yeni bina yapılmadan önce, önünde saygı ile nice törenler yapılan anıtın smokinli Atatürk heykeli, bakımsız bahçenin orta yerinden önüne park edilmiş araçlara doğru hüzünle bakarken, ön bahçede bu kez bir Atatürk büstünün önünde esas duruşa geçmiş idareciler, öğretmenler, okul aile birliği üyeleri, veliler nasıl gönül rahatlığı ile İstiklâl Marşımızı söylüyorlardı? Aralarında bu anıtın ön bahçeye taşınması gerektiğini veya arka bahçenin düzenlenmesi gerektiğini düşünecek kabiliyette bir Allah kulu yok mudur? Okulun bahçesine bir zamanlar bin bir güçlükle dikilen bu Atatürk anıtının, sorumluların gözünde kıymeti harbiyesi bu mudur?

Sözün özü, zaten şehrimizin az sayıda olan meydan ve bahçelerinde sanat eseri sayılabilecek neredeyse tek yapıt olan Atatürk anıtlarının önünde tören düzenleyen büyüklerimiz, karşısında esas duruşa geçip İstiklâl Marşımızı okudukları bu eserlere gereken önemi göstermelidir. Bu her şeyden önce bir eserin ortaya çıkmasını sağlayan emeğe ve sanata saygının bir ifadesi olacaktır. Öte yandan karşısında esas duruşa geçtikleri herhangi bir taş yontu değildir. Önünde saygı ile durulan, bu ülkeyi bu günlere getiren, bağımsız, bağlantısız, inançlı, çağdaş bir ülke olmamız için bizi uyandıran ve daha da güzel günlere götürecek olan Atatürkçü düşünce sistemi, yani ülkemizin yegane servetidir.

Mızrakla her şey yapılabilir sadece üzerine oturulamaz

Hiçbir zaman bu ülke için (karşılığını fazlası ile aldığına inansam bile), bir dakika harcamış, kafasını memleketi için yormuş, cefakâr insanları eleştirmek istemedim. Onlara daima saygı duydum. Ancak bazı büyüklerimiz maalesef, ona saygı duyan vatandaşlarına şok üstüne şok yaşatmaya devam ediyor. Bir zamanlar üniversitede okurken Sprochaete pallida diye bir mikroorganizmanın beyin sapında yaptığı tahribat sonucu insanda; önce neşe, kaygısızlık, ardından dünyayı kurtarma teorileri üretme, bunlara inanma, hallerinin yaşanması, unutkanlık, aptallaşma ve en sonunda ilerleyen beyin felci ile birlikte vücudun hurdaya dönmesi periyotlarının yaşandığını öğrenmem, inanın beni gerçekten korkutuyor. Çünkü yakın zamanda yaşadıklarımız ve duyduklarımızın normal olmadığını düşünüyorum. Başka ne düşünebilirim ki, bir hafta önce Cumhuriyeti kurup, bu güne getiren zihniyeti, yapılan bazı hatalardan dolayı faşistlikle suçlayan Sayın Büyüğümüz bugün de partisine AKP diyenleri ahlâksız ve kötü niyetli olmakla itham ediyor.
Oysa haksızlık bu. Vatandaş pekakaya, pekeke dendiği zaman ne hissediyor? Pekeke diyenler pkk taraftarı ya da sempatizanı, o kadar, ki mecliste bunlardan çok var. AKP ile AK Parti denmesi arasındaki fark da budur. Normal vatandaşa ahlâk dersi verme ihtiyacı hissedilmesinin sizce mantıklı bir açıklaması var mı? Vatandaş ne derse desin.
Ha “kara kedi, ha beyaz kedi, fare tutuyor mu, fare?” Ne fark eder? Bunun ahlâkla ne ilgisi olabilir? Sanki vatandaş AK Parti deyince, Sayın Büyüğümüz bazı lobilerin verdiği üstün cesaret ödülünü iade mi edecek, Türk Telekom, Türkcell, Telsim, onlarca banka kısaca yabancılara satılan öz varlıklarımız geri mi alınacak? Sata sata elimizde üretim yapacak kuruluş kalmayınca, üniversite mezunu gençlerimizi ancak parklara çöpçü yapacak hâle getiren zihniyet düzelecek mi? İktidar bakir arazilerini, petrol sahalarını, uzun sürelerle yabancı patronlara kiralamaktan, kendi vatandaşını kendi toprağında uşak yapmaktan vaz mı geçecek? Ne olacak, ne düzelecek de bu kadar celâlleniyon Sayın Büyüğüm. Aslında ben buna İ.Melih Gökçek sendromu diyorum. Hani bir zamanlar İbrahim Melih Gökçek, “Emin Çölaşan benden yazılarında İ.Melih Gökçek diye bahsediyor” diye dava açmıştı ya, onun gibi bir şey.
Yalnız bu kez maksat başka. AKP diyen ahlâksızlar bu yana AK Parti diyen pürü pak, beyaz ve temiz insanlar şu yana. Ötekileştirmeye devam. Sanki mübarek siyasi kuruluş değil de fazilet tozu. Ahlâksız mısınız? Kolay AK Parti deyin düzelirsiniz, pürü pak olursunuz.
Napolyon “Mızrakla her şey yapılabilir sadece üzerine oturulmaz” derken, zorla her şeyin yapılabileceğini ancak bunun kalıcı olamayacağından bahsediyordu. Evet, gittikçe anlamını ve seviyesini kaybeden tespitler yapıp bunu zorla kamuoyu ile paylaşmaya kalkmak belki toplumu bir süre yıldırabilir, susturabilir ama neticede dünya Sultan Süleyman’a bile kalmamıştır.

CUMHURİYETE SALDIRMANIN DAYANILMAZ HAFİFLİĞİ

Başbakan'ın zamanında Anadolu'da yaşayan farklı din ve etnisiteye mensup yurttaşlarımızın şu ve ya bu şekilde, tehcir ederek ya da ayrılmaya teşvik ederek, hatta başka yol bırakmayarak, bu coğrafyadan ayrılmalarının arkasında yatan zihniyete “faşist” adını koyarak telaffuz etmesini, birçok sağgörülü insanın olumlu karşılanmasını asla yadırgamıyorum. Hatta Sn. Başbakanımın birçok kere, hem de şahsı işaret ederek “Ya sev ya terk et!” dediğini hatırladığımdan, bu tespiti ile “dün dündür bugün bugündür” felsefesini benimsediğini de pek kafaya takmıyorum. Ancak bir ülkenin liderinin öz eleştiri adına zücaciye dükkanına girmiş fil gibi her şeyi kırıp dökmesine de bir anlam veremiyorum.

Birçok kişi geçmişte ülkemizde birçok acı olayın yaşandığını zaten kabul etmektedir. Birçok kişi yurdu bir şekilde terk eden veya ettirilen bu insanları özlüyor olabilir. Ancak onları başka sebeplerden; örneğin benim atalarımın ki aralarında bu azınlıklardan gelinleri olmasına rağmen, bir gece köylerini terk etmek zorunda bırakıldıkları ve yıllarca süren bir göçebe hayata zorla sürüldükleri için, özlemeyenler de olabilir. Farklı görüşlerin olması da muhtemeldir. Kaldı ki hangi ülkenin geçmişine bakarsanız bakın, bu gün insanlık ayıbı olarak nitelendireceğiniz birçok olay bulursunuz. Hatta Ermenistan’a bakın, bir taraftan soykırıma uğradığını iddia edip ağlayıp sızlanırken, bir taraftan Karabağ’da en şerefsiz katliamı dünyanın gözü önünde gerçekleştirmedi mi? Hesap soran oldu mu? Ya da, Alman Başbakanı Merkel’in “geçmişteki faşist zihniyetin” diye başlayan bir cümlesini duydunuz mu? Peki biz neden iki de bir geçmişi sorgulayıp duruyoruz? Yoksa, Cumhuriyeti kuranlar ve bu güne getirenlerle ilgili bir sıkıntı mı var?

