GÖNLÜMÜZLE “BUĞZ” ETSEK…

Bu güne kadarki uygulamaları ile sadece kendilerini ve yandaşlarını ihya etmeyi tercih eden büyük şef ve avanesi zaman zaman şaşırıp doğru işler de yapıyor doğrusu… Seçim psikolojisine girdiklerinden midir, nedir insani yanları bir, bir ortaya çıkmaya başlıyor… Öyle ki; kamerayı fark etmeleri dahi onları duygulandırıp göz yaşlarına boğuyor… Şeflerimizin Myanmar’da Müslümanların, Doğu Türkistan’da Türklerin  derilerinin yüzülerek katledildiği bu alemde, sadece Mısırlı Esma’nın “halka açılan ateş sonucu” tesadüfen öldürülmesine göz yaşı dökmesinin, sembolik hatta politik bir nedene dayandığı gün gibi ortada olsa da, elbette herkes aynı duyguyu paylaşmıyor. “Komşularla sıfır sorun” diye çıktıkları yolda, örneğin Mısır’daki darbe konusunda kadim dostları Suudi Arabistan’la bile ters düşüren bir  politikalara imza atmış olmaları, arada bir de olsa  doğru işler yapmadıkları anlamına gelmez

 “***

İşte bu doğru işlerden biri de Haliç Kongre Merkezinde düzenlenen Siirt Günleri’nin kapanış töreninde dile getirilen birkaç cümle… Birleşmiş Milletleri hedef alan bir büyüğümüz şöyle dedi. “Efendim kimyasal silah kullanılması sebebiyle müdahale eyvallah… Ancak 100 bin kişinin ölümünü bir kenara koyuyoruz, sadece kimyasal silahla uğraşıyoruz. Yani, 100 bin kişinin ölümü bizim için bir değer ifade etmiyor mu? Bunun üzerinde durmayacak mıyız? Onlar insan değil mi? Bu canlar için biz ses çıkarmayacak mıyız?” Doğru söze ne denir? Sonuçta insanlar ölüyorsa sarin gazı, biber gazı ya da tabanca mermisi… Ne fark eder. Çok önce; Amerika’nın Irak’a müdahalesi sırasında söylenmesi gereken sözler olsa bile, iyi konuştu valla… Malum “bozuk saat bile bir günde iki kez doğru zamanı işaret eder” derler ya…

***

Şimdi ben aynı soruları BM’ye falan değil direk AKP iktidarına sormak istiyorum. Irak’ta, Kuzey Afrika ülkelerine güya demokrasi getirmek için yapılan müdahaleler sırasında, milyonlarca masum insan katledilirken, bir ihtimal sadece “buğz edenler” bu soruları soramadığını bir tarafa koyalım… Beşar denen gözü dönmüş, Rusya’yı ve soy kırımcı Çin’i yanına alıp, “Müdahale ederseniz ilk sizin başınızı yakarım” diyor… Bu ülkenin insanının sizlerin yanında hiçbir değeri yok mudur ki; poker masasına oturmuş bir kumarbaz gibi, halkı ortaya sürüp, “Biz varız müdahalede her türlü koalisyona gireriz” gibi laflar ediyorsunuz? Bize ne Arap Baharından bize ne, bu zulüm ve ihanet kokan, insanlık dışı sömürge savaşından?

***

Suriye’de dengelerin değişmesinin bu ülkeye zarardan başka bir şey getirmeyeceğini bile bile neden bizim çocuklarımızı, bizi hiçbir şekilde ilgilendirmeyen bir savaşın piyonu yapmaya çalışıyorsun? Amerika bölgede hükümranlığını pekiştirecek diye kendi ülkemizde, işimizi, huzurumuzu, paramızı kaybettiğimiz yetmezmiş gibi neden bir de canımızdan olalım. Tamam Suriye’de akrabaların olabilir, hatta onlarla kardeş halklar olduğumuzu da iddia edebilirsin ama “göz göre göre uçuruma ittiğin” kardeşlerinle biz de aynı kaderi paylaşmak zorunda mıyız? Bu kirli oyuna, “Dilimizle müdahalemiz, gönlümüzle de buğz etmemiz” neden yetmiyor?

ÜZÜLDÜM DERSEM YALAN OLUR

Ayıptır söylemesi ama İstanbul’un, 2020 Olimpiyatlarına ev sahipliği yapacağına inanmayanlardan biri de bendim.  Çünkü; böyle “uluslar arası bir disiplinin”,  disiplinsizliğin kol gezdiği,  düzenle ilgili yazılı yazısız her türlü kuralın hatta yasanın “egemenlerin” işine geldiği gibi esnetildiği, insanlarının “Ya tarafsın ya da bitaraf” diye tehdit edildiği, yancılığın, ispiyonculuğun teşvik edildiği, hiç de gerekmediği halde savaş naralarının atıldığı bir  ortamda bize, “olimpiyat meşalesi” verilseydi, olimpiyatların kan dökülmesini önlemeyi amaçlayan rekabetçi, lakin barış yanlısı anlamına olan inancımı yitirirdim. Geçelim bu “Müslüman ülkelere vermezler” masallarını… Tanıtım filmlerini karşılaştır, aramızdaki “spor ve olimpiyat kültürü” farkını gözünle gör… %80’nin sporla ilgilenmediği, diğerlerinin de % 10’nun geçim derdinden stadyum görmediği ülkemin insanını miting alanlarında  gözyaşları ile destekli hamasi nutuklarla  ikna edebilirsin de, elin oğlu yemiyor işte…

 ***

Spor kültürü dedik… Bırakın daha dün, “ekmek parası kazanmak için” çalıştığı inşaatın göçüğünde kaybettiğimiz gencecik rekortmen atletimizi ya da İstanbul’un belli semtlerinde dolmuşa, otobüse spor kıyafetleri ile bindikleri için itilip kakılan, taciz edilen kız çocuklarını… Bu sene öz be öz bizim, 650 yıldır sürdürdüğümüz Kırkpınar Yağlı Güreş turnuvasında bile, hem de başpehlivan, dopingli çıkmadı mı? Diyeceğim bizde spor kültürü falan yok. Bizde “Benim memurum işini bilir” vecizesi ile başlayan bir AVM kültürü var… Bu kadar da değil. Bu memleketin Spor Bakanı, ulusal ve uluslar arası müsabakalarda madalya alıp dopingli çıkan sporculara verilen cezalar için; “Olimpiyatları olumlu etkiler” demedi mi? Düşünün bir kere; “tuzu bile kokutmuş” sporcularımızı bir şekilde doping yapmaya mecbur kılmışız, koskoca bakan “Bu konuyu enine boyuna inceleyip gerekeni yapacağız” diyeceğine sinekten yağ çıkarırcasına bu rezaletten medet umuyor. Güler misin ağlar mısın?

***

Hepsi bir yana, son dakikalarda bir tarafta  genç, dinamik, şevkten harap olmuş, cıvıl cıvıl Japon ekibini, diğer tarafta takım elbiseler içinde, Nazilli Testisi gibi dizilmiş  her şeyi para ile satın alabileceğini  zanneden amirlerinin talimatları ile eğilip bükülmekten turşuya dönmüş bizim grup… Manzarayı görünce; “Bu sefer yırttık, bu sefer bizim… Başbakan bu işi kotarmak için spora olan aşkını bahane edip  yanında götürdüğü karısından kızından bile özür diledi” diyen bizim oğlanla, iddiaya bile girdik…  Netice ortada… Japonların hak edip etmediklerini tartışmaya bile gerek yok. Kazanan Japon ekibi sevinç gözyaşları dökerken, kitabına uydurunca her şeyi elde etmeye alışmış, Ankara’nın uyanık geçinen, fışkiye meraklısı belediye başkanı kazanmaktan o kadar emindi ki; saat 22,05’de “İşte bu kadar… Olimpiyatlar İstanbul’da… Teşekkürler Başbakanım” diye mesaj atıyordu. 

