BUGÜN DAHA İYİ ANLIYORUZ

Balyoz Davasını biliyorsunuz. 2003 Yılı mart ayında 1. Ordu Komutanlığında hazırlandığı ve o yıllarda yine iktidarda olan AKP Hükümetini devirmek için “tasarlandığı varsayılan askeri darbe” ile ilgili dava… 5-7 Mart tarihleri arasında gerçekleştirilen bir seminerin, Darbe Plan Semineri olduğu hakkında Taraf Gazetesi Ocak 2010’da haber yapınca, doğal olarak İstanbul Cumhuriyet Savcılığı da görevini yapıp soruşturma açmıştı. Tutuklamalar ve mahkeme sürecindeki hukuk dışılıkları geçersek; Mahkeme Heyeti 2012 Eylül ayında 329 sanığı “darbeye teşebbüs” suçundan mahkûm etti.  Davanın beklenenden çok daha hızlı gerçekleşmesi dışında hiçbir konuda, hiçbir tutuklu ve tutuklu yakını ya da konuyu izleyen yanılmadı… Yargılanan 365 sanıktan, sadece 52’sinin, söz konusu seminere katılmış olduğu anlaşılsa da ancak, çoğu astsubay 36’sı beraat ettirildi…

***

Oysa Davanın dayandırıldığı ve 2003 yılında hazırlandığı iddia edilen dijital belgelerde birçok çelişki vardı… Birkaç örnek vermemiz gerekirse; NATO’ya bağlı HQ NAVSOUTH isimli kuruluş, 2004 Martında CC MAR NEPLES adını almış olsa da, orijinal CD’de, bir subayın birliğinin adı, “CC MAR NEPLES” olarak geçiyordu. Balyoz’un ana belgesi dâhil 2003’de oluşturulduğu söylenen bu orijinal CD’de, ilk defa 2007 yılında sürülen font (Calibri ve Cambria) vardı yine Cami bombalama krokilerinde Office 2007’ye ait XML şemaları kullanılmıştı. Bu hatalar zinciri, orijinal CD’de, ta 2009 Aralık ayına kadar sürüyor ve 2010 Ocak ayında kimliği belirsiz bir kişi gazeteci Mehmet Baransu’ya kimi orijinal askeri belgelerle birlikte bu CD’yi de teslim ediyor… İşin özü, Aralık 2009’da hazırlandığı aşikâr, düzmece ama “orijinal yani taklidi olmayan bir CD” var ortada… Ocak 2010’da da adli makamlara intikal ettirmek üzere bir dosta emanet edilmiş… Daha da enteresanı, dijital belgelerdeki “düzmece olma ihtimalini” gösteren bu kadar belirtiye rağmen kulak asmayan mahkeme heyeti, savcının görüşü doğrultusunda davranıp, sanık avukatlarının savunmalarına hiç “itibar” etmiyor… 365 Sanıktan çoğu “muvazzaf kurmay subay” olan 313’ünü tutukluyor.

***

Son zamanlardaki gelişmelere bakınca hoyratça yapılan bu tutuklamaların altında, başka sebeplerin olduğundan gocunmamak mümkün değil. Düşünün ki; bugün Türkiye Cumhuriyetinin yüce makamlarını temsil eden şahıslar, terörist başını övüp, onu ödüllendirmek için yarışıyor.  “Terör örgütünü ve teröristi övmenin” suç olduğunu bu ülkede, askerlerin savunmalarını itibar etmeyen makamlar bu tür söz ve eylemlere “itibar” kazandırıyor… Bu ülkede artık terörist cesetlerine de törenler düzenleniyor, hatta terörist cesetlerinin bulunduğu Diyarbakır Bağlar Hastanesinde, gönderden Türk Bayrağı indirilip yerine bölücü terör örgütünü temsil eden bez parçaları çekiliyor. Oralarda; güvenlik güçlerinin nezaretinde, devlet içinde devlet gibi hareket eden bir kitle oluşmuş. Gelgelelim “kudret, otorite” denince, sadece “biber gazı ve tazyikli su” anlayan devlet, varlığını gösteremiyor… Ne uğruna? Aman “barış süreci” sekteye uğramasın… Bu tutumları bugünlerde sanırım çok daha iyi anlıyoruz ama elden ne gelir…

