ÜZÜLDÜM DERSEM YALAN OLUR

Ayıptır söylemesi ama İstanbul’un, 2020 Olimpiyatlarına ev sahipliği yapacağına inanmayanlardan biri de bendim.  Çünkü; böyle “uluslar arası bir disiplinin”,  disiplinsizliğin kol gezdiği,  düzenle ilgili yazılı yazısız her türlü kuralın hatta yasanın “egemenlerin” işine geldiği gibi esnetildiği, insanlarının “Ya tarafsın ya da bitaraf” diye tehdit edildiği, yancılığın, ispiyonculuğun teşvik edildiği, hiç de gerekmediği halde savaş naralarının atıldığı bir  ortamda bize, “olimpiyat meşalesi” verilseydi, olimpiyatların kan dökülmesini önlemeyi amaçlayan rekabetçi, lakin barış yanlısı anlamına olan inancımı yitirirdim. Geçelim bu “Müslüman ülkelere vermezler” masallarını… Tanıtım filmlerini karşılaştır, aramızdaki “spor ve olimpiyat kültürü” farkını gözünle gör… %80’nin sporla ilgilenmediği, diğerlerinin de % 10’nun geçim derdinden stadyum görmediği ülkemin insanını miting alanlarında  gözyaşları ile destekli hamasi nutuklarla  ikna edebilirsin de, elin oğlu yemiyor işte…

 ***

Spor kültürü dedik… Bırakın daha dün, “ekmek parası kazanmak için” çalıştığı inşaatın göçüğünde kaybettiğimiz gencecik rekortmen atletimizi ya da İstanbul’un belli semtlerinde dolmuşa, otobüse spor kıyafetleri ile bindikleri için itilip kakılan, taciz edilen kız çocuklarını… Bu sene öz be öz bizim, 650 yıldır sürdürdüğümüz Kırkpınar Yağlı Güreş turnuvasında bile, hem de başpehlivan, dopingli çıkmadı mı? Diyeceğim bizde spor kültürü falan yok. Bizde “Benim memurum işini bilir” vecizesi ile başlayan bir AVM kültürü var… Bu kadar da değil. Bu memleketin Spor Bakanı, ulusal ve uluslar arası müsabakalarda madalya alıp dopingli çıkan sporculara verilen cezalar için; “Olimpiyatları olumlu etkiler” demedi mi? Düşünün bir kere; “tuzu bile kokutmuş” sporcularımızı bir şekilde doping yapmaya mecbur kılmışız, koskoca bakan “Bu konuyu enine boyuna inceleyip gerekeni yapacağız” diyeceğine sinekten yağ çıkarırcasına bu rezaletten medet umuyor. Güler misin ağlar mısın?

***

Hepsi bir yana, son dakikalarda bir tarafta  genç, dinamik, şevkten harap olmuş, cıvıl cıvıl Japon ekibini, diğer tarafta takım elbiseler içinde, Nazilli Testisi gibi dizilmiş  her şeyi para ile satın alabileceğini  zanneden amirlerinin talimatları ile eğilip bükülmekten turşuya dönmüş bizim grup… Manzarayı görünce; “Bu sefer yırttık, bu sefer bizim… Başbakan bu işi kotarmak için spora olan aşkını bahane edip  yanında götürdüğü karısından kızından bile özür diledi” diyen bizim oğlanla, iddiaya bile girdik…  Netice ortada… Japonların hak edip etmediklerini tartışmaya bile gerek yok. Kazanan Japon ekibi sevinç gözyaşları dökerken, kitabına uydurunca her şeyi elde etmeye alışmış, Ankara’nın uyanık geçinen, fışkiye meraklısı belediye başkanı kazanmaktan o kadar emindi ki; saat 22,05’de “İşte bu kadar… Olimpiyatlar İstanbul’da… Teşekkürler Başbakanım” diye mesaj atıyordu.