MALPRAKTİS

Kusurlu tıbbi uygulama… Her ne kadar “malpraktis” kelimesi manası itibari ile “her meslekteki yanlış ve hatalı uygulamaları” ifade etse de, bu memlekette tıp uygulamaları ile özdeşleştirilmeye çalışılmakta ve kim bilir hangi nedenle bu konuda sadece sağlık çalışanlarına hesap sorulmaktadır… Eğer bir doktor; hastası ile ilgili olarak yetersiz gözlem yaparsa, tıbbi girişimi veya hasta sevkini geciktirirse, bu sevk sırasında yeterli önlemleri almazsa, tedavi sırasında bir enfeksiyona sebep olacak dikkatsiz bir tutumu varsa ya da teşhisi yetersiz, tedavisi yanlış ise ve neticede hastanın ölümüne ya da tedavisinin uzamasına neden olursa malpraktis yani “tıbbi uygulama hatası,” bir başka değişle “doktor hatası," nedeni ile hakkında “yasalara aykırı tıbbi girişimleri” nedeni ile suç duyurusu yapılır ve yasalar karşısında hesap verir… Elbette bu pek eleştirilecek bir durum değildir.

***

Gel gelelim; “yanlış ve hatalı uygulama” yapan meslek grubu sadece doktorlar değildir ki! Düşünün bir kere; trafiğe çıkması uygun olmayan bir taşıtın trafiğe çıkmasına göz yuman bir trafik polisi ile yeterli temizlik ve bakım yapılmadığından, hastasının enfeksiyon kapması muhtemel bir yoğun bakım odasında yatmasına göz yuman bir doktor arasında fark var mıdır? Elbette yoktur. Her ikisi de ölümle sonuçlanabilecek bir uygulamaya imza atmıştır. Öyleyse neden, birinden "esas kabahatlinin kim olduğu dahi araştırılmadan" hesap sorulurken, diğerine boş verilmektedir... Acaba sıkıntı "görevini aksatanın" kime ve neye hizmet ettiğinden mi kaynaklanmaktadır?

***

Oysa bu gün toplumun, kasksız motora binen sürücüyü durdurmayan trafik polisinden tutun da, zanlı avukatına doğru dürüst savunma hakkı tanımayan yargıca, halkı aldatan siyasi liderlere, küçük bir depremde yerle bir olan inşaatların yapılmasına göz yuman mühendislere kadar, birçok alanda “malpraktis kriterleri” belirlenmesi konusunda talepleri vardır. Aksi halde; bir cerrahın eline tutuşturulan ucuz ve kalitesiz malzeme ile yaptığı bir ameliyatın gerçek sorumlularını ya da yeterli hijyeni sağlayamadığı için enfeksiyon kapıp ölen bir hastanın ölümüne, aslında kimlerin ihmalinin sebep olduğu asla tespit edilemeyecektir. Kaldı ki; bu konuda hesap verenler yoğun hasta yükünün ve imkânsızlıkların içinde görev yapan memleketin en üst seviyede eğitim almış kitlesidir…

***

Devletin en üst görevlilerinin halkı aldatmak için “bilerek ve isteyerek” salladığı palavralar, eşine dostuna hak etmedikleri halde yasal boşluklardan sızarak ikram ettikleri çeşme başları bir yana, bu memlekette, yasaları kafasına göre yorumlayıp, insanların hayatı ile oynayan hukukçular cirit atmaktadır. Gel gelelim devlet, üvey evladı “sağlıkçıları” olur olamaz suçlayıp cezalandırırken başka bir kamu görevlisi “hukukçuları” korumaktadır. Hukuk Mahkemeleri Kanunu “hakimlere karşı açılacak tazminat davalarının devlet aleyhine açılmasını” zorunlu kılmaktadır. yapacağı görev hatalarına karşı açılan tazminat davalarındaki maddi kayıplarının hazineden karşılanacağı ile ilgili yasa çıkarmaktadır. Buyurun cenaze merasimine… Dedik ya! sıkıntı "görevini aksatanın" kime ve neye hizmet ettiğinden kaynaklanmaktadır.  Dolayısıyla bu memlekette "malpraktis" kelimesini duyunca aklınıza "belli bir kesimi cezalandırmanın yollarından biri"  gelse hiç de yalan olmaz. 

ALMADAN VERMEK…

Bir kümes… İçinde yaşlı bir horoz’un liderliğinde, genç horoz ve tavuklardan oluşan bir grup mutlu mutlu yaşıyor…  Ancak son günlerde kurnaz Tilki yine kümese göz dikti.  Etrafında ağzından sular akarak tur atıyor. Tilkinin bu hallerini çok iyi bilen yaşlı horoz kümesin kapısına sıkıca dayanmış, ne doğru dürüst yemlenemediklerinden zayıf ve cılız kalmış tebaasını dışarı bırakıyor, ne de onlara doyacakları kadar mısır tanesi dağıtabiliyor. Diyeceğim kümesin içi, dışından beter Açlık başlarına vurmuş, sosyal etkileşim sıfır, ahali isyanda…

***

Deneyimli, lider horozun bu tutumu, tilkinin amacına ulaşmasını zorlaştırsa da tabii tilki bu. Çaktırmadan kümesin arka duvarında küçük bir delik açarak, “bir sapa baş olma” hevesi ile yanıp tutuşan hasetçi genç bir horoz ile dostluk kuruyor. Ona her gün, diğerlerine çaktırmadan biraz mısır uzatıyor. Karnı doymaya başlayan genç horoz canlanıp kanlanıyor, hatta yavaş yavaş sağa sola “efelenmeye” bile başlıyor. Bu sırada tilki, yancısı genç horozun istihkakını arttırıyor. Genç horoz da yiyemediği mısır tanelerini diğer tavuklara dağıtarak, kümesteki itibarını da artıyor…

***

Yaşlı horozun doğru dürüst yem bile dağıtamadığı böyle bir ortamda, elbette kümes ahalisinin ilgisi ve sevgisi “kaynağı belirsiz” de olsa bol keseden “mama” dağıtan genç horoza karşı artıyor. Tavuklar da semizleyen genç horozun etrafında toplanıyor. Hatta ihtiyar horozdan gizli gizli genç horozla cilveleşmeye başlayanlar bile oluyor… Gittikçe popüler hale gelen genç horozun etrafında, dünyadan habersiz “çıkarcı-işbirlikçi” bir topluluk oluşmaya başlıyor. Artık yavaş, fakat emin adımlarla yaşlı horozun kümesteki gücü kırılıyor…

***

İşte tam da bu sırada bir gün tilki, kümesin kapısının önüne bol miktarda mısır bırakıyor. “Yemi” gören kümes ahalisi “kapıyı açıp açmama” konusunda tartışmaya başlıyor. Genç ve güçlü horoz derhal meseleye el koyuyor. Yancıları ile birlikte, yaşlı horoz ve taraftarlarını kümesin bir kenarına sıkıştırıp iyice bir gagalıyorlar sonra temkinli bir şekilde kapıyı açıp, yemi yemeye başlıyorlar. Bakıyorlar ki bir şey olmuyor, korkuları azalıyor, rahatlıyorlar… Bir süre sonra tavuklar kümesin dışında rahat rahat dolaşmaya, birazcık düşünseler kimin bıraktığını kolayca tahmin edebilecekleri yemleri yiyip tombullaşmaya başlıyorlar. Bu sırada tilki; hoplaya zıplaya yemleri atıştıran tombul piliçleri gizli gizli dikizlerken içinden “ Almadan vermek Allah’a mahsustur” diye geçiriyor…

***

Keyifli bir sabır içinde, zaten çiftçinin ambarından çaldığı mısır denelerini, kendi inine doğru sererken, kümes ahalisi, tam da tilkinin çizdiği yoldan, “kasım kasım kasılan” liderlerinin önderliğinde, üstelik de   “avantadan mamalanmanın” verdiği o sonsuz keyifle, bilmeden “lay lay lom” tilkinin inine doğru ilerliyor… Bir süre sonra bir bakıyorlar ki, önlerinde içi mısır deneleri ile dolu bir mağara… Bedavacı takımı alıştı ya; yeni önderlerinin eşliğinde  yem dolu mağaraya saldırırcasına girerken "Almadan vermenin sadece Allah'a mahsus" olabileceğini düşünmüyorlar bile…Ve tabii tilki; hooop inin kapısı kapatıveriyor… 

Sonuç malum… Kümes halkı, hem de en semirmiş halleri ile tilkiye yem oluyor… 

Allah kimseleri "kibrinin esiri olmuş akılsız bir başın" cezasını çeken, haram mı, helal mi, demeden götüren, aptal tombul piliçlerin durumuna düşürmesin…  

MURSİ’ye SEVDANIN YOLLARI ESSED’e KURŞUNLAR

ÖSO… Özgür Suriye Ordusu. Şöyle ya da böyle bir seçimle, Suriye’de iktidara gelen Beşşar Essed yönetimini devirmek için savaşan, silahlı bir örgüt.  Pratikte, PKK kadar olmasa bile teorik olarak tam bir terör örgütü. Bizimkilerin “Mısır’da gerçekleşen kanlı darbeyi” değerlendirirken yaptıkları gibi, sadece “seçimle iktidara gelmeyi” bir ölçü olarak alırsak, yani “seçimin niteliği ile iktidara gelenlerin demokrasi anlayışını” hiç konuşmazsak; ÖSO’na da hiç çekincesiz “seçimle iş başına gelmiş bir hükümeti” devirmek isteyen silahlı, acımasız bir terör örgütü deriz… Sakın yanlış anlaşılmasın, bu satırların kaleme alınmamın sebebi “Gözü dönmüş Beşşar Essed’i ya da Mısır’daki kanlı askeri darbeyi onaylamak” değil, bir zamanlar türeyen Sudan’ın darbeci Devlet Başkanı Ömer El Beşir sevdalıları gibi bu gün de mantar gibi çoğalan “nedeni müphem” Muhammed Mursi sevdalılarının en hafif ifadesi ile “garip” tepkileridir.

***

Şu bilinmelidir ki; iktidarın “Ulu liderinin” ortaya koyduğu ve sadece önümüzdeki seçimlere kadar halkı politize tutma amaçlı “nabza göre şerbet verme”  siyaseti, memleketi “yancılıktan” öte götüremez ve zararımızadır. İktidar güttüğü ne idüğü belirsiz bu dış politika ile çoktan “eşekten düşmüş karpuza” dönmüştür. Bu durumun sebebi ise açıktır. İktidarın “Ülkelerin dostları değil, çıkarları vardır” ilkesini çiğnemesi. İktidar, bilerek ve isteyerek “hayallerine uygun bir İslami coğrafya yaratma” düşüncesi ile bu ilkeyi boş vermektedir. Ancak gelişen olaylar, iktidara bilmem kaçıncı hayal kırıklığını yaratmıştır. Oysa daha dün, olmayan “dış politikamızın” maddi zararını Libya’da, Suriye’de vs. görmüştük, dersimizi alamadık… Kaldı ki; son açıklamaları ile Suudi Arabistan’ın açık açık, ABD ve İsrail’in ise (Türkiye’ye son çıkışlarından da anlaşılabileceği gibi) el altından eli kanlı, darbeci Abdulfettah El Sisi’yi kucaklamaları, herhalde yüksek politikaları icabı beyefendiyi “nasıl çark etsem de vaziyeti kurtarsam” diye düşündürmeye başlamıştır bile…

***

Hadi ülke yararını bir kenara koyalım, “silahsız eylem yapan halka” karşı verilen tepki konusunda da yapılan açıklamalar da tutarsız… Daha dün Gezi Parkı Direnişi sırasında, gaz tüplerini gençlerimizin alnına alnına sıkıp öldürenleri, kör bırakanları “kahraman” ilan eden bizim “ulu liderimiz” değil miydi? O gün içeriden dışarıdan, siyasi iktidarı eleştirenlere ağızlarının payı hatta Gezi eylemcilerini destekleyen bir ilan yayınladı diye kapak bile olduğu The Times dergisini mahkemeye vereceğini ilan ederken bu gün, örneğin Mısır’da M. Mursi’ye yani “hilafet” isteyen bir yönetim için, dünyadan  “demokrasi” adına destek istemek ne menem bir iştir. Yoksa “demokrasi” sizin canınız istediği zaman binip, istediğiniz zaman ineceğiniz bir araç mıdır?

***

Aslında Mısır, “bizim için,” daha doğrusu demokrasisi ve laisizme olan ilgisi Mısır ile mukayese dahi edilemeyecek “bu ülkede” bir taraftan sefa sürüp, bir taraftan ağlayan nankörler için bir laboratuardır ve Mısır denemesi, hiç de beklemedikleri bir sonuç vermiştir. Bu bitmez tükenmez sızlanmalarının asıl sebebi de budur. Hayalleri suya düşmüştür… Öte yandan halkın, devlet yönetiminde söz sahibi olmak, başka değişle “daha çok demokrasi” talebi her gün artmaktadır. Mısır’da Sisi’ye karşı çıkışın temel sebebi de zaten budur. Halk artık İstanbul’un “Palalıları” ile Kahire’nin “Baltacıları” ya da Şam’daki “Cellatların” benzerliğinin farkındadır.