Bir varmış, bir yokmuş, Allah’ın
kulu çokmuş. Evvel zaman içinde, Kalbur saman içinde, Cinler cirit atarmış, Eski
hamam içinde… Deve tellal iken, Pire berber iken, Ben anamın beşiğini, Tıngır
mıngır sallar iken, Anam düştü beşikten, Babam göründü eşikten, Babam kaptı
maşayı, Anam kaptı süpürgeyi, Döndürdüler bana dört köşeyi…
Bu köşe yaz köşesi, Bu köşe
kış köşesi diye diye, Tekerlenip dururken, Az gittim uz gittim, Dere tepe düz
gittim… Kaf dağına eriştim, O dağların karını, Bir nefeste erittim, Dikilmedik
ağacının, Orda yedim narını… Bir sinek bir kartalı, Sallayıp vurdu yere, Yalan
değil, gerçektir, Yer yarıldı birdenbire…
Kerpiç koydum kazana, Pekmez
ile kaynattım, Nedir bu diye sorana, Şu masalı anlattım…
***
Az gittim, uz gittim, dere
tepe düz gittim, altı ay bir güz gittim, bir de baktım ki vara, vara bir arpa
boyu uzaklıktaki Kara Ormanın kenarına gelmişim.
Önüme, orman kenarına şöyle
iliştirilivermiş derme çatma bir kulübe çıktı. Az dinleneyim diye bir kayanın
üstüne tünemiştim ki; ormandan devşirdiği odunu, topal eşeğine yüklemiş gelen bir
kocamış adam ile kulübeden onu karşılamaya çıkan kocamış bir kadın gördüm…
Tam da; “Ya oğullarının, kızlarının
yetişip eli ekmek tutunca terk edip gittiği sıradan bir karı-koca, ya da yaylaya çıkacak gücü kalmayınca
yörüklerin bırakıp gittiği sıradan iki yaşlı yoldaş işte…” Diye aklımdan
geçiriyordum ki, bir “karga” çıka geldi… Malum “kargalar” hem meraklı hem de akıllı
mahlûkattır. Bana eskiden, adamın nalbant, kadının da bir ebe olduğunu söyledi.
Ben; “Eh… Adamcağızın bu saatten sonra örs üzerinde demir döğüp nal yapacak,
atlarla uğraşacak hali mi kalmış ne yapsın? Ormandan meyve, tohum, odun toplar geçinip
gidiyor herhalde…” Falan diye lafa girdim. Tam da bu ihtiyarların neden bu ıssız yerde
yaşadıklarını soracaktım ki; bir baktım
bizim karga “Geveze, geveze” diye bağıra bağıra uçmuş gidiyor… Tabii ben pek aldırmadım. Kim bilir kime
söylüyordu… Baktım ormanın üzerinden biraz aşağıdan biraz yukarıdan uça uça bir
İbibik kuşu geliyor. Bağırdım “Be hey cahil öyle uçunca yolun uzamıyor mu?” Kuş
duraksamadan yoluna devam ederken “Sen ne bilirsin be hey gafil ben belânın,
biraz üstünden biraz altından uçarak bulaşmamaya çalışıyorum… Sen de dikkat et!”
Dedi. Bu uyarıyı alınca tüylerim diken
diken oldu.
Şöyle etrafa bir kulak verdim,
kurtlar, kuşlar velhasıl tüm mahlûkat iki ihtiyarın, nasıl olup da ormanda
barındıklarına çok şaşarmış… Çünkü burası, öyle sıradan bir orman değilmiş.
Kara Orman aslında “Cin” diye bilinen ışıksal varlıkların mülküymüş, bırakın ormandan
meyve, odun toplanmasını, oradan gelen geçen kurdun, kuşun bile başına binbir
türlü dert açarlarmış. Ne olur bilinmez ama bunca yıl emek, emek büyüttükleri evlatlarının
belki de aşiretlerinin “düşkün” deyip terk ettiği bu iki yaşlı insana kimseler
acımamış ama Cin milleti acımış. Ve elbette zamanı gelince “ödeşmek” üzere, buralarda barınmalarına izin vermiş…
***
Böylece günler güne eklenmiş.
Hafta olmuş, ay olmuş, yıl olmuş. Yıllar, yılları devirmiş. Ömür dediğin ne ki,
böyle hızla tükenir giderken elbette insanlar daha bir çöker. İşte masalımızın
kahramanı iki ihtiyar da gittikçe yaşlanmışlar, daha az duyar, daha az görür,
daha az hisseder olmuşlar olmasına da, Cin milletinin böyle bir derdi
olmadığından insanoğlunun halinden anlamaz ki! Neden? Çünkü söylendiğine göre
bu Cin milleti insanoğlu gibi çamurdan, balçıktan değil, dumansız, zehirli
ateşten yaratılmış. Eh ateş deyip de geçmemek lazım. Ateş, deyince aklımıza
elbette, etrafa verdiği ışık, alev ve duman gelir. Bunlardan duman ve alevden
insanoğlunun sakınması gerekir, oysa ışığından yararlanırız. Bunun gibi Cinlerin
de, insanoğlu gibi zararlı olanları ve iyi olanları vardır. Allah kötüleri ile
karşılaştırmasın. Âmin. Ha, ömürlerine gelince pek şahit olan olmasa da, 1000 sene
yaşayan cinlerin olduğu rivayet edilir.
***
Biz masalımıza dönelim…
Bir gece yarısı, iki yaşlının
barındığı kulübenin kapısı, önce gürültü ile titremeye başlamış. Ardından
kulübe zangırdamış, sergendeki kap kacak yerlere serilirken kapı ardına kadar açılmış…
Şişmanca, toplu, kısa ve kalın yapılı kafaları külahlı, elleri silahlı savaşçı
kılığına bürünmüş üç cin kapı eşiğinde belirmiş. Hadi bakalım demişler kocaya,
toparlanın. Çaresiz iki ihtiyar toparlanmışlar. Kapı eşiğine çektiği topal
eşeğe karısını bindirmiş. Topal eşeğinin yularını çeke çeke, ormana yönelen
cinlerin peşine düşmüşler.
Az gitmişler, uz gitmişler,
dere tepe aşarak, çayır, çimen geçerek tam da yorgunlukta bayılmak üzerelerken koca
gövdeli, ulu bir Çınar ağacının önünde durmuşlar. Ağacın devasa büyüklüğü
karşısında şaşkına dönen ihtiyar, Ulu Çınar’ın gövdesi üzerinde altın bir kapı fark
etmiş. Nitekim bir süre sonra kapı aralanmış. İçeriden beyaz bir ışık huzmesi
yavaşça süzülüp bir dudağı yerde, bir dudağı gökte garip bir varlığa dönüşmüş. İhtiyar
kadına “Sen gir içeri! ” diye gürlemiş. Yer, gök zangır zangır titremiş. Zaten
yürümekten bitap düşen yaşlı adam o an korkudan donuna bırakıvermiş… Neyse durumu anlayan savaşçı kılığındaki
cinlerden biri akıl edip bunlara birkaç yudum su vermiş de kendine gelmiş…
Uzatmayalım… İçeri giren
kadını 2 bin kadar beyaz giysili cin karşılamış. Yaşlı kadın zaten zor seçen
gözleriyle, en önde duran iki cinden, genç kız kisvesindekinin hamile olduğunu sezmiş.
Bilge görüntülü erkek Cin “Ey insanoğullarının en şanslıları ben Cinlerin Şahı
Şemharuş. Yıllardır korumamız altında yaşıyorsunuz, gün geçti devran döndü,
şimdi artık ödeşme zamanı.” Bizimki içinden “Eyvah” demiş. Tam “Bizi buralardan
sürerseniz, ne ederiz, nasıl yaşarız, etmen, yapman ” diye tam feryada
başlayacakken Cinlerin Şahı; “Ey hatun kişi!” diye gürlemiş… “Eşim hamile. Sen
de deneyimli bir ebesin, onca çocuk doğurttun. Şimdi söyle bana, çocuğum erkek
mi, yoksa kız mı olacak?” Yaşlı kadın korku içinde, “Anam, aradan çok zaman
geçti yapamam, edemem” falan diye lafı gevelese de biraz korkudan, biraz da
bulunduğu ortamın ihtişamından etkilenip yüklü cini, titreyen elleri ile
muayene etmeye başlamış… Eh insanoğlu
bu. Ne hikmetse şaşaaya, ihtişama, otoriteye karşı gelmesi kolay değil, hele,
hele etrafı altın ve değerli taşlarla bezenmiş eşyalarla doluyken… Anlaşılan, altının
sıcacık ve parıltılı cazibesi, belki de şu fani dünyada geçireceği 3 günü
kalmış olan kocakarıyı da etkilemişti. Gelgelelim Cinlerin Sultanına da bir
cevap vermesi gerek. Hık etmiş, mık etmiş ama insan nefsi işte… Belki bir
şeyler koparırım da kalan ömrümde rahat ederim düşüncesi ile “Müjde oğlun
olacak” demiş. Tabii ahalinin içinde bir sevinç dalgası yayılmış. Eh ne de olsa
bir veliaht doğacak… Cinlerin Şahı “Şimdi” demiş. “Varın gidin evinize, yarın
size orman daha da bolluk olacak.”
***
Yine aynı yolları aşarak
binbir güçlükle kulübelerine varmışlar. O zamana kadar, beklediği ödülü
alamadığı için hayal kırıklığına uğrayan kadın, “Efe demiş ben bir iş ettim ki,
sorma.” Olayı baştan sona anlatmış… “Başımıza dert mi açtım yoksa talih kuşu mu
kondurdum bilemedim.” Demiş. Adamcağızı almış bir korku. “Yahu” demiş. “Hiç
yalan söylenir mi?” Yetmiyor mu burada barınmamız, sen neden olur olmaz yalan
söylüyorsun. Şurada kalmış üç günümüz. Ne işimiz olur parayla pulla. Oğlan
olursa rahat ölürüz de, ya kız olursa ne ederiz.” Üç gün korkudan kapıdan
dışarı çıkamamışlar. 3 gün aç, susuz oturup düşünmüşler. Diyeceğim şu ki; bu iki yaşlı insan bu son 3 gün, kalan
ömürlerinden bol bol harcamışlar. Günler güne eklenmiş, bir şeyler olsa da bu
derdi atlatsak diye her an Yüce Yaradan’a dualar etmişler, insanların ve
cinlerin sultanı Hz. Peygamber Muhammed Mustafa’dan ricacı olmuşlar ama nafile…
Yüreklerindeki korku çökmüş kalmış. Ehhh…
Ne de olsa insanın kendi kendine
yaptığını dünya âlem birleşse yapamazmış.
***
Yine bir gece kulübe
zangırdamaya, kap, kacak hoplayıp zıplamaya başlamış. Kapı açılmış içeriye bir
dudağı yerde, bir dudağı gökte eciş, bücüş korkunç görünümlü cin girmiş.
İhtiyarların gözleri görmez olmuş. Haydi! “Doğum yaklaştı gidiyoruz.” deyip
kadını kolundan tuttuğu gibi göz açıp kapayana dek Ulu Çınar’daki muhteşem
saraya getirmiş. Kadın gözlerini açınca bakmış ki altıdan yapılmış bir karyola
üzerinde Cinlerin şahı Şemharuş’un güzel eşi yatıyor. Bakıyor ki kadın pek
sakin, kocakarı doğumun pek bir problem yaratmayacağını anlıyor. Neyse ılık su,
çarşaf, bez, derken bir süre sonra doğum başlıyor. Elbet önce bebek cinin başı
görünüyor. Ehhh yılların birikimi daha çocuğun cinsel organı görünmeden ihtiyar
kadın başına gelecekleri hissediyor. Lakin o önlemini almış. Yaşlı falan dedik ama ne kadar yaşlı olsa da
uyanık kadın. Kim bilir o zamana kadar kaç aileyi böyle aldatmıştı ki cebinde
getirdiği bal mumundan yaptığı küçücük pipiyi doğan kız çocuğuna
takıveriyor. Hemen “Müjde, müjde…
Oğlunuz oldu, oğlunuz oldu!” Diye ortalığı velveleye verirken çocuğu vakit
kaybetmeden, hazır ettiği bir ipek çarşafa sarıp anasının kucağına veriveriyor.
Cin ailesinde bir sevinç dalgası yayılıyor ki sormayın gitsin… Çocuğun pipisine
bakan mı var, herkes sevinçten kör olmuş… Yaşlı ebe, şimdilik atlattım diye içinden
bir oh çekiyor. Bir an önce kulübesine gitmeyi düşlüyorken beyazlar giymiş iki
cin, kollarından tutup göz açıp kapayana dek kulübenin önüne bırakıyorlar.
***
Tam gideceklerken cinlerden
birinin elinde, içi soğan kabukları ile dolu bir kalbur beliriyor. “Ulu
Şahımız
Şemharuş’ un size hediyesi.”
Deyip kocakarıya veriyor. Kadın şaşkınlık ve hayal kırıklığı içinde kulübesine
giriyor. İçeride yaşlı adam korkudan zangır zangır titrerken karşısında kadını
görünce sevinç içinde neler olduğunu soruyor. Kadın başından geçenleri anlatıp,
doğum karşılığında hediye olarak verdikleri bir kalbur dolusu soğan kabuğunu
gösteriyor. Yaşlı adam karmaşık duygular içinde “Herhalde yaptığın
sahtekârlığın farkına vardılar, o yüzden altın yerine bir kalbur dolusu soğan
kabuğu verdiler.” Dedi. Kadın “İnşallah öyle olmuştur” deyip, pişmanlığını
dillendirirken, “Biz bu kabukları ne
edelim, bari gidip küllüğe dökeyim” deyip, yavaş yavaş yerinden kalktı. Bahçenin
bir kenarında soba artıklarını döktükleri küllüğe kalburu boşalttı. Bir baktı
ki küllüğe dökülen her soğan kabuğu çil, çil altına dönüşüyor. Sevinçten
çılgına döndü. Hemen toplayıp içeri girdi. Sevinç içinde yaşlı adama gösterdi. Lakin
yaşlı adam hiç sevinmemişti. Şaşırdı. Birden o da “Eyvah” dedi “Şimdi yandık”…
Çocuğu hala erkek sanıyorlar. Can derdine düşmüşlerdi. Altınları da varken. Kaçmalı
beladan uzaklaşmalıydılar. Korku dağları sardı. Hemen pılıyı pırtıyı toplayıp
topal eşeğe yüklemeye koyuldular.
***
Gelelim cinler sarayına… Bir
süre sonra bebeğin üzerine sarılı ipek çarşaf yerine başka giysiler giydirmek
üzere çocuğu soyduklarında zaten eğreti tutturulmuş balmumundan pipi yerinden
düşmüş. Çocuğun erkek değil de kız olduğu ortaya çıkmış. Haber hemen Şah Şemharuş’un
kulağına fısıldanmış… Cinlerin Şahı hiç de beklendiği gibi küplere binip,
intikam peşine düşmemiş. Ahaliyi toplayıp “kızı” olduğunu, yaşlı ebenin
yanıldığını söyledi. Tabii Cin halkından
bir homurtu yükseldi ama Cinlerin Şahı, “Sakin olun”, dedi. Bu benim evladım.
Oğlanı, kızı olur mu? Allah neyi bağışladı ise o. Yaşlı ebe kazasız, belasız,
sağ, salim, doğumu yaptırıp evladımı eşimin kucağına verdi, bana göre işini
yaptı, daha ne olsun. İnsanoğlu zayıftır, korkaktır… Bizim adımızı duydu mu
korkudan titrer, dokunmayın gariplere…” dedi.
***
Oysa iki yaşlı insanın bundan haberi yoktu. En
lüzumlu pılı pırtıyı topal eşeğe yükleyip yola çıkmışlardı bile. Heybeye
doldurdukları altını eşek kaçar maçar da ortada kalırız diye nöbetleşe
omuzlarına almışlardı. Az gittiler uz gittiler ama daha bir arpa boyu bile yol gidememişken
omuzlarındaki yük ağırlaştı. Taşıyamaz oldular. Eşeğin semerine kendilerine
göre basit bir çaputla tutturdular ama bir aksilik olup da eşek kaçacak olursa,
hiç olmazsa altın torbasını kurtaralım diye onu da sağlam bir urganla yaşlı
adamın beline bağladılar. Ha babam yürü, de babam yürü, alaca karanlık çöktü.
Bir kaya dibine oturdular. Azıklarından
birazını çıkarıp yemeye başlamışlardı ki gökyüzünde kara bulutlar toplanmaya gök
gürlemeye başladı. Birden, yakınlarına bir şimşeğin düşmesi ile zaten
huzursuzlanan eşek ürktü ve kaçmaya başladı. Yaşlı adam toparlanmaya kalmadan
urganı asılmıştı ama neye yarar, torbayı semere bağlayan çaputu koparamadı.
Eşekle birlikte düşe kalka sürüklenmeye başladı… Tabi ardından da kadın bağıra
çağıra imdat isteyerek koşmaya başladı ama yardım edecek kimse yok ki… Yaşlı kadın
bir süre sonra bir inleme sesi duydu. Bir baktı ki adamcağız bir obruğun tam da
kenarına tutunmuş, kadına beni çek, kurtar diye bağırıyor… Torbayı kurtaramayan,
eşeğe de hükmedemeyen adam bir obruğun kenarında bir o yana, bir bu yana
savrula, savrula koşarken, obruğa düşmemek için can havli ile belindeki urganı
çözmüş… Eşek de ardındaki yükten kurtulunca daha da hızlı bir şekilde kulübeye
doğru hızla kaçmış. Yaşlı, yaralı, ömür törpüsü, yürek korkusu ile dolu bu iki insan
kulübelerinden uzak, bütün varlıklarını, daha da korkuncu huzurlarını ve
umutlarını yitirmiş, aç susuz ortalıkta kalakalmışlar. Sordum soruşturdum, bu
iki yaşlı insanı bir daha ne gören olmuş, ne de akıbetlerini bilen… Ama topal
eşeğin Ulu Çınar’ın gölgesinde keyif içinde debelendiğini haberini aldım… Anlayacağınız;
bizim ihtiyarlar Midyat’da pirince giderken evdeki bulgurdan da oldular.
Masalımızın kahramanlarının murad’ı olmadı ama bizler bu masaldan bir şeyler
derleriz… İnşallah.
***
Hisseden kıssa…
Daha önce de söyledik…
İnsanoğlunun kendi kendine verdiği zararı dünya, âlem birleşse veremezmiş… Ey Oğul, sen, sen ol; merhametli ol, paraya,
pula tamah etme, öleceğini bilsen de yalan söyleme, kimseleri aldatma. Otoriteden,
maldan, mülkten, paradan, puldan etkilenip yalan söyleyenin, hile yapanın,
kendi çıkarını düşünenleri sonu hiç iyi olmaz…
O kadarla kalsa yine iyi, zararı
sadece kendin çekmezsin. O güne kadar sana her türlü iyiliği yapmış, kötü
günlerinde hep yanında olmuş suçsuz masumlarla, sabilere de zarar verirsin. (18/02/2015 mmetelik)
