"Kırmızı
tuğlalardan örülü yüksek bir duvar,
Ve… Onunla adeta kaynaşmış bir gecekondu.
Birlikte…
Tam da sahilin denizle birleştiği yerde
Doğa yasalarını delercesine,
Nasıl yetiştikleri meçhul iğde ağaçlarını da
Kuzeyin acımasız rüzgârlarından korur…”
***
Sahilde bir iskele.
Yorulmuş ve yükünü çekemez olmuş,
Denize bağlayan paslı demir ayaklar
Dökülen beton zeminden fışkırmış…
***
Babaları çürümüş ve dökülmüş
Mavnalarla sevdası bitmiş,
Eskiden deniz ona yaslanırmış
Şimdi o, denize yaslanmış…
***
Gecekondusundan çıkan Memed
Balık takımını ve kargısını yüklendi,
Yıkıntı görünümlü iskeleye yöneldi…
***
Bugün diyordu Memed
Bugün evet
İnşallah olur kısmet
Şöyle nafakayı çıkaracağım
Birkaç iri balık...
***
İskeleye çıktı.
Gerindi…
Birden ufku gördü.
Aklından, ufka bakmanın zihni dinlendirdiği geçti,
Bir daha baktı.
Güldü…
Geç oğlum dedi.
Balık nereden çıkar, sen ona bak!
İskelenin sağını solunu inceledi…
Yeniden,
Suyun en derin yerini buldu.
Seviyordu bu kocamış iskeleyi
Ekmek kapısıydı.
Şurası da iyice çökmüştü,
Bir teneke harç getirip
Tamir mi etseydi acaba?
Yoksa boşa mı olurdu, vereceği çaba…
***
Hadi canım, dedi.
Üstünü tamir etsem altı çöküyor
Ekmek teknem gözümün önünde batıyor…
***
Oturdu…
Ayaklarını denizin hülyalı maviliğine doğru salladı.
Oltasına yem taktı.
Bir besmele çekip denize fırlattı.
Beklemeye başladı…
***
Birden;
Burnuna iğde çiçeklerinin kokusu geldi,
Başını o yana çevirdi
Sahille denizin kucaklaştığı yerde
Önce,
Nazlı nazlı salınan
İğde ağaçlarını
Sonra,
Onu, evet
Onu gördü…
***
Belki de “O” değildi
Sağa doğru biraz eğildi.
Yeniden baktı.
Hafifçe bir ürperti geçirdi.
Birden yüreğinin feryadını hissetti.
İstemeden kendine çeki düzen verdi
“O” iskeleye doğru geliyordu…
***
Ne yapacaktı şimdi…
Kötü yakalanmıştı.
Pantolonu ütüsüz, gömleği kırışık,
İtirafı imkânsız, duyguları karışık,
Heyecanı “O” yaklaştıkça arttı,
Kendini toparlaması şarttı.
***
“Merhaba Mehmet!”
Sözler kuş tüyü gibi
Gökyüzünün maviliklerinden indi
Bir kapı açıldı semada
Memed cennete girdi…
Yüzlerce balık veremezdi bu sevinci
Cevap vermesi gerektiğini düşündü, veremedi…
Sadece gözleri konuştu…
“Biricik aşkı” olduğunu
Bir kez daha
Sessizce haykırdı…
Başını hafifçe salladı…
Sanki aşkını onayladı.
***
Tam bu sırada misina hızla gerildi.
Bir refleksle asıldı Memed,
Bir hasreti gelmiş yanında duruyor
Diğeri ise geliyordu.
Birine asla dokunamamıştı
Diğeri inşallah onun olurdu.
Gözlerinin biri O’nu,
Diğeri denizi gözlüyordu.
Zihni karışmış duyguları alabora olmuştu.
Gerilen misina parmaklarını ısırıyordu.
Bir süre uğraştı, balık yanaştı.
Kepçeye taktı ve iskeleye çıkardı…
***
“O” da heyecanlanmış, sevinç çığlıkları atıyor
Bir taraftan da işveli bir edayla Memed’e bakıyor…
Biraz oyalandı,
“Tebrikler” dedi, “Çok maharetlisin.”
“Bunu bana kaça verirsin?”
Memed; şaşkın;
“Rica ederim ne önemi var,
Nasipse bir daha çıkar.”
Teşekkür etti.
Elini sıktı.
Ve… Balığı alıp gitti…
***
Mehmet öylece kalakaldı.
Yeniden iskeleye oturdu.
Oltaya yem taktı
Ardından hüzün içinde baktı
Balık hala çırpınıyordu…
***
Hey Allah’ım! Dedi.
Bir tarafta güzelim deniz
Mis gibi iğde çiçeği kokusu
Bir tarafta Gökkuşağım
Ve onu kaybetme kuşkusu...
Bu kadar çelişkinin ne gereği var
Benim ıstırap çekmem
Acaba kime yarar?
***
Akşama kadar oturdu
Oltasını çekti
Oltasını attı,
Yemini değiştirdi
Yerini değiştirdi
Yeniden denedi
Denedi olmadı…
***
Üzerine güneş çöktü
Rüzgâr çöktü
Deniz çöktü
Keder çöktü…
Hani dedi;
Aşk ve sevgi yeryüzündeki cennetti
Ve cennette fakirle zengin denkti,
Her biri doyasıya yaşardı aşkı
Neden, neden benim için farklı?
***
Etrafıma örülmüş çaresizlik halkası
Bir türlü ona ulaşamıyorum
Mavi harelerinde boğuluyorum
Gözlerinin içine bakamıyorum.
***
Denizin çırpınışları yüreğimi vurur,
“O” olmadı mı zaman durur.
Kaçacağım bu ellerden ateşini atıp,
Yoksa kor olacağım aşkınla yanıp.
***
Takımlarını kargısını yüklendi
İki göz gecekondusuna yöneldi.
Rüzgâr durmuştu.
Havada mis gibi iğde çiçeği kokusu vardı.
***
Neyse dedi Memed… Buna da şükür.
Nasip oldu bana sevdiğimi görmek,
Başka kime nasip olurdu ki
Gül yerine balık vermek…
mmetelik
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder