MAHŞER GÜNÜ

Başbakan Erdoğan Reyhanlı’ya yapılan terör saldırısı ile ilgili bir soru üzerine, Suriyeli mültecilerle ilgili provokasyonlar olduğunu işaret ederek “Aslında bu olayların muhalif güçlerle uzaktan yakından bir alakası yok, bunları zan altında bırakmak ve sığınmacı kardeşlerimize karşı böyle operatif yaklaşım içine girme gayretleri var.” Dedi. Hem de “gariban sığınmacılar” olarak nitelendirilen bu insanların içinde Afganistan’dan, Libya’dan buralara taşınmış profesyonel katillerin, ajanların olabileceğini bile bile. Böylesine bir önyargı akıl alacak gibi değil. Malum, ortada Reyhanlı’da gerçekleştirilmiş ve henüz aydınlatılmamış bir “katliam”, Türk insanına yaşatılan bir “mahşer günü” var. O kadar insanlık dışı ve acı bir olay ki; iktidar halkın galeyana gelmesinden çekinip, basın yasağı koymuş. Facianın boyutlarını halktan gizlenmiş. Hal bu iken bile Beyefendi, bu barbarlığı kimlerin “gerçekleştirmediğinden” son derece emin… Oysa bizler de, 1987’de Mardin Ömerli’de 16’sı çocuk 30 kişiyi katledenlerin, bugün iktidarın himayesinde elini kolunu sallaya sallaya semirmeye giden  PKK’lıların “gerçekleştirdiğinden” çok eminiz ama neye yarar…

***

Başbakan  devam ediyor: “…Mahşer günü Rabbim ‘Ey Türkiye’nin Başbakanı sen Banyas’da katledilen çocuklar için ne yaptın?’ diye soracak. Ne diyeceğim? Siyaset mi yaptım diyeceğim… Banyas’da katledilen bebekler için susmaktansa Başbakanlığı bırakır giderim…” Bu sözlere, saygı duydum… Sn. Büyüğümüzün gereğini yapmasını yürekten diliyorum… Çünkü; her ne kadar  “yedi iklimin sultanı” olsa bile, mahşer günü insanların “çırılçıplak olacakları”, mevkilerinin, payelerinin kendilerini asla kurtaramayacağı bilinse de; “yaratılana” olan sevgisi, “Yaratan’dan” ötürü olan imanlı insanların korkması gereken, kıyamet gününde “hiçbir şeyin” gizli kalmayacağıdır. Dolayısıyla; yukarıdaki sözleri sarf edenlere ve de alkışlarıyla onaylayanların Mahşer günü,  “Ömerli’deki çocukların katilleri için ne yaptınız, siyaset mi yaptınız?” Diye de, sorulabileceğini düşünmeleri gerekirdi…

***

Punduna getirince siyaset uğruna insanları, bir şekilde aldatanlar o dehşetli günde, amel defterleri açıldığında  elbette yaptıklarının hesabını verecektir. Ancak; şu kısacık ömrümüzde bizler  “bazı amellerin” daha bu alemde, “adaleti müphem” insanoğlu tarafından da sorgulandığına ve cezalandırıldıklarına  şahit olduk… Uzatmayalım… Geçen ağustos ayında en az 10 kişinin hayatına mal olan Gaziantep saldırısının  faillerini  halen bulamamış bir iktidarı temsil edenlerin, kimin suçlu olup olmayacağı konusunda fikir yürütmeye hakkı yoktur… Onların görevi halkın huzurunu bozanların, hainlerin, işbirlikçi bölücü sahtekarların, Türkiye Cumhuriyetine kin besleyen alçakların bir an önce  ipliğini pazara çıkarmaktır. 

VEKİLLERİN İMTİYAZLARI AZ GELMİŞ

Son günlerde mecliste vekillerimizin birbirine karşı nezaket sınırlarını zorlayan hatta hakarete varan kavga gürültülerine şahit olmuşsunuzdur. Medyada birbirlerine yaptıkları suçlamalara bakınca zannediyorsun ki aralarında kan davası var. Oysa birlikte öyle işlere imza atıyorlar ki, aslında tüm bu hır gürün bir mizansen olduğu kabak gibi ortaya çıkıyor… Mesela, şu “vekil imtiyazları” diye bilinen avantajlar manzumesi, “sonradan imzalarını çekseler de”, anlaşılan o ki, işin içine “menfaat” girince içgüdüsel olarak birlik beraberlik sağlayıvermiş. İktidarı zaten biliyoruz da, iktidara her gün posta koyanların, ipliklerini pazara çıkaracağız diye gürleyenlerin yelkenleri suya indirmelerine doğrusu akıl erdiremedim. İnsanoğlunun bu kadar mı gözü döner? Halkın iktidara olduğu gibi, bir gün kendilerine olan  inancını da yitirebileceğini, hiç mi düşünmez.?

***

Bu arada söz konusu imtiyazlardan en çok yararlanacak olanların “muhalefet milletvekilleri” olacağını unutmamak gerekir. Doğrusu halkın arasına karıştıkları gösterilerdeki, kutlamalardaki durumlarını düşününce onlara pek de kızamıyorum. Çünkü,  AKP’nin mecliste bile görmeye dayanamadığı muhalif vekillerin, işgüzar görevlilerin elinden neler çektiğine defalarca şahit olduk… Bu durum fark edilirse, yani yasanın, “muhalif vekillerin işine daha çok yarayacağı” anlaşılırsa, en üst makam tarafından yeniden düzenlenmek üzere meclise iade edilmesi kaçınılmaz olur… Ancak tasarı, bu günkü iktidarın “geleceğin muhaliflerini” oluşturabileceği düşünülürse, hakkaten çok kıymetli bir “ayrıcalıklar demetidir”. Hele hele şimdiye kadar “sadece devletteki görev süresince” kullandırılan kırmızı pasaportun, eski-yeni tüm vekillerin çoruna çocuğuna, ömür boyu verilecek olması; bugün terör örgütünde yönetici konumunda olan bir çok eski ve kaçak milletvekiline “kırmızı pasaport” yolunu açmasından, daha da derin bir mana kazanmaktadır…

***

Akla gelebilecek her türlü kolaylığın sağlandığı yasa tasarısına göz atmaya bile gerek yok. Aklınıza gelebilecek her türlü ayrıcalık bu tasarıya  not edilmiş... Her ne kadar bazıları  ayrıcalıkları “Milletvekillerinin görevini en iyi şekilde yapması için sağlanmış imkanlar” olarak görse de, durum ortadadır. Aslında totaliter rejimlerin karakteristiği olan, imtiyazlı sınıflar yaratılmaya çalışılmaktadır. Ve bayramdan bayrama gecekondulara gidip gariban vatandaşı ile yemek yemeyi “halkın içinde olmadan” sayanlar öylesine kibirlidir ki; halkı için bir kırmızı ışıkta beklemeyi dahi kendine yedirememektedir. Bu şartlarda bile, haklarındaki kaçakçılıktan, bölücülüğe her türlü suçla ilgili dosya sümen altlarında çürürken vekillerin yeni imtiyazlara ihtiyaç duyması size garip gelmiyor mu? Duyduk ki; CHP, MHP ve BDP  yasa tasarısından imzalarını çekmiş… Sizce bir şey fark eder mi? Uygun bir zamanda yine kibirlerinin, menfaatlerinin esiri olmayacaklarını kim garanti edebilir?     

TAKKE DÜŞER KEL GÖRÜNÜR

Geçenlerde CHP’nin Tuncelili milletvekili Kamer Genç’in Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Şahin’e sorduğu bir sorunun ardından gelişen olayları izlemişsinizdir. Şöyle bir olayı hatırlayacak olursak, Bakan Şahin, Çanakkale Zaferi ile ilgili bir dergi hazırlatıyor ve kitaba yazdığı önsözde “Atatürk’ün” adını dahi anmıyor… Aslında resmi kurumların tabelalarından “T.C.” yi kaldırmayı dahi “hadsizlikten saymayan”  bir iktidarın bakanından başka bir şey de beklenmez. Dolayısıyla, Bakan Hanımefendinin anlı şanlı Osmanlı’nın  Çanakkale’deki ordularını yöneten “Alman Amiral Otto Liman Von Sanders’den” başka komutan tanımıyor olması, ya da Mustafa Kemal’in Çanakkale’de, henüz albay bile değilken “savaşın ve milletin kaderini” değiştiren işler yaptığını, “tüm dünyaya rağmen” hatırlamaması, bizi pek şaşırtmadı… Gelgelelim Kamer Genç gibi insanlar bu tür yaklaşımları kolay, kolay sindiremiyor…

***

Sonuç; Kamer Genç  Fatma Şahine dönerek, “Atatürk acaba bu Cumhuriyeti kurmasaydı, siz hangi devletin vatandaşıydınız, o makamda oturabilecek miydiniz? Otursanız bile hangi tarikat mensubu kitlenin, bilmem kaçıncı hanımı durumuna düşerdiniz? Atatürk’ün getirdiği nimetleri inkar etmeyin.” Diyor. Cevap: “… Atatürkçülüğü sözde yapmıyoruz, ülkenin çağdaşlaşmasında, medeniyetleşmesinde gövdemizi koyuyoruz. O yüzden haddinizi bilin, ağzınızdan çıkanı kulağınız duysun. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı olan birine kaç eşli olabileceğini soracak kadar hadsiz ve terbiyesizsiniz. Herkes haddini bilecek.”    Mağrur ve kibirli.   

***

Kamer Genç’in Atatürk üzerinden siyaset yaptığını düşünenler ve kızanlar olabilir. Ancak bir bakan, hele hele kadın hakları ile ilgili bir bakan isen “ demagojiyi, saldırıyı” tercih edemezsin. Kaldı ki; “Türklük ve onu temsil eden her türden emareyi”  alaşağı etmeye kalkışan bir iktidarın bakanı isen,  bu tür eleştirilere de hazırlıklı olmalısın. Bana kalırsa; biz de haddimizi aşıp bu tür soruları bakanlarımıza milletvekillerimize daha sık sormalı ve nereye varmak istediklerini zikretmelerini sağlamalıyız. Eğer tercih ettiğiniz model, gevelediğiniz modern ve çağdaş bir toplum ise neden “Çağdaş Türkiye modelinin” öncüsü Mustafa Kemal Atatürk’ü yadetmekten gocunuyorsunuz? Demeliyiz… Çünkü biliyoruz ki; “ demagoji ve hakaret masumların yöntemi değildir”. Eğer “ifade edilmek isteneni” kelimelere farklı manalar yükleyerek saptırıyorsanız ve bunu bir namus meselesine çeviriyorsanız, bilin ki insanları sadece bir an için aldatabilirsiniz. Sonra; takke düşer kel görünür…  

BİR BÜYÜĞE DANIŞTIK

Muhalifler; “Düğün değil, bayram değil, terör örgütünün bu itiatkâr, bu halim selim hali nedir? Ne aldınız ne verdiniz? Masanın diğer ucunda oturan konuştu, buyurun sıra sizde” demeye başlayınca, aklına  “ayran” geldi… Çünkü; bir ara “kımız” mı, “rakı” mı, diye tartıştığımız, milli içkimizin aslında “ayran” olduğu konusu muğlaktı. İktidar ona da dokundu. İyi de oldu… Bu sayede hep “insanı uyutur” diye bildiğimiz ayranın,  toplum üzerinde bir de yan etkisi olduğu ortaya çıktı. “Ayran” kelimesini, bu ortamda duyan insanlar, düşünmeye başladı. “Acaba, Sivas’ta 1933 de Pir Sultan Abdal şenlikleri sırasında , 33 insanı cayır cayır yakıp hidayete erenler o gün ne içmişti? Bu ayrancı takımının avukatlığını yapanlar acaba bu gün nasıl milletvekili olabildi? Rakımızın marka  ve içeriğinin, ne zaman tescillendiğini yani millileştirildiğini düşünmeye başladı... Biz de bu durumda, “bir büyüğe” danıştık; “içki” içinde alkol olan içecektir, tanımına ulaşır ulaşmaz, milli “içkimiz” ayran polemiği gündemden düştü…

***

Tabii bu yapmacık propagandayı ortaya atanlar yine boş durmadı. Bozguncu muhalefet; Sayıştay Yasası değiştiriliyor, artık iktidar kafasına göre takılacak, yaptığı harcamalar denetleyemeyecek, iye bas bas bağırıyorken,eski bir yöenetmelik devreye girdi… “THY hosteslerine kırmızı ruj sürmelerinin yasak olduğuna” dair, daha ilginç bir haberi topluma sundular. Aslında beklentimiz çok daha büyüktü… Hostesler gitmeli, yerine pala bıyıklı yeniçeri kıyafetli “hostlar” gelmeliydi… Twitter, Facebook yıkıldı. Anlayacağınız efendimiz bir taraftan, milletin rakı yüzünden ahlakının bozulduğundan, bunun düzelmesi için “ayrana” yüklenmememiz gerektiğinden bahsediyorken, kiraz dudaklı hostes yasağı devreye girdi. Olan bitenlerin toplumdan saklanması için bakalım bundan sonra neleri tatıştışacağız.

***  

Bektaşi İstanbul’a varınca şöyle etrafı bir gezip görmek istemiş. Padişahın sarayı olduğunu zannettiği  pırıl pırıl, göz kamaştıran  bir binanın önünden geçerken, binanın önüne  sürücüsü sırmalara bezenmiş  gösterişli fayton yanaşmış. Kapısının iki yanında, güçlü kuvvetli muhafızların sıra sıra dizildiği binadan pırlantalarla süslü asası olmasa tepe taklak yere çakılacak, tir, tir, titreyen yaşını, başını epey almış tinton bir ihtiyar çıkınca, Bektaşi’nin merakını iyice arttımış. Muhafızlardan birinin yanına sokulup sormuş… Faytona binen padişah mıdır? “Hayır” demiş muhafız, “Padişahın bir kuludur…” Bektaşi bir faytona binen adamın haline bakar, bir de kendi halini düşündükten sonra açar ellerini ve “Tanrım” der… “Bir padişahın kuluna bak bir de kendi kuluna.”  İşte devir böyle bir devir…  

BİR MAYIS

Hükümetin polisi; Saat 07.57’de, taaa Barbaros Bulvarında, 1 Mayıs İşçi Bayramını kutlamak için hazırlanan emekçilerin üzerine “Baskın basanındır” deyip tazzikli su sıkarak müdahalenin startını verdi… Saat 07.57 idi ve bu marjinal (aykırı) gruplar nefes almamalıydı. Görüntü buydu ama yanılmışız… Bizim akşama kadar ekranlardan görüp, dinlediklerimize saat 16,00 da İstanbul Valisi açıklık getirdi. “Fevkalede orantılı müdahale ettik… Öncelikle çağrılarımıza kulak verip (!) riskli Taksim Meydanına gelmeyen bize yardımcı olan…” Herhalde; “Bütün toplu taşıma araçlarını, her türden araçla Boğaz’dan karşıya geçmeleri, köprüleri kapatmamıza, İstanbul’da adeta sıkıyönetim ilan etmemize rağmen, söz dinlemeyen edepsiz marjinal  gruplar üzerine sadece ve sadece 2200 kadar gaz bombası  ve bir o kadar depo basınçlı su sıktık yani ‘fevkalade orantılı’ güç kullandık hatta bu marjinal grupların sapanla attığı bilyelerden biz onlara atmadık” demek istiyor. İstanbul böyle…

***  

Antalya… Sabah. Bayrağını, flamasını, sloganını kapan gelmiş. Uzun yıllardır görmediğim bir bayram korteji idi. Birçok sendika ve bazı partilerin, derneklerin büyüklü küçüklü grupları “işçi bayramını” kutluyordu. Ancak gördük ki; bu eli ayağı düzgün, bütün kurallara harfiyen uyduğu anlaşılan korteje dahi Cumhuriyet Alanı çok görülmüştü. 5-6 bin kişilik kutlama konvoyu, davuluyla, zurnasıyla arkası deniz olan daracık ön ve yanları polisin bariyerleri ile kapatılmış küçücük Yavuz Özcan Parkına, tek tek aranarak tıkıştırıldı. Öğleden sonraki yaramaz gruba da gereken yapıldı ve İstanbul gibi, Antalya da iktidarın gücü hissedildi… Böylece Taksim Meydanı gibi, içinde CHP’nin de bulunduğu aykırı grupların kirli emellerine Antalya’da Cumhuriyet Alanı da alet edilmemiş oldu…

***

Ancak anladık ki; 1 Mayıs’ın işçinin ve emekçinin bayramı olarak ilan edilmesi de maalesef eski defterlerin açılmasına engel olamıyor. İşçiyi, taktir ettiği asgari ücret ile taşeronlara “kul” eden,  halkı koyun gibi gütmeye kararlı iktidar, bir bayram gününü dahi vatandaşına çok gördü. Habur’da, Nevruz’da, Diyarbakır’da Kürtçülere gösterdiği hoşgörüyü 1 Mayıs’ta işçisine, emekçisine gösteremedi. İnsanların birkaç sloganla dertlerini anlatmasına katlanamadı. Düşünün bir kere, halkının sağlığını, bir kazaya uğramasını önlemeye çalıştığını iddia eden bir zihniyet, nasıl olur da, İstanbul’da adeta sıkıyönetim ilan edip, bu kadar şiddeti işçisine emekçisine layık görebilir… Nedir bu husumet,nedir bu kin, nedir bu kibir?