İMAM BÖYLE YAPAR DA, CEMAAT DURUR MU?

Gencecik Gençlik Bakanımız, TBMM’si Genel Kurulunda milletvekillerinin sorularını yanıtlarken, “Gençlik treni projesinde” ve “Gençlik kampları” etkinliklerinde, kız erkek ayrımı yapıldığı ile ilgili bir soruya öyle bir yanıt verdi ki; kılavuzunun  “Dekolte giyene tecavüz sürpriz olmaz” diyen, profesör olduğunu açık etti… “Çocuklar geceyi trende geçiriyor, yataklı tren olmasından dolayı. 200 kişilik kompartımanlar arası geçişin müsait olduğu bir trende güvenliği sağlayamam. Ailelerine karşı mesuliyetimiz var, 200 bin gencimizin duygusal ve psikolojik gelişimlerine yönelik bir mecburiyetimiz, bir mesuliyetimiz var. Bakan olarak kampları kız erkek birlikte yaptırmak gibi bir mesuliyetim yok. ”    İfadeye baktığımızda “Tren yolculuğunda” mecburiyetten hâsıl olan ve makul sayılabilecek bir önlemle başlayın fakat sonunda kız ve erkeklere ayrı kamp yaptırmaya kadar uzayan bir dizi önlemi görüyoruz… Eh, “imam” böyle yaparsa “cemaat” durur mu? Bir bakıyoruz, “her devrin adamı” şakşakçı takımı; Adana’da vali görmesin diye dansözü sahneden indiriveriyor.

 ***

Gençleri potansiyel birer “uçkur düşkünü” kabul edip, bir uygulama projesini dahi akla mantığa uygun önlemlerle uygulamaktan aciz, toptan yasakçı zihniyetin bu kadar “genç ve aydın görünümlü” birinin ruhunu nasıl işgal ettiğini kavramak gerçekten güç. Kaldı ki, eğer konu uçkur ise benim tavsiyem bütün kız ve erkek çocuklara ayrı, ayrı tek başlarına, tatil organize etsinler. Malum; ortada bir Lut Kavmi var. Bir taraftan daha özgür, daha müreffeh, daha güçlü olma nutukları atıp, değişime direnen, statükoculardan şikâyet edeceksin diğer yandan ülkeyi baştan sona bir yasakçı zihniyete bulayacaksın. Sonra… Sonra da bunun adına muhtemelen dinde özgürleşme koyacaksın.  Bunca yıl Avrupa’nın özgürlükçü tutumunu övüp, ardından işin içine dini motifler girince; “Özgürlüğün beşiği olduğu söylenen Avrupa ülkeleri inancımızı yaşamaya tahammül edemiyor. İktidarlar islamofobiyi yaymaya çalışan gruplara engel olmuyor, İslam karşıtlığı gün geçtikçe güçleniyor” ya da, “Avrupa özgürlük ithal etse yerinde olur” diyeceksin...

***

Aslında bizim de bu güne kadar söylemek istediklerimiz bundan pek farklı değildi tek farkla... Eğer başka düşünceye, başka inanca, başka yaşam biçimine sahip insanlara saygı duymaz, onları da kendin gibi düşünmeye, kendin gibi yaşamaya zorlarsan daha özgür bir toplum olacağız diye diye varacağımız yer olsa olsa, “özgürlüklerle dolu bir otokrasidir”. Kendi çocuklarına dahi güvenmeyen, onların arasında gelişecek dostluk, kardeşlik, dayanışma gibi birçok insani ilişkiyi göz ardı edip işi, sade hayvani bir cinsellik boyutunda algılamaya başlarsan, pek çok şeyden vaz geçiyorsun demektir… Özgürlükler ve hatta kendi özgürlüğün de dâhil. Bunu “özgürleştirildiği” söylenen birçok ülkede gördük ve biliyoruz ki, bazıları hedefledikleri şeyleri elde etmek için şeytanla dahi işbirliği yapabilirler…

ŞİMDİ DE SÜT BANKASI

Okul sütü meselesi şıkır şıkır işliyor ya;  geçenlerde çiçeği burnunda Sağlık Bakanımız da “anne sütü bankaları” kurulacağını, bunun için Diyanet İşleri Başkanlığı ile görüşüldüğünü ve dinen bir sakıncası olmadığının bildirildiğini ve başka cemaatlerle de görüşülerek projenin hayata geçirileceğini, iftiharla açıkladı. Gelgelelim Diyanetten yeni bir açıklama geldi: Süt bankası uygulamaları, süt emme konusunda karışıklık meydana getireceğini, bunun da farkında olmadan “İslam’ın yasak kıldığı süt akrabaları arasında evlenmelere yol açabileceği” gerekçesi ile bu bankayı kurmanın caiz olmayacağına karar verdikleri ifade edildi… Böylece yine başa döndük, ama bakanlık “bizde teklif var ısrar yoktur” demedi. Her konuda olduğu gibi  “yapacağız dedik, o kadar” deyip projeyi nasıl eğip, büksek de İslami kurallara uydursak derdine düştü… Böylece amaca uygun olması muhtemel, onlarca önlem dile getirdi…

***

Hem de; eğer bakanlık bu önlemleri uygulamaya kalkarlarsa; 1 cl sütün maliyetinin 1 lt İskoç viskisini geçeceği bir tarafa, işin sonunda “çaresiz kalan insanların” Diyanet’in açıklamalarına kulak asmayacağı bile bile. Hal böyle olunca, neden “inisiyatifi insana bırakan” bir sistemin düşünülmediğini, “farklı dini inanışların olduğu toplumumuzda” bakanlığın, neden “dini direktiflerin” içinde çabaladığını, anlamak mümkün de, modern toplumlara uyar mı, işte o şüpheli.   Neredeyse her konuda benzer problemleri yaşıyoruz… Kendi koyduğumuz ilkeleri kendi kendimize allak bullak etme konusunda sanırım üzerimize bir ülke tanımayız. Bu tür konularda insanı, insan olarak almayıp, sadece belli bir etnik grubun ya da inanç grubunu dikkate alarak bir çalışma yaparsan işin sarpa saracağı, sonra da “çevir kaz yanmasın padişah uyanmasın” pozisyonu alacağın ortada değil mi? Oysa bu ve benzeri durumlarda, yaratılan imkânlardan yararlanmak isteyenleri uyarmak yeterlidir. Aynen ilaçların içinden çıkan prospektüslerde olduğu gibi. Ne yazıyor orada. Şu hastalık içindir ama işte karaciğerde şuna, böbrekte buna yol açabilir. Şu, şu, şu şartları taşımayan kullanamaz. İşte o kadar…

***

Kaldı ki; bu memlekette akraba evlilikleri alıp başını gitmemiş olsa, “aynı memeden süt emenler arasındaki evlenmelerin sakıncası” konusundaki hassasiyeti de anlardım. Bizimkilerin durumu hem perhizden hem de lahana turşusundan vaz geçmeyen vatandaşa benziyor. Eh böyle olunca da, hangi işi yapmaya soyunsak, üç gün sonra geri adım atmanın yolunu aramaya başlıyoruz. Bir gün “Kürt sorunu var, benim sorunumdur” diyoruz, ertesi gün “Öyle bir sorun tanımıyoruz”, Mardin’e gidince ““Kimse bizim karşımıza Kürtlükle, Türklükle çıkmasın. Her türlü milliyetçiliği ayaklarının altına almış bir iktidarız” diye geriniyoruz, ertesi gün Ankara’ya dönünce “Ben öyle dememiştim” diye kem küm ediyoruz. Basit bir süt bankası meselesini bile, karmaşık bir problem haline getirebiliyoruz. Kaldı ki; dini direktiflere işimize geldiği zaman pek de kulak asmadığımızı, bu memlekette çor çocuk bir göz odada yatan binlerce aile olmasından, tecavüzcüleri, uyuşturucu tacirlerini, çocuk katillerini, belediye otobüsü kundaklayanları el birliği ile temize çıkarmamızdan  hatta asgari ücretin miktarından dahi hemen anlayabiliriz… Daha düne kadar önüne gelen çocuğu, bir miktar ücret karşılığı emziren süt anneleri, kimleri emzirdiği konusunda çetele mi tutuyordu sanki…

İNSANIN HÖDÜKLÜK HALİ

Toplum bilimciler, kaza gibi can sıkıcı vakalarda “İnsan Faktörü” denen bir kavramı olumsuzluğun en önemli etmenlerinden biri olarak gösterir. Elbette biz işin ayrıntısına girecek falan değiliz ancak “ortamın şartları” ile insanın herhangi bir olumsuzluğa sebep olabilecek hataları yapmaya başlaması arasında bir doğru orantı olduğunu söylemeliyiz. Çünkü minimal şartlar her canlının fizyolojisini alt üst eder. Özellikle de insanoğlunun, dikkatsiz, sorumsuz ve baştan savmacı bir tutum sergilemesine neden olur ki; neticede “beşer şaşar” ve kendi bindiği dalı kesen Nasrettin Hoca’ya döner. Hal bu olunca, sosyologların nezaket sınırları içinde “insan faktörü” diye ifade ettiği bu davranış biçimine, aslında “insanın hödüklük hali (i.h.h.)” demek gerektiğini herhalde taktir edersiniz. Meselenin en acı yanı ise, bu günlerde bizim toplumumuzda i.h.h’ne çok sık rastlanması… Hem de hiç beklemediğimiz kurum ve şahıslardan…

***

Mesela; İstanbul’da bir üniversite, öğrenciler için hazırlattığı meslek tanıtım kitapçığına Türkiye’nin güneydoğusuna bir Kürdistan kondurup geçmiş… Sonra birileri uyandırmış tabii… Hemen bir açıklama ile vaziyet kotarılmaya çalışılmış. Üniversitenin mütevelli heyeti başkanı “Bu kabul edilmez bir hata… İnsan faktörü.” Aralarından bir tanecik olsun, kendin sorumlu hisseden “bir adam” çıkıp kitapçığı incelemediği halde hemen bir şeyler uyduruveriyor… Sen böyle bir skandala imza atıyorsun, üstelik baştan sona sorumsuz, ya art niyetli ya da hödüklerle çalışıyorsun sonra, “insan faktörü.”  Peki, diyelim ki, bir kişi böyle bir hata yaptı, geri kalanlara ne demeli? Çoru çocuğu “memlekete hayırlı olsunlar” diye teslim ettiğimiz adamcıkların içinde bir tane memleket sevdalısı çıkmaz mı? Yoksa sizde “hödüklük” damlacık enfeksiyonu ile mi yayılıyor? Elbette hak ettikleri gibi, bu işin sorumlularına her sıfatı yakıştırırız da, ortamı bu duruma getirenlere ne diyeceğiz… Kimsenin ağzından çıkanı duyduğu yok.

***

Bu ve benzeri hatalar artık çok sık tekrarlanmaya başladı. Onlara göre bu tür  hataların düzeltmesi ise çok basit. “Ben onu kastetmemiştim.” Yahu koca adamsın neyi nasıl ifade edeceğini bilmiyorsan konuşmayacaksın. Bu güne kadar memleketin medarı iftarı saydığımız adamların ağzından çıkanı kulağı duymuyor. Milletin vekili olmuş, “Büyük Türk Milletinin önünde namusum ve şerefim üzerine ant içerim” diye yemin ediyor, ettiği yeminin ne manaya geldiğinden haberi yok… Sonra, saçmalıyor,  “Bende aslında Türk değilim.” Eeee ne yapalım? Türk mü edeceğiz seni, senin gönlün, ruhun bunu kabul etmiyorsa kim ne yapabilir ki? Zaten biz de seni Torino’lu Şaban olarak biliyorduk da inanmıyorduk… Sana bu ismi koyanların babasına rahmet. İşin özü bir kara mizahın tam da ortasındayız, üstelik bu oyunda rol kapanlar seçkinler ve onlara kayıtsız şartsız biat eden yancıları… Bizler m? Mangalın etrafında dolaşıp kuyruk sallayan kediler gibi, bir pay kapma derdindeyiz… Bu vıcık vıcık yağ damlayan biat kültürü içinde… 

HAŞİN ERKEK MODELİ

Sanki BDP’de de eşbaşkan… Beyefendi, İmralı’ya “teröristlerin başı” ile görüşmeye, meclisteki yandaşlarından hangisinin gideceğini bugün, yarın açıklayacakmış… Ağzında, “Terörist başı ile görüşen şerefsizdir” den,  “Devlet görüşüyor” a, oradan da “Birkaç arkadaşımız görüşme fırsatı buldu” ya dönüşen süreçte nereden aklına esti ise bu kez de “kırmızı bir çizgi” peydah etti. Lakin bir taraftan ; “Biz dağdaki ile kucaklaşanı İmralı’ya göndermeyiz” diye hava atarken, diğer yandan; ‘terörist’ yerine, ‘dağdaki’ kelimesini, ‘teröristbaşı’ sıfatı yerine de ‘İmralı’ kelimesini kullanarak ve de Mardin’de “Kimse bizim karşımıza Kürtlükle, Türklükle çıkmasın. Her türlü milliyetçiliği ayaklarının altına almış bir iktidarız” diyerek, siyasette şimdiye kadar kimsenin akıl edemediği, kot üzerine don giymiş bir “haşin erkek” modeli yarattı…

***

Aslında büyük bir çoğunluğun, gelinen bu noktada iktidarın hiçbir girişimini yadırgamayacağını biliyoruz. Öyle ki terörist başının, Ergenekon’dan tutuklanmış emekli generallerimiz ile takas edileceğinden tutun da ev hapsine çıkartılacağı söylentilerinde bile bir acayiplik aranmadı… Ortam o kadar vıcık vıcık ki;  bir yarışma programında adamın biri, Türk Bayrağına sansür uyguladı diğeri, Türk Milliyetçiliğini ayakları altına aldı… Ne oldu? Yapan yaptığı ile diyen dediği ile kaldı… Bu hallere cevap vermesi beklenen muhalefet derseniz; “ne olacaksa olsa da, bir görsek” havasında. Bakmayın siz esip savurduklarına, bacaklarında derman yok, Meireles gibi bir an önce kırmızı kart görüp, oyun dışında kalmaya bakıyorlar. Hal böyle olunca, yani meydan boş kalınca ağalar, bir gün ulusalcı, bir gün enternasyonalist… Vatandaşa gelince her gün değişen gündemin sahte tartışmaları arasında şaşkına dönmüş… “Kraldan daha kralcı” fikirsizlerin rağbet gördüğü bu ortamda, terör örgütü kontenjanından milletvekili olanların, liderleriyle buluşmak ya da kucaklaşıp, koklaşmak istemesi ne ki? Beyefendiyi, böyle şeyler neden bu kadar celallendiriyor vallahi anlamadım!

***

Kaldı ki; adamlar en azından bazılarından daha dürüst bir tavır içinde. Açık ve netler. “Ben Şemdinli’de düşmana sarılmadım. Ben çözüm için ölümü göze almış, dağa çıkmış birine sarıldım. Onlar benim için düşman değil.” Daha ne desinler… Sen onları böyle kabul etmedin mi? Terörist demeye kıyamadığın “İmralı‘daki” evliya mıdır? Müsaade ettin dağdakiyle kucaklaştılar, şimdi de müsaade et, bağdaki ile kucaklaşsınlar… Kaldı ki; teröristle kucaklaştığından şikâyet ettiğin Kürtçüler, bir an önce hayata geçirilmesi için şeytanla bile işbirliği yapmayı göze aldığın milleti, “Sivillerin yaptığı ilk anayasa olacak” masalı ile uyutup, içinden “Türk” kavramını çıkartmaya çalıştığın yeni anayasanın kabulü sırasında, “yancın” olmayacak mı? Diyeceğim bu dengesiz tutumlar, bir felsefenin ürünüdür. Bizimkiler kendine ne kadar yakıştırır bilmem ama bu düşünce sistemi “Dünya dokuz kulplu kazan tut ucundan sende kazan” sözü ile özetlenir…

RUS RULETİ SÜRECİ

Hani bir hikâye vardır. Hükümdarlığın sürdüğü 18.yy Almanya’sında kral bir saray yaptırır ama yakınlarındaki bir değirmenin görüntüsü ve sesinden rahatsız olur, yıkmak ister. Değirmenciye yüksek bir fiyat vererek oraya satın almak istediğini söyler. Fakat değirmenci teklifi kabul etmez. Bunun üzerine Kral kızarak “Bilmiyor musun ben kralım, istersem değirmeni elinden alırım.” Bunun üzerine değirmenci dillere pelesenk olan o meşhur cümleyi yapıştırır. Hem de o devirde, o şartlarda… “Evet, sen kralsın ama Berlin’de hâkimler var.” Ve bu güne dönelim… Bu gün ülkemizdeki “ileri demokrasinin” mimarları dışında “Ankara’da hâkimler var” diyecek kadar hukuk sistemimize inancı olan kaldı mı, bilmiyorum. “Evet, bizde kaldı,”  diyorsanız, yegâne suçu “türbanla karşı olmak” olan Ergenekon davası tutuklu sanık İnönü Ünv. Eski rektörü Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu’nun 22.11.2011 tarihinde yaptığı savunmadan yaptığım, şu alıntıya bir göz atın…

***

Hilmioğlu savunmasına zor durumdaki tutuklulardan bahsederek başlıyor. Kâşif Kozinoğlu’nun daha vefatından önce mahkeme heyetine, tansiyonunun çok yüksek olduğundan söz ettiğini ve Kozinoğlu’nun “kalp enfarktüsü veya beyin kanaması” geçirebileceği hakkında bilgi verdiğinden fakat ciddiye alınmadığından bahsediyor. Bu kadar da değil, savunmasında Mehmet Haberal’ın “ölümcül kalp ritmi bozukluğundan” dolayı hayati riski olduğundan da söz ederek, savunmasına şöyle devam ediyor… “Yine burada şahit olduğum başka bir hasta Yusuf Erikel’dir. Burada tanıdığım ve sizlerin de meslektaşı olan bu kişi şikâyetleri nedeni ile götürüldüğü Silivri Devlet Hastanesinde “grip vs.” tanıları ile geçiştirilmiş, geniz tümörü 6-7 cm yani bir portakal büyüklüğüne ulaştıktan sonra ve ancak sayın mahkemenin huzurunda kan kusunca tahliye olabilmiştir. Yargılama sürecinde yatalak hale gelen Levent Ersöz’ün durumunu anlamak içinse hekim olmaya bile gerek yoktur… Sayın Başkan; bu dava sürecinde yaşananlar aslında bir yargılama sürecinde değil, bir Rus ruleti sürecinde olduğumuz izlenimi vermektedir.”

***

Dün içerde tanıdığı kişilerin hayatından endişe eden Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu bugün aynı akıbetle karşı karşıyadır. İnsan için en kutsal hak olan “yaşam hakkı ve özgürlüğü” mahkeme heyetinin tümüyle akıl ve mantıktan uzak tutumu ile tehlike altındadır. O kadar ki; Ahmet Hakan durumu “Olası Hilmioğlu Cinayeti” adı altında kaleme aldığı yazısında şöyle diyor. “Tam dört yıldır içerde. Kaçacak dermanı yok ama tutuklu. Karartacak delili yok ama o bir tutuklu. Bu dört yıl içinde siroz başlangıcı vardı siroza döndü. Karaciğerinde kanser riski vardı kanser oldu. Şekeri yoktu şeker oldu. Böbreklerinde bir sorunu yoktu, böbrek hastası oldu. İçerdeyken 22 yaşındaki oğlu trafik kazasında öldü. Bu kadar hastalığa bir de aşırı depresyon eklendi. Raporlar ‘Tutukluluğunun devamı kesinlikle hayati tehlike teşkil eder’ derken, hâkimler bıkmadan usanmadan, ‘Tutukluluğunun devamına’ diyor.”

Söyleyin bakalım hala ‘Ankara’da hâkimler var’ diyebiliyor musunuz?