BUYRUN... TAM ZAMANIDIR

Geçen pazartesi, neredeyse tüm gazetelerin en önemli haberi; bir uluslararası kredi derecelendirme kuruluşu olan Fitch’in, Türkiye’nin “uzun dönem yabancı para cinsinden kredi notunu; 2B’den 3B’ye” yükseltmesiydi... Büyüklerimiz çok mutlu oldu… Dünyanın 20 büyük ekonomisi arasında diye övündükleri ülkemizin nihayet “yatırım yapılabilir ülke” seviyesine yükseltilmesi ile umutlandılar. Alttan birkaç dersimizin kaldığını, FKK (Fitch Kurul Kararı) ile sınıf atladığımızı duymuşlardı ama ne önemi vardı ki! Bir şekilde önümüzü açmışlardı… Artık yabancı yatırımcıların ülkemize yatırım yapması için önlerinde hiçbir engel kalmamıştı. Büyüklerimiz, haber duyulur duyulmaz dövizin gerilemesinin ve borsanın yükselmesinin bizlere gelecek mutlu günler(!) için adeta bir müjde verdiğini söylüyordu… Gel de inanma…

***

Diyeceğim büyüklerimiz bu durumun keyfini yaşamaya başladı bile. Elbette biz de, büyüklerinin masalları ile duygulanıp sevinç gözyaşlarına boğulmayı ihmal etmedik. Çünkü ne olduğuna bakmadan başkalarının sevincine veya kederine kendimizi o kadar kaptırıyoruz ki, çoğu zaman öldüğünden haberi olmayan mevtalar gibi, mutlu, mutlu yaşadığımızı zannederek batıp gidiyoruz vesselam…

***

Oysa biraz kafa yorsak, bizim ülkenin ekonomik hallerinden “derecelendirme kuruluşlarının” da bir şey anlamadığını derhal fark ederdik. Son 5 yılda akaryakıttan kokaryakıta, ekmekten don lastiğine kadar vergiler, trafik cezaları da dâhil her şeye en az % 100 zam yapılmış bir ülkede acaba ne değişmiştir de “uzun dönem yabancı para cinsinden kredi notu” artmıştır… Gel de inan! Yoksa bunlar da “para ile ders geçme sistemi” uygulayan 3. sınıf üniversiteler gibi olmasın? Doğrusu, bir başka derecelendirme kurumu daha iki hafta önce kredi notumuzu “işe yaramaz” olarak belirlemişken, Fitch’in olumlu not vermesi insanı uyuz ediyor…

***

Hepsi bir yana aslında cevabı beklenen soru; “Kredi notunun artmasında kimlerin çıkar sağlayacağı?” olmalıdır… Elbette yetkililer piyasadaki rahatlamadan, ekonomik göstergelerin nasıl olumluya döndüğünden bahsedecektir de eminim ki, hiç biri bu not meselelerinin aslında dünyanın gerçek sahibi enternasyonal kapitalistlere “Şimdi Türkiye’de paranı katlayabilmenin tam zamanı” mesajı verdiğinden hiç bahsetmeyecektir. Artık zaten %50’sine sahip oldukları borsamızın ve tabii ekonomimizin çok daha fazlasına sahip olmalarının, memleketi taşını toprağını dolara çevirip kendi ülkelerine taşımalarının tam da zamanıdır.

 

AÇLIK GREVİNDEN ÖLÜM ORUCUNA

Elbette bir şeyler duyuyorsunuzdur da, eminim siz de benim gibi Kürtçülerin “açlık grevlerinin” neden “ölüm orucuna” dönüşmesi için çaba gösterdiklerine herhalde bir türlü akıl erdiremiyorsunuzdur. Herhalde kendi militanlarından kurtulmak istiyorlar… Çünkü ortada, bırakın ölüm orucuna yatanları, tuzu kuru tertipçilerinin bile yakında beride göremeyecekleri talepler var. Peki, nedir bu talepler? 1- Anadilde savunma hakkı. 2- Anadilde eğitim hakkı. 3-Terörist başının tecrit koşullarının kaldırılması. Bu taleplerden sadece biri yani “ana dilde savunma hakkı talebine”  elbette kimsenin bir diyeceği yoktur. Çünkü insanların, “kendilerini” en iyi ifade edebilecekleri bir dilde savunma yapabilmesi kadar doğal bir şey olamaz. Bunun “hangi dil” olacağına da mahkeme, değil kendisinin karar vermesi gerekir. Zaten hükümet bu konuda bir çalışma yaptığını açıkladı. Bu durumda “önce ateş edip sonra hedef alan acemi grubunu andıran tertipçilerin”, bu kadar siyasi tutuklunun hayatını riske etmesinin anlamı nedir? Neticede bu eylemlerin varabileceği başka bir hedef de yoktur.   

***

Çünkü diğer iki talebin, böyle bir metazori bir yöntemle ağza alınması dahi mümkün değildir. Hele hele olayı tertipçilerin kamuoyuna duyurdukları gibi “tecridin kaldırılması”, terörist başının evine gönderilmesi ya da benzeri manalar içeriyorsa, bir başbakanın ağzından duymamamız gerekse de  “idam cezasının” yeniden konulmasını isteyen kitlelerin sesine de kulak vermek gerekebilir… “Talep etmek” sadece Kürtlere özgü değildir. Anlatmak istediğim “korsanlığın” artık geçerliliğinin kalmadığıdır…  Saçma taleplerle dış dünyada ülkeyi sıkıştırma derdine düşenlere bu güne kadar yaşadıklarımızı bir gözden geçirmelerini, her şeyin nasıl unutulup gittiğini, olanın bu vatanın sıradan vatandaşlarına olduğunu hatırlatmak isterim.  Dolayısıyla; ölüm orucu ile ya da dağda ölmek çözüm olsaydı bu memlekette terör diye bir problemimiz kalmazdı. Diyeceğim Kürtçülerin organize ettiği her eylem gibi bu da, insanları ajite edip olmayacak duaya “âmin” dedirtmekten öteye gitmez.  

***

Anadilde eğitim hakkı denen düzmece talebe gelince; aslında herkes elindekinin kıymetini bilmelidir. Burası Türkiye’dir ve elbette yeryüzünde Türkiye’den bir Kürt devleti çıkarmayı hayal edenler olabilir. Gelgelelim bunu gerçekleştirebilecek güce muktedir olduklarını zannetmiyorum… Ha, kurulursa bunu yaparsınız… Yok, kurulmadı, ana dilde eğitim almak için, öte yana geçersiniz, olur biter… Kaldı ki, bir taraftan biz ayrılıktan yana değiliz, başka bir bayrağın altında yaşamak gibi bir tasamız yok deyip, öte yandan devlet içinde devlet yaratmaya kalkarsan, kendi “anarşist” tavrına bakmadan, devletin temsil eden herkese hakareti “maharetten” sayarsan, senin de halkın gözündeki kıymetin “ettiğin hakaret” kadar olur.

***

Her Türk Vatandaşının, özellikle de bu milletin varlığı ile semiren, soyunun sopunun geleceğini garanti altına almış vekillerinden ve onların işbirlikçilerinden “bu kaos ortamına bir son vermelerini” istemek, en doğal hakkıdır. İti- kopuğu sokağa dökmeyi, insanların hayatlarını, geleceklerini riske etmeyi bırakınız. Yazıktır bu insanlara, son verin bu aptalca eylemlere… Öte yandan egosunun esiri olup yapamayacağı sözler eden, memleketi yalan, dolan, palavra ve de bol bol dua ile yöneteceğini düşünen bazı aklı evvellerin de işin buralara gelmesinde büyük günahı olduğunu da söylemek gerekir. Eşkıyayı bando ile karşılamakta bir beis görmeyenlerin ülkeyi getirdiği durum işte budur…  

OYSA TEVAZU’U SİZE NE KADAR YAKIŞIRDI

Gökyüzüne bakınca; sadece ama sadece  “Yüce Yaradan’ın” büyüklüğünden söz edenlere şaşıyorum. Oysa insanoğluna öncelikle “kendisinin” ne kadar sıradan ve değersiz olduğunu hatırlatıyor olması gerekirdi. Çünkü evrenin bu muazzam büyüklüğü içinde, insanın saliseden çok daha kısa sayılabilecek yaşamında, yalanla, dolanla hatta aldatmak için gözyaşları dökerek,  “Evrenlerin Hâkiminin” de aldatılamayacağını, kendilerinden başka “zahit” tanımayan yeni Efendilerimizin bir an önce anlaması gerekir… Ve bir an önce; hiç olmazsa 1 dakika gökyüzüne bakıp, açık seçik izleyebilecekleri bu akıl almaz düzende bir matah olmadıklarını, o kahrolası kibirlerini yenip hatırlamaları gerekir. 

***

Uzatmayalım… Cumhuriyet Bayramında Atatürk’ün anıtına çelenk bırakmayı, bayramı meydanlarda kutlamayı yasadışı ilan edip; öz bayramını kutlamaya gelmiş Cumhuriyet Çocuklarına terörist muamelesi yapanların; daha üç gün önce birilerinin “Dağda ölenlere de ağlamayan insan değildir” lafına destek için “Türkiye’nin ağlayan Genelkurmay Başkanlarına, Başbakanlara ihtiyacı var” deyip insanlık dersine girişmesi, neyin nesidir? Anlaşılıyor ki, bu kadar şehit ve gazi ailesinin, öğretmenin, işçinin, doktorun, öğrencinin, düzmece delillerle tutuklanıp çocuklarının, annelerinin cenazesine katılamayan, katılıp da ailesi ile acılarını paylaşamayanların gözyaşları, ağaları tatmin edememiş. Peki; Ankara Ulus Meydanında, Birinci Meclisin önünde elindeki Türk Bayrağına bile aldırmadan, üzerlerine biber gazı, tazyikli su sıktığınız, yerlerde sürüklediğiniz insanların, tekmelenen gençlerin, Bayram Çocuklarının, gözyaşları da mı sizleri tatmin edemedi? Bu hiddetin, bu şiddetin sebebi bu mu?  Oysa; “tevazu”u size ne kadar yakışırdı…   

***

Kaldı ki; bir Başbakan Yardımcısı; “Orada kimlerin olduğu belli, ulusalcılar, Ergenekoncular” diyerek biz değersiz kulları, iktidarın dayatmalarına kulak asmayıp örneğin Cumhuriyet Bayramını Ankara’da, Ulus meydanında kutlamak isteyen Türk Vatandaşları için, temsil ettiği odakların düşüncelerini açıkladı… Tabii biz de; bugün Ergenekoncu denilip, içeri tıkılanların ne kadar bize benzediklerini daha net anlamış olduk… Demek ki artık; vatanın her karış toprağında askerlik yapan,  şehit, gazi olmaya davul zurna ile giden bu halk, bayrağını alıp Ankara sokaklarında bir tur atacak olursa her an düzmece bir örgüte üye yapılıp kodese tıkılabilir. Dedik ya! Türkiye’de sadece kendini Türk sayanlara, Ata’sına, Bayrağına, Cumhuriyetine birlik ve beraberliğe saygı duyanlara ödün verilmez. Geri kalanlara her türlü müsamaha, hoşgörü hazırdır Neymiş de orada kutlamak yasalara aykırıymış… Yasalar yapılırken, yasaklar konurken kamu yararı, halkın talepleri dikkate alınmıyorsa o ülkede demokrasiden bahsedilebilir mi? Dedik ya, Efendilerimiz o kadar yüksekteler ki! Oysa; “tevazu”u onlara ne kadar yakışırdı…   

***

Allah aşkına söyler misiniz; Atatürk Anıtına çelenk koymanın, Cumhuriyet Bayramını belli caddelerde yapılacak resmigeçitlerle, fener alayları ile kutlamanın kime ne zararı vardır? Binlerce kişi tüm engellemelere ve kışkırtmalara rağmen caddelere çıktı da bir tek cam mı kırıldı? Bölücü teröristler ve baldırı çıplak yandaşları gibi dükkânları mı yağmaladı? Molotof kokteyllerle, havai fişeklerle otobüs mü yaktı? Kaldırımları söküp, bankamatikleri mi yağmaladı? Ne yaptı? Peki; hal böyle iken, Cumhuriyetin polisi neden karşılarına dikildi, Cumhuriyet Savcılığı ne davası açıyor? Bu halka iktidarın yasakladığı bölgelerde “Cumhuriyet Bayramını kutlayamazsınız!” mı diyecek… Laik, demokratik Cumhuriyeti;  Cumhuriyetin savcıları da savunmayacaksa, kim bu halkın haklarını koruyacak? Oysa; “tevazu”u size ne kadar yakışırdı…   

SIRADAN BİR İNSAN GİBİ

Sayın Hocamız Prof. Ali Demirsoy her zamanki duruşu ile yine hepimizin yürekten paylaştığı gelgelelim bir şekilde seslendiremediği duygularımızın tercümanı olmuş… Bu yüzden Kıymetli Öğretmenimizin isyanını köşemizin elverdiği ölçülerde paylaşmak istiyorum…

“16.10.2012 tarihinde tanık olduğum bir merasimde, bu toplumun ulaşmış olduğu kimliğin artık benim kimliğimle aynı olamayacak kadar farklılaştığını anladım. Eğer siz, toplumun yaklaşımını ve anlayışını anlayamıyorsanız; ya siz, o toplumun bir bireyi olmaktan uzaklaşmışsınızdır ya da o toplum, sizin içinde rahat hareket edemeyeceğiniz ya da benimseyemeyeceğiniz kadar değişmiş demektir. Tanık olduğum şu sürecin üzerinde, ön yargılarınızı bir tarafa bırakarak bir insan olarak, ama sadece bir insan olarak düşünmenizi istiyorum.

Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi mezunu, Almanya’da ve Hacettepe Üniversitesinde dâhiliye uzmanı olmuş, başhekimlik, dekanlık yapmış ve İnönü Üniversitesinde Gastroenteroloji kliniğini kurmuş ve iki dönem İnönü Üniversitesi Rektörlüğünü yapmıştır…  Tanıdığımız Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu, cumhuriyete, laikliğe, bilimsel düşünceye sözde değil özde inanmış ve sahip çıkmış bir meslektaşımızdı... Şu anda çeşitli suçlamalarla Silivri Cezaevinde, yaklaşık 4 yıldan bu yana tutuklu olarak yatmaktadır ve bilebildiğimiz kadarıyla da ağır seyreden karaciğer kanserinden dolayı yaşamı tehdit altındadır. Eğer varsa, suçunun ne olduğunu, bağımsız, hukuka ve adalete saygılı, insan haklarını ön planda tutan yüce mahkemelerimiz kuşkusuz kanıtlarıyla birlikte bu topluma kararlarıyla duyuracaklardır. Yargılama aşamasındaki bir davaya fikir beyan etmenin, görüş açıklamanın ve serzenişte bulunmanın hukuka aykırı olacağını bildiğim için bu konuyu burada kapatmalıyım.

Prof. Dr. Fatih Hilmioğlu’nun iki oğlu vardı. Biri şu anda Amerika’da eğitimdeymiş, diğeri Emir; benim de yakinden tanıdığım yakışıklı, saygılı, yüzünden güzellik akan, aydınlık yüzlü bir gençti ve Başkent Üniversitesi Hukuk Fakültesinde üçüncü sınıfta okuyordu. Her hafta sonu yalnız kalan anasını, babasını görmek üzere Silivri’ye götürüyor, onunla iki gün kalarak geri dönüyordu. 13.10.2012 tarihinde çok kötü bir trafik kazasında yaşamını yitirdi. Emir’in cenaze ve defin törenine birçok insan gibi ben de katıldım. Benzer durumlarda yaşanan hüzün doğal olarak bu törenlerde de yaşandı… Ancak bu süreçte yer alanların acıklı durumları, çizilen bu tabloya yerleştirildiğinde, belki de dünyanın en kahredici, üzücü ve düşündürücü bir sahnesi sahnelenmiş oldu.

Dünya güzeli oğlunu yitiren bir ananın dramını bütün çıplaklığıyla görüyorduk. Belki, onu, kendisi bir hekim olan kocası teselli edebilecekti; acılarını bir nebze de olsa dindirebilecekti Gözlerimiz kocanın üzerindeydi. Ancak kocayı, yanında, arkasında, önünde, -her halde- yıllarca kucağına almış, sevmiş, öpmüş, koklamış yavrusunu son seyahatinde yalnız bırakarak kaçmasın diye en az görebildiğimiz 6 kolluk görevlisi çembere almıştı. Zaten 4 yıl tutukluluk ve ağır hastalığı nedeniyle neredeyse bitme aşamasına gelmişti. Bir zamanların saygın doktoru, saygı yöneticisi Prof. Dr. Fatih Hilmoğlu’nun gözlerindeki -çok az kimsenin anladığını düşündüğüm- acı ifade birçoğumuzun kalbine kurşun gibi oturdu. Hiç kimseye, yaşayan oğluna, üzüntülerin en büyüğünü yaşayan eşine bile yardım edecek durumda değildi. Belli ki sadece bir töreni yerine getirmek için izinli çıkmıştı.

Yasalar nereye kadar izin veriyor, nasıl veriyor bilemem; hukukçu değilim. Ancak Prof. Dr. Fatih Hilmoğlu’nun geniş bir koruma çemberi içinde Ankara’ya getirilip, evinde kalmasına izin verilmeden, geceyi Sincan Cezaevinde geçirmek, defin töreninin ardından (aynı gün mezarlıkta bu tören yaklaşık saat 16.00’da bitti) saat 19.00’da 4 yıldır tutuklu olduğu Silivride’ki koğuşuna götürülmek üzere izin verilmiş. Yani evinde çocuğunun ruhuna okunacak duaya bile âmin diyecek şans tanınmamıştı. Eşiyle birlikte yıllarca yavruları üşümesin diye yorganını örttükleri odaya, son bir defa birlikte bu yorganı katlamak için bir şans bile tanınmadı. Sanki Silivri kaçıyordu.

Bu yazıyı kaleme alırken ananın mezarı başındaki yok oluşunu, babanın gözlerindeki acı ifadeyi, bu durumu toplumun bir kara bahtı olarak görerek gözlerinden sicim gibi yaş boşanan insanları bir türlü unutamıyorum. Anayasanın bile sık sık çiğnendiği bir ülkede, bir ailenin tarif edilemez bir acısına merhem olmamayı neden en katı yasalara bağlıyoruz? Biz bu kadar mı insanlık duygularımızdan uzaklaştık? Eve ulaştığımda her şeyimle bütünleştiğimi düşündüğüm bu toplumun artık tarif edilen bir üyesi olmadığımı anladım. Bu kadar kin, bu kadar garez, bu kadar acımasızlık, bu kadar gaddarlık benim mensup olacağım topluluk olamaz. Eğer geleneğimiz buna izin veriyorsa, ben bu gelenekten değilim, eğer kültürümüz buna izin veriyorsa ben bu kültürden değilim, eğer milli duygularımız buna izin veriyorsa, ben bu milletten değilim, eğer dinimiz buna için veriyorsa ben bu dinden değilim…”  diyor… Belki de, fasulye gibi konuşmayan düşünmeyen “benzer bireyler” yetiştirmeyi hedeflemiş ve hala “demokratik ve laik bir hukuk devleti” olduğu söylenen bizim ülkemiz Türkiye Cumhuriyetinde, Fazıl Say’ın “halkın benimsediği dini değerleri aşağıladığı” gerekçesi ile yani sadece fikrini söylediği için yargılandığını hiç düşünmeden. Sadece yüreğinin sesini dinleyerek… Sıradan bir insan gibi… 

BAZILARI İNSAN GİBİ GÖRÜNÜR DE...

Nedense bazıları mesela; isyanları değerlendirirken hiç ağaların, beylerin, aşiret reislerinin, “biat etmek zorunda kalacak adam” üretimini önleyebilecek tek güç olan “devlete”  karşı, sırf kendi çıkarları için kayıtsız şartsız hâkimi oldukları aşiretlerinin “çaresiz mensuplarını” ayaklandırdıklarından, bölgelerindeki insanları zorla dağa kaldırdıklarından, mağaralarda yaşamaya zorladıklarından hiç bahsetmez. Yine yakın zamanda Hakkâri Uludere’de 35 kaçakçının öldürüldüğü hava operasyonunu eleştirilirken dünyanın hangi ülkesinde olursa olsun, sınırdan başıboş geçişin ve de kaçakçılığın normal hallerden sayılamayacağından hiç bahsetmez. Görmezden gelirler. Nalıncı keseri gibi her durumundan kendileri için bir pay çıkarmayı pek bilirler… Oysa ortada yapılan bir yanlış varsa düzeltmek adına, olayı sadece kendi pencerenden süzemezsin.

 ***

Aksi halde; Van’da görev yapan arkadaşı “arkasından sinsice yaklaşan bir şerefsiz tarafından ensesine kurşun sıkılarak”  şehit edilen, Diyarbakır Emniyet Müdürünün durumuna düşersin… Şöyle demiş beyefendi… “Bir terörist öldüğünde ağlamayan insan değildir.” İlk bakışta doğru bir söze benzemekle beraber son zamanlarda terörün hedefi haline gelen topluluğun üstelik de görevi  “terör ile mücadele” olan bir topluluğun başındaki amirin duygularını bu şekilde dışa vurması akıl alacak şey değildir… Zaten; bir yerlerinden açılım icat edip, Şanlı Ordumuzun şerefli komutanlarını adeta ölüme mahkûm eden de, Tunceli- Pülümür yolunda yolu kesen PKK’lı teröristlerle çatışıp birini öldüren diğerini yaralayan polis memuru hakkında suç duyurusunda bulunan da bu mantık değil midir? Yeter ki birinin taraftarı, sempatizanı olmayalım, yalakalıkta sınır tanımayız… Hele hele bir de çıkarımız varsa demeyin gitsin…

***

Elbette, bir insanın eceliyle ölümü dahi üzücüdür. Gelgelelim üzülebilmemiz için ölenin “insanlık vasıflarını” yitirmemiş olması gerekir. Yoksa yol kesip, karakol, lojman basıp, suçları sadece işini yapmak olan askeri, polisi, öğretmeni, mühendisi kurşuna dizen, dağa kaldıran, okullarımızı, şantiyelerimizi kundaklayan, bombalı tuzaklarla öğrencilerimizi, keleş kurşunları ile bebelerimizi, hatta devlet yanlısı diye kendi kardeşlerini katleden bir terörist geberse neyine acıyacağız!  Su testisi suyolunda kırılırmış… Bir insanın; bu tür yaratıkları insan sayması ve ölümlerinde yüreğinin yanması  için ya, hayal âleminde yaşayan bir zavallı, ya verilen talimata uygun tavırlar geliştiren bir çaresiz, ya da bu tür mesajlarla görev yapacağı yerde “terörü lafla önleyip” rahat edeceğini zanneden bir saf olmalı…  Diyeceğim bazıları insan gibi görünür de pek insanlıkla alakaları yoktur…