NEW YORK İTFAİYESİ GS ÜNİVERSİTESİ YANGININI SÖNDÜREMEDİ!

İzlemişsinizdir söndürme çalışmalarındaki şaşaayı. Topbaş’ın açıklamalarına bakarsak, New York itfaiyesine eşdeğer bir güçle yangına karadan ve denizden müdahale ediliyor. Doğrusu donanım müthiş… Denizden afet müdahale tekneleri, yangın söndürme araçları, yüksek sistemli hortum araçları, otomatik merdiven araçları, fıldır fırdır dönen ışıldaklar, deniz suyu, köpük, koşuşturan adamlar, ne ararsan orada! Sayın Topbaş’ın açıklamasına göre yangın 19.07 de başlıyor. Üniversite güvenliği müdahale ediyor, yarım saat sonra itfaiyeye haber veriyorlar ve 6 dakika içinde, itfaiye hazır ve nazır… Rektör Ethem Tolga da, aşağı yukarı aynı şeyleri ifade ediyor, bir farkla… Güvenlikçiler ilk müdahaleyi yaparken itfaiyeyi aramış, itfaiye gelmiş ve yangının söndürüldüğüne karar verip zabıt tutarken çatıda dumanlar yükselmiş. Sonradan bu “zabıt meselesinin”  söylenti olabileceğini söylese de, akıl mantık; yangın olmasa bile gelenlerin bir zabıt tutması gerektiğini, söylüyor. Oysa Sn. Topbaş “Böyle bir tutanak yok” diyor. Mümkündür, varsa bile yangın yeniden başladıktan sonra yırtılıp atılmıştır. Sonuç; mugalata, "neticeyi" gargaraya getirme atışması.  

***

Zaten tutanak tutulmuş tutulmamış hiçbir önemi de yok… New York itfaiyesine eşdeğer güçteki Beşiktaş, Sarıyer, Şişli ve Beyoğlu İtfaiye araçlarının da bir önemi yoktur… Çünkü alet işletilebilirse, el öğünür. Ama elin de, o aletin neler yapabileceğinin farkında olması gerekir…  Yani esas olan, müdahaleyi yapacak olanların yetenek ve tecrübeleridir… Şimdi düşünelim. Yangın sahil sarayının inşa edildiği 1871 yılında çıkmış olsun. Tulumbacılar iptidai şartlarda müdahale etti…  Ne olurdu? Bina kül olurdu, değil mi? Bu kadar donanımla da zaten “kül oldu.” Demek ki; bazen donanım da göz boyama aracı olabilirmiş. Hatta öyle anlar olur ki; donanımın yetenekli ellere teslim edilmesi de yetmez… Çünkü yetenek, uzmanlaşma ve deneyimle kendini gösterir.  Meşgul olduğun konuda, tecrüben yoksa yeri gelir yeteneğini, işi başından savmanın, yasal boşluklara sığınmanın bir yolunu bulmak için kullanırsın olur biter… Bizde örneklerine sıkça rastladığımız gibi… Maalesef yukarıdan aşağı, ülkeyi işgal eden taşeronluğun bir cilvesidir bu…

***

Dolayısıyla bir binanın yanması bizi fazla şaşırtmamalı. Memleket yanıyor farkında mısınız? Daha dün eğitime açılan Şırnak Üniversitesinin yıkılan duvarı da, yapılan yolların iki günde harabeye dönmesi de, güzelim vadilerimize çakılan HES’ler yüzünden akarsu faunasının ve bitki örtüsünün zebil olması da, Bitlis’te, Samsun’da dere yatağına inşa edilen TOKİ konutlarını sel sularının basması da hep aynı anlayışın, “Yaptık, oldu, bitti!” anlayışının bir ürünüdür…  Şehirlerin göbeğine kondurulan AVM’lerden tutun, yanan Haydarpaşa Garının otele dönüştürülmesine, sahillerin devlet eliyle işgalinden, dağların, ormanların, dere yataklarının taş ocaklarına dönüştürülmesine kadar her faaliyet jelâtinli ambalajlar içinde sunulan, soya unundan imal edilmiş İnegöl Köftesi kadar değerlidir… Ve maalesef Türkiye’de, “günü kurtarma adına”, özelleştirme adı verilen yaldızlı ambalajlar içinde, milletin binbir emekle ürettiği tüm birikimleri elinden alınmaktadır. Aslında, İbrahim Tevfik Efendi Sahilsarayı yangınına yapılan müdahale, her anlamda, memleketin göbeğinde sürüp gitmektedir de, kimsenin aldırdığı yok!  

CUMHURBAŞKANLIĞININ DAYANILMAZ CAZİBESİ

Efendi Hazretleri son zamanlarda, büyük ihtimalle eline tutuşturulmuş, anlamını kavrayamadığı cümleleri ard arda okuyarak, sıra dışı çıkışlar yapmaya devam ediyor… Oysa önümüzdeki  “Cumhurbaşkanlığı seçimi” hariç, hal ve gidişatta, bu cümleleri kurmasını gerektirecek, bir değişiklik göremiyoruz. Mesela, Eş başkanı ile telefonda görüşürken “beysbol sopası ile poz verme” patavatsızlığı yapan Başkanına, isim zikretmeden de olsa, “Binlerce, on binlerce kilometre öteden gelip Irak’a girenler, bu dünyada haklı oluyorsa…” diye başlayan itirazı… Bu millet, 60 yıldır  “Köpek derisinden post olur da, ABD’den dost olmaz” diyor ama Efendilerimiz, ABD destekli iktidar koltuklarında öyle rahat ediyorlar ki, “kötü Ulusalcıların” feryatlarını ninni gibi dinliyorlar… Hoş cümlenin ikinci bölümü;  “ulusların kendi kaderlerini kendilerinin tayin etmesi” gerçeğine ters bir tutumu ve Suriye’ye karşı “potansiyel bir saldırganlığı,” işaret ediyorsa da, Suriye yolunda yalnız bırakılması zihnini açmış gibi gözüküyor…  Malum; yalnız bırakılmanın nemasıdır düşünmek.

***

Bu kadar da değil… Gaziantep’in neredeyse her semtinde yer alan, Antep Savunması konulu müzeler, anıtlar, anılar herhalde kendisini çok etkilemiş olacak ki; “Bazıları rahat durmuyor… Ya ne oluyor, yetmiyor mu? Otur oturduğun yerde, makamsa makam, milletvekilliği ise milletvekilliği, parlamentoya da giriyorsun, cumhurbaşkanı da oluyorsun daha ne istiyorsun? Rahat ol. Tutturmuşlar ‘Kürt Sorunu’. Ben Kürt Sorunu diye bir şey tanımıyorum, Kürt kardeşime sonuna kadar evet, Kürtçülüğe hayır! …Etnik milliyetçiliğe hayır, bölgesel milliyetçiliğe hayır, dinsel milliyetçiliğe hayır!” dedi… Gelgelelim, aynı konuşma içinde Ulusalcılara da ağzına geleni söyledi… ‘Ulusalcılar önümüzü kesmek için her türlü engellemeyi yaptı, bizi engelleyemeyecekler’ gibi laflar ederken, bir türlü söz dinletemediği, yaramaz Çağdaş Hukukçular Derneğine üye avukatların, evleri, büroları basılıyordu… Daha dün “Kürt sorunu vardır, bunu biz çözeriz “ derken ne oldu da bugün tornistan etti dersiniz? Sakın Cumhurbaşkanlığı makamının dayanılmaz cazibesi olmasın? Yoksa bu kadar çelişki ancak Türk filmlerinde görülür…

***

Aslında; temelde Türkiye Cumhuriyeti’nin bütünlüğünü korumayı ve bugün ülkenin birliğini tehdit eden ayrılıkçı akımları engellemeyi amaçlayan “Kemalist, ulusalcılık yani milliyetçilik,” Hazretin açıklamalarına bakınca,  iktidarı bu kadar germemelidir. Çünkü; taaa 1931 yılında CHP Genel Sekreteri Recep Peker Kemalist Milliyetçiliği şöyle açıklıyordu. “Bizim aramızda yaşayan, politik ve sosyal bağlarla Türk Milletine ait olan tüm vatandaşlarımızı biz kendi insanımız olarak düşünürüz. Aralarında Kürtçülük, Çerkezlik hatta Lazlık gibi farklı fikirler ve duygular yerleşmiş olsa da, onlar bize aittir. Mevcut anlayışlar ancak mutlakıyet yönetimlerinin ve uzun süren tarihsel baskıların ürünüdür. Ve biz, en içten çabalarımızla bu anlayışları, farklılıkları ortadan kaldırmayı görev sayıyoruz.”  Bazılarının bir laf bir söz etmeden önce oturup düşünmesi gerekmez mi? 