PARİS'TE ÖLEN İYİ ÇOCUKLAR

Malum; PKK’lı 3 kadın terörist Paris’te öldürüldü... Terörist başının sınıf arkadaşı olan vekil “Derin üzüntü duyup, vah tüh” çekti hiç ses çıkmadı. Lakin  bir diğeri “Su testisi suyolunda kırılır” deyince ortalık karıştı. Neymiş de barış süreci sabote edilmemeli imiş… Oysa ölenlerin terör örgütü üyesi olduklarını, özellikle de Sakine Cansız’ın PKK’ya silah ve para temin ettiğini bilmeyen yok… Kısacası bunlar, Türkiye Cumhuriyetinin altını oyan  teröristler, ötesi yok… Durum bu kadar net iken; bu şahısların ölümü karşısında, terör örgütünün sokaklarımıza kurduğu bombalı tuzakların hedefi olan halkımızın her birinin; teröristlerin akıbetine üzüntü duymasını anlamak gerçekten zor. Onlar ki; bugün cesetlerinin getirileceği ve maalesef ebedi ikametgâhları olacak; her santimi şehit kanı ile yoğrulmuş bu topraklara, yeniden binlerce evladımızın kanının dökülmesine aracı oldular.

***

TBMM çatısı altında kendilerini ifade edebilmeleri mümkünken saldırgan tutumları yüzünden yıllardır bu memleketin insanına kan kusturdular. İnşallah, yaşarken de bulamadıkları ve bulamayacakları huzuru öte dünyada da bulamasınlar… Peki, bütün bunlar ortada iken, bu 3 cesedin bu topraklara defnedilmesinin, bu ülkeye sağlayacağı bir yarar mı var? Bu 3 ceset bu topraklara gömülünce, neyi, kime ispat edeceğiz, Kürtçüler bize madalya mı verecek? Bizi kardeş mi ilan edecekler? Terör örgütü silah mı bırakacak? Bölücü faaliyetler mi duracak mı? Ne olacak? Allah aşkına yeryüzünde teröriste tören yapılamasına izin veren başka bir ülke var mıdır? Bırakın bu güne kadar nerede yaşadılarsa orada gömülsünler. Yoksa bizim ülkemiz içinde, başka bir ülke var da bizim haberimiz yok mu?

***

Gelelim son günlerde aykırılıkları ile gündem yaratan CHP’nin Tunceli’li vekiline. Elbette bu vatandaş CHP’nin ilkelerini biliyordur ve kabul ederek, partililerin oyları ile vekil seçildi. Daha önce, “iyi çocuk” teröristlerin, kendini kaçırmadığını, misafir ettiklerini söylediği zaman partisine oy verenler, beyefendinin sahsından çok, vekilini korumak için önlem almayan yetkilileri eleştirmişti… Bir umutla. Ancak insanın canı çıkar da huyu çıkmaz derler. Vaz geçmedi bölücü tavırlarından ve PKK’lı ağzından. Öyle ki, attığı her adımda hıncını kusmaya başladı. Elbette duygularını en iyi kendisi bilir, yolunu kendi çizer. Ancak, hem CHP’li olacaksın hem de “Ege’de Rumlara etnik temizlik yapıldığını” iddia edeceksin işte bu olmaz. Kaldı ki bu saçmalığı da yetmedi, Paris’te öldürülen ve PKK’ya silah temin eden, haraç toplayan, Fransızların dostu Sakine Cansız’ın evine bir de taziye ziyareti yaptı. Ona göre; insani nedenlerle… Oysa vekili olduğun, ekmeğini yediğin devletin altını oyan birinin, dirisi ne ise ölüsü de odur. Yok, böyle kabullenemiyorsan bırakırsın CHP’yi, vekillikten, hatta insanlıktan istifa edip “iyi çocukların” arasına katılırsın olur biter...

BU KAFAYLA YENİ ACILARA MAHKÛMUZ

Kürtçü ağızların Roboski Olayı diye bahsettikleri “Uludere Olayı”, 28 Aralık 2011’de Şırnak’ın Uludere yakınlarında ve “Irak sınırları içinde” Türk Hava Kuvvetlerinin bombardımanı ile 34 Türk Vatandaşının ölmesi hadisedir. Maalesef, silahlı kuvvetler de aynen bizim gibi, ancak olayın sonrasında, o grubun PKK’lı teröristler değil de, sigara, mazot, içki kaçakçısı gençlerden oluşan bir grup olduğunun farkına varabilmişti. Bu vatandaşlarımızın yaptıkları “kaçakçılık” bir yana, en büyük hataları, terör örgütünün kullandığı bir geçidi kullanmalarıydı. Her ne kadar, böylesi durumlarda “kurunun yanında yaşın da yanabileceğini” biliyorsak da, her insan evladı gibi biz de üzüldük. Neticede, ileri demokrasimizde “insan hayatını hiçe sayıp,” anlatılanlara göre(!) de adeta bir infaza sebep olanlar, o gün bu gündür tespit edilememiştir. Edilecek gibi de görünmemektedir.

***

O günlerde elbette olayın acı olduğunu ve çektirilen bu cezanın ağır olduğundan bahsetmiştik. Her ne kadar yaptıkları işin riskleri arasında böyle bir sonun olabileceği belliyse de, devletin o bölgede yaşayan insanlara geçimlerini sağlayacakları bir gelir kaynağını yaratmasının, en temel görevi olduğuna da eminiz. Ben ve benim gibi düşünenlerin hiç olmazsa bu olaydan sonra bazı önlemler alınacağını; besicilik, el sanatları vs. gibi gelir kapısı olacak işler için, bu ve benzeri şartlarda yaşayan köylerde imkânlar yaratacağını düşünüyorduk. Oysa Milliyet gazetesi muhabiri Namık Durukan’ın yaptığı araştırmanın değişen bir şey olmadığını, ayda 3-5 yüz lira kazanmak için insanların hala kelle koltukta kaçağa gittiklerini gösteriyor. Hatta köyün gençleri, haberci ile birlikte sınırın 3 km dışına uzanan bir “kaçakçılık turu” da gerçekleştiriyor. Enteresan olan bölgeyi izleyen askeri birimlerin bu kaçakçılığa göz yumması… Kaldı ki; bombalama olayından kurtulan şahıs, o zaman da askeri birimlerin “onların köylü olduğunu bildiğini ve Irak’a girip çıkmalarına göz yumduklarını” iddia etmişti…

***

Uzatmayalım. O zamanlar duymuş fakat pek de inanmamıştık, fakat görülüyor devletin bu kadar kayıptan sonra bile, bu insanlara yapabildiği bütün kıyakçılık serbestçe kaçakçılık yapmalarını sağlamaktan öte geçememiş. Onlar için üretilebilen tek projenin, bu insanların hayatlarını yasadışı yollarla idame ettirebilmelerine göz yummak olduğu gibi gözüküyor. Ve elbette bu, çözülmesi gereken temel sorun budur. Çünkü “yasa dışılığın çerçevesini devlet belirleyemez”. Bunun sınırlarını yasadışı işleri bir şekilde tercih edenlerin, kişisel görüş ve hırsları belirler. Bu gün sigara kaçıranların yarın, uyuşturucu, silah kaçırmayacağını kim bilebilir ki? Ya da; bugün gidecek grubun orada kalıp, yerine terörist bir grubun ülkeye girmeyeceğini kim garanti edebilir? İşin özü, madem vatandaşını teröristten ayırt edemiyorsun, madem sınırlarından giriş çıkışı kontrol edemiyorsun, bari onların yasa dışı davranmalarına sebep olacak ortamı düzelt !  Yoksa, bu kafayla yeni acılara mahkûm olacağız.

  

RAKAMLARLA OYNAYAN ADAM NE DEMEK İSTEDİ?

Devlet Bahçeli… MHP’nin saygın Genel Başkanı. Rakamlarla oynayan adam. Salı günkü grup toplantısında kelimelerle de nasıl oynadığını gösterdi. Sayın Bahçeli şöyle diyordu, “Madem İmralı’ya ziyaret sıklaşmıştır, terörist başına gitmek kutsal hale gelmiştir, O İmralı sizin olsun. Biz de Silivri’de gidip terörle mücadelede muazzam görev yapmış 26. Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ’la en kısa sürede kucaklaşacağız.”  Bu güne kadar, vakur insan, emekli korgeneral, MHP milletvekili Engin Alan’a dahi, kamunun beklediği desteği esirgemesini bir kenara bırakalım. Acaba ne değişti de “Türkiye Cumhuriyetinin 26. Genelkurmay Başkanı terör örgütü kurmak ve yönetmekle suçlanmıştır. Takdir yüce Türk Milletinindir” diye feryat eden bir komutanı ziyaret etme gereği duymaktadır. Mesele, sadece iktidarın terörist başını muhatap alması, o onu alıyorsa biz de bunu alırız şeklindeki çocukça bir güdü ise, yandı gülüm keten helva… Yok,  Sn. Başbuğ'un gerçekten bir terör örgütü lideri falan olduğuna inanıyorsa işte o daha da vahim olur…

***

Aslında ilk bakışta ne var bu sözlerde diyebilirsiniz… Ancak şunu unutmayın ki; İmralı’da gerçek bir terör örgütünün başı vardır.  Ve olaya bu pencereden baktığımız zaman, daha dün Zap Bölgesinden sızan 100 kadar terörist Karataş Jandarma karakoluna saldırıp bir Uzman Çavuşumuzu şehit etmiştir. Diyeceğim ortada değişen bir şey yoktur. Terör örgütünün geçen yıllardaki  “kışı geçirme taktiği” ne idiyse, bu gün de odur… Herkesin kolayca tahmin edebileceği gibi, terör örgütü bir atraksiyon yapıp kışı geçirme; AKP’nin ustaları ise frekans bozan açıklamaları ile bölge halkından oy koparma derdindedir. Hal bu iken, Sayın Bahçeli’nin, İmralı ile Silivri’yi aynı cümle içinde kullanması hiç de hoş değildir... Bu durumda, iktidarın Ergenekon diye andığı, varlığı meçhul ve halkın vicdanında kabul görmeyen bir oluşumdan sorumlu tutulan, tutuklu askerlerin en kıdemli olanını işaret ederek “Madem onlar İmralı’yı ziyaret ediyor biz de Silivri’yi ziyaret ederiz” demesinin, daha makul bir sebebi olmalıdır.

***

Belki de şöyle düşünmüştür… Madem iktidar, darbe teşebbüsü olduğu iddia edilen davalar yüzünden tutuklananları örgüt kabul ediyor ve madem İmralı’daki gerçek bir terör örgütünün başı ile görüşüyor, öyleyse biz de, iktidara en yakın muhalif parti olarak Silivri ile görüşelim. Olur, mu olur… Hani, Evren Paşa “Bir sağdan bir soldan astık” demişti ya herhalde Sayın Bahçeli de “Madem sizin örgütünüz var, bizim neden olmasın?” derdinde.  Aslında pek fena bir fikir de sayılmaz. Madem devlet, bunca sene memlekete kan kusturan, gelgelelim bir başbakan yardımcısının ağzından “zamanında namazında, niyazında,  sakin bir kişi” deyip sempati yüklediği teröristbaşı ile görüşülebiliyor, buyurun biraz da laik, demokratik Türkiye Cumhuriyetinin cefakâr, yılmaz bekçileri ile de görüşün… Belki Sn. Bahçeli bu tutumu ile devletin tutuklu askerlere de, en azından teröristbaşı kadar sempati ile bakmasını sağlama düşüncesindedir… Ne dersiniz, bu girişim yargının kucağına verilen ve her adımda daha da karmaşık hale dönen “kördüğümü” de çözer mi?  

DÜN DÜNDÜR, BUGÜN BUGÜNDÜR

Değişen bir şey yok! Aynen önceki 10 yılda olduğu gibi yine toplum mühendislerinin kurguladığı eylemler ve söylemler dizisi altında yaşantımıza devam ediyoruz. Uyuyor muyuz, uyanık mıyız kimsenin bildiği yok. Garip bir âlemin içindeyiz… Bir bakıyoruz gulyabani boğazımızı sıkıyor, bir bakıyoruz melek olmuş uçuyoruz. Komprador burjuvazinin nadide temsilcileri, nikâh şahidi oldukları yeni yetme milyoner düğünlerinde, Ankaralı Namık gibi “Arabada beş, evde on beş. Neticede en az 3 çocuk” dediklerinde mutlu oluyoruz… Ne güzel, “geniş aile olup, tripleks villalarda yaşam”  manasında da, tam bu sırada, densizin biri “açlık sınırını” yani 4 kişilik bir ailenin aylık mutfak masrafları kapsayan tutarı açıklıyor; 1011 TL… Harcar mısın yoksa bankaya mı yatırırsın? Asgari ücretin ancak net 773 TL’ye çıkartılabildiği bir ülkede, bu yapılır mı? Üstelik bu paraya çalışanların çoğu 3-5 çocuklu… Anlaşılan, hasbelkader uğradıkları gariban evlerinde; “ilkokula yalınayak gittik” diye ağlaşan uyanıkların ileride vatandaşı “donsuz” bırakmayı hedeflemektedir. İşin özü; ağalar “Bize köle doğurun.” Diyorlar…

*** 

Tabii bu kölelerden “şehit” olması gerekenler de olacaktır. Duyduk ki; onca yıldır, 1500 koruma ile gezenler ellerindeki köle sayısı azalmış olacak ki; terörü sonlandırmaya karar vermiş. Hem de panzehiri bizim İmralı’daymış. Reklamları çok önceden başlamıştı. Hem de, “Asla teröristle görüşmeyiz, görüşen şöyle böyle olsun” salvoları atarak. Aslında, ak denince maalesef ak olunamadığı gibi, teröristle görüşenlerin de “şöyle böyle” olacağı falan da yok ama yine de terane aynı, “Biz görüşmüyoruz devlet görüşüyor” pozisyonundalar. Neticede “Soyadı Bahçeli olmayan Devlet Bey” görüşmelere alenen başladı. Bu durumda rahmetli İnönü olsaydı, herhalde “Hadi canım sen de!”  Derdi.

***

İşin aslına bakarsak; terörle mücadelede iktidarın hatası, bu güne kadar güttüğü ve örgütün palazlanmasına sebep olan manasız “Kürtçü” politika ve el altından yaptığı görüşmelerdir. 10 yıl önceki askeri önlemler, daha o günlerde devam ettirilseydi ve de TBMM’nin belirleyeceği makamlar ya da şahıslar, devletin saygınlığına zarar vermeden, insan hak ve özgürlükleri çerçevesindeki “iyileştirmeler ve hoşgörü sınırlarının genişletilmesi” anlamında görüşmeler yapabilmiş olsaydı, bu gün terörist başının iki dudağı arasından çıkacak kelimelere muhtaç hale gelmezdik. Gel gelelim buna da şükür. Usta, oy kaygısı ile ne anlatırsa anlatsın, neticede deneme yanılma yolu ile gelebildikleri nokta budur ve önemlidir.  “Çaresizliğe mahkûm edilişimizi” inkâr etmenin, eveleyip gevelemenin kimseye bir yararı olmaz. Kaldı ki; şehit aileleri dahi, son 10 yılda verdiğimiz 1163 şehidimize bir o kadar daha şehit eklenmesini, daha fazla kan dökülmesini istemez…

***

Ama her şey görüşmelerle sona erecek de değildir. Her ne kadar “açlık grevleri” şovu ile terörist başının gücünü(!) gösterdilerse de; İmralı’nın okey vermesi maalesef terörü anında çözmeyecektir. Ciddi bir totaliter yönetimin olduğu, “demokrasi havarisi” partilerimizde bile dışa yansıyan birçok fikir ayrılığı olduğuna göre, böylesine komplike bir olayda Selahattin Demirtaş’ın “PKK’nın %99’u Apo’ya uyar” betimlemesi bir hikâye olarak kalır, ancak en azından iyi bir temennidir. Zaten devletin tutumu da bu öngörüye uygundur. Devletin tutumu diyorum malum iktidar bu tür işleri onaylamıyormuş... Ancak yarın eğer olumlu bir gelişme olursa, bu kez de “Biz bu yola kefenimizi giydik de çıktık” derse hiç şaşmayız. Lafın özü; Demirel’e hiç kızmayalım… İktidarı kim yönetirse yönetsin aynı formülü uyguluyor. “Dün dündür bugün bugündür.”