“Nükleer takas antlaşması” hani şu, İran’la Batı arasında sayemizde gerçekleşen ve İran’ın şimdilik düşük seviyede zenginleştirebildiği 1200 kilo uranyumun, 120 kilo geliştirilmiş uranyumla değiştirilmesini taahhüt eden antlaşma. Batı ile İran arasındaki “nükleer” sorunun İran lehine ertelenmesinde arabulucu bir rol üstlenmemizin bize bir faydası olacağını, mesela ithal ettiğimiz İran gazının artık karda kışta kesintiye uğramayacağını veya bundan sonra İran'la uluslararası ortamlarda “kanka” olacağımızı düşünüyorsanız, daha çok beklersiniz. Elin oğlu yakaladı mı kanınızı iliğinizi emmeden bırakmaz.
***
Malum, özellikle Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin daimi üyesi ABD, İngiltere, Fransa, Çin, Rusya ve Almanya ( yani 5-1 ülkeleri) İran’ın, BM’nin denetiminden uzak, “nükleer çalışmalarına” karşılar. Özellikle ABD’nin talebi ile bir BM kararı çıkartılıyor ve İran’ın nükleer çalışmaları sınırlandırılıyor. Ancak İran bu sınırlandırmalara pek aldırmıyor. Bunun üzerine ABD’nin başı çektiği bir grup, BM’den çıkarmayı umdukları ekonomik ambargo kararı ile İran üzerinde sıkı bir baskı kurmak isterken, Çin ve Rusya’nın buna pek de sıcak bakmadığını gören “Dünyayı kurtaran adamlar” devreye giriyor. Böylece bize ne faydası olacağı meçhul “Nükleer antlaşma”, İran, Brezilya ve Türkiye arasında imzalanıyor. Bu güne kadar BM’in kararlarına karşı sert bir tavır sergileyen İran, bu antlaşma ile bir noktada dünya kamuoyu huzurunda rahatlıyor. Üstelik işlerini bir süre daha istediği gibi yürütmesine olanak sağlanmış oluyor ki, bu durum komşumuz ABD ile aramızda “soğuklukla” falan ifade edilemeyecek problemlerin, doğacağının işaretlerini veriyor.
***
Bu antlaşmaya göre İran’ın düşük seviyede zenginleştirilmiş uranyumunu 11 ay emanete alacaktır. Oysa bizim bu uranyumu saklayıp saklayamayacağımız bile meçhuldür. Çünkü 1960’lı yıllarda Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun Küçükçekmece gölü kıyısında kurup devreye soktuğu, tarihi mekanın işimizi görüp görmeyeceği şüphelidir. Kaldı ki takas, 11 ay sonra taraflar arasında bir problem çıkmazsa gerçekleşecekmiş. Geçenlerde gazeteci Fatih Çekirge, Davutoğlu’na şöyle bir soru soruyor. “Antlaşmaya göre taraflardan birisi anlaşmayı bozarsa Türkiye 1200 kilo uranyumu derhal İran’a teslim edecek. Diyelim bir anlaşmazlık çıktı ve taraflar birbirlerini suçladı. Türkiye uranyumu İran’a kolayca teslim edebilir mi? Yani ABD buna izin verir mi?” Dedik ya elin oğlu tuttu mu bırakmaz hele hele ABD hiç bırakmaz, işin yoksa uğraş dur.
***
Eh riskleri göze alamıyorsan, “Bıraktıkları yerde otlarsın” diyenler de çıkabilir, bu tespit bir dereceye kadar doğrudur da. Ancak tarafların, “antlaşmayı bozmak” için gösterdiği “eğilim” riski arttırmaktadır. Sonuçta dünya barışına hizmet ediyoruz diye avucumuza pimi çekilmiş bir “nükleer problem” tutuşturulursa hiç şaşmayın. Kaldı ki Orta Doğu’da iplerin kimlerin elinde olduğu ve ne gibi engellerle karşılaşacağımız ortadadır. Bu sorunlarla baş etmek için, uluslar arası alemde sırtımızı dayayacağımız bir blok da olmadığına göre, bu antlaşma olsa olsa “hakara makara” dır.
***
Malum, özellikle Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin daimi üyesi ABD, İngiltere, Fransa, Çin, Rusya ve Almanya ( yani 5-1 ülkeleri) İran’ın, BM’nin denetiminden uzak, “nükleer çalışmalarına” karşılar. Özellikle ABD’nin talebi ile bir BM kararı çıkartılıyor ve İran’ın nükleer çalışmaları sınırlandırılıyor. Ancak İran bu sınırlandırmalara pek aldırmıyor. Bunun üzerine ABD’nin başı çektiği bir grup, BM’den çıkarmayı umdukları ekonomik ambargo kararı ile İran üzerinde sıkı bir baskı kurmak isterken, Çin ve Rusya’nın buna pek de sıcak bakmadığını gören “Dünyayı kurtaran adamlar” devreye giriyor. Böylece bize ne faydası olacağı meçhul “Nükleer antlaşma”, İran, Brezilya ve Türkiye arasında imzalanıyor. Bu güne kadar BM’in kararlarına karşı sert bir tavır sergileyen İran, bu antlaşma ile bir noktada dünya kamuoyu huzurunda rahatlıyor. Üstelik işlerini bir süre daha istediği gibi yürütmesine olanak sağlanmış oluyor ki, bu durum komşumuz ABD ile aramızda “soğuklukla” falan ifade edilemeyecek problemlerin, doğacağının işaretlerini veriyor.
***
Bu antlaşmaya göre İran’ın düşük seviyede zenginleştirilmiş uranyumunu 11 ay emanete alacaktır. Oysa bizim bu uranyumu saklayıp saklayamayacağımız bile meçhuldür. Çünkü 1960’lı yıllarda Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun Küçükçekmece gölü kıyısında kurup devreye soktuğu, tarihi mekanın işimizi görüp görmeyeceği şüphelidir. Kaldı ki takas, 11 ay sonra taraflar arasında bir problem çıkmazsa gerçekleşecekmiş. Geçenlerde gazeteci Fatih Çekirge, Davutoğlu’na şöyle bir soru soruyor. “Antlaşmaya göre taraflardan birisi anlaşmayı bozarsa Türkiye 1200 kilo uranyumu derhal İran’a teslim edecek. Diyelim bir anlaşmazlık çıktı ve taraflar birbirlerini suçladı. Türkiye uranyumu İran’a kolayca teslim edebilir mi? Yani ABD buna izin verir mi?” Dedik ya elin oğlu tuttu mu bırakmaz hele hele ABD hiç bırakmaz, işin yoksa uğraş dur.
***
Eh riskleri göze alamıyorsan, “Bıraktıkları yerde otlarsın” diyenler de çıkabilir, bu tespit bir dereceye kadar doğrudur da. Ancak tarafların, “antlaşmayı bozmak” için gösterdiği “eğilim” riski arttırmaktadır. Sonuçta dünya barışına hizmet ediyoruz diye avucumuza pimi çekilmiş bir “nükleer problem” tutuşturulursa hiç şaşmayın. Kaldı ki Orta Doğu’da iplerin kimlerin elinde olduğu ve ne gibi engellerle karşılaşacağımız ortadadır. Bu sorunlarla baş etmek için, uluslar arası alemde sırtımızı dayayacağımız bir blok da olmadığına göre, bu antlaşma olsa olsa “hakara makara” dır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder