Bir varmış, bir yokmuş, Allah’ın
kulu çokmuş. Evvel zaman içinde, Kalbur saman içinde, Cinler cirit atarmış, Eski
hamam içinde… Deve tellal iken, Pire berber iken, Ben anamın beşiğini, Tıngır
mıngır sallar iken, Anam düştü beşikten, Babam göründü eşikten, Babam kaptı
maşayı, Anam kaptı süpürgeyi, Döndürdüler bana dört köşeyi…
Bu köşe yaz köşesi, Bu köşe
kış köşesi diye diye, Tekerlenip dururken, Az gittim uz gittim, Dere tepe düz
gittim… Kaf dağına eriştim, O dağların karını, Bir nefeste erittim, Dikilmedik
ağacının, Orda yedim narını… Bir sinek bir kartalı, Sallayıp vurdu yere, Yalan
değil, gerçektir, Yer yarıldı birdenbire…Kerpiç koydum kazana, Pekmez ile kaynattım, Nedir bu diye sorana, Şu masalı anlattım…
***
Az gittim, uz gittim, dere tepe düz gittim, altı ay bir güz gittim, bir de baktım ki vara, vara bir arpa boyu uzaklıktaki Kara Ormanın kenarına gelmişim.
Önüme, orman kenarına şöyle iliştirilivermiş derme çatma bir kulübe çıktı. Az dinleneyim diye bir kayanın üstüne tünemiştim ki; ormandan devşirdiği odunu, topal eşeğine yüklemiş gelen bir kocamış adam ile kulübeden onu karşılamaya çıkan kocamış bir kadın gördüm…
Tam da; “Ya oğullarının, kızlarının yetişip eli ekmek tutunca terk edip gittiği sıradan bir karı-koca, ya da yaylaya çıkacak gücü kalmayınca yörüklerin bırakıp gittiği sıradan iki yaşlı yoldaş işte…” Diye aklımdan geçiriyordum ki, bir “karga” çıka geldi… Malum “kargalar” hem meraklı hem de akıllı mahlûkattır. Bana eskiden, adamın nalbant, kadının da bir ebe olduğunu söyledi. Ben; “Eh… Adamcağızın bu saatten sonra örs üzerinde demir döğüp nal yapacak, atlarla uğraşacak hali mi kalmış ne yapsın? Ormandan meyve, tohum, odun toplar geçinip gidiyor herhalde…” Falan diye lafa girdim. Tam da bu ihtiyarların neden bu ıssız yerde yaşadıklarını soracaktım ki; bir baktım bizim karga “Geveze, geveze” diye bağıra bağıra uçmuş gidiyor… Tabii ben pek aldırmadım. Kim bilir kime söylüyordu… Baktım ormanın üzerinden biraz aşağıdan biraz yukarıdan uça uça bir İbibik kuşu geliyor. Bağırdım “Be hey cahil öyle uçunca yolun uzamıyor mu?” Kuş duraksamadan yoluna devam ederken “Sen ne bilirsin be hey gafil ben belânın, biraz üstünden biraz altından uçarak bulaşmamaya çalışıyorum… Sen de dikkat et!” Dedi. Bu uyarıyı alınca tüylerim diken diken oldu.
Şöyle etrafa bir kulak verdim,
kurtlar, kuşlar velhasıl tüm mahlûkat iki ihtiyarın, nasıl olup da ormanda
barındıklarına çok şaşarmış… Çünkü burası, öyle sıradan bir orman değilmiş.
Kara Orman aslında “Cin” diye bilinen ışıksal varlıkların mülküymüş, bırakın ormandan
meyve, odun toplanmasını, oradan gelen geçen kurdun, kuşun bile başına binbir
türlü dert açarlarmış. Ne olur bilinmez ama bunca yıl emek, emek büyüttükleri evlatlarının
belki de aşiretlerinin “düşkün” deyip terk ettiği bu iki yaşlı insana kimseler
acımamış ama Cin milleti acımış. Ve elbette zamanı gelince “ödeşmek” üzere, buralarda barınmalarına izin vermiş…
***Böylece günler güne eklenmiş. Hafta olmuş, ay olmuş, yıl olmuş. Yıllar, yılları devirmiş. Ömür dediğin ne ki, böyle hızla tükenir giderken elbette insanlar daha bir çöker. İşte masalımızın kahramanı iki ihtiyar da gittikçe yaşlanmışlar, daha az duyar, daha az görür, daha az hisseder olmuşlar olmasına da, Cin milletinin böyle bir derdi olmadığından insanoğlunun halinden anlamaz ki! Neden? Çünkü söylendiğine göre bu Cin milleti insanoğlu gibi çamurdan, balçıktan değil, dumansız, zehirli ateşten yaratılmış. Eh ateş deyip de geçmemek lazım. Ateş, deyince aklımıza elbette, etrafa verdiği ışık, alev ve duman gelir. Bunlardan duman ve alevden insanoğlunun sakınması gerekir, oysa ışığından yararlanırız. Bunun gibi Cinlerin de, insanoğlu gibi zararlı olanları ve iyi olanları vardır. Allah kötüleri ile karşılaştırmasın. Âmin. Ha, ömürlerine gelince pek şahit olan olmasa da, 1000 sene yaşayan cinlerin olduğu rivayet edilir.
***
Biz masalımıza dönelim…
Bir gece yarısı, iki yaşlının barındığı kulübenin kapısı, önce gürültü ile titremeye başlamış. Ardından kulübe zangırdamış, sergendeki kap kacak yerlere serilirken kapı ardına kadar açılmış… Şişmanca, toplu, kısa ve kalın yapılı kafaları külahlı, elleri silahlı savaşçı kılığına bürünmüş üç cin kapı eşiğinde belirmiş. Hadi bakalım demişler kocaya, toparlanın. Çaresiz iki ihtiyar toparlanmışlar. Kapı eşiğine çektiği topal eşeğe karısını bindirmiş. Topal eşeğinin yularını çeke çeke, ormana yönelen cinlerin peşine düşmüşler.
Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe aşarak, çayır, çimen geçerek tam da yorgunlukta bayılmak üzerelerken koca gövdeli, ulu bir Çınar ağacının önünde durmuşlar. Ağacın devasa büyüklüğü karşısında şaşkına dönen ihtiyar, Ulu Çınar’ın gövdesi üzerinde altın bir kapı fark etmiş. Nitekim bir süre sonra kapı aralanmış. İçeriden beyaz bir ışık huzmesi yavaşça süzülüp bir dudağı yerde, bir dudağı gökte garip bir varlığa dönüşmüş. İhtiyar kadına “Sen gir içeri! ” diye gürlemiş. Yer, gök zangır zangır titremiş. Zaten yürümekten bitap düşen yaşlı adam o an korkudan donuna bırakıvermiş… Neyse durumu anlayan savaşçı kılığındaki cinlerden biri akıl edip bunlara birkaç yudum su vermiş de kendine gelmiş…
Uzatmayalım… İçeri giren kadını 2 bin kadar beyaz giysili cin karşılamış. Yaşlı kadın zaten zor seçen gözleriyle, en önde duran iki cinden, genç kız kisvesindekinin hamile olduğunu sezmiş. Bilge görüntülü erkek Cin “Ey insanoğullarının en şanslıları ben Cinlerin Şahı Şemharuş. Yıllardır korumamız altında yaşıyorsunuz, gün geçti devran döndü, şimdi artık ödeşme zamanı.” Bizimki içinden “Eyvah” demiş. Tam “Bizi buralardan sürerseniz, ne ederiz, nasıl yaşarız, etmen, yapman ” diye tam feryada başlayacakken Cinlerin Şahı; “Ey hatun kişi!” diye gürlemiş… “Eşim hamile. Sen de deneyimli bir ebesin, onca çocuk doğurttun. Şimdi söyle bana, çocuğum erkek mi, yoksa kız mı olacak?” Yaşlı kadın korku içinde, “Anam, aradan çok zaman geçti yapamam, edemem” falan diye lafı gevelese de biraz korkudan, biraz da bulunduğu ortamın ihtişamından etkilenip yüklü cini, titreyen elleri ile muayene etmeye başlamış… Eh insanoğlu bu. Ne hikmetse şaşaaya, ihtişama, otoriteye karşı gelmesi kolay değil, hele, hele etrafı altın ve değerli taşlarla bezenmiş eşyalarla doluyken… Anlaşılan, altının sıcacık ve parıltılı cazibesi, belki de şu fani dünyada geçireceği 3 günü kalmış olan kocakarıyı da etkilemişti. Gelgelelim Cinlerin Sultanına da bir cevap vermesi gerek. Hık etmiş, mık etmiş ama insan nefsi işte… Belki bir şeyler koparırım da kalan ömrümde rahat ederim düşüncesi ile “Müjde oğlun olacak” demiş. Tabii ahalinin içinde bir sevinç dalgası yayılmış. Eh ne de olsa bir veliaht doğacak… Cinlerin Şahı “Şimdi” demiş. “Varın gidin evinize, yarın size orman daha da bolluk olacak.”
***
Yine aynı yolları aşarak binbir güçlükle kulübelerine varmışlar. O zamana kadar, beklediği ödülü alamadığı için hayal kırıklığına uğrayan kadın, “Efe demiş ben bir iş ettim ki, sorma.” Olayı baştan sona anlatmış… “Başımıza dert mi açtım yoksa talih kuşu mu kondurdum bilemedim.” Demiş. Adamcağızı almış bir korku. “Yahu” demiş. “Hiç yalan söylenir mi?” Yetmiyor mu burada barınmamız, sen neden olur olmaz yalan söylüyorsun. Şurada kalmış üç günümüz. Ne işimiz olur parayla pulla. Oğlan olursa rahat ölürüz de, ya kız olursa ne ederiz.” Üç gün korkudan kapıdan dışarı çıkamamışlar. 3 gün aç, susuz oturup düşünmüşler. Diyeceğim şu ki; bu iki yaşlı insan bu son 3 gün, kalan ömürlerinden bol bol harcamışlar. Günler güne eklenmiş, bir şeyler olsa da bu derdi atlatsak diye her an Yüce Yaradan’a dualar etmişler, insanların ve cinlerin sultanı Hz. Peygamber Muhammed Mustafa’dan ricacı olmuşlar ama nafile… Yüreklerindeki korku çökmüş kalmış. Ehhh… Ne de olsa insanın kendi kendine yaptığını dünya âlem birleşse yapamazmış.
***
Yine bir gece kulübe zangırdamaya, kap, kacak hoplayıp zıplamaya başlamış. Kapı açılmış içeriye bir dudağı yerde, bir dudağı gökte eciş, bücüş korkunç görünümlü cin girmiş. İhtiyarların gözleri görmez olmuş. Haydi! “Doğum yaklaştı gidiyoruz.” deyip kadını kolundan tuttuğu gibi göz açıp kapayana dek Ulu Çınar’daki muhteşem saraya getirmiş. Kadın gözlerini açınca bakmış ki altıdan yapılmış bir karyola üzerinde Cinlerin şahı Şemharuş’un güzel eşi yatıyor. Bakıyor ki kadın pek sakin, kocakarı doğumun pek bir problem yaratmayacağını anlıyor. Neyse ılık su, çarşaf, bez, derken bir süre sonra doğum başlıyor. Elbet önce bebek cinin başı görünüyor. Ehhh yılların birikimi daha çocuğun cinsel organı görünmeden ihtiyar kadın başına gelecekleri hissediyor. Lakin o önlemini almış. Yaşlı falan dedik ama ne kadar yaşlı olsa da uyanık kadın. Kim bilir o zamana kadar kaç aileyi böyle aldatmıştı ki cebinde getirdiği bal mumundan yaptığı küçücük pipiyi doğan kız çocuğuna takıveriyor. Hemen “Müjde, müjde… Oğlunuz oldu, oğlunuz oldu!” Diye ortalığı velveleye verirken çocuğu vakit kaybetmeden, hazır ettiği bir ipek çarşafa sarıp anasının kucağına veriveriyor. Cin ailesinde bir sevinç dalgası yayılıyor ki sormayın gitsin… Çocuğun pipisine bakan mı var, herkes sevinçten kör olmuş… Yaşlı ebe, şimdilik atlattım diye içinden bir oh çekiyor. Bir an önce kulübesine gitmeyi düşlüyorken beyazlar giymiş iki cin, kollarından tutup göz açıp kapayana dek kulübenin önüne bırakıyorlar.
***
Tam gideceklerken cinlerden birinin elinde, içi soğan kabukları ile dolu bir kalbur beliriyor. “Ulu Şahımız
Şemharuş’ un size hediyesi.” Deyip kocakarıya veriyor. Kadın şaşkınlık ve hayal kırıklığı içinde kulübesine giriyor. İçeride yaşlı adam korkudan zangır zangır titrerken karşısında kadını görünce sevinç içinde neler olduğunu soruyor. Kadın başından geçenleri anlatıp, doğum karşılığında hediye olarak verdikleri bir kalbur dolusu soğan kabuğunu gösteriyor. Yaşlı adam karmaşık duygular içinde “Herhalde yaptığın sahtekârlığın farkına vardılar, o yüzden altın yerine bir kalbur dolusu soğan kabuğu verdiler.” Dedi. Kadın “İnşallah öyle olmuştur” deyip, pişmanlığını dillendirirken, “Biz bu kabukları ne edelim, bari gidip küllüğe dökeyim” deyip, yavaş yavaş yerinden kalktı. Bahçenin bir kenarında soba artıklarını döktükleri küllüğe kalburu boşalttı. Bir baktı ki küllüğe dökülen her soğan kabuğu çil, çil altına dönüşüyor. Sevinçten çılgına döndü. Hemen toplayıp içeri girdi. Sevinç içinde yaşlı adama gösterdi. Lakin yaşlı adam hiç sevinmemişti. Şaşırdı. Birden o da “Eyvah” dedi “Şimdi yandık”… Çocuğu hala erkek sanıyorlar. Can derdine düşmüşlerdi. Altınları da varken. Kaçmalı beladan uzaklaşmalıydılar. Korku dağları sardı. Hemen pılıyı pırtıyı toplayıp topal eşeğe yüklemeye koyuldular.
***
Gelelim cinler sarayına… Bir
süre sonra bebeğin üzerine sarılı ipek çarşaf yerine başka giysiler giydirmek
üzere çocuğu soyduklarında zaten eğreti tutturulmuş balmumundan pipi yerinden
düşmüş. Çocuğun erkek değil de kız olduğu ortaya çıkmış. Haber hemen Şah Şemharuş’un
kulağına fısıldanmış… Cinlerin Şahı hiç de beklendiği gibi küplere binip,
intikam peşine düşmemiş. Ahaliyi toplayıp “kızı” olduğunu, yaşlı ebenin
yanıldığını söyledi. Tabii Cin halkından
bir homurtu yükseldi ama Cinlerin Şahı, “Sakin olun”, dedi. Bu benim evladım.
Oğlanı, kızı olur mu? Allah neyi bağışladı ise o. Yaşlı ebe kazasız, belasız,
sağ, salim, doğumu yaptırıp evladımı eşimin kucağına verdi, bana göre işini
yaptı, daha ne olsun. İnsanoğlu zayıftır, korkaktır… Bizim adımızı duydu mu
korkudan titrer, dokunmayın gariplere…” dedi.
***Oysa iki yaşlı insanın bundan haberi yoktu. En lüzumlu pılı pırtıyı topal eşeğe yükleyip yola çıkmışlardı bile. Heybeye doldurdukları altını eşek kaçar maçar da ortada kalırız diye nöbetleşe omuzlarına almışlardı. Az gittiler uz gittiler ama daha bir arpa boyu bile yol gidememişken omuzlarındaki yük ağırlaştı. Taşıyamaz oldular. Eşeğin semerine kendilerine göre basit bir çaputla tutturdular ama bir aksilik olup da eşek kaçacak olursa, hiç olmazsa altın torbasını kurtaralım diye onu da sağlam bir urganla yaşlı adamın beline bağladılar. Ha babam yürü, de babam yürü, alaca karanlık çöktü. Bir kaya dibine oturdular. Azıklarından birazını çıkarıp yemeye başlamışlardı ki gökyüzünde kara bulutlar toplanmaya gök gürlemeye başladı. Birden, yakınlarına bir şimşeğin düşmesi ile zaten huzursuzlanan eşek ürktü ve kaçmaya başladı. Yaşlı adam toparlanmaya kalmadan urganı asılmıştı ama neye yarar, torbayı semere bağlayan çaputu koparamadı. Eşekle birlikte düşe kalka sürüklenmeye başladı… Tabi ardından da kadın bağıra çağıra imdat isteyerek koşmaya başladı ama yardım edecek kimse yok ki… Yaşlı kadın bir süre sonra bir inleme sesi duydu. Bir baktı ki adamcağız bir obruğun tam da kenarına tutunmuş, kadına beni çek, kurtar diye bağırıyor… Torbayı kurtaramayan, eşeğe de hükmedemeyen adam bir obruğun kenarında bir o yana, bir bu yana savrula, savrula koşarken, obruğa düşmemek için can havli ile belindeki urganı çözmüş… Eşek de ardındaki yükten kurtulunca daha da hızlı bir şekilde kulübeye doğru hızla kaçmış. Yaşlı, yaralı, ömür törpüsü, yürek korkusu ile dolu bu iki insan kulübelerinden uzak, bütün varlıklarını, daha da korkuncu huzurlarını ve umutlarını yitirmiş, aç susuz ortalıkta kalakalmışlar. Sordum soruşturdum, bu iki yaşlı insanı bir daha ne gören olmuş, ne de akıbetlerini bilen… Ama topal eşeğin Ulu Çınar’ın gölgesinde keyif içinde debelendiğini haberini aldım… Anlayacağınız; bizim ihtiyarlar Midyat’da pirince giderken evdeki bulgurdan da oldular. Masalımızın kahramanlarının murad’ı olmadı ama bizler bu masaldan bir şeyler derleriz… İnşallah.
***
Hisseden kıssa…
Daha önce de söyledik… İnsanoğlunun kendi kendine verdiği zararı dünya, âlem birleşse veremezmiş… Ey Oğul, sen, sen ol; merhametli ol, paraya, pula tamah etme, öleceğini bilsen de yalan söyleme, kimseleri aldatma. Otoriteden, maldan, mülkten, paradan, puldan etkilenip yalan söyleyenin, hile yapanın, kendi çıkarını düşünenleri sonu hiç iyi olmaz… O kadarla kalsa yine iyi, zararı sadece kendin çekmezsin. O güne kadar sana her türlü iyiliği yapmış, kötü günlerinde hep yanında olmuş suçsuz masumlarla, sabilere de zarar verirsin. (18/02/2015 mmetelik)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder