Muhalifler; “Düğün değil, bayram değil, terör örgütünün bu itiatkâr, bu halim selim
hali nedir? Ne aldınız ne verdiniz? Masanın diğer ucunda oturan konuştu,
buyurun sıra sizde” demeye başlayınca, aklına “ayran”
geldi… Çünkü; bir ara “kımız” mı, “rakı” mı, diye tartıştığımız, milli
içkimizin aslında “ayran” olduğu
konusu muğlaktı. İktidar ona da dokundu. İyi de oldu… Bu sayede hep “insanı uyutur” diye bildiğimiz ayranın, toplum üzerinde bir de yan etkisi olduğu ortaya
çıktı. “Ayran” kelimesini, bu
ortamda duyan insanlar, düşünmeye başladı. “Acaba, Sivas’ta 1933 de Pir Sultan
Abdal şenlikleri sırasında , 33 insanı cayır cayır yakıp hidayete erenler o gün
ne içmişti? Bu ayrancı takımının avukatlığını yapanlar acaba bu gün nasıl milletvekili
olabildi? Rakımızın marka ve içeriğinin,
ne zaman tescillendiğini yani millileştirildiğini düşünmeye başladı... Biz de
bu durumda, “bir büyüğe” danıştık; “içki” içinde alkol olan içecektir,
tanımına ulaşır ulaşmaz, milli “içkimiz” ayran polemiği gündemden düştü…
***
Tabii bu yapmacık propagandayı ortaya atanlar
yine boş durmadı. Bozguncu muhalefet; Sayıştay
Yasası değiştiriliyor, artık iktidar kafasına göre takılacak, yaptığı
harcamalar denetleyemeyecek, iye bas bas bağırıyorken,eski bir yöenetmelik devreye
girdi… “THY hosteslerine kırmızı ruj
sürmelerinin yasak olduğuna” dair, daha ilginç bir haberi topluma sundular.
Aslında beklentimiz çok daha büyüktü… Hostesler gitmeli, yerine pala bıyıklı
yeniçeri kıyafetli “hostlar”
gelmeliydi… Twitter, Facebook yıkıldı. Anlayacağınız efendimiz bir taraftan,
milletin rakı yüzünden ahlakının bozulduğundan, bunun düzelmesi için “ayrana” yüklenmememiz gerektiğinden
bahsediyorken, kiraz dudaklı hostes yasağı devreye girdi. Olan bitenlerin
toplumdan saklanması için bakalım bundan sonra neleri tatıştışacağız.
***
Bektaşi İstanbul’a varınca şöyle etrafı bir
gezip görmek istemiş. Padişahın sarayı olduğunu zannettiği pırıl pırıl, göz kamaştıran bir binanın önünden geçerken, binanın
önüne sürücüsü sırmalara bezenmiş gösterişli fayton yanaşmış. Kapısının iki
yanında, güçlü kuvvetli muhafızların sıra sıra dizildiği binadan pırlantalarla
süslü asası olmasa tepe taklak yere çakılacak, tir, tir, titreyen yaşını, başını
epey almış tinton bir ihtiyar çıkınca, Bektaşi’nin merakını iyice arttımış.
Muhafızlardan birinin yanına sokulup sormuş… Faytona binen padişah mıdır?
“Hayır” demiş muhafız, “Padişahın bir kuludur…” Bektaşi bir faytona
binen adamın haline bakar, bir de kendi halini düşündükten sonra açar ellerini
ve “Tanrım” der… “Bir padişahın
kuluna bak bir de kendi kuluna.” İşte devir böyle bir devir…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder