AZRAİL, ADALETİN TECELLİ ETMESİNİ BEKLEYEMEDİ

Tam tamına 65 yaşında…3 Mart 2011’de OdaTV Soruşturması kapsamında Ankara'daki evinde gözaltına alındı. O günden beri tutuklu. Eşi Güngör Hanım rahim kanseri ve ölümcül hasta… Yakın dostu Soner Yalçın; Doğan Abisi ile eşi Güngör Hanımın birbirlerine olan sevgi ve bağlılıklarına tanık olmasından gelen bir dürtü ile “dostlarının yaşadığı dramı” dile getirme zorunluluğu hissetmiş olsa ki, “içeriden” Yargıya ve Adalet Bakanlığına yazdığı mektuplarla son derece samimi, insani ve vicdani bir talepte bulunuyor... “Ey savcılar, hakimler, siyasal iktidar, adalet bakanı! Doğan Yurdakul'un eşi Güngör Hanım ölüyor. Bir kez, bir kez eşinin gözlerine bakarak veda etmek için izin istiyor Doğan Ağabey. Merhamet edin!”

***

Günahı, sevabı, dünya görüşü bir yana Doğan Yurdakul 1946’da doğmuş bir Aydın’lı. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden sonra Paris Sorbonne, Vincennes ve Cenevre Üniversitelerinde lisansüstü öğrenim gördü. Ülkemizde bir çok gazete ve dergide çalıştı. 32. Gün adlı televizyon programının Ankara temsilciliğini yürüttü. 1998 de emekli oldu. O günden bu yana yaşamını çevirmenlik yaparak, kitap yazarak sürdürüyordu. OdaTV’de de Koordinatör olarak da görev aldı… “Abi; kabadayılar–mafya- derin devlet ilişkisi”, “Sırların Kavşağında” gibi kitaplar dışında Soner Yalçın’la birlikte “Bay Pipo ve  Susurluk kazasında ölen Abdullah Çatlı’nın yaşam öyküsünü anlatan Reis isimli kitapları kaleme aldı. Fikirlerini elbette paylaşmak zorunda değiliz, ancak bu memleketin yetiştirdiği fikri olan ve bunu ifade edebilen aydınlarından biri olduğunu inkar edemeyiz. Her şey bir tarafa o; 65 yaşında  “bir insan” ve onun ne yargıdan, ne de iktidardan, bir “merhamet” beklentisi var. Sadece her onurlu insan gibi “adaletin” tecelli etmesini bekliyor …

***

Ve doğal olarak, bir “can dostunun” arzusu olsa da, “Kalem kılıçtan keskindir, kıralım rahat edelim” diyenler karşısında  “diz çökme” anlamına gelebilecek “merhamet” talebini  reddetti… Şöyle diyor Doğan Yurdakul… “Eşim ile son kez görüşebilmek için merhamet talebinde bulunan Soner Yalçın'ın iyi niyetinden şüphe duymuyorum. Ancak tecrit koşullarında bulunduğumuzdan dolayı tutuklandığımız günden bu yana Soner Yalçın'la hiç görüşmediğim için böyle bir talebim olduğunu zannetmiş olabilir. Ama Maalesef benim böyle bir talebim olmadı. Bunca yıllık mücadele hayatımda zalimlerden aman dilemedim, bu saatten sonra da hiç kimseden merhamet talebinde bulunmam… Eşimle son telefon görüşmemde vedalaştım. Artık, sadece yasal hakkım olan cenazesine katılma talebim bulunmaktadır.”

***

Düşünerek yola çıkanların, bilgisi ve fikri olanların, yular taktırıp gezmeyenlerin tavrıdır bu. Görüldüğü gibi,  gücü ele geçirenlerin, “Bu yola kefen giyip çıktık” diye hava atmasına hiç de benzemiyor… Ve bundan utanç duyması gerekenler dostları için “merhamet” talep edenler değil, yolumuza taş koyacak diye, düşüncelerini beğenmediğimiz muhalif insanları, düzmece masallarla tutuklayanladır. Ve maalesef ne savcılar ne hakimler, merhamet etti ne de Azrail adaletin tecelli etmesini bekledi.