BUGÜN DAHA İYİ ANLIYORUZ

Balyoz Davasını biliyorsunuz. 2003 Yılı mart ayında 1. Ordu Komutanlığında hazırlandığı ve o yıllarda yine iktidarda olan AKP Hükümetini devirmek için “tasarlandığı varsayılan askeri darbe” ile ilgili dava… 5-7 Mart tarihleri arasında gerçekleştirilen bir seminerin, Darbe Plan Semineri olduğu hakkında Taraf Gazetesi Ocak 2010’da haber yapınca, doğal olarak İstanbul Cumhuriyet Savcılığı da görevini yapıp soruşturma açmıştı. Tutuklamalar ve mahkeme sürecindeki hukuk dışılıkları geçersek; Mahkeme Heyeti 2012 Eylül ayında 329 sanığı “darbeye teşebbüs” suçundan mahkûm etti.  Davanın beklenenden çok daha hızlı gerçekleşmesi dışında hiçbir konuda, hiçbir tutuklu ve tutuklu yakını ya da konuyu izleyen yanılmadı… Yargılanan 365 sanıktan, sadece 52’sinin, söz konusu seminere katılmış olduğu anlaşılsa da ancak, çoğu astsubay 36’sı beraat ettirildi…

***

Oysa Davanın dayandırıldığı ve 2003 yılında hazırlandığı iddia edilen dijital belgelerde birçok çelişki vardı… Birkaç örnek vermemiz gerekirse; NATO’ya bağlı HQ NAVSOUTH isimli kuruluş, 2004 Martında CC MAR NEPLES adını almış olsa da, orijinal CD’de, bir subayın birliğinin adı, “CC MAR NEPLES” olarak geçiyordu. Balyoz’un ana belgesi dâhil 2003’de oluşturulduğu söylenen bu orijinal CD’de, ilk defa 2007 yılında sürülen font (Calibri ve Cambria) vardı yine Cami bombalama krokilerinde Office 2007’ye ait XML şemaları kullanılmıştı. Bu hatalar zinciri, orijinal CD’de, ta 2009 Aralık ayına kadar sürüyor ve 2010 Ocak ayında kimliği belirsiz bir kişi gazeteci Mehmet Baransu’ya kimi orijinal askeri belgelerle birlikte bu CD’yi de teslim ediyor… İşin özü, Aralık 2009’da hazırlandığı aşikâr, düzmece ama “orijinal yani taklidi olmayan bir CD” var ortada… Ocak 2010’da da adli makamlara intikal ettirmek üzere bir dosta emanet edilmiş… Daha da enteresanı, dijital belgelerdeki “düzmece olma ihtimalini” gösteren bu kadar belirtiye rağmen kulak asmayan mahkeme heyeti, savcının görüşü doğrultusunda davranıp, sanık avukatlarının savunmalarına hiç “itibar” etmiyor… 365 Sanıktan çoğu “muvazzaf kurmay subay” olan 313’ünü tutukluyor.

***

Son zamanlardaki gelişmelere bakınca hoyratça yapılan bu tutuklamaların altında, başka sebeplerin olduğundan gocunmamak mümkün değil. Düşünün ki; bugün Türkiye Cumhuriyetinin yüce makamlarını temsil eden şahıslar, terörist başını övüp, onu ödüllendirmek için yarışıyor.  “Terör örgütünü ve teröristi övmenin” suç olduğunu bu ülkede, askerlerin savunmalarını itibar etmeyen makamlar bu tür söz ve eylemlere “itibar” kazandırıyor… Bu ülkede artık terörist cesetlerine de törenler düzenleniyor, hatta terörist cesetlerinin bulunduğu Diyarbakır Bağlar Hastanesinde, gönderden Türk Bayrağı indirilip yerine bölücü terör örgütünü temsil eden bez parçaları çekiliyor. Oralarda; güvenlik güçlerinin nezaretinde, devlet içinde devlet gibi hareket eden bir kitle oluşmuş. Gelgelelim “kudret, otorite” denince, sadece “biber gazı ve tazyikli su” anlayan devlet, varlığını gösteremiyor… Ne uğruna? Aman “barış süreci” sekteye uğramasın… Bu tutumları bugünlerde sanırım çok daha iyi anlıyoruz ama elden ne gelir…

PARİS'TE ÖLEN İYİ ÇOCUKLAR

Malum; PKK’lı 3 kadın terörist Paris’te öldürüldü... Terörist başının sınıf arkadaşı olan vekil “Derin üzüntü duyup, vah tüh” çekti hiç ses çıkmadı. Lakin  bir diğeri “Su testisi suyolunda kırılır” deyince ortalık karıştı. Neymiş de barış süreci sabote edilmemeli imiş… Oysa ölenlerin terör örgütü üyesi olduklarını, özellikle de Sakine Cansız’ın PKK’ya silah ve para temin ettiğini bilmeyen yok… Kısacası bunlar, Türkiye Cumhuriyetinin altını oyan  teröristler, ötesi yok… Durum bu kadar net iken; bu şahısların ölümü karşısında, terör örgütünün sokaklarımıza kurduğu bombalı tuzakların hedefi olan halkımızın her birinin; teröristlerin akıbetine üzüntü duymasını anlamak gerçekten zor. Onlar ki; bugün cesetlerinin getirileceği ve maalesef ebedi ikametgâhları olacak; her santimi şehit kanı ile yoğrulmuş bu topraklara, yeniden binlerce evladımızın kanının dökülmesine aracı oldular.

***

TBMM çatısı altında kendilerini ifade edebilmeleri mümkünken saldırgan tutumları yüzünden yıllardır bu memleketin insanına kan kusturdular. İnşallah, yaşarken de bulamadıkları ve bulamayacakları huzuru öte dünyada da bulamasınlar… Peki, bütün bunlar ortada iken, bu 3 cesedin bu topraklara defnedilmesinin, bu ülkeye sağlayacağı bir yarar mı var? Bu 3 ceset bu topraklara gömülünce, neyi, kime ispat edeceğiz, Kürtçüler bize madalya mı verecek? Bizi kardeş mi ilan edecekler? Terör örgütü silah mı bırakacak? Bölücü faaliyetler mi duracak mı? Ne olacak? Allah aşkına yeryüzünde teröriste tören yapılamasına izin veren başka bir ülke var mıdır? Bırakın bu güne kadar nerede yaşadılarsa orada gömülsünler. Yoksa bizim ülkemiz içinde, başka bir ülke var da bizim haberimiz yok mu?

***

Gelelim son günlerde aykırılıkları ile gündem yaratan CHP’nin Tunceli’li vekiline. Elbette bu vatandaş CHP’nin ilkelerini biliyordur ve kabul ederek, partililerin oyları ile vekil seçildi. Daha önce, “iyi çocuk” teröristlerin, kendini kaçırmadığını, misafir ettiklerini söylediği zaman partisine oy verenler, beyefendinin sahsından çok, vekilini korumak için önlem almayan yetkilileri eleştirmişti… Bir umutla. Ancak insanın canı çıkar da huyu çıkmaz derler. Vaz geçmedi bölücü tavırlarından ve PKK’lı ağzından. Öyle ki, attığı her adımda hıncını kusmaya başladı. Elbette duygularını en iyi kendisi bilir, yolunu kendi çizer. Ancak, hem CHP’li olacaksın hem de “Ege’de Rumlara etnik temizlik yapıldığını” iddia edeceksin işte bu olmaz. Kaldı ki bu saçmalığı da yetmedi, Paris’te öldürülen ve PKK’ya silah temin eden, haraç toplayan, Fransızların dostu Sakine Cansız’ın evine bir de taziye ziyareti yaptı. Ona göre; insani nedenlerle… Oysa vekili olduğun, ekmeğini yediğin devletin altını oyan birinin, dirisi ne ise ölüsü de odur. Yok, böyle kabullenemiyorsan bırakırsın CHP’yi, vekillikten, hatta insanlıktan istifa edip “iyi çocukların” arasına katılırsın olur biter...

BU KAFAYLA YENİ ACILARA MAHKÛMUZ

Kürtçü ağızların Roboski Olayı diye bahsettikleri “Uludere Olayı”, 28 Aralık 2011’de Şırnak’ın Uludere yakınlarında ve “Irak sınırları içinde” Türk Hava Kuvvetlerinin bombardımanı ile 34 Türk Vatandaşının ölmesi hadisedir. Maalesef, silahlı kuvvetler de aynen bizim gibi, ancak olayın sonrasında, o grubun PKK’lı teröristler değil de, sigara, mazot, içki kaçakçısı gençlerden oluşan bir grup olduğunun farkına varabilmişti. Bu vatandaşlarımızın yaptıkları “kaçakçılık” bir yana, en büyük hataları, terör örgütünün kullandığı bir geçidi kullanmalarıydı. Her ne kadar, böylesi durumlarda “kurunun yanında yaşın da yanabileceğini” biliyorsak da, her insan evladı gibi biz de üzüldük. Neticede, ileri demokrasimizde “insan hayatını hiçe sayıp,” anlatılanlara göre(!) de adeta bir infaza sebep olanlar, o gün bu gündür tespit edilememiştir. Edilecek gibi de görünmemektedir.

***

O günlerde elbette olayın acı olduğunu ve çektirilen bu cezanın ağır olduğundan bahsetmiştik. Her ne kadar yaptıkları işin riskleri arasında böyle bir sonun olabileceği belliyse de, devletin o bölgede yaşayan insanlara geçimlerini sağlayacakları bir gelir kaynağını yaratmasının, en temel görevi olduğuna da eminiz. Ben ve benim gibi düşünenlerin hiç olmazsa bu olaydan sonra bazı önlemler alınacağını; besicilik, el sanatları vs. gibi gelir kapısı olacak işler için, bu ve benzeri şartlarda yaşayan köylerde imkânlar yaratacağını düşünüyorduk. Oysa Milliyet gazetesi muhabiri Namık Durukan’ın yaptığı araştırmanın değişen bir şey olmadığını, ayda 3-5 yüz lira kazanmak için insanların hala kelle koltukta kaçağa gittiklerini gösteriyor. Hatta köyün gençleri, haberci ile birlikte sınırın 3 km dışına uzanan bir “kaçakçılık turu” da gerçekleştiriyor. Enteresan olan bölgeyi izleyen askeri birimlerin bu kaçakçılığa göz yumması… Kaldı ki; bombalama olayından kurtulan şahıs, o zaman da askeri birimlerin “onların köylü olduğunu bildiğini ve Irak’a girip çıkmalarına göz yumduklarını” iddia etmişti…

***

Uzatmayalım. O zamanlar duymuş fakat pek de inanmamıştık, fakat görülüyor devletin bu kadar kayıptan sonra bile, bu insanlara yapabildiği bütün kıyakçılık serbestçe kaçakçılık yapmalarını sağlamaktan öte geçememiş. Onlar için üretilebilen tek projenin, bu insanların hayatlarını yasadışı yollarla idame ettirebilmelerine göz yummak olduğu gibi gözüküyor. Ve elbette bu, çözülmesi gereken temel sorun budur. Çünkü “yasa dışılığın çerçevesini devlet belirleyemez”. Bunun sınırlarını yasadışı işleri bir şekilde tercih edenlerin, kişisel görüş ve hırsları belirler. Bu gün sigara kaçıranların yarın, uyuşturucu, silah kaçırmayacağını kim bilebilir ki? Ya da; bugün gidecek grubun orada kalıp, yerine terörist bir grubun ülkeye girmeyeceğini kim garanti edebilir? İşin özü, madem vatandaşını teröristten ayırt edemiyorsun, madem sınırlarından giriş çıkışı kontrol edemiyorsun, bari onların yasa dışı davranmalarına sebep olacak ortamı düzelt !  Yoksa, bu kafayla yeni acılara mahkûm olacağız.