Şiirsi masallar: ŞEYTANLI MELENGİÇ

“Şeytanlı Melengiç derlerdi adına
İnsanoğlu besmelesiz varamazdı yanına.
Bir ağaçtı ki; ululardan ulu
Yalan olmasın 40 arşın vardı boyu.”
 
Oysa bir çitlembik ağacı idi,  birkaç asırlık
Bazı dalları kurumuş bazıları kırık.
Yarısı da insafsız bir yıldırımla yanmış
Koca gövdesinde derin bir yarık kalmış.
 
Köylüler bir gece, su saldı bahçe arasından
Su, kumlu patika yoldan ilerlerken
Tam da melengicin dibinde
Uygun bir zemin buldu,
Bir düdene daldı…
Görenler şaştı görmeyenlere anlattı
Onlar da üzerine binbir yalan kattı.
Kimseler bir neden bulamadı bu yitişe
Sonuçta suçu yıktılar kocamış Melengice.
Önceleri suyun kaybolması idi
Tek tasaları
Cahilliktir bu yıkar tüm
Bilimsel yasaları…
***
Köyün imamı Dağlı’nın Kel Bekir’di
Biraz mürekkep yalamış, cin fikirdi
Sünnet yapar, yemeni diker, diş çekerdi
Ağacın dibindeki tarlayı o ekerdi…

“Bir gün sığırcıkların, bozlakların, karatavukların

Melengiç ağacının dallarına tünediğini keşfetti.”

Kuşağına el fenerini ve hayıt sapanı soktu
Yatsıdan sonra tarlanın yolunu tuttu.
Önce el feneri ile belirledi kuşların yerini
Sonra sapanla avladı durdu, her birini.
 
Yine böyle bir gece yaparken avını
Bir tesadüf;
Dondurdu yoldan geçenlerin kanını.
Ağaçtan kellesi kopuk bir karakuş düştü yola
Büyükler ürperdi, küçükler kaçıştı sağa sola
Salavatla, dualarla titrerken ova
Şaşırdı ve korktu bizim Bekir Hoca
Kendini hemen bir çukura attı
Kalkmadı,
Sabah namazına dek orada yattı.

***

Yolcular zaten
Kaç zamandır gözlüyordu bu Melengici
Bir ışık dolaşır dururmuş yapraklarının arasında
Bazen yatsından sonra
Bazen gece yarısında…
O heyecan ve korkuyla
Araştırdılar sağı solu,
Kimseleri göremeyince de
Buldular kolay yolu…

Öyle bir ağaçtı ki;

Kafalarını yiyip, kanını emerdi kuşların
Hanesi olmuştu anlaşılan uğursuz bir şeytanın
Arıkların suyunu emip, bahçeleri kurutuyordu
Gün geçtikçe dalları büyüyor büyüyordu…
 
İşte böyle konuldu bu güzel ağacın adı
Bulamadı sebebini ne muhtar ne kadı
Hala ağaçtan damlarmış kuşların kanı
Bu da masalımızın en komik yanı…
 
Kocamış melengici şeytanlı yaptı cehalet
Oysa ağaçlar için bu sıfat bulunmaz nimet
Çünkü nice ağaçlar kesilip yıkılırken,
O orada yıllardır,
Kimse bir dalına bile dokunmadan yaşıyor,
Bu kötü nam Şeytanlı Melengici nice yıllara taşıyor.
 
“Her kötü nam salana
Kötü diyemezsin
Araştırıp sormazsan
Ne olduğunu bilemezsin.”
                                               mmetelik

Şiirsi masallar: 6 No’lu SOKAK KAPISI

Yıldızları küsmüş karanlık bir gece

Kaldırımları boşalmış sessiz bir cadde
6 nolu sokak kapısı hızla kapandı
Bir an sessizlik,
Ardından pencereler aydınlandı.
 
“Bahçe duvarından bir kedi süzüldü
Kuytu bir köşeye sessizce büzüldü
Kapkara bir gecede bir çift gözdü sadece
Ne kuyruk ne beden
Hiçbir şey görünmüyordu kedide…”
 
Perde hafifçe aralandı
Kaldırım süzülen ışıkla aydınlandı.
Bir çift hüzünlü gözdü caddeye bakan
Bir gölgenin haykırışıydı bu
Pişmanlığı anlatan…
 
Yağmur hafifçe çilemeye başlamıştı
Etrafı yoğun bir duman kaplamıştı
Bereket sokak lambaları yanıyordu
Bu kasvetli geceyi aydınlatıyordu.
 
“Sokak lambasının soluk ışığı altında
Bir sigara yaktı.
Perdenin ardındaki bir çift göze baktı
Derin derin birkaç nefes çekti sigarasından
Sanki bir işaret bekliyordu
Perdelerin arkasından.”
 
Gözler,
Bakışlar, bir anda birleşti
Kırgınlıklar kayboldu, hüzün yerleşti.
Genç adam;
           “Benim küçücük bahçemin
            En değerli gülü sensin”
Diye geçirdi aklından
İki damla yaş
Süzüldü yanağından…
 
Şimdi bu iki yürek arasında
Görülmeyen bir bağ kurulmuştu
Ne karanlık, ne kasvet
Ne de hüzün kalmıştı.
 
Sadece sevenler anlardı,
Konuşulan bu lisanı
Karanlıkta bile esir alırdı
Bir hüzünlü bakış,
Seven insanı…
                         mmetelik

 

Şiirsi masallar: HAVUZ

“Kale içinde

Eski bir Antalya evinin
Yaseminlerle dolu
Küçücük bahçesinin tam ortasındaki
Havuzun kenarında durdu…”

Serin bir sonbahar gecesiydi,
Bulutların ardına gizlenmişti yıldızlar
Fakat havuzda ışıl, ışıldı sular…
Birden;
Bedenini bir ateş sardı.
Sol yanını saran
Buz gibi bir temas vardı.
Hafif hafif titriyor fakat üşümüyordu
Aklından pek çok şey,
Ard arda geçiyordu.
 Karanlık bir gecede, ıssız bir tepeden
Gökyüzüne bakıyor gibiydi.
Samanyolunun tüm yıldızları
Adeta serpiliydi…
 “O” en parlak olanıydı
“O” hep ön plandaydı.
Unutmak istiyor unutamıyordu
Düşünmemek istiyor
Engel olamıyordu.
 
Havuzun yağmur sularını topladığı gibi
Birer birer toplamıştı
İnanılmaz bir tutkuyla,
Sevdanın tüm çiçeklerini.
Hepsi solmuştu…
 
Tüm duvarlar yıkılmış
   Bütün zincirler kırılmış
      Tek başına susuz
          Bomboş bir havuz…
Yine de havuz diye anılmıyor mu?

Aşkım, su ve havuz.

Nasıl da esir oluyor
Sevgiye insan?
Sevgiyi duyan, yaşayan o değil mi?
Artık ne duymak ne de yaşamak istiyordu.
Sevgiyle yoğrulmuş, sevmekten yorulmuştu.

 

Yağmur çiseliyordu.
Belindeki çeliğin soğukluğunu hissetti
Birden,
Ürperdi
Eli beline gitti,
Okşar gibi dokundu,
Pürüzsüz ve soğuk çizgilerine
Kurtuluşunun…
 
Yasemin çiçeklerini gördü,
Hayret!
Ne kadar da güzeldiler.
Koparmak,
Koparmak, koklamak geldi içinden…
 
“Sevgimin son hecesini
Bu sonbahar gecesini
Ve bu sevda bilmecesini
Çözeceğim”
Dedi… “Bu gece.”
Bu gece
Sevgiyi ve tutkuyu gömecekti
Havuzun ışıl, ışıl sularına.
Tutsaklığını bitirecek,
Acılarını dindirecekti.
 
Birden eli şakağına gitti.
Şiddetli bir şimşekle bütün vücudu sarsıldı.
Elleri boşluğa uzandı.
Olmadı ulaşamadı Yasemin çiçeğine…
Koparamadı, koklayamadı,
Alnı düştü,
Havuzun o karanlıklara bulanmış alnına…
 
Havuzun üzerine doğru,
Onu selamlarcasına eğilen Yasemin çiçekleri
Göz bebeklerinde donup kalmıştı.
Biri dayanamadı
Yağmur damlasının ağırlığına
Bir pervane gibi döne döne
Kapıldı yer çekimine
Bembeyaz bir hayal gibi
Yavaş yavaş düştü
Havuzun kan kokulu sularına…
 
İşte böyle;
Aşktır bunun adı can verir, can alır
Hatta hiç yaşanmasa da izi kalır
Bakarsın sona erer daha ilkbaharında
Belki de bir sonbaharda
Bir havuzun karanlık sularında
                                                   mmetelik

Şiirsi masallar: BALIKÇI MEMED

"Kırmızı tuğlalardan örülü yüksek bir duvar,

Ve… 
Onunla adeta kaynaşmış bir gecekondu.
Birlikte… 
Tam da sahilin denizle birleştiği yerde
Doğa yasalarını delercesine,
Nasıl yetiştikleri meçhul iğde ağaçlarını da
Kuzeyin acımasız rüzgârlarından korur…”
***
Sahilde bir iskele.
Yorulmuş ve yükünü çekemez olmuş,
Denize bağlayan paslı demir ayaklar
Dökülen beton zeminden fışkırmış…
***
Babaları çürümüş ve dökülmüş
Mavnalarla sevdası bitmiş,
Eskiden deniz ona yaslanırmış
Şimdi o, denize yaslanmış…
***
Gecekondusundan çıkan Memed
Balık takımını ve kargısını yüklendi,
Yıkıntı görünümlü iskeleye yöneldi…
***
Bugün diyordu Memed
Bugün evet
İnşallah olur kısmet
Şöyle nafakayı çıkaracağım
Birkaç iri balık...
***
İskeleye çıktı.
Gerindi…
Birden ufku gördü.
Aklından, ufka bakmanın zihni dinlendirdiği geçti,
Bir daha baktı.
Güldü…
Geç oğlum dedi.
Balık nereden çıkar, sen ona bak!
İskelenin sağını solunu inceledi…
Yeniden,
Suyun en derin yerini buldu.
Seviyordu bu kocamış iskeleyi
Ekmek kapısıydı.
Şurası da iyice çökmüştü,
Bir teneke harç getirip
Tamir mi etseydi acaba?
Yoksa boşa mı olurdu, vereceği çaba…
***
Hadi canım, dedi.
Üstünü tamir etsem altı çöküyor
Ekmek teknem gözümün önünde batıyor…
***
Oturdu…
Ayaklarını denizin hülyalı maviliğine doğru salladı.
Oltasına yem taktı.
Bir besmele çekip denize fırlattı.
Beklemeye başladı…
***
Birden;
Burnuna iğde çiçeklerinin kokusu geldi,
Başını o yana çevirdi
Sahille denizin kucaklaştığı yerde
Önce,
Nazlı nazlı salınan
İğde ağaçlarını
Sonra,
Onu, evet
Onu gördü…
***
Belki de “O” değildi
Sağa doğru biraz eğildi.
Yeniden baktı.
Hafifçe bir ürperti geçirdi.
Birden yüreğinin feryadını hissetti.
İstemeden kendine çeki düzen verdi
“O” iskeleye doğru geliyordu…
***
Ne yapacaktı şimdi…
Kötü yakalanmıştı.
Pantolonu ütüsüz, gömleği kırışık,
İtirafı imkânsız, duyguları karışık,  
Heyecanı “O” yaklaştıkça arttı,
Kendini toparlaması şarttı.
***
“Merhaba Mehmet!”
Sözler kuş tüyü gibi
Gökyüzünün maviliklerinden indi
Bir kapı açıldı semada
Memed cennete girdi…
Yüzlerce balık veremezdi bu sevinci
Cevap vermesi gerektiğini düşündü, veremedi…
Sadece gözleri konuştu…
“Biricik aşkı” olduğunu
Bir kez daha
Sessizce haykırdı…
Başını hafifçe salladı…
Sanki aşkını onayladı.
***
Tam bu sırada misina hızla gerildi.
Bir refleksle asıldı Memed,
Bir hasreti gelmiş yanında duruyor
Diğeri ise geliyordu.
Birine asla dokunamamıştı
Diğeri inşallah onun olurdu.
Gözlerinin biri O’nu,
Diğeri denizi gözlüyordu.
Zihni karışmış duyguları alabora olmuştu.
Gerilen misina parmaklarını ısırıyordu.
Bir süre uğraştı, balık yanaştı.
Kepçeye taktı ve iskeleye çıkardı…
***
“O” da heyecanlanmış, sevinç çığlıkları atıyor
Bir taraftan da işveli bir edayla Memed’e bakıyor…
Biraz oyalandı,
“Tebrikler” dedi, “Çok maharetlisin.”
“Bunu bana kaça verirsin?”
Memed; şaşkın;
“Rica ederim ne önemi var,
Nasipse bir daha çıkar.”
Teşekkür etti.
Elini sıktı.
Ve… Balığı alıp gitti…
***
Mehmet öylece kalakaldı.
Yeniden iskeleye oturdu.
Oltaya yem taktı
Ardından hüzün içinde baktı
Balık hala çırpınıyordu…
***
Hey Allah’ım! Dedi.
Bir tarafta güzelim deniz
Mis gibi iğde çiçeği kokusu
Bir tarafta Gökkuşağım
Ve onu kaybetme kuşkusu...
Bu kadar çelişkinin ne gereği var
Benim ıstırap çekmem
Acaba kime yarar?
***
Akşama kadar oturdu
Oltasını çekti
Oltasını attı,
Yemini değiştirdi
Yerini değiştirdi
Yeniden denedi
Denedi olmadı…
***
Üzerine güneş çöktü
Rüzgâr çöktü
Deniz çöktü
Keder çöktü…
Hani dedi;
Aşk ve sevgi yeryüzündeki cennetti
Ve cennette fakirle zengin denkti,
Her biri doyasıya yaşardı aşkı
Neden, neden benim için farklı?
***
Etrafıma örülmüş çaresizlik halkası
Bir türlü ona ulaşamıyorum
Mavi harelerinde boğuluyorum
Gözlerinin içine bakamıyorum.
***
Denizin çırpınışları yüreğimi vurur,
“O” olmadı mı zaman durur.
Kaçacağım bu ellerden ateşini atıp,
Yoksa kor olacağım aşkınla yanıp.
***
Takımlarını kargısını yüklendi
İki göz gecekondusuna yöneldi.
Rüzgâr durmuştu.
Havada mis gibi iğde çiçeği kokusu vardı.
***
Neyse dedi Memed… Buna da şükür.
Nasip oldu bana sevdiğimi görmek,
Başka kime nasip olurdu ki
Gül yerine balık vermek…  
                                              mmetelik