Bakın Ahmet Taner KIŞLALI 8 mart 1992de Cumhuriyet gazetesinde yayınlanan “M.Kemal’e saldırmanın dayanılmaz hafifliği” isimli makalesinde ne yazıyor.

“Eğer Türkiye’de bir din devleti kurmak istiyorsanız M.Kemal’e saldırmanız elbette ki tutarlıdır. Eğer Türkiye’nin bir bölgesini ayırıp ırkçı bir devlet kurmak peşindeyseniz M.Kemal’e saldırmanın elbette tutarlı bir yanı vardır. Ama “çağı yakalama” arayışında görünürken aynı şeyi yapmaya kalkarsanız; belki – her garip şeyi yapanlara olduğu gibi- bazı dikkatleri üzerinize çekersiniz ama inandırıcı olamazsınız.

Bir bakıyorsunuz Kültür Bakanını temsilen açık oturuma katılan bir sayın konuşmacı Kemalizm’in Batı Avrupa’nın totaliter ideolojilerinin etkisi altında kaldığını söylüyor.(Çekinmese faşistlikle suçlayacak)…

…Mustafa Kemal’i bilimsel olarak değerlendirebilmenin yöntemi açık: Hangi koşullardaydı? Ne yapmak istiyordu? Ne yaptı? Sonuç ne oldu? Hangi koşullarda yola çıktığını biliyoruz. Ne yapmak istediğini ise, en kıt zekalıların bile, yanlış anlayamayacağı kadar açık söylemiş. “ Cumhuriyet rejimi demek, demokrasi sistemi ile devlet şekli demektir. Biz Cumhuriyeti kurduk, on yaşını doldururken demokrasinin bütün gereklerini sırası geldikçe uygulamaya konmalıdır… Demokrasi maddi refah meselesi değildir. Böyle bir nazariyat vatandaşların siyasi hürriyet ihtiyacını uyutmayı amaçlar. Bir ulusu oluşturan bireylerin her çeşit özgürlüğü güven altında bulunmalıdır.”

Neler yapmış? Hiçbir şeyin devletin dışında olmadığı faşizmin yükselme döneminde bile Türk Dil ve Tarih Kurumlarını siyasi iktidarın etkisinden uzak, bağımsız bir yapıda oluşturmuş, totaliter bir kültürden demokratik bir kültüre geçiş için büyük çaba harcamış. Dışarıda olmayan çoğulculuğu tek partinin içinde adeta özendirmiş. “Devletçilik” resmi ideoloji iken özel sektör ve liberalizm savunucuları partinin ve devletin en üst kademelerine kadar yükselmişler, parti içinde bir kanat oluşturmuşlar…Peki açtığı yol –tüm ihanetlere karşın- nereye varmış? Eksikleri, yanlışları olsa da hiçbir Müslüman ülkede var olmayan bir demokrasiye.”

Dikkat ederseniz o gün yazılan makaledeki M. Kemal kelimelerinin yerine özdeşi olan Cumhuriyet kelimelerini koyduğunuz zaman, değiştim diye piyasaya çıkıp iş yapanların madrabazlıkları ortaya çıkar. Aslında değişen bir şey yoktur. Bu ülkede Cumhuriyeti ve M. Kemal’i, eleştirerek, küçük düşürmeye çalışarak bir şeyler yapacağını zanneden, sadrazam torunlarının büyük bir yanılgı içinde olduklarını tarih gösterecektir. Acı olan ise aydın insanlarımızın günün koşulları içinde özeleştiri yapıldığı düşüncesi ile sessiz kalmalarıdır.

Siyasette METAMORFOZ

Araştırıldığı zaman anlamı “İçten gelen bir etki ile uygun çevre şartlarında, bir canlının halinde, karakterinde, bir eşyanın biçiminde görüntüsünde meydana gelen değişiklik” yani kısaca “değişim” olarak ifade edilen Metamorfozun, canlılar üzerindeki etkisinin genellikle olumlu yönde olduğu düşünülürse de, işin içine insanoğlu girince, özellikle kimsesizlerin kimi olsun diye halkın gönül verip görevlendirdiği insanoğlunda ne kadar ters bir etki yarattığını, medyada izliyor ve artık şaşırmıyoruz.

Neden? Çünkü tanıma göre, ellerinde değil. İçlerinde var olan, dürtücü bir etki, uygun bir çevre bulunca atağa geçiyor ve artık engellenemez bir hal alıyor. Şahıs bu evrede, kendini allameyi cihan zannetmeye başlıyor ki buna, halk arasında kısaca değişen şahsın “BİB” hali yani “dışkısında inci bulmuş hali” deniyor. Bu safhada metamorfoza uğrayan bazı siyasetçiler örneğin kendi ülkesini rahatlıkla küçümseyip onu bu makamlara getiren Cumhuriyeti faşist sayabiliyor. Bu durumu kanıksayan normal vatandaş ise “insanoğlu nankördür, sıkıştımı direk yediği tencereye yapar” der ve olayı unutur.

BİB halindeki siyasetçiyi, bu konumundan uzaklaştırmanın tek çaresi ise çevreyi değiştirmektir. Yani seçimlerde gereğini yapmaktır. Çevre değişince genellikle bu şahıslar “EDK” yani “Eşekten düşmüş karpuz evresine” girerler. Genellikle seçimlerin ardından “ kendilerini evren gibi sonsuz, zanneden bu yüce insanlar” EDK evresini çok yoğun yaşarlar. Bu evrede bu şahıslar, bunalım içindedirler bir süre insan içine çıkamazlar. Hatta seçim sonuçlarını bile evlerinde televizyondan öğrenirler. Bunlar hakkında, görevinden azledilir azledilmez yüzlerce dava açılır. Başlarlar mahkeme mahkeme dolaşmaya, tazminat ödemeye. Hatta bazılarının cezaevlerinde yattığı bile söylenir. Bu durumların başına gelebileceğini önceden fark edip, kendine çekidüzen verenleri, yani kısaca ehven-i şer olanlarını ise bu asil millet daha sonra “Ombudsman” yapar ki elimizde örnekleri mevcuttur.

Yukarda söz konusu ettiğim örnekler artık alışkanlık yaptığından olağan sayılanlarıdır. Ancak olumlu metamorfoza uğradıklarını, değiştiklerini iddia ederek kerize yatan özgün örnekleri de görmüyor değiliz. Örneğin uyanık bir DTP’li milletvekilinin birlik beraberlikten bahsederken birden bire aba altından bile değil, direk sopasını göstermesi bu günlerin en sık rastlanan örneğidir. Adam diyor ki; “1 Hazirana kadar ateşkes ilan edildi, elinizi çabuk tutun.” Hikâyeye bakar mısınız? Ateşkes ilan etmişler. Bu fırsatı kaçırmamalıymışız. Hem de bizim ülkemizde hala varlığını sürdüren illegal bir terör örgütünün meclisteki temsilcileri olduğunu açık açık ilan eden bu muhteremlerle. Ne isterlerse vermeliymişiz, kırk bin kişi ölmüş bir o kadar daha ölmesinmiş.

Sizi seviyoruz, sizi dinliyoruz ve dinlerken o tatlı gülücüklerinizin ve tehditlerinizin ardında “yusuf – yusuf” eden yanlarınız olduğunu da biliyoruz, ama söyler misiniz dünyanın neresinde bir terör örgütü ile masaya oturmuş bir ülke var. Dünyanın neresinde ülkenin başbakanını bazı illere sokmamak için halkı terörize eden, bu duyguyu yaratmak için direk TBMM içinden propaganda yapan bir parti var? Önce sizlerin silahlarınızı bırakıp dağdan inmeniz gerekmiyor mu? Öptüm sizi. Neymiş değişmişmiş. Anlaşılan bunların BİB evreleri uzun sürdü.

İki emekli parkta oturmuş güvercinlere yem veriyor bir yandan da sohbet ediyorlarmış. Birincisi; “Şu güvercinleri ne zaman görsem siyasetçileri hatırlıyorum.” Demiş. Diğer emekli “ Neden?” diye sorunca, “Baksana yerde dolaşırlarken elimizden yiyorlar, havalanınca kafamıza pisliyorlar.

İşte siyasetçinin metamorfozu da bu.

SEN İSTEDİĞİN KADAR MERAK ET!

Ülkemizde merak deyince anında, akla gelen bir takım olumsuz özdeyişler varsa da, pek aldırmamak gerekir. Çünkü merak kelimesinin esas anlamı “hayret ettiğimiz durumların içeriğini anlama güdüsü ” olarak ifade edilir. Meraklı ise toplumumuzda “her şeyi anlamak, bilmek istediği için, başına devamlı iş açan, problem insan” anlamına gelir. Oysa özellikle bilim dünyasında, meraklı insanlar çok önemlidir. Çünkü merakı olmayan araştırıcıların, bilimsel bir problemin farkına varması ve o problemleri tespit edip, çözüm üretmesi mümkün değildir.

Her neyse aslında anlatmak istediğim, merak kelimesinin anlam ve öneminden çok, meraklıların eylemleri üzerine. Bu noktada meraklı insanların, toplumsal yaşama olan olumlu katkısını da yadsımamak gerekir. Meraklı insanlar sayesinde gözden kaçan eksik ve yanlış toplumsal tutum ve davranışlar duyarlı yönetimlerde, yasaların izin verdiği düzeylere çekilir. Gelgelelim ülkemizde bu tip insanların, “hayret ettikleri bir durumun nasıl gerçekleştiğini” anlayabilmek için, müracaat edebileceği bir “çözüm merci” bile yoktur. Zaten bu tür davranan duyarlı insanların, toplumumuzda bir nevi müfteri olarak değerlendirilmesi yüzünden bu tür müracaatlara, pek de kulak asılmaz.

Örneğin, Konyaaltı sahil yolunu, çıkan her fırtına denize alır, yol kapanır, belediye de periyodik olarak yolu tamir eder, yazın kullanıma açardı. Artık müptelası olduğumuz bu iş için, her yıl yüklü miktarda bir para ve enerji bu yola serilirdi. Bu kez köklü bir çözümün üretildiği kanaatindeyim. Bu yüzden bu projeyi üreten arkadaşlara teşekkür ederken, yapılan dalgakıranın boyutlarının ve gücünün nasıl bir bilimsel çalışma sonucu belirlendiğini özetleyen bir panonun, inşaat alanına konmasının, “toplumu önemsemenin bir göstergesi olarak” gerektiğini de belirtmeden geçemeyeceğim. Bu önemlidir. Çünkü neticede masraf vatandaşın cebinden çıkmaktadır ve bunun ne için harcandığının halka arzı kadar doğal bir şey olamaz. Yetkililer inşallah bu duyarlılığı gösterirler?

Yine meraklı insanların hayret ettikleri ve nasıl gerçekleştiğini sorguladıkları bir basit örnek daha vereceğim. Söz konusu olan yer, Sakarya Bulvarı üzerinde, Anadolu Lisesinin hemen dibinde. Bir zamanlar küçücük, sevimli bir büfe olan bu yapının, sadece içten gelen bir dürtü ile nasıl olup da, dört başı mamur bir birahanemsitrak lokantaya dönüştüğüne akıl erdirmek mümkün değildir. Büfenin geçirdiği metamorfoz inanılmazdır. Devamlı evren gibi genişlemektedir… Önünden her gün Başkanların, Müdürlerin, Zabıta memurlarının, Okul aile birliği üyelerinin geçtiği bir yerde bir hata olması pek olası gözükmese de, merak işte..

Yine birçok semt ve caddede kaldırımların ortasına konan ve yaya geçişini ciddi şekilde engelleyen ekmek büfelerinin neden daha uygun yerlere alınmadığı da merak konusu. Gelgelelim arayan soran olmadığı gibi şöyle bir gezip “Yahu bu kadar da olur mu?” diyen bir yetkili gören var mı?

Sen istediğin kadar merak et…