SAÇMALAMAYA DEVAM

Kendi halinde, akıllı, uslu, saygılı, sevecen bildiğiniz kimi şahısların, zaman zaman hırçınlaştığına, saldırgan ve saygısız bir canavara dönüştüğüne şahit olmuşunuzdur. Zaman bize insanların çevrenin etkisi ile farklı mizaçlar geliştirebileceğini ya da psikoza girebileceğini öğretti. Ve bu tür karakter ve davranış değişikliklerinin, “ruhlarında yaşadıkları ve dindiremedikleri fırtınaların” bir dışa vurumu olduğunu anladık. Çevre baskısı azaldıkça insanların mizaçlarının da değiştirmeye eğilimli olduğunu biliyoruz. Mesela; kadınlarda yaş ilerledikçe, genellikle erkeklere özgü bildiğimiz bazı davranışların gelişmesi, kadınların üreme özelliğini yitirmesinden değil aslında çevre baskısının azalmasındandır.  Elbette erkeklerde de, yaş ilerledikçe o güne kadar gizlemeyi başardıkları örneğin, dedikoduculuk, iftira, uçkur düşkünlüğü gibi “er kişi’liğe ters” tavırlar gelişebiliyor. Yani içlerindeki şeytan öyle bir dürtüyor ki; “aslı” ortaya çıkıyor… 

***

Meclisteki bütçe görüşmeleri sırasında “meclis kürsüsünden” muhalif bir bayan milletvekili “bankaların devlet eli ile satılması konusunda”, bu gün daha çok Mesir Macunu dağıtması ile hatırlanan bir vekilin 2000 yılında Fazilet Partisinde iken yaptığı açıklamalara dayanarak “şu anda hukuksuz olduğunu” iddia bazı ettiği işlemler, üzerinde konuşuyor. Ve elbette konuşmasını, bir zamanlar “yararlanılacak fikri olan” bu zatın oturduğu yana belki de yüzüne bakarak yapıyor. Ve belki de “Ne değişti de bugün o fikirlerinizden caydınız?” babında sorular soruyor. Bu durumda bu zatın kalkıp, fikrinin neden değiştiğini mantıklı bir şekilde açıklaması gerekir, değil mi? Nerde! Ne yazık ki; bazı insanlar had, hudut tanımıyor… Kibrin işgali altındalar… Ve başlıyor zırvalamaya; “Lütfen bana bakmayın. Ben mahcup bir insanım. Zarif bir hanımefendinin bana bakmasından sıkılabilirim” falan diyor.  TBMM kürsüsünden…

***

Sanki hitap ettiği insan, binlerce kişinin desteklediği bir milletvekili değil de, pastanedeki bir bayan… Hani dedik ya; bazıları ruhlarındaki kirliliği, sahip olduğu iktidarın geçiciliğine bakmadan, saçma sapan tavırlarla dışa vuruyor… Özellikle “Kürtaj konusunun” gündeme geldiği günlerde, bayan milletvekilinin konuyu gündeme taşıyan yetkiliye verdiği tepki üzerinden, vurmaya kalkınca iş zıvanasından çıkıyor. Elbette muhatabının da bu sözlere verecek bir cevabı vardı ve özetle şöyle dedi; “Cinsiyetçi bir konuşmayla beni tarif ederken “kadın milletvekili” dedi. Konuşmasında benim kendisine bakmamdan mahcup olduğunu ifade etti. Oysa ben; mahcubiyetinin benim cinsiyetimden değil, söylediklerimden dolayı olmasını dilerdim. Bunca yıllık devlet adamlığına bu yorumu yakıştıramadım. Biz “zarif” gibi sıfatlarla falan da anılmak istemiyoruz. Dişiliğimizle değil kişiliğimizle buradayız.

***

Maalesef bir çok saygın kişi, bu günkü ahvalden aldıkları güçle makamlarından ve kendilerinden saygısını esirgemeyenlere, anlaşılmaz bir şımarıklıkla olur olmaz tavsiyelerde bulunuyor. Hatta birkaç insanlıktan nasibini almamış devlet görevlisinin yaptığı, yasalara aykırı zulümden, görevlilere gereken cezayı verebilecekleri bir makamı işgal etmelerine rağmen, devleti toptan suçlu görüp “dağa çıkmayı” mazur gösterebilecek kadar ileri gidiyorlar. Anlaşılıyor ki; bu kardeşlerimizin dağarcıklarında artık bu millete verecekleri bir ihsan kalmamış. 

ÇOK FENA İLERLEMİŞİZ

2013 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu Tasarısı ile ilgili görüşmeleri, ilk gün büyük ihtimalle izleyememişsinizdir. Çünkü TRT programında meclisten naklen bir yayın olacağı belirtilmemişti. Demek ki TRT, “iktidarla muhalefetin bu ciddi yüzleşmesini” gözden kaçırmak ve halkın hangi anlayışla,  nasıl yönetildiğinden habersiz derin uyku halinde kalmasını istiyor. Oysa reyting diye bir kaygısı olmalıydı… Ne kadar başarılı olduklarını bilemem. Ama eminim ki, ısrarcı davranıp izleyebilenler, iktidar sıralarının özellikle de ana muhalefet liderinin konuşması sırasındaki alaycı, umursamaz tavrını görüp; bizi yönetenlerin artık egolarının esiri, sadece temennileri olan, işin aslını bilen ama bir türlü esasa giremeyen garip bir topluluk haline dönüştüğü, duygusuna kapılmıştır. Zaten daha görüşmelerin ilk saatlerinde; muhalefetin eleştirilerine, iktidarın bir cevabının “olamayacağı” da anlaşıldı… Görüşmeler ilerledikçe tartışmaların “mesir macunu” dağıtan mahcup bir kartalozun, ipe sapa gelmez muhabbetine dönüşmesi, kaygıları haklı çıkarmaya yetti de arttı bile…

***

Oysa Maliye Bakanı Sayın Mehmet Şimşek’in ağzından bal damlıyordu… Hani anlayana sivrisinek saz misali… İşsizlik ile mücadeledeki başarılarını anlatırken çizdiği pembe tablo karşısında ağlasam mı gülsem mi bilemedim. Çünkü teori ile pratik arasındaki gözle görülen, elle tutulan bir uçurum vardı. Mesela Sayın Bakan, toplanan tüm verginin sadece üçte birinin “servet üzerinden alınan dolaysız” vergi olduğunu, %75’lik kısmının ise KDV, ÖTV, özel iletişim, şans oyunları gibi vatandaştan cebren alınan “harraci vergilerle” sağlandığını söylüyordu. Eh bize de beklenildiği üzre, başarılarını alkışlamak düştü… Böylece fakir-zengin, garip-guraba herkesten aşağı yukarı eşit miktarlarda bir vergi tahsil edildiğini anladık, doğrusu mest olduk. Herhalde ileri demokrasinin “eşitlik ilkesi” kapsamında vergilendiriliyoruz. Valla hiç bilmiyordum, ot gibi yaşamışım şu memlekette…

***

Aslında; en çok kâr eden kurumların, “bankalarımız (!)” olduğunu, “devletin” Ziraat Bankasının ise “devletin” özürlü bakımı için yaptığı üç kuruşluk yardımdan bile komisyon aldığını bildiğimizden,  sadece soyulduğumuzu sanıyorduk… Oysa açıklamalarından anladık ki, mesela; kullandığımız 41,14 TL’lik elektrik için, 22,16 TL vergi ödeyerek vatanı da kurtarıyormuşuz. Ne mutlu bize… Sadece elektrik, su da değil.  Akaryakıt ve doğalgaz tüketicileri de aynı sıfatı hak etmişler. Meğer toplanan verginin %15-20’si onların cebinden çıkıyormuş. Az bir bütçe açığımız kalıyormuş ama herhalde pek problem olmaz. Akaryakıt ve doğalgaz fiyatlarında yapılacak küçük bir “ayarlama” ile meselenin halledileceği düşüncesindeyim. İlerliyoruz ya!

***

Yalnız, bana örtülü ödeneklerden ve yurt dışına yapılan yardımlardan hiç bahsedilmedi gibi geldi. Acaba bu ödeneklerin ve harcanan paraların, kaynağı neresidir? Bütçe ile bir alakası var mıdır? Bu görgüsüz mirasyedi tavrı ile yapılan savurganlığın faturası, daha ne kadar halkın ensesinde boza pişirecek bir türlü anlayamadık. Devletin zengini pohpohlamaktan, fakire zulmetmekten ne zaman vaz geçeceğini de anlayamadık… İktidar, büyüyoruz vaatleri ile emeklinin, emekçinin sırtına yüklenmekten, vatandaşlarının bırakın yastık altını kulağındaki küpeye dahi göz dikmekten ne zaman vaz geçeceğini bir türlü anlayamadık gitti…  Çok fena ilerliyoruz canım!

ŞU KILIK KIYAFET MESELESİ

Her defasında, bu kez dolduruşuna gelmeyeceğim, “sonradan görme” siyasilerin masalları ile kafamı yormayacağım diyorum demesine de,  ne mümkün. Bazı, kabuğundan çıkıp kabuğunu beğenmeyenler, öyle sözler ediyor ki, aldırış etmemek, yapılan hakaretleri sineye çekmek mümkün değil. Seçimler yaklaştıkça sırtını “hamasete”, seçim bitince de Obama’ya dayamayı alışkanlık haline getiren efendiler, bir şekilde ulaştıkları makamlardan, yargı da dâhil her şeye hâkim olmanın verdiği “çalımla” sallayıp duruyorlar… Hele hele bazı kadirbilmezler lafı dönüp dolaştırıp Cumhuriyeti kuran, abartısız her şeyimizi borçlu olduğumuz iradeye getirmiyor mu? Gel de sabret… En basit durumlarda mesela; okullarda kafalarına göre yapabilecekleri bir kılık kıyafet düzenlemesi sırasında bile, ettikleri habis ruh hallerini yansıtan laflar bize, yine onların saçmalıklarını eşelemekten başka bir yol bırakmıyor.

***

“Üniforma meselesiyle ilgili birkaç kitap karıştırsanız orada Mussolini’yi, Hitler’i görürsünüz bir de tabii İsmet İnönü’yü.” Sultan Süleyman’a yalan yanlış masallarla toz kondurmayanların ettiği lafa bakın… Hz. Mevlana’nın nasıl ellerinden öpmem. Güzel insan. Nasıl da insanı dertlerinden arındırıyor. Ne demişti: Söylenecek her söze cevabım vardır/ Bir söze bakarım söz mü diye/ Bir söyleyene bakarım adam mı diye… Geçmişte de AKP’nin Kürtçü bir milletvekili Cumhuriyetin ilk yılları için “Milli şef faşizmi” demişti. Ve tabii, mahkeme ağzına biber sürmüştü… Lakin Cumhuriyetin ne zaman ve hangi şartlarda kurulduğunu kasten bilmezden gelen, Türk ve Türkiye düşmanı insanlara dahi profesör payesinin verildiği bu ülkede,  kılavuzu bu tip  “kargalardan” olanlar hiç de az değil…

***

Neyse; gelelim okullarda kıyafetin serbest bırakılması meselesine. Bakan, ana babaları maddi külfetten kurtardıklarını falan söylüyor. Hipnozla insanın “acısını dindirme” dedikleri, böyle bir şey herhalde… Yani hikâye… Çünkü bizi masraftan kurtaracaksanız lafı dolandırmaya gerek yok ki! Okul kitaplarını nasıl bedavaya dağıtıyorsanız, bir de kıyafet dağıtırsınız olur biter de, bu size uymaz… Çünkü sizin derdiniz başka… Demokrasi şemsiyesi altına sığınıp, faşist uygulamaları kaldırıyoruz muhabbeti ile kafanıza göre takılıyorsunuz. Yarın çocukların, her gün başka bir kıyafet giymek isteyecekleri, belki de marka derdine düşecekleri, taleplerini karşılayamayan ailelerine isyan edecekleri falan kimin umurunda? Aslında bu tehlikenin görünen tarafı. Okulların başka dertleri de var mesela; güvenlik… Görevliler; şimdi bile baş edemediği it kopukla yarın nasıl baş edecek?

***

Hem okul içinde aynı kıyafeti giymenin Allah aşkına “faşizmle” ne alakası var? Çin’de halk devriminden sonra kurulan komünist rejimde de tek tip kıyafet yaygındı… İslam hukukunun geçerli olduğu ülkelerde, Müslüman kadınlar tek tip kıyafet kullanmak mecburiyetindedir. Askerlerden, polislerden, zabıtadan, otobüs şoförlerinden, temizlik görevlilerinden, Hacca gidenlerden hiç bahsetmeyelim… Tek tip giyinenler faşist, giymeyenler kuzu… Masal bunlar… Diyeceğim, önümüz seçim. Ne yapacaksanız, ne diyecekseniz açık açık söyleyin de biz de nasıl bir ülkede yaşayacağımızı bilelim, ona göre karar verelim.

BOZUK SAAT

Hangi ülke, hangi toplum, bırakın insanların etnik kökenlerini, ne iş yaptıklarına dahi aldırmadan, sadece canına kast eden, kamu araçlarını, binalarını, içindeki masum insanlarla birlikte kundaklayan, milletin bayrağına, vatandaşın malına, canına, saygı göstermeyenleri “masum” ilan edebilir ki? Kim bu eylemlerin müsebbipleri ile kucak kucağa poz verip, “onlar bizim dağdaki kardeşlerimiz” diyebilecek kadar ölçüsüz davranır ki? Ve hangi adalet sistemi, bu teröristlerle ittifak içindeki insanlara hoşgörülü davranabilir? Hem TBMM’sindesin hem dağlarda. Yok, öyle şey... İşin özü; arkalarında PKK terör örgütünün baskı ve zulmünün olduğunu göstermek için, teröristlerle randevulaşıp kucaklaşanların, “bir hesap vermesi” gerektiği evrensel bir gerçektir. İtle yatıyorsan pireyle kalkmayı da göze alacaksın. Kürsü dokunulmazlığı haricinde tüm dokunulmazlıklar kaldırılmalıdır.

***

Gelelim bu konuda Ustanın tutumuna. Dokunulmazlıkların “zata özel” kaldırılması yönündeki çabasının devlete millete bir yararı yoktur. O yüzden bana sorsalar, zata özel dokunulmazlık kaldırılması işine karşı çıkarım. Karşı çıkarım ki; vatandaş “dokunulmazlığın” başımıza ne belalar sarmakta olduğunu artık anlasın. Çünkü ben, usta kadar “Parlamentonun yeri geldiği zaman herkese haddini bildireceğinden” pek emin değilim. Lideri bir “diziyi” beğenmedi “belgesel” zannetti diye o dizinin (Muhteşem Yüzyıl) yayından kaldırılması için önerge veren uzaktan kumandalı parlamenterler ile nereye varılır bilemem. Kaldı ki, geçen 10 yıl içinde halkı kategorize edip, açılımlar yapma vaadi ile olayların bu noktaya gelmesine sebep olanların, bu gün kalkıp da “Şimdi birileri çıkmış bize 1992,94 den bahsediyor. Kusura bakmasınlar bugün 2012… Bu günün şartları ile o günün şartları aynı değil. Ve kimsenin istedikleri gibi kalkıp at oynatmasına müsaade edemeyiz” demesini, hayra mı yormalıyız bilemiyorum… Malum bozuk saat bile bir günde iki kez doğru zamanı gösterir.

***

Fazla uzatmanın gereği yok. Aradan geçen bunca yıla rağmen içeride ve dışarıda izledikleri politik yaklaşımlarda henüz bir kararlılık, bir istikrar göremediğimiz iktidarın, bu konudaki yaklaşımının da ortamı germekten başka bir yararının olacağını sanmıyorum. Oysa meselenin çözümü basittir. Kürsü dokunulmazlığı haricinde dokunulmazlıkların kaldırılması… İşte o zaman herkes, yasalar içinde kalma, konuşma, davranma zorunluluğu hisseder. Öyle kafasına göre atıp tutamaz. Kendisini “Ali kıran baş kesen” zannedemez. İşte o zaman parlamenterler milletin gerçek temsilcileri haline gelir. Ve tabii “dokunulmazlıkların kaldırılması konusunda” Usta’ya itiraz eden iktidar vekilleri, grupta fırçayı yiyince süt dökmüş kediye dönmez…     

KADAYIFIN ALTI

Bir zamanlar, yerel basının anlaşılmaz tutumu yüzünden bende benzer sıkıntılar yaşamıştım. Lakin benim haberi yazanla yüz yüze gelme imkânım oldu... Baktım hiçbir şekilde tanışmadığım biri… Ve elbette gazeteyi uzatıp  “Haberi yazarken niçin bana işin aslını sormadınız?” diye sitem etmiştim. O zamanlar iktidarda, bir koalisyon hükümeti olduğundan “yağcılık, yaltakçılık” için ortam bu kadar müsait değildi ve iftiranın sebepleri daha masumdu. Bana da; “Hocam, tamamen tesadüf bu haberden siz bir zarar görmezsiniz ama bu vatandaş kazanır.” Demişti… Bir zavallının, kendine göre “halkın yararına” gördüğü bir mesele üzerinden “kurguladığı bir oyunda”, her an, hiç haberimiz olmadan bize bir rol biçebileceğini o gün öğrendim…  Ve bugün dalavereciliğin yukardan aşağıya doğru geometrik dizi halinde yaygınlaştığını, dalkavukluk, şakşakçılık, çanak yalayıcılığı uğruna kimlerin feda edildiğini görüyoruz…

***  

Bu kez oyun daha büyük… Bu dümenin, gönüllü tezgâhtarı ulusal bir gazetenin; üç beş öğretmenin “piknikte” rakı içmesini, “lisede ahlaksızlık” olarak yorumlayıp, nereye gittiği belli eğitim sistemimizin, saygın ve aydın neferlerini karalamaktan halk yararına(!); içki karşıtı olduğu “tahmin edilen” iktidara yaltaklanmaktan başka ne çıkar ki? Kaldı ki, Antalya gibi dünyanın gözdesi bir şehirde, kendi dünyalarını yaratmak için, saçma sapan kurallar türeten konservatörler ile onların bu saçmalıklarını ciddiye alıp, müfettiş görevlendiren makamlar ve de bu “badem bıyıklı müfettişlerin” öğretmenlere sorduğu abuk sabuk sorular da dâhil, olay baştan sona tam bir rezalettir…

***

Çünkü, söz konusu olay; 2,5- 3 yıl önce gerçekleşmiş bir piknik sefasıdır. İçki içen arkadaşlar alkolik değildir, sadece mutlu geçireceklerini hayal ettikleri bir günün tadını çıkarmaya çalışan yorgun öğretmenlerimizdir. Üstelik piknik resimlerini yayınlayan da onlar değildir. Düşünün bir kere olay öylesine sıradandır ki; fotoğrafları çeken ve sayfasında yayınlayan öğretmen bile olayın farkına ancak olay patladıktan sonra varabiliyor. Üstelik fotoğraflar izni alınmadan indirilmiştir. Yani bu “ahlak timsali (!)” gazeteci, fotoğrafları resmen çalmıştır… Yani topluma ahlak dersi vermeye çalışanların yaptığı ahlaksızlığın ta kendisidir…

***

Halkın şiddetli tepkisi sonucu, her ne kadar haklarında “soruşturma açılmaya gerek görülmese” de öğretmenlerin özel hayatlarının afişe edilmesi ile zarar katlanmıştır. Çünkü gençlerimizin ve çocuklarımızın dikkatini onlara uygun olmayan bir davranış üzerine çekmiş oldular. Ve nereye varmak istedikleri hakkında onları aydınlattılar… Özellikle öğretmenler, öğrencilerinin sigara içtiklerini dahi öğrenmelerini istemezken, bu vıcık vıcık yağ içinde yüzen gazeteci müsfettelerinin; gazetelerde boy boy rakı içen insan resimlerinin yayınlanmasında ne gibi bir kamu yararı gördüklerine, varın siz karar verin. Anlaşılan o ki; toplumun istedikleri kıvama gelip gelmediğini ölçmek istiyorlar. Ve gördüler ki, henüz kadayıfın altı kızarmamış. Yani; henüz istedikleri kıvamda değiliz…