Şiirsi masallar: AĞA

 

Ağa kâhyayı çağırdı;
Hiddet içinde bağırdı.
Topla dedi ırgatı.
Nereye saldılar doru atı…
Uşaklar, seyisler, yanaşmalar
Çardak önüne dizildiler…
***
“Ahırdan at kayboluyor
En son benim haberim oluyor
Haber salın dağa taşa
Bakmayın gözlerde yaşa
Atımı bulun gelin,
Şerefimi alın gelin.”
***
Başlarını öne eğdiler, ağaya hak verdiler
Dört bir yana dağıldılar,
Ulaşamadıklarına haber saldılar
Günler güne eklendi
Bir haber beklendi…
Geçen süre üç aydan çoktu
Lakin doru attan bir haber yoktu.
***
Bir gün bir âşık geldi Ağrı ilinden
Hikâyeler anlatırdı bağlamanın dilinden
Tarif edip ona da sordular atı
Şaşırtıcı oldu ozanın yanıtı…
***
Aldı sazı eline;
Bu dünyada ağasın beysin
Acep ahirette sen nesin?
Atı gördüm bir fakirin evinde
Seyis dururmuş senin yanında.
***
Çalışmış çabalamış hakkını da vermişsin
Eşi hastalanmış, yürü git demişsin.
Buradan Ağrı’ya nasıl gidilir?
Bu kadar atın içinde ne edilir?
***
Ağanın beyninde bir şimşek çaktı
O gün yaptığı haksızlığı hatırladı.
Kıyıp ya bir eşek dahi verememişti
Seyisin sıkıntısını bilememişti.
***
Yanında çalışan, ekmeğini yiyen
Emeğini emeğine gönülden katan,
Bu çaresiz bıraktığı insana “Hırsız” diyemedi.
Unutmuşum, atı ben vermiştim. Dedi.
***
Bu haber herkesi şaşırttı
Ağanın matufladığı haberi
Dört bir yana dağıldı…
Dostları üzüldü, düşmanları sevindi…
***
Ağanın karısı bile bu işe şaşıyordu
Ona artık başka bir gözle bakıyordu.
Kurt ihtiyarlamış,
Köpeklerin maskarası olmuştu.
Oysa yapılan iyilik çoktan yerini bulmuştu…
***
Ağrı’da da garip bir adam vardı…
Her sabah doru bir ata biner,
Yüzünü güneşe döner, yola çıkardı…
Ancak, varamazdı bir türlü menzile…     
Çaresiz, öksüzleriydi başındaki çile.
Karısı çoktan ölmüş çocukları başına kalmıştı
Sanki dünyanın yükünü omuzlarına almıştı.
Çok çalışır yoksulu garibi kollardı
Doru atla yoldaşlığı hala yüreğini burkardı.
***
O sabah da erkenden kalktı.
Dağların ardından süğen güneşe baktı.
Şafak henüz kızıldı…
O yine duaya hazırdı.
Başını doğuya çevirdi.
Gözlerinden iki damla yaş geldi.
Ta o günden beri her gün böyleydi.
Her sabah kalkar, ağasından af diler
Dua ederdi…
***
Sayesinde öksüzleri büyümüş
Soyu kurtulmuştu,
Oysa onu koruyayım diyen
Ağa rezil olmuştu…
***
“Bu sırada bölgede bir sınır meselesi gelişti
Çizilen sınırlarla kardeşler bile ayrı düştü.
Ağanın aşireti ülkenin dışında
Yüreği ise içinde kalmıştı…”
***
Kollamaya başladı sınır boyunu
Bulmalıydı aşireti geçirmenin yolunu.
Ağanın bu dileğini seyis de duydu.
Belki de ödeşmenin yolu buydu.
***
Çağırdı oğullarını verdi gizlediği sırrı.
Açıkladı onlara niye kahrolduğunu.
Uğursuz bir karanlıkta
Çalıp atı koşturmuştu karısına
Yine de yetişememişti cenaze namazına.
***
Şimdi dedi uşaklar size vasiyet ediyorum
Biliyorsunuz ben ahıra bile zor gidiyorum.
Götürün doru atın taylarından birini
Getirin ağamı, öpeyim elini, ödeyeyim diyetimi…
***
Delikanlılar silahları kuşandı,
Atları tımarladı…
Köyden birkaç da, sağlam yürekli
Yoldaş ayarladı.
Dur durak demeden
Dağları sınırları aştılar
Bir seher vakti ağanın kapısına ulaştılar…
***
Baktılar ki ağalıktan pek kalmamış eser
Ne kâhyalar, yanaşmalar ne de seyisler,
Varıp yanına dediler, geçitleri biliriz biz
Sizi de yurda götürürüz, olur ise izniniz…
***
Ağa bir süre düşündü verdi kararını
Topladı aşiretin geri kalanını.
Atlar develer yüklendi kervan hazırlandı
Tüfekler temizlenip kılıçlar yağlandı.
***
Hem eşkıya hem Rus askeri tutmuştu sınır boyunu
Ağa karar vermişti geçirecekti yurda soyunu.
Kâh çatışarak kâh gizlenerek dileği oldu
On ikinci günün akşamı kervan Ağrı’yı buldu.
 ***
Yol boyunda kocamış bir ağacın dibinde karşıladı
Kocamış seyis kocamış ağasını…
Üç gündür bekliyor, helâlleşmeyi düşlüyordu.
Beli doğrulmuş, gözlerinin içi gülüyordu.
***
Koşturup öptü ağasının titreyen elini,
Ağa şaşırdı bilemedi buralarda sevildiğini.
Çocukları yeniden tanıştırdı ağa ile seyisini,
Yeniden dinlediler,
Doru atın, ağanın ve seyisin hikâyesini.
***
Artık hem ağanın hem de seyisin yüzleri gülüyordu
Tüm aşiret baştan sona hikâyeyi biliyordu.
Yaşlı seyis yıllarca aradığı huzuru artık bulmuştu.
Ağa ise yine aksakallı bir bilge olmuştu…
                                                                mmetelik