KISSADAN HİSSE

I.Kıssa: Bir zamanlar ulu bir kavak ağacının yanında, bir kabak filizi boy göstermiş. Bahar ilerledikçe bitki kavak ağacına sarılarak yükselmeye başlamış. Yağmurların ve güneşin etkisiyle müthiş bir hızla büyümüş ve neredeyse kavak ağacı ile aynı boya gelmiş... Tabii koca koca yaprakları sapsarı çiçekleri ile şıkır şıkır ve havalı... Bir gün dayanamayıp sormuş kavağa:

-Sen kaç ayda bu hale geldin ağaç? -On yılda, demiş kavak. -On yılda mı? Diye gülmüş ve çiçeklerini sallamış kabak, bak ben neredeyse iki ayda seninle aynı boya geldim! -Doğru, demiş kavak bizde böyle… Günler günleri kovalamış ve sonbaharın ilk rüzgârları başladığında, kabak üşümeye başlamış. Ardından yaprakları buruşmaya ve kurumuş. Soğuklar arttıkça da yavaş yavaş gücü azalmaya sarıldığı kavak ağacından aşağı doğru kaymaya başlamış. Sormuş endişeyle kavağa: Neler oluyor bana ağaç? -Ölüyorsun, demiş kavak... -Niçin? - Çünkü, benim on yılda geldiğim yere, iki ayda gelmeye çalıştığın için…

Kıssadan hisse: Hem cahil ve kibirli, hem de ağzından çıkanı duymayacak kadar ukala isen başka bir son bekleme zaten…

***

II. Kıssa: Denizli'de araştırma yapmak için kamp kuran bir grup üniversite öğrencisi, kamp yakınına tüneyen bir Denizli horozunun sabahın erken saatlerinde yüksek sesle ötmesinden çok rahatsız olmuşlar... Sabahın köründe ortaya çıkan horoz, önce dikleniyor, sonra dakikalarca ötüyormuş... Tabii ekipte ne uyku ne de huzur kalmış. Sonunda sabırları tükenmiş... "Ulen şunu kesip de yiyelim bari." Demişler. Yakalamak için başlamışlar horozu kovalamaya.. Horoz önde, gençler peşinde... Mahalle arasına dalmışlar... Kovalamacayı gören, fakat bir anlam veremeyen yaşlı bir dede seslenmiş: Hey, evlatlar! Bırakın zavallı horozu niye ürkütüyorsunuz? –  Gençler: Sabahın köründe ötmeye başlıyor, kampı ayağa kaldırıyor. O yüzden kesip yiyeceğiz! Dede:  Yazıktır evladım, baksanıza ne kadar güzel, yapmayın! Demiş… Ve devam etmiş “Bana bırakın, ben onun sesini keserim, bir daha da sizi rahatsız etmez”... Gençler bunun üzerine kovalamayı bırakmışlar... Ertesi sabah, hafif 'gak - guk' sesleri dışında horozdan kayda değer hiçbir ses çıkmadığını görünce de şaşırıp dedeye koşmuşlar… “Yahu dede, ne yaptın da bu horozun sesini kestin?” İhtiyar gülmüş: Kıçına biraz zeytinyağı sürdüm. Horoz kabararak ötmeye yeltendiğinde, gerisi tutmuyor ki, kuvvet alsın... Ancak 'gak - guk' edebiliyor...

Kıssadan hisse: Arkan sağlamsa, istediğin kadar kabarır, diklenir, sözünü dinletirsin. Arkan bir gevşemeye görsün, şimdiki gibi anca  'gak-guk' edersin...