Otobüsle gelip geçerken hep aklıma gelir. Bir ara, bir söylenti dahi çıkmıştı Çallı Kavşağından kaldırılan, Atatürk anıtı bir daha yerine konulmayacakmış falan diye fakat gördük ki fısıltı gazetesinin palavrasıymış. Gelgelelim kavşaktaki eski yerine konan Atatürk heykeli o kadar geniş ve yüksek bir kaide üzerine oturtuldu ki, üzerine konan yontunun ne olduğunu çevrede oturan vatandaş bile tahmini söylüyor, belki de Atatürk heykeli değil. Her neyse çevre düzeniyle falan bir şeye benziyor…
Geçenlerde bir sabah, yürüyüşümü yapmış eve doğru giderken Çağlayan Lisesinde İstiklal Marşı okunduğunu duydum ve durdum. Bir zamanlar ben de bu okulun öğrencisiydim. Okul Baş Muavini Galip GÖKMEN, İstiklâl marşına başlarken, karşısında inci gibi dizili öğrencilere, “Taaa… Kepez’den duyulacak, yoksa sabaha kadar tekrar.” diye talimatını verir biz de gereğini yapardık. Belki de duyduğum en hafif İstiklâl Marşında bile esas duruşa geçmemin sebebi odur.
O dönemin öğrencileri olarak basketbol sahalarının yapımı için Yağ sanayi yakınlarındaki bir yerden taş taşınmasından tutun, bahçe duvarının kenarındaki neredeyse tüm ağaçların dikilmesine emek vermiştik. Alışkanlık olmuş, esas duruşa geçerek yönümü eski binanın ön bahçesine yani okulun arka bahçesine çevirdim. Ve hayretler içinde kaldım.
Lisenin arka bahçesi unutulmuş, terk edilmiş durumdaydı. Yeni bina yapılmadan önce, önünde saygı ile nice törenler yapılan anıtın smokinli Atatürk heykeli, bakımsız bahçenin orta yerinden önüne park edilmiş araçlara doğru hüzünle bakarken, ön bahçede bu kez bir Atatürk büstünün önünde esas duruşa geçmiş idareciler, öğretmenler, okul aile birliği üyeleri, veliler nasıl gönül rahatlığı ile İstiklâl Marşımızı söylüyorlardı? Aralarında bu anıtın ön bahçeye taşınması gerektiğini veya arka bahçenin düzenlenmesi gerektiğini düşünecek kabiliyette bir Allah kulu yok mudur? Okulun bahçesine bir zamanlar bin bir güçlükle dikilen bu Atatürk anıtının, sorumluların gözünde kıymeti harbiyesi bu mudur?
Sözün özü, zaten şehrimizin az sayıda olan meydan ve bahçelerinde sanat eseri sayılabilecek neredeyse tek yapıt olan Atatürk anıtlarının önünde tören düzenleyen büyüklerimiz, karşısında esas duruşa geçip İstiklâl Marşımızı okudukları bu eserlere gereken önemi göstermelidir. Bu her şeyden önce bir eserin ortaya çıkmasını sağlayan emeğe ve sanata saygının bir ifadesi olacaktır. Öte yandan karşısında esas duruşa geçtikleri herhangi bir taş yontu değildir. Önünde saygı ile durulan, bu ülkeyi bu günlere getiren, bağımsız, bağlantısız, inançlı, çağdaş bir ülke olmamız için bizi uyandıran ve daha da güzel günlere götürecek olan Atatürkçü düşünce sistemi, yani ülkemizin yegane servetidir.
