ÇOK ŞÜKÜR PROPAGANDAYA ALET OLMADIK

Şimdi sakin kafa ile şöyle bir olaya göz atalım… Ana muhalefet partisi Şemdinli ve Suriye’de gelişen olaylar üzerine TBMM’ni olağanüstü toplantıya çağırıyor. Lakin “Küçümse ki; küçülsün” ekolünü güden iktidar ve yancıları “Terör örgütünü adam yerine koymayız” bahanesi ile meclise gelmeyi ret ediyor… Ve doğal olarak iktidar kontratağa geçip, Hakkâri bölgesinde operasyonların sona erdiğini müjdeliyor… Yani; toplanma talebinin sebeplerden biri “mafiş” oluyor…  AKP’nin bu gereksiz çabası karşısında vatandaş “Acaba; biz mi meseleyi büyütüyoruz?” diye ikileme düşmüşken; beklenmeyen bir olay gelişiyor…  CHP Tunceli milletvekili Hüseyin Aygün PKK’lı teröristler tarafından kaçırılıyor… “Beklenmeyen bir olay” diyoruz çünkü eğer gerçekleşmesi muhtemel bir olay olsaydı, elbette önlenmesi de mümkün olurdu… Demek ki, olaylar söylendiği gibi “kontrol altında” falan gelişmiyor…

***

Ancak aynı düşüncede olmayan vekiller de var. Meselâ; AKP’li bir vekil olayı tiye alıp “PKK,  CHP’li Aygün’ü misafir etmiş. Muhabbetiniz bol olsun, olsun da millet bu numarayı yemez” deyiveriyor. Maşallah, adam vekil değil zücaciye dükkânına giren fil gibi.  Bu zavallı Sn. Aygün’ün CHP’li olmasının, onun Türkiye Cumhuriyeti’nin bir vekili olması gerçeğini değiştiremeyeceğini fark edemeyecek kadar, kinle dolu… Ama belki de, AKP’li vekil bunu söylerken bizim de; “İktidar, vekilleri tutuklar da terör örgütü tutuklayamaz mı?” deyip olayı geçiştirmemizi mi bekliyorsa, onu da bilemem...

***

Aslında kaçırılma olayının ardından terör örgütü, açıklamalarının satır aralarına “yoğun şikâyetler, gözaltı, gerekli idari ve hukuki işlemler” kelimelerini sokarak “devlet içinde devletiz” havası atmaya kalksa da, özellikle Tunceli halkının şiddetli protestoları arasında hevesleri kursaklarında kaldı.  Ve terör örgütü “Milletvekili Hüseyin Aygün’ün serbest bırakılacağını” bildirdi ve gerçekten de kaçırıldığı bölgede, Tunceli-Ovacık karayolunda serbest bırakıldı… Ve o zamana kadar “vekilin hayatını tehlikeye atmamak” bahanesi ile devlet bekledi… Kaçırıldığı yerin yakınlarında bırakıldı yine devlet bekledi. Son aldığım haberlere göre de hala bekliyor… Uzun lafın kısası “terör örgütü yol kesiyor, milletvekili kaçırıyor, gözaltına alıyor, hakkında idari ve hukuki işlem yapıyor ve 42 saat sonra serbest bırakıyor.” Bizimkiler ise iftar sofralarında attıkları nutuklarda “Ulusal iradenin tezahürü” gösterdikleri TBMM’sini toplamamakta direniyorlar. Neden? TBMM’ni terör örgütünün propagandasına alet etmeyecekmişiz.”

***

Yahu vaz geçtik Oslo’yu, Habur’u, Kürt Açılımını.  Şemdinli’de terör örgütü taktik değiştirdi cephe savaşı yapıyor diye yaygara yapan, bölgeye gazetecileri sokmayan, köyleri boşaltan biz değil miyiz? 1 koyup 3 alma derdine düşüp “Komşularla 0 Sorun” derken, bütün komşularla papaz olan biz değil miyiz? Şimdi ne oldu da; “gelişen iç ve dış olayları görüşmek üzere” meclisin olağanüstü toplantıya çağırılması, terör örgütünün propagandası sayıldı? Bu konularda milletin vekillerine bilgi vermenin, ortak bir akıl yürüterek sorunlara çözüm üretmenin neresi yanlıştır? İktidar- muhalefete, muhalefet- muhalefete, o parti- bu partiye küser, herkes kendini allameyi cihan zannederse “ulusal irade” TBMM çatısı altında nasıl tezahür edecek. 

GRAMI ANLIYORUZ DA ÇAP MESELESİ KARIŞIK

Düşünün bir kere “Şemdinli’de” olup bitenler hakkında kendi vatandaşını bilgilendirmekten kaçınan, sadece ‘Her şey kontrol altında’ deyip savuşan hükümet yetkilileri için “Az bilgi az problem” fikri ilk bakışta doğru görünebilir ama halk enformasyonu sadece yetkililerden almıyor ki! Kaldı ki; biz ne kadar aldırmıyor havasına bürünsek de,  ortada psikolojik bir savaşın, “kara bir propagandanın” olmadığını kim iddia edebilir? Bu durumda insanları yetkililer bilgilendirmezse, yani devlet propaganda meydanında boşluk bırakırsa, o meydanı kimlerin dolduracağını tahmin etmek çok mu zordur? Düşünün bir kere; birçok sivil ancak oralarda; toplu konut ya da karakol yapımlarında iş bulabiliyor. Hadi onları geçtik, bir de askerlik yapan çocuklarımız var, onların haber alamadıkça uykularını terk eden yakınları var. Bunların ister istemez yalan yanlış haberlere ulaşacağını, aranızdan bir Allah’ın kulu tahmin edemiyor mu?

***

Kaldı ki; haberciler kelle koltukta Suriye gibi bir yerden naklen yayın yaparken Şemdinli’ye giremiyorsa hiç kusura bakmayacaksınız, bu işte bir gariplik var demektir.  Ve bu durumda eğer birisi de kalkar “Hakkari elden gitmiş, terör örgütü oralara el koymuş” derse ağzını bozmayacaksın… Hatayı eleştirende değil kendinde arayacaksın.  İnsanlara “general olmuş seviyesiz” diye hakaret ederek ancak kendi egonu tatmin edebilirsin. Biz de biliyoruz harita üzerinde oraların bize ait olduğunu. Meselâ Kuzey Irak da, Irak’ın gözüküyor ama el birliği ile Barzani’ye verdiniz gitti… Mühim olan, oralar gerçekten bizim mi, siz bize onu anlatın… Eğer dediğiniz gibi işler yolunda olsaydı, terörist kampları karakollarımızın beş yüz metre kadar yakınına kurulabilir miydi? Teröristlerin saldıracağını baştan kabullenip “Kalekollar” inşa etmeye gerek kalır mıydı? Terör örgütünün elinde hâlâ askerimiz, polisimiz, kaymakam adayımız esir bırakılır mıydı? Siz halka bunları izah edin de sonra azarlarsınız…

***

Diyeceğim, güdülen "yanlış ve yanlı" politikalar yüzünden gün geçtikçe azan bu sorun bir an önce çözülmelidir ve bu işin çözüleceği yer sizin yan yan kaçtığınız TBMM'dir. Ha... Bu arada; ustaların her eleştirene bağırıp çağırdığını, görünce esas duruşa geçmeyenlerden hesap sorduğunu biliyorduk da insanları “nicel özelliklerine” göre kategorize ettiğini bilmiyorduk… Ama Usta, “Şemdinli’yi gel tv’de tartışalım” diyen Halk ve Eşitlik Partisi Genel Başkanı Osman Pamukoğlu’nu  “Senin gramın ne çapın ne ki başbakanı televizyona davet ediyorsun?” diye azarlayınca bunu da; yani insanları “nicel” özelliklerine göre de üleştirdiğini öğrendik. Gelgelelim insanların bu tür sınıflandırılmasında daima bir sorun çıkar. Çünkü, bir insanın gramının nasıl ölçüleceği hakkında elbette herkesin bir fikri vardır da, “çapının” neresinden alınacağı, kesinlikle tereddüt konusudur. Kaldı ki; halkımız bir şekilde çapı alınsa bile, çapının dar olanının mı, yoksa geniş olanının mı muteber sayılacağı konusunda derin bir şüphe ve merak içinde. Gramı anlıyoruz da çap meselesi çok karışık. Lütfen aydınlatın bizi…

“VERİP KURTULALIM” DİYELİM, DİYE Mİ BEKLİYORSUNUZ?

Sanırım 28 Temmuz falandı. Sosyal paylaşım sitelerinden birinden Terörle Mücadele Timi (TMT) adı altında paylaşım yapan bir site, doğruluğundan şüphe duymadığım ancak gerçekleşebileceğini doğrusu tahmin edemediğim bir mesaj yayınladı. Şöyle yazıyordu: Temmuzun 23’ünden bu yana Şemdinli’de devam eden çatışmalarda evlerden açılan ateşler sebebi ile evlatlarımız şehit oluyor. “Olağan üstü hal” kaldırıldığı için yerleşim yerlerine ateş açmak yasa dışı sayılıyor. Bunu bilen PKK terör örgütünün yeni stratejisi yerleşim bilgelerinde evlere sızmak. Oralardan ateş açıp askerlerimizi şehit ediyorlar. OHAL derhal devreye sokulmalıdır.

***

Ancak aradan bir hafta bile geçmeden bırakın evlerden dahi ateş açılmasını, karakolumuzun ta içine kadar sarkan teröristlerin korucular da dâhil 8 evladımızı şehit edince mesajın ne kadar gerçek olduğunu anlamış olduk. Biz yani olayların seyircileri için olayın vahametini anlamamız mümkün olmayabilir ama… Bir de olayların bir şekilde içinde olanlar var. Bu mesajın gerçekliğini bilen komutanlar veya anında öğrenebilecek siyasiler var. Onlar ne yapıyor? Neredeyse bir hafta önceden birileri başımıza gelecekleri fark edip uyarıyorsa iftar sofralarında atıp tutan sorumlular ne yapıyor. Nedir bu miskinlik…

***

Bu da yetmez… Olayın ardından terör örgütünü açık açık destekleyen BDP, yandaşlarının saldırılarından medet umup müzakere talep ederken, CHP en azından neler olup bittiğini öğrenmek için meclisi olağanüstü toplanmaya çağırıyor.  İki talebin iki ayrı partiden bir zamanda olması diğer muhalifi saçmalatmaya yetiyor ve “Mecliste 5 saat konuşacakları yerde Şemdinli’de 5 saat devletin gücünü göstermeleri daha doğru olur” diyor. Sanki bölgeye giden CHP'li vekiller aydınlatılmış gibi… Bahçeliyi tatmin edebilmek için CHP keşke meclisin Şemdinli’de toplanmasını önerseydi. Gittikçe daha çok AKP’nin yandaşlığına soyunan Sayın Bahçeli’nin ya Ankara dışında çok işi var, ya da esas çözümlerin mecliste olacağından mesela öncelikle bu bölgelerde OHAL uygulanması gerektiğinin hükümete önerilebileceğinden haberi yok. Doğrusu bu halleri Bahçeli'ye yakışmıyor.

***

Gelelim iktidara. Onlar da olayı abartmamak gerektiğini meclisi toplamanın tam da terör örgütünün istediği şey olduğun falan söylüyor… Tamam, peki netice… Askeri Batıda tutukla, doğuda şehit ver. En azından bakanları toplayıp olağanüstü hal dahi ilan edemiyorlar. Neymiş de Kürtçülerin ilk talepleri OHAL’i kaldırmamızmış. Bu açıklamanın ardından Diyarbakır Bingöl yolu güpegündüz kesilip izinden birliğine dönen 3 asker dağa kaldırılıyor. Ve bizim bu işi çözsünler diye yıllardır sabırla beklediğimiz Ustalar verdiğimiz bu kadar şehide rağmen hala “Vatan kurtaran Şaban” pozu verip “ninni sever” halkımızı uyutuyorlar.  Öyle ki 8 şehit vermişiz; piyasada bir “Kalekol” muhabbetidir gidiyor. Oysa son 10 yılda bilerek veya bilmeyerek hortlattığımız Kürt meselesini “kalekollar” yaparak halledemeyeceğimiz ortadadır.  Ha… İşi şamataya vurup unutturmaya, vatandaşın iyice burnundan gelsin de “verelim kurtulalım” pozisyonu yaratalım diyorsanız daha çok beklersiniz…

KİMSESİZLİK MEZARDAN ÇIKTI

Geçenlerde “Dehşet Evi” diye verilen haberi duymuşsunuzdur. Hurdacı H. Çetikkaya öğle saatlerinde bir apartmanın önünden geçerken binanın en üst katından bir bayan kendisini çağırıyor. Yukarı çıkınca bayan artık hurdaya dönmüş olan bir buzdolabı ile çamaşır makinesini satmak istediğini söylüyor. Ancak bu arada; Nazan isimli bu hanımın, üzeri bir bez ya da battaniye ile örtülü eski bir çekyatla annesi ile konuşur gibi konuştuğunu, fakat örtünün altından bir tepki gelmediğini fark ediyor. Tabii doğal olarak merak ediyor ve kadının başka tarafa baktığı bir anda örtüyü kaldırınca üzerinde giysileri ile bir iskeletle karşılaşıyor. Korku ile dışarı fırlayıp polisi arıyor… Olayın “bir hurdacının merak etmesi” sonucu ortaya çıkmasının ardından Nazan Öncel’in evindeki cesedin 7 yıl önce ölen annesi olduğu anlaşılıyor. Olay aslında tam bir insanlık dramı… Demek ki; bu ana-kızın en az 7 yıldır ne arayanı olmuş ne de soranı.  Düşünebiliyor musunuz toplum olarak tam 7 yıl, bu gariplere “hücre hapsi” yaşatmışız…

***

Aslında hikâye “yalnız, çaresiz, yarı aç yarı tok yaşayan daha da önemlisi ruh sağlığını kaybetmiş” herkesin başına gelebilecek sıradan bir olay… Garip olan; bırakın koca bir insan topluluğunu, kendi ahlak değerlerini yargılayan güce yