LALE DEVRİ

Malum bu günlerde “Osmanlı” olma modası var. Öyle ki; bazıları artık besmeleden çok yeni farkına vardıkları Paşa Dede’lerinin adını tespih  ediyor…  Bu güne kadar ölen ana-babası için bir Fatiha’yı bile esirgeyen bu antenler artık bir yerlerinden, kökü Osmanlı’ya dayanan bir “secere” uydurmaya çalışıyor… Bu kadar da değil, bırakın Osmanlı Paşa’larını, mülazim-i sani’lerin imitasyon tabloları bile antikacıların tezgah altına inmiş. Hatta özellikle de bazı Kürtçülerin, bu devrin nimetlerinden yararlanabilmek için “nakibü’l eşrafa” başvurduklarını ancak bu komisyonların, 1924 de hilafetin kaldırılması ile birlikte tarih olduğunu duyunca, yeniden vücuda getirilmesi için Taksim meydanında gösteri yapacakları söyleniyor.  Diğer yandan Efendi Hazretlerinin sultanlığını ilan etmesine de bir gıdım kaldı, bu kapsamda AB ve ABD’nin önerisi ile T.C. ibaresinin ve Atatürk isim-resimlerinin mümkünse insanların zihninden ve de tarihten silinmesi operasyonu da, başarı ile yürütülüyor.

***

Ehhh, memleketin hali bu olunca  yaşadığımız devre “Lale Devri” dememiz hiç de ayıp kaçmaz. Hatta; milli servetimizin açık açık uluslar arası tröstlere peşkeş çekilmesine bakınca, az bile olur. Çünkü bu devirde de, halkın büyük bir çoğunluğu 700-800 TL’ye taşeronların kölesi edilmişken, devlet büyüklerinin bir eli yağda bir eli balda… Dedik ya, devir lale devri; büyük şehirlerde insanlar nafakasını sağlamak için günde 3 kez çöp tenekelerini kurcalarken, 3 gün milletvekilliği yapanın, sülalesinin hayatı  kurtuluyor… 

***

Lale Devri denen (1718-1730) o günlerde; ambalajı parlatma işlemlerinin maliyetini karşılamak üzere, devletin sahip olduğu varlıklar haraç mezat satılıyordu. Öyle ki; o günlerde bazı “kalelerin” bile, camii, külliye, çeşme vs yapımı için satıldığı konuşuluyordu… Bu kadar da değil, halkı aldatmak, vatandaşın gözünün içine baka  baka vatandaşa yalan söylemek, yaptıkları işlerde hakkı ve adaleti aramamak sıradandı, padişahın talimatı olmadan kadıların bir olayı ele alması mümkün değildi. Devlet büyükleri mahiyetindeki insanları cahil, biçare, muhalifleri de “bozguncu” zavallılar olarak görüyordu… Çok şükür bu günlerde, hiç olmazsa bu konularda şanslıyız! Elbette o günkü devlet erkanının gerçeği fark etmesi fazla sürmedi… Sultan III. Ahmet’in İran’a sefere gidiyorum ayağı ile “sefer alayı” düzenleyip, akşam kayıklarla saraya geri döndüğü ortaya çıkınca münafık muhalifler, Patrona Halil adında birini isyana teşvik etti ve isyan çıktı. III Ahmet tahttan indirildi, sadrazamı Nevşehirli Damat İbrahim Paşa ve bütün yakınları katledildi… Diyeceğim bu millete, bir şekilde bir “Lale Devri” yaşatırsın da, uyandıkları zaman  kerpiçle yapılanları, tükürükleri ile yıkarlar.

KAZIN AYAĞI

Aksak Timur Akşehir’i işgal ettiği günlerde Hoca Nasrettin, Timur için köydeki en güzel kazı, kestirip pişirtmiş, “yalakalık babından”… Kış kıyamette, yayan yapıldak karargaha giderken yolda acıkmış. Ve tabii aklına nar gibi kızarmış kaz düşmüş… Ulan demiş, şunun bir bacağını yesem ne olacak? Tabii daha bir bahane bile bulamadan, kazın bir bacağını yemiş, yutmuş… Neyse; huzura varıp hediyesini arz etmiş. Timur bakmış ki; kazın bir bacağı eksik… Ehhh; Timur da söylemesi ayıp, “aksak” olunca, tam kaşlarını çatıp “Bre zındık…” Diye söze başlayacakken, Hoca durumu fark edip; yakındaki derenin başında tek bacaklarını gövdelerine yapıştırıp uyuklayan kazlara dönerek, “Ulu hakanım bizim Akşehir’in kazları tek ayaklıdır. İnanmazsanız şunlara bakın!” Gelgelelim Timur “Hadi oradan! Gidin şunlara birer sopa vurun.” Deyince, yalanının ortaya çıkacağını anlayan Hoca hemen toparlanmaya başlamış ve “Valla Hakan’ım o sopayı bana vurursanız 4 bacaklı bile olurum” demiş.

***

Daha düne kadar PKK’lı teröristlerin elini kolunu sallaya sallaya sınır dışına çıkacağı hatta  güvenlik güçlerinin de bunlara göz yumması gerektiği konusunda hemfikirdiler… Hele hele, terörist başı “Bugün Türk Halkı bilmelidir ki, Kürtlerle 100 yıldır İslam bayrağı altındaki ortak yaşamları kardeşiliğe dayanır…” deyip, iktidarla aynı frekansta yayına başlayınca, akan sular durmuştu. Gelgelelim; o hain muhalifler yok mu? Şeytanın aklına taş getirip savcıların harekete geçmesini istediler. Hemen ardından Adalet Bakanı, “Barışı istemek suç mu suçsa ben bu suça ortağım” deyip racon kesse de, bir kere akıllarına bu ülkenin “her şeye rağmen” bir hukuk devleti olduğu düştü… Ve tabii Başbakan; “Silahla geçiyorsa hukuksal müdahale gerekir.” Diyerek kazın ayağının hiç de Adalet Bakanının söylediği gibi olmadığını hatırlattı. Yardımcısı Bekir Bozdağ; “Anayasadan Türk kelimesini çıkarmak isteyen yok, şu anda konuşulan şey vatandaşlık tanımlamasıdır.” Dedi. Ehh durum bu olunca ve tabii, bu açıklamaların aslı varsa, süreci sekteye uğratmak için muhalefete falan gerek kalmıyor. Çünkü; tam da bu açıklamalar yapılırken; BDP ayrı bir telden çalmaya devam ediyor ve "Madem  hükümet bu yola baş koymuş, meclis de katkısını yapacak, o kadar!" diyordu…

***

Oysa, devletlerin yani onu yönetenlerin; milli varlıkları, duyguları bir yana koyup, hukuki ve ahlaki değerlere bağlı kalmadan kalkışacakları hiçbir eylem, amacına ulaşamaz. Özellikle bizim memleketimizde “Analar ağlamasın” sloganına sığınıp, yaşananları unutturamazsınız. Çünkü; bu ülkenin bağrında, duygu sömürüsü ile pansuman yapıp kurutulabileceğimiz küçük bir bereden, çok daha derin bir yara mevcuttur ve bunun yegane müsebbibi, idealleri uğruna “terörü” seçenler ve ona sırtını dayayanlardır. Madem terörü seçmişlerdir, ödüllendirmek olmaz. O halde; bu süreçte hayata geçirilecek eylemler için devletin karşısında oturanların “terörü seçtiklerine” pişman oldukları anlaşılmalıdır. Bu da ancak silahlarını güvenlik güçlerine teslim edip, terör olaylarına karışanların yargılanması ile mümkündür. Eden, bulmalıdır… Bırakın Güneydoğu’yu İstanbul’un göbeğinde metrobüslerde “marşlar” okuyarak zaferlerini ilan eden, şımarık, saldırgan, terör örgütü yandaşlarını gören halk, böyle bir pişmanlığın yaşanmadığının, kazın ayağının hiç de, hoca efendinin söylediği gibi olmadığının farkındadır… Toplumun duygularını hedef alan nutuk ve söylemler, maalesef gerçekleri değiştirmiyor…

SANA BİR KAZ GÖNDERSEM

Soğuk bir kış günü padişah halkın dertlerini dinlemek için, aklı pek şeytanlığa ermeyen bir vezirini alıp tebdili kıyafet, yola çıkmış. Bir dere kenarına geldiklerinde deri tabaklayan yaşlı bir adama rastlarlar. Padişah ihtiyara; “Selâmünaleyküm ey pir-i fani” der…  İhtiyar; “Aleykümselâm ey serdar-ı cihan” diye cevap verince, onun uyanık biri olduğunu anlar ve sorar. “Altılarda ne yaptın da şimdi çalışıyorsun?” Cevap; “Altıya altı katamayınca otuz ikiye yetmiyor, sultanım.” Padişah, “O zaman sana bir kaz yollasam yolar mısın?” İhtiyar cevap vermiş. “Hem de nasıl ciyaklayamaz bile!” Padişah ile vezir oradan ayrılmışlar. Bir süre sonra Padişah, “Ne konuştuğumuzu anladın mı?” diye, vezire sormuş. O da saf saf “Anlamadım Haşmetlûm!” demiş. Birden celâllenen padişah; “Akşama kadar konuştuklarımızın manasını çözdün çözdün, yoksa kelleni alırım! Vezirin paçaları tutuşmuş…

***

Doğru dere kenarına koşmuş, bakmış ihtiyar orada, hemen padişahla ne konuştuklarını sormuş… İhtiyar “Kusura bakma özel bir konuşmaydı açıklayamam.” demiş. Lâkin ortada “kelle” var, Vezir kese, kese altını önüne serince, ihtiyar bülbül olmuş. Vezir sormuş. “Sen padişahı serdar-ı cihan diye selamladın, padişah olduğunu nereden anladın? Adam ben dericiyim giydiği kürkün sadece padişahımız efendimizde olduğunu biliyordum demiş. Peki, “Altılara altı katmayınca otuz ikiye yetmiyor ne demek?” Padişah 6 ay yaz döneminde çalışmadın mı da, bu kış kıyamette dere kenarında çalışıyorsun?” Diye sordu. Yaz, kış çalışmazsak karnımızı doyuramıyoruz, dedim. Peki, sana bir “kaz” göndersem yolar mısın, demişti. Bu ne demek oluyor? Adam gülmüş “Hadi onu da sen bul…” Bu günlerde yaşadıklarımıza baktığımız zaman, bizim de vezirden bir farkımız yok gibi görünüyor. Birileri sıradan vatandaşı resmen kroki durumuna düşürdü. Gel gelelim bizim problemlerimiz para ile falan çözülebilecek gibi görünmüyor.

***

Başbakan Erdoğan’ın geçen akşam televizyonda yaptığı açıklamalarda sürekli terör ve terörist kelimelerini kullanması, Kürt adını ağzına almaması, Kandil’deki terör ağalarını rahatsız etmiş. Başbakanın “üslubunu” beğenmemişler. Artık politik ahlaktan, sürecin ruhundan bahsediyorlar. Teröriste anlayacağı dille konuşmamış, “aman diletmeden,” herkesten gizlenen ödünlerle karşına almışsan ve de “barış koşullarını görüşme” bahanesi ile “devlet” payesi vermişsen azdır bile… Sen devlet olup teröriste, terörist muamelesi yapmaz, koca bir devleti aciz duruma düşürürsen olacağı bu. Kaldı ki; Ahmet Türk’ün ağzından da tekrarlanan bu itirazların da elbette bir amacı var. Süreç içindeki durumlarının hiç de öyle vatandaşa anlatıldığı gibi olmadığını, güçlerini ve gördükleri desteği özürlü vatandaşlarımıza bile duyurmak, toplumu alacakları “ödünlere” hazırlamak… Yani teröristbaşı ile konuşulan dilin, vatandaşla paylaşılan dile benzemediğini birileri “asla asla” derken bile, vatandaşın “yolunacak kaz” yerine konduğunu anlatmak istiyorlar… 

NE ANLATIRSAN ANLAT

Bir profesör, konferans vermek üzere girdiği salonunda sadece bir tek kişinin bulunduğunu görünce konuşup konuşmama konusunda tereddüde düşüp adama sormuş: Buradaki tek kişi sensin. Sana göre konuşmalı mıyım, yoksa konuşmamalı mıyım? Adam da, “Hocam ben bir at bakıcısıyım yani ‘seyisim’, bu konuyu merak ettiğim için geldim. Ben ahırımda bütün atların kaçıp bir tane kaldığını görseydim, yine de ona gereken bakımı yapardım” demiş. Bu sözlere hak veren Profesör konferansa başlamış. İki saat konuşmuş, konuşmuş. Konferanstan sonra kendini mutlu hissetmiş olacak ki; dinleyicisinin de konferansın çok iyi olduğunu onaylanmasını istercesine sormuş: Konuşmamı nasıl buldun? Seyis cevap vermiş. “Hocam sana daha önce basit bir adam olduğumu ve bu konulardan pek anlamadığımı ancak ahırda tek at bile kalsa onunu bakımını yapar, beslerdim demiştim. Gelgelelim bu sözü söylerken elimdeki tüm yemi o ata verip, hayvanı çatlatırdım demedim. Kıssadan hisse: “Ne kadar bilirsen bil, söylediklerin karşıdakinin anladığı kadardır.”

***

Bu günlerde moda oldu, genellikle AKP’liler hayal kırıklıklarını “Sen barıştan yana değil misin?” diye sorarak örtmeye çalışıyor. Aslında cevabı da biliyorlar… Çünkü vatanını, milletini sevenler elbette terörün bitmesinden, insanların barış içinde yaşamasından yanadır. Ancak sıkıntının sebebi, barıştan yana olup olmamak değil, “çözüm süreci” denen periyotta, bu güne kadar atılan her adımda “milli onurun” törpülenmesi ve atılacak adımlardaki müphem tutumdur… Atılan her adımda, halkın uyutulduğuna ve daha da önemlisi bu süreçte asil ve adil olunmadığına dair “izler” vardır… Kaldı ki; vatan ve ulus sıkıntısı çekmeyen “Bize her yer Trabzon” düşüncesindeki ağalarımızın, elini kana bulamış teröristlerin yaptığını yanına kâr bırakacak girişimlerini reddetmenin “milliyetçilikle, barışı istememekle” bir alakası da yoktur, mühim olan bu yolda baldıran zehiri içecek olanların bu kavramdan ne anladığıdır.

***

Ve maalesef tavırları ortadadır. “Eli kanlı katillerle” masaya oturmayı reddeden ne kadar sivil, asker varsa, ne kadar muhalif sendika, dernek, gazete varsa hatta halk “tıknefes” edildi. “Hakaretle” inkâr etmelerine rağmen iktidar, terörist başı ile masaya oturdu. Ve enteresandır ülkenin başbakanı, terörist başı ile aynı frekansta nutuklar atmaktadır. Hem silahlı hem de terörist oldukları bilinen adamlar “yasalara rağmen”, hükümetin atadığı ve “akil olduğu söylenen adamlar” nezaretinde, sınırlarımız dışına güvenlik içinde çıkmalarını sağlamak için adımlar atılmaktadır. Ülkenin güvenliğini sağlayacak kurumlar, daha eski anayasa yürürlükte olmasına rağmen iğdiş edilmiştir. Hem de; Cumhuriyetin savcılarına rağmen…  Adalete, yöneticilerinin sağ duyusuna inanan, devletini, milletini seven, bu vatanı uğruna yakınlarını şehit veren, masum yurtsever çoğunluk yetim kalmıştır… Yine de bir ümit vardır. Çünkü; her türden barış propagandasına rağmen, “bu sessiz çoğunluk”, ülke bir şekilde bölünene kadar, ne emperyalist güçlerin, ne kompradorların, ne de onların faşist Kürtçü piyonlarının taleplerinin bitmeyeceğinin farkındadır. 

BARIŞ İÇİN MASUMLARIN ACI ÇEKMESİ GEREKMEZ

15 Kasım 2003: Beyoğlu ve Şişli’de iki sinagog eş zamanlı bombalandı. 25 masum öldü. 262 kişi yaralandı. 20 Kasım 2003: Önce Levent’teki HSBC Bank Genel Müdürlük binası ardından Tepebaşı İngiliz Konsolosluğu önünde bombalar patladı, 51 kişi hayatını kaybetti. 700’e yakın kişi yaralandı. İşte terör böyle bir şeydir. Bu günlerde “yeni anayasayı” dikte ettirmeye çalışan barbarların 9 Kasım 2009’ da İstanbul’da Söğütlüçeşme-Zeytinburnu hattında çalışan belediye otobüsüne attıkları molotofla, yanarak can veren Serap Eser’in acısı terörün ve teröristin ne kadar “merhametsiz, müsamahasız ve acımasız” olduğunu toplumun en duyarsız bireyine bile öğretti. Bu ülkede sadece sivil hedeflere yapılan binlerce terörist saldırısı, nice evladımızı, varlığımızı bizden aldı. Sonuç; yarattıkları vahşet onlara, acısı bize “kâr” kaldı, kalacak. Oysa ortada “ayan-beyan-belgeli” bir suç varsa, münasip bir cezası da olmalıdır…

***

Elbette bu saldırıları gerçekleştirenlerden yakalanabilenleri ağırlaştırılmaya gerek görülmemiş “sade suya müebbet” ile yargılanmaya devam ediyor. Mesela; PKK’nın hapishanelerde açlık eylemleri yaptığı günlerde, Serap’ı yakan PKK’lı cellâtların da “müebbetle” yargılandığını ancak 1999 İstanbul Mavi Çarşıda 13 kişinin molotofla yanmasına sebep olanlar gibi 12 şer yılla paçayı kurtarabileceklerini duymuştuk. Anlayacağınız teröristlerin cephesinde durum bu… Her şeye rağmen, işin sonunda istenenle-kesilen ceza arasında bir denge olmasa da; “müebbet istenmesi” bile bu davalarda işlenen suç ile istenen cezanın toplumsal vicdanı tatmin ettiğini, toplumda suçluların  “aradıkları belalarını” buldukları kanısı doğurduğunu gördük. Oysa yakın tarihimizde “idam” cezası kesilen, Adnan Menderes, Deniz Gezmiş, Ahmet Kerse ve birçoklarının yargılandığı öyle davalar var ki, verilen hükmü çoğu insan, birer “hukuk faciası” olarak hatırlar. Bu tür yargılamalar sonucu alınan mesnetsiz, hak-hukuk gözetmeyen kararlar toplum vicdanında asla kabul görmez. Diyeceğim şu ki; işlenen suça kesilen ceza toplum vicdanını, her zaman rahatlatmaz. Toplum önce adil  bir yargılama ister…  

***

Ve bugün; maalesef hukuk, toplumsal vicdanı tatmin edemeyecek yeni kararlara imza atmak üzeredir. Ergenekon Davasına bakan Cumhuriyetin savcıları memleketin birçok değeri için 60’ın üzerinde ve sadece “idam” kaldırıldığı için, “ağırlaştırılmış müebbet” istemiştir. Hem de ancak “palavracı kipi” yazabildikleri iddianamelerine dayanarak... Bu cezayı isteyen Cumhuriyetin Savcısı, ortada hiçbir elle tutulur delil olmamasına rağmen Ergenekon davası tutuklularını PKK veya benzeri bir örgütün üyesi gibi değerlendirilmiştir… Oysa onları “suçlu” kabul etsek bile Ergenekon denen ve  askerler, bilim insanları, siyasetçiler, gazeteciler ve birçok emekliden oluşan bu garip örgüt;  itham edilen eylemleri “tasarlamaktan” öteye götürememiştir. Yani “başaramamıştır…”  Oysa bu süreçte PKK, “kanlı bir terör örgütü” kisvesinden adeta çıkartılıp “teröristlerin ülkeyi terk etmesi sırasında TBMM’sinden garanti” isteyebilecek yani dünyanın önüne siyasi bir irade olarak ortaya çıkmayı talep edebilecek kadar “başarılı” kılınmıştır. Ve elbette bu gelişmeyi, hükümetin ve Cumhuriyeti korumak için görev yapanların şemsiyesi altında göstermiştir… Halâ bu yolun doğruluğunu, halka telkin etmeye uğraşanları arif ve adil olmaya davet ediyorum.  Barış yapmak için masumların acı çekmesi gerekmez.