İNSANIN HÖDÜKLÜK HALİ

Toplum bilimciler, kaza gibi can sıkıcı vakalarda “İnsan Faktörü” denen bir kavramı olumsuzluğun en önemli etmenlerinden biri olarak gösterir. Elbette biz işin ayrıntısına girecek falan değiliz ancak “ortamın şartları” ile insanın herhangi bir olumsuzluğa sebep olabilecek hataları yapmaya başlaması arasında bir doğru orantı olduğunu söylemeliyiz. Çünkü minimal şartlar her canlının fizyolojisini alt üst eder. Özellikle de insanoğlunun, dikkatsiz, sorumsuz ve baştan savmacı bir tutum sergilemesine neden olur ki; neticede “beşer şaşar” ve kendi bindiği dalı kesen Nasrettin Hoca’ya döner. Hal bu olunca, sosyologların nezaket sınırları içinde “insan faktörü” diye ifade ettiği bu davranış biçimine, aslında “insanın hödüklük hali (i.h.h.)” demek gerektiğini herhalde taktir edersiniz. Meselenin en acı yanı ise, bu günlerde bizim toplumumuzda i.h.h’ne çok sık rastlanması… Hem de hiç beklemediğimiz kurum ve şahıslardan…

***

Mesela; İstanbul’da bir üniversite, öğrenciler için hazırlattığı meslek tanıtım kitapçığına Türkiye’nin güneydoğusuna bir Kürdistan kondurup geçmiş… Sonra birileri uyandırmış tabii… Hemen bir açıklama ile vaziyet kotarılmaya çalışılmış. Üniversitenin mütevelli heyeti başkanı “Bu kabul edilmez bir hata… İnsan faktörü.” Aralarından bir tanecik olsun, kendin sorumlu hisseden “bir adam” çıkıp kitapçığı incelemediği halde hemen bir şeyler uyduruveriyor… Sen böyle bir skandala imza atıyorsun, üstelik baştan sona sorumsuz, ya art niyetli ya da hödüklerle çalışıyorsun sonra, “insan faktörü.”  Peki, diyelim ki, bir kişi böyle bir hata yaptı, geri kalanlara ne demeli? Çoru çocuğu “memlekete hayırlı olsunlar” diye teslim ettiğimiz adamcıkların içinde bir tane memleket sevdalısı çıkmaz mı? Yoksa sizde “hödüklük” damlacık enfeksiyonu ile mi yayılıyor? Elbette hak ettikleri gibi, bu işin sorumlularına her sıfatı yakıştırırız da, ortamı bu duruma getirenlere ne diyeceğiz… Kimsenin ağzından çıkanı duyduğu yok.

***

Bu ve benzeri hatalar artık çok sık tekrarlanmaya başladı. Onlara göre bu tür  hataların düzeltmesi ise çok basit. “Ben onu kastetmemiştim.” Yahu koca adamsın neyi nasıl ifade edeceğini bilmiyorsan konuşmayacaksın. Bu güne kadar memleketin medarı iftarı saydığımız adamların ağzından çıkanı kulağı duymuyor. Milletin vekili olmuş, “Büyük Türk Milletinin önünde namusum ve şerefim üzerine ant içerim” diye yemin ediyor, ettiği yeminin ne manaya geldiğinden haberi yok… Sonra, saçmalıyor,  “Bende aslında Türk değilim.” Eeee ne yapalım? Türk mü edeceğiz seni, senin gönlün, ruhun bunu kabul etmiyorsa kim ne yapabilir ki? Zaten biz de seni Torino’lu Şaban olarak biliyorduk da inanmıyorduk… Sana bu ismi koyanların babasına rahmet. İşin özü bir kara mizahın tam da ortasındayız, üstelik bu oyunda rol kapanlar seçkinler ve onlara kayıtsız şartsız biat eden yancıları… Bizler m? Mangalın etrafında dolaşıp kuyruk sallayan kediler gibi, bir pay kapma derdindeyiz… Bu vıcık vıcık yağ damlayan biat kültürü içinde… 

HAŞİN ERKEK MODELİ

Sanki BDP’de de eşbaşkan… Beyefendi, İmralı’ya “teröristlerin başı” ile görüşmeye, meclisteki yandaşlarından hangisinin gideceğini bugün, yarın açıklayacakmış… Ağzında, “Terörist başı ile görüşen şerefsizdir” den,  “Devlet görüşüyor” a, oradan da “Birkaç arkadaşımız görüşme fırsatı buldu” ya dönüşen süreçte nereden aklına esti ise bu kez de “kırmızı bir çizgi” peydah etti. Lakin bir taraftan ; “Biz dağdaki ile kucaklaşanı İmralı’ya göndermeyiz” diye hava atarken, diğer yandan; ‘terörist’ yerine, ‘dağdaki’ kelimesini, ‘teröristbaşı’ sıfatı yerine de ‘İmralı’ kelimesini kullanarak ve de Mardin’de “Kimse bizim karşımıza Kürtlükle, Türklükle çıkmasın. Her türlü milliyetçiliği ayaklarının altına almış bir iktidarız” diyerek, siyasette şimdiye kadar kimsenin akıl edemediği, kot üzerine don giymiş bir “haşin erkek” modeli yarattı…

***

Aslında büyük bir çoğunluğun, gelinen bu noktada iktidarın hiçbir girişimini yadırgamayacağını biliyoruz. Öyle ki terörist başının, Ergenekon’dan tutuklanmış emekli generallerimiz ile takas edileceğinden tutun da ev hapsine çıkartılacağı söylentilerinde bile bir acayiplik aranmadı… Ortam o kadar vıcık vıcık ki;  bir yarışma programında adamın biri, Türk Bayrağına sansür uyguladı diğeri, Türk Milliyetçiliğini ayakları altına aldı… Ne oldu? Yapan yaptığı ile diyen dediği ile kaldı… Bu hallere cevap vermesi beklenen muhalefet derseniz; “ne olacaksa olsa da, bir görsek” havasında. Bakmayın siz esip savurduklarına, bacaklarında derman yok, Meireles gibi bir an önce kırmızı kart görüp, oyun dışında kalmaya bakıyorlar. Hal böyle olunca, yani meydan boş kalınca ağalar, bir gün ulusalcı, bir gün enternasyonalist… Vatandaşa gelince her gün değişen gündemin sahte tartışmaları arasında şaşkına dönmüş… “Kraldan daha kralcı” fikirsizlerin rağbet gördüğü bu ortamda, terör örgütü kontenjanından milletvekili olanların, liderleriyle buluşmak ya da kucaklaşıp, koklaşmak istemesi ne ki? Beyefendiyi, böyle şeyler neden bu kadar celallendiriyor vallahi anlamadım!

***

Kaldı ki; adamlar en azından bazılarından daha dürüst bir tavır içinde. Açık ve netler. “Ben Şemdinli’de düşmana sarılmadım. Ben çözüm için ölümü göze almış, dağa çıkmış birine sarıldım. Onlar benim için düşman değil.” Daha ne desinler… Sen onları böyle kabul etmedin mi? Terörist demeye kıyamadığın “İmralı‘daki” evliya mıdır? Müsaade ettin dağdakiyle kucaklaştılar, şimdi de müsaade et, bağdaki ile kucaklaşsınlar… Kaldı ki; teröristle kucaklaştığından şikâyet ettiğin Kürtçüler, bir an önce hayata geçirilmesi için şeytanla bile işbirliği yapmayı göze aldığın milleti, “Sivillerin yaptığı ilk anayasa olacak” masalı ile uyutup, içinden “Türk” kavramını çıkartmaya çalıştığın yeni anayasanın kabulü sırasında, “yancın” olmayacak mı? Diyeceğim bu dengesiz tutumlar, bir felsefenin ürünüdür. Bizimkiler kendine ne kadar yakıştırır bilmem ama bu düşünce sistemi “Dünya dokuz kulplu kazan tut ucundan sende kazan” sözü ile özetlenir…

RUS RULETİ SÜRECİ

Hani bir hikâye vardır. Hükümdarlığın sürdüğü 18.yy Almanya’sında kral bir saray yaptırır ama yakınlarındaki bir değirmenin görüntüsü ve sesinden rahatsız olur, yıkmak ister. Değirmenciye yüksek bir fiyat vererek oraya satın almak istediğini söyler. Fakat değirmenci teklifi kabul etmez. Bunun üzerine Kral kızarak “Bilmiyor musun ben kralım, istersem değirmeni elinden alırım.” Bunun üzerine değirmenci dillere pelesenk olan o meşhur cümleyi yapıştırır. Hem de o devirde, o şartlarda… “Evet, sen kralsın ama Berlin’de hâkimler var.” Ve bu güne dönelim… Bu gün ülkemizdeki “ileri demokrasinin” mimarları dışında “Ankara’da hâkimler var” diyecek kadar hukuk sistemimize inancı olan kaldı mı, bilmiyorum. “Evet, bizde kaldı,”  diyorsanız, yegâne suçu “türbanla karşı olmak” olan Ergenekon davası tutuklu sanık İnönü Ünv. Eski rektörü Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu’nun 22.11.2011 tarihinde yaptığı savunmadan yaptığım, şu alıntıya bir göz atın…

***

Hilmioğlu savunmasına zor durumdaki tutuklulardan bahsederek başlıyor. Kâşif Kozinoğlu’nun daha vefatından önce mahkeme heyetine, tansiyonunun çok yüksek olduğundan söz ettiğini ve Kozinoğlu’nun “kalp enfarktüsü veya beyin kanaması” geçirebileceği hakkında bilgi verdiğinden fakat ciddiye alınmadığından bahsediyor. Bu kadar da değil, savunmasında Mehmet Haberal’ın “ölümcül kalp ritmi bozukluğundan” dolayı hayati riski olduğundan da söz ederek, savunmasına şöyle devam ediyor… “Yine burada şahit olduğum başka bir hasta Yusuf Erikel’dir. Burada tanıdığım ve sizlerin de meslektaşı olan bu kişi şikâyetleri nedeni ile götürüldüğü Silivri Devlet Hastanesinde “grip vs.” tanıları ile geçiştirilmiş, geniz tümörü 6-7 cm yani bir portakal büyüklüğüne ulaştıktan sonra ve ancak sayın mahkemenin huzurunda kan kusunca tahliye olabilmiştir. Yargılama sürecinde yatalak hale gelen Levent Ersöz’ün durumunu anlamak içinse hekim olmaya bile gerek yoktur… Sayın Başkan; bu dava sürecinde yaşananlar aslında bir yargılama sürecinde değil, bir Rus ruleti sürecinde olduğumuz izlenimi vermektedir.”

***

Dün içerde tanıdığı kişilerin hayatından endişe eden Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu bugün aynı akıbetle karşı karşıyadır. İnsan için en kutsal hak olan “yaşam hakkı ve özgürlüğü” mahkeme heyetinin tümüyle akıl ve mantıktan uzak tutumu ile tehlike altındadır. O kadar ki; Ahmet Hakan durumu “Olası Hilmioğlu Cinayeti” adı altında kaleme aldığı yazısında şöyle diyor. “Tam dört yıldır içerde. Kaçacak dermanı yok ama tutuklu. Karartacak delili yok ama o bir tutuklu. Bu dört yıl içinde siroz başlangıcı vardı siroza döndü. Karaciğerinde kanser riski vardı kanser oldu. Şekeri yoktu şeker oldu. Böbreklerinde bir sorunu yoktu, böbrek hastası oldu. İçerdeyken 22 yaşındaki oğlu trafik kazasında öldü. Bu kadar hastalığa bir de aşırı depresyon eklendi. Raporlar ‘Tutukluluğunun devamı kesinlikle hayati tehlike teşkil eder’ derken, hâkimler bıkmadan usanmadan, ‘Tutukluluğunun devamına’ diyor.”

Söyleyin bakalım hala ‘Ankara’da hâkimler var’ diyebiliyor musunuz?    

HELÂLLİK ALMAYI HAK ETTİN Mİ Kİ?

Elbette her alanda olduğu gibi sağlık alanında da bu memlekette güzel şeyler yapıldı. Ancak güzel icraatlar, çirkin bir düzende, çirkin tavırla ve iğrenç bir kibirle yapılıyorsa, demek ki insanlar mutlu olmuyor.  Aynen Kaddafi’nin Libya’sında olduğu gibi… “Otokrat” Kaddafi ülkenin milli gelirini halkına; bizim “ileri demokrat” liderlerden çok daha adaletli dağıtıyordu ama neticeyi gördük. İşin aslı; memleketi bayındır hale getirmenin, vatandaşın ihtiyaçlarını karşılamanın hiç biri, kibrin getirdiği “zilletin” açtığı yaralara merhem olamıyor… Onun için büyüklerimiz son dakikada yapacakları “şirinliklerle” kendilerini temize çıkarmak isteseler de, bunların nafile cabalar olacağını peşinen kabul etmeleri gerek… Men Dakka dukka!

***

Ama nankörlük etmeyelim… Sağlık alanında da, vatandaş gözüyle bakınca “güzel görünen” birçok iş yapılmaya çalışıldı. Sağlıkta dönüşüm programı kapsamında yapılan düzenlemelerle insanlar kolayca özel hastaneler de dâhil, her yerde muayene olabiliyor. Sabahın 5’inde, hastane önlerinde kuyruk oluşturma olayı sona erdi. Artık “Hasta hakları” denen bir nosyonun varlığından, hastalar da haberdar. Hastanelere, sağlık ocaklarına çeki düzen verildi. Temizlendi paklandı. Hastabakıcısı, hemşiresi, doktoru Allah var daha anlayışlı ve sevecen görünmeye başladı. Hele hele sağlık karnelerinin kalkması, e-reçete, sigaraya, alkole karşı propaganda yok mu? Süper oldu… Artık, reçetelere yazılan ilaçların yerine, şişme bot, terlik, kuş kafesi, alma devri de bitti gitti, vs, vs... Aslında olaya dışarıdan, özellikle de “hasta gözü ile” bakınca pek güzel görülen bu düzenlemelerin, milletin başına sardığı az buz bela yoktur. Yine de  “vazifesini”  elinden geldiğince icra etmeye çalışanlara bir teşekkürü çok görmemek gerekir. Her ne kadar, maddi ve manevi olarak bu millet karşılığını kat be kat ödüyorsa da, “teşekkür etmek, kibirden arınmanın en sağlam yoludur.”

***

Gelgelelim bizim ağalar, makamlarını ağlaya sızlaya terk ederken bile, vatandaştan bir şeyler koparma peşindedir… “Hakkınızı helâl edin” falan diyerek hak edip etmediklerine bakmadan ister, isterler… Milletin bahşettiği görevlerini yaparken gösterdikleri; “millete ulufe dağıtıyor, babasının hayrına iyilik yapıyor tavrı” unutulsun isterler… Nitekim bu gün, “helâllik isteyen” eski Sağlık Bakanının da, daha düne kadarki tavrı buydu.  Şöyle bir hatırlayalım; Batman’da bir engellinin “Asgari ücretle çalışıyoruz, koşullarımızın düzeltilmesini istiyoruz” demesine sinirlenip, sanki babasının servetinden harcıyormuş gibi “Gözlerin görmediği halde sana iş vermişiz daha ne istiyorsun?” diyecek kadar “kibirliydi”… Tecavüzcülerin itina ile aklandığı, her türden cinsel istismarın yapıldığı, çocuk istismarının gırla gittiği bu ülkenin, üstelik de doktor olan eski Sağlık Bakanı, zorla tecavüz edilip hamile bırakılan bayanların da kürtaj olmasına,  “Gerekirse, öyle bir bebeğe devlet bakar” diyerek karşı çıkmıştı… Anlayacağınız, başkalarının kadınları, kızları söz konusu olunca, onları bir “kabak tarlası” gibi görecek kadar “vurdumduymazdı.” Sonra “Hakkını helâl et!” Helâllik almayı hak ettin mi ki?   

DÜNYANIN CENNET ADALARI