VAR MI YANLIŞ BİR ŞEY?

Deniz Feneri soruşturmasında aralarında eski RTÜk Başkanı Zahid Akman ve Kanal 7 yöneticilerinin tutuklanmasının ardından HSYK, soruşturmayı yürüten savcılar hakkında inceleme başlatmıştı… Az gelmiş olacak ki, bu inceleme devam ederken Ankara Cumhuriyet Başsavcısı, davaya bakan Başsavcı’nın yerine, HSYK Yedek üyesi Harun Kodalak’ı getirdi. Maalesef bu görev değişikliği, öteden beri bu davanın bir şekilde “kazasız belasız sonuçlandırılacağı” fikrinde olanları haklı çıkarmaktadır. Kaldı ki iktidarın bir çok konuya “kolayca müdahil olabileceğini” gösteren başka düzenlemeler de var… Bu düzenlemelerin neler olduğunu Cumhuriyet Gazetesi yazarı, sosyolog Emre Kongar, yazdığı “Yeni anayasaya gerek kaldı mı?” başlıklı makalede şöyle özetlemiş.

***

“AKP, Meclis’te yaptığı düzenlemelerle ve referandumlarla çoktan kendi anayasasını yaptı ve yürürlüğe koydu bile. Bugünlerde son rötuşları yapıyor kalan tortuları da temizliyor: Son kararlarla özerk ve yarı özerk kurumların bu niteliklerine de son verildi. Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulları kaldırıldı, Kültür Varlıkları, Kültür ve Turizm Bakanlığı’na; yeni oluşturulacak Tabiat Varlıkları ise Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’na bağlandı. Doğrudan bakanların denetim ve yönetimine verilen kurumlar şunlar: BilgiTeknolojileri ve İletişim Kurumu (BTK) Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) Sermaye Piyasası Kurulu (SPK) Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu (TMSF) Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu (BDDK) Kamu İhale Kurumu (KİK) Rekabet Kurumu (RK),Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu (TAPDK). Böylece elli yıldan beri çeşitli biçimlerde kurulmuş olan ve devam ettirilen özerk ve yarı özerk kurumlardan arta kalanlar da bitirildi.

***

Anayasalar neleri düzenler? Yasamay. Yürütmeyi. Yargıyı. Bireylerin temel hak ve özgürlüklerini. Devletin görevlerini. Ve benzeri temel konuları. Oysa hemen hemen bütün bu konular AKP tarafından değiştirildi, yeniden düzenlendi ve uygulamaya geçildi bile: Yasama organı zaten AKP’nin tam denetiminde. Yürütme yeni esaslara bağlandı: Cumhurbaşkanlarını halk seçecek. Bakanlıklar yeniden düzenlendi… Bakan yardımcılıkları kuruldu… Sivil ve askeri bürokrasi baştan sona yenilendi… Özerk, yarı özerk kurumlar tümüyle ortadan kaldırıldı. Yargı, üstelik de referandumla, bütünüyle siyasal iktidara bağımlı hale getirildi. Yüksek yargı organları yeniden iktidarın isteğine göre düzenlendi… İktidarın hoşuna gitmeyen kararlara imza atan yargıçlar görevden alınıyor… Savcılar zaten polisten gelen raporları hemen hemen aynıyla mahkemeye sunuyor, hoşa gitmeyenler ise derhal tayin yiyor… Adalet Bakanı ne derse o oluyor!

***

Bireyin temel hak ve özgürlükleri yeniden düzenlendi: Artık insanlar önce hapsediliyor, sonra yargılanıyor…Yargılanırken de aleyhteki suçlamaların bir bölümü ne sanıklara ne de avukatlarına bildiriliyor…İmzasız ihbarlarla, gizli tanıklık kurumu ile isteyenler, istediklerini içeri attırabiliyor…Özel yetkili mahkemeler, özel yargılamalarla adaleti sağlıyor…Pankart açmak bile örgütlü terör suçu haline getirildi…Medya çeşitli biçimlerde susturuldu…Gazeteciler, yazarlar, generaller, subaylar, siviller, Türk ve Kürt politikacılar, milletvekilleri hapiste…Yeni anayasaya ne gerek var ki…Şunun şurasında gül gibi geçinip gidiyoruz işte… İnsan hakları dorukta… Medya özgürlüğünde Amerika’nın bile ilerisindeyiz… Terörle mücadele son derece başarılı… Kürt sorunu diye bir sorun zaten çözüldü, artık yok… Durum bundan iyi olabilir mi ki? Dilerim “Yeni anayasa yapıyoruz” diye bu güzelim huzur ve istikrar ortamını da bozmazlar!”

***

Bakın bağımsız olduğu söylenen yargı, yaşlı, hasta, üstelik de milletvekili demeden Mehmet Haberal’ın tutukluluk kararını ısrarla kaldırmazken, Trabzonspor Başkanının yurtdışına çıkış yasağını, dava sonuçlanmadan, sadece Şampiyonlar Liğinin “0 tölerans” ilkesine uymak için anında kaldırdı… Var mı yazılanlarda yanlış bir şey?

GEL DE KISKANMA

Öncesini hatırlamam da, 1960’lı yıllarda bu memlekette esnaf, herhangi bir vakitte camiye veya kısa süreliğine bir işi çıkıp da bir yere gidiyorsa çoğunlukla kapısının önüne bir sandalye koyar bazen de en yakınındaki dükkana “Komşu dükkana bakıver” deyip giderdi. Bugün de bu alışkanlığın yaşandığı Anadolu kasabaları, köyleri olduğunu biliyorum… Gelgelelim şehirlerde durum vahim. Deprem, sel gibi büyük afetlerde “ölü soyucuların” sırf yağma için o bölgelere akın ettiğini, bileziklerini almak için cesetlerin ellerini kestiklerini, trafik kazalarında bile yardım bahanesi ile ortalıkta dolaşanların çoğunun kazazedelerin kıymetli neyi varsa götürdüğünü, en azından duymuşsunuzdur. Maalesef bizim ülkemizde bırakın bu tür yaratıkların yaptıklarını, insanlara yardım amacı ile kurulan, anlı şanlı kurumların bile soysuzlaştığını, kitleleri soyduğunu gördük…

***

Tabii; depremzedelere verilmek üzere “bağışlanan” deprem evlerini, depremzedelere vermekten kaçınan bir devlet, “örtülü ödenek” adı altında tüyü bitmedik yetimlerin hakkını babasının malı gibi harcayan veya Afrika’ya yardım muhabbeti ile “ekonomiyi kurtarmak” için fakir fukaranın soyulmasına ön ayak olan, “mirasyedi” devlet büyüklerimiz oldukça, vatandaşların arasından da böyle “kanıbozukların çıkması” kimsecikleri şaşırtmamalıdır… Baştan aşağı deforme olmuşuz… Bizim toplumumuzun bir zamanlar tüm insanlığa örnek olmuş ne kadar töresi varsa gözümüzün önünde hızla yozlaşıp soysuzlaşırken, henüz insanlığın ölmediğini anlatan olağandışı bir olaydan haberiniz olsun istedim… Hoş bizim ülkemizden değil ama, ne yapalım?

***

Yaşadıkları deprem ve tsunamiden bu yana “Japon Halkı”, 48 milyon dolardan fazla nakit parayı ve içlerinde toplam olarak 30 milyon dolar para bulunan binlerce kasayı yetkililere teslim etmiş. Böylece, deprem ve ardından gelen tsunamide kaybedildiği bildirilen 78 milyon dolar, felaket mağdurlarına iade edilebilecekmiş. Tüm bu miktar, “Japon Halkının yıkıntılar arasında bulduğu ve kendisinin olmadığı için harcamayıp bir kenarda beklettiği paranın biraraya gelmiş hali”. Bunca acıyı yaşamış ve tam anlamı ile her şeyimi kaybetmiş bir durumda iken “Ben olsam bulduğum parayı teslim eder miydim?" diye kendimi sorgulayınca, üstelik “ülkedeki herkesin” aynı anda, aynı davranışı gösterdiği göz önüne alınırsa daha da hayranlık verici bir durum ortaya çıkmıyor mu?

Gel de kıskanma…

LAİSİZM BİR KENARA İTİLİNCE

Huzuru ve barışı tercih etmişiz… Ve ta işin başında, bizim Cumhuriyetimizin “millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti olmasına karar vermişiz… Bu nedenle; demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti “olma çabası içindeki” Türkiye Cumhuriyetinde sosyal politikalar; ulusu oluşturan vatandaşların birbirini, etnik köken ve inanç farklılığı gözetmeden kucaklaması ve asla birbirlerinin “vatanseverliğinden” şüphe etmemesi üzerine idi… Bu ülkede hiç kimse bir diğerinin inancını, etnik kökenini sorgulamazdı. Fikirlerini beğenmese bile saygı duyardı… Siyasetçi bile olsa hiçbir kimse, Türkiye Cumhuriyetine ve kurumlarına özellikle de Silahlı Kuvvetlerine saygısızlık edemezdi. Ve tabii hiçbir Allah’ın kulu, Şanlı Ordumuzu, düşman ordusu gibi görmezdi… Ta ki bu zamana kadar…

***

Peki ne oldu da bugün her şey alt üst olmaya başladı. “Daha çok demokrasi” ve “Demokratik açılım” sloganları arasında “ne güme” gitti de bu günleri yaşıyoruz? Cevap ortada… Bu ülkede ne zaman “laisizm bir kenara itilip”, dini motifler ön plana çıkartıldıysa sorunlar pıtırak gibi çoğalıp, çözümsüz hale geldi. Bakınız İmam Hatip Okulları ile ortaya çıkartılıp, türban meselesi ile körüklenen din tacirliği, dindar bir Cumhurbaşkanı talebi ile tavan yapınca, laisizmde “insanların dinini özgürce yaşayamadığı” feryatları duyulmaya başladı. İşin garibi kendi halinde insanlar bile bu feryatların haklılığına inandı… Ve… Devlet sosyal politikalarında, toplumu birleştirecek, bütünleştirecek çimento olarak; bireysel hak ve özgürlükler yerine “din kardeşliğini” tercih etmeye başladı.

***

Gel gelelim unutulan bir şey vardı. Bu türden yani din veya ırk motifli sosyo-politik yaklaşımlar insanı, “insan olarak değil”, soyuna, boyuna, rengine, dinine hatta aynı dinin mezheplerine göre değerlendiriyordu. Bu anlayışın toplumlar üzerindeki etkisini anlamak içinse hiç de uzaklara bakmaya gerek yoktur. Fokur fokur kaynayan, çatışan, yoksullaşan, açlık çeken ülkelere bakarak bir fikir edinebiliriz. Laisizme kafasına göre bir anlam kazandırmak isteyen, pişkin siyasetçiler “Kimse karşısına din diye laikliği oturtmasın” deyince artık ayakta alkışlanıyor. Oysa; keşke oturtabilseydik de, herkes hem ibadetini özgürce yapabilse, hem de bir arada, kardeşçe yaşamaya devam edebilseydi…

İKİ BAYRAM ARASI KURŞUN SIKILIR MI?

“Vatandaşı gereksiz, saçma sapan yazışmalarla, sahte istatistik verilerle, masallarla, ninnilerle avutma, mazeret üretme ve de sıkışınca azarlama” eylemlerinin tamamı halk arasında “Kırk dereden su getiriyorlar” deyimi ile özetlenir. Ne zaman bu tür davranışlar sergilenmeye başlarsa, altından “çapanoğlu” çıkacağına inanılır. TBMM’ne “devamsızlık” yapan milletvekillerinin tespit edilememesi” böyle bir şeydir, Meclis Başkanının bir düğmeye basarak öğrenebileceği bir sonuç acaba neden bilinmezlere karışıyor? Anlaşılacağı gibi bu icraat hiç de muteber gözükmüyor… Gelgelelim bu davranış biçimi bu günlerde moda halini aldı… Çözümsüzlük artık moda! Nasıl mı?

***

Anlatayım… İmralı’daki “çocuk katili teröristbaşının” talimatı ile kurulan DTK’nın, bizzat Genel Başkan Yardımcısı ve Van vekili Aysel Tuğluk’un, BDP'li milletvekilleri ve Belediye Başkanlarının katılımıyla yaptıkları bir toplantının ardından ilan ettiği ''Demokratik Özerklik'' metni nihayet, Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığınca incelemeye alıyor. Ve Demokratik Toplum Kongresi hakkında Diyarbakır Valiliği’nden bilgi istiyor. Cevap: ''Böyle bir kuruluş veya dernek bulunmamaktadır.'' Hayda; işte “Kırk dereden su getirme” denen şey tam da budur… Şimdi soralım bakalım; daha dün ilçelere sandık kurup DTK’ya delege seçimi yapılmadı mı? Bu toplantıları, Kanarya Sevenler Derneği mi düzenledi? Medyada yüzlerce haber, makale işkembe-i kübradan mı yazıldı. Diyarbakır Valiliğinin ve tabii güvenlik güçlerinin DTK’dan haberi nasıl olmaz? Bu durumda, ya Valilik “kırk dereden su getirip” yargıyı oyalıyor ya da Savcılık cevabını bildiği bir soruyu Valiliğe sorarak halkı uyutup, meseleyi yargıya aksetmiş gibi gösteriyor… Yollardaki maket trafik polisi arabaları gibi.

***

Dahası da var… Şehit edilen, esir alınan askerlerimiz, sivil memurlarımız, savcımız dağlarda esaret altında ve ölüm korkusu ile tutsak edilmişken, “kırk dereden su getiren” Usta; “Kardeşlerim şu mübarek ramazan ayında maalesef yavrularımız şehit ediliyor ve yavrularımızı şehit eden bu bölücü terör örgütüne karşı, bizler şu anda bu mübarek ay vesilesiyle sabırla devam ediyoruz. Ama unutmayın bizim medeniyetimizin geçmişinde, o cehalet döneminde bile kimse kimseye kurşun atmaz, kan dökmezdi… Daha dün 3 tane yavrumuzu şehit ettiler. Bakınız, unutmayın artık yine açık söylüyorum, bıçak kemiğe dayanmıştır diyorum…”dedi… Anlaşılan o ki; teröristlerin mübarek günlere falan aldırmadan kurdukları pusularda, çocuklarımızı şehit vermeye, ramazan ayı boyunca devam edeceğiz… Malum “cehalet döneminde” değiliz… Ramazanda kurşun sıkmayız… Peki iki bayram arası… Onu da ulemaya mı danışacağız?

***

Bu günlere, bu masallarla, ninnilerle geldik… Suriye’de, Libya’da, Mısır’da halkın sesine kulak verenler PKK terörü karşısında çaresiz… “… bu bölücü terör örgütüne karşı, bizler şu anda bu mübarek ay vesilesiyle sabırla devam ediyoruz” diyor… Madem bıçak kemiğe dayandı, gereği neyse yapın. Hani “men dakka dukka” idi yani eden bulurdu… Bu durumda yani çocuklarımız her gün pusuya düşürülüp avlanırken, bizim pusu atmamız, mücadele yöntemleri arasından çıkartılmışsa, “mübarek günler geçsin” demek, mazeretlerin en saçmasıdır... 96 yıl önce de Çanakkale Savaşları Ramazana denk gelmedi mi? Onlar da oruç ağızları ile savaşıp şehit olmadı mı? Bu günkü şehitlerimizin ne farkı var? Bu adamların düşmandan farkı ne? Bırakın artık bu milleti oyalamayı madem ki “güç sizde”; gereğini yapın…

DURMAK YOK DOKUNMAYA DEVAM…

AKP’nin Bursa Milletvekili Hüseyin Şahin, bir süre önce Ankara’ya gelip kendisini ziyaret eden partililere bir teşekkür yemeği verdi. Şahin partililerin ziyaretinden dolayı büyük mutluluk duyduğunu söyleyerek, "Gelen arkadaşlarla birlikte sayın Başbakanımızla 5 dakikalığına bile olsa sohbet etmek imkanı bulduk. Arkadaşlarım Sayın Başbakanımıza yakinen sorular sordular, elini sıktılar. Sayın Başbakanımıza dokunmak bile inanın bence ibadettir. Ben bunu söylüyorum" dedi… Parti “merkezinden yoklanarak” yani liderin taktiri ile adaylığı kabul gören, üstelik de vekil seçilenlerin “dalkavukluğunu” çok görmemek gerekir de bu kadarına da pes doğrusu… Dokunmak ibadetten sayılıyorsa, herkes bir dokunabilseydi bari…

***

Sayın Vekilin bu methiyesini duyunca Montesguieu’nun: “Dalkavukluğun sağladığı çıkar, dürüstlüğün kazandırdığı faydadan daha fazla olursa o ülke batar.” Sözü aklıma geldi. Tabii 1689–1755 yılları arasında yaşamış bu düşünürün sözlerine kulak asar mısınız, asmaz mısınız onu bilmem. Ancak bazı ilginç tespitlerin yazmak istiyorum. Mesela; Montesguieu diyor ki: Despotizm büyük devletlere, sıcak iklimlere uygun düşer ve korkuya dayanır… Ne soğuk ne de sıcak olan bir iklimin hüküm sürdüğü, orta büyüklükteki devletlere uygun düşen yönetim biçimi ise monarşidir; söz konusu yönetim biçimi, şan ve şerefe dayanır… Yani monarşi; bir anlamda “ilahi bir güçle” donanmış tekerklik’tir ki; bu gücü de o insanoğluna, onu tabulaştırarak yine insanoğlu insanlar verir.

***

Demokrasiyi sindirmiş, gerçek demokratların iş başında olduğu ülkelerde pek duyulmayan, bu tür sözlerin ifade ettiği anlam; bizim gibi kozmopolit toplumlarda görecelidir. Yani kişiden kişiye değişir. Gelgelelim da şunu inkar edemeyiz… Bir ülkede toplumun %50’si demokrasiyi ancak “bir otoritenin hükmü altında” yaşayabileceği kanısında ise; “demokrasi varmış” rolü yapanların uydurduğu seçim sistemleri ile seçilenlerin, “seçmeye muktedir olanlara” gösterdikleri “kulluğa dönüşmüş” olağanüstü saygı, yaşadığımız “ileri demokrasi” periyodunda bile Montesguieu’nun iki yüz elli yıl önceki yargısını henüz yıkamadığımızı gösterir... Bir ülkede hala, okumuş yazmış, koca koca adamlar “lidere dokunmayı” ibadetten sayıyorsa az bile… Durmak yok dokunmaya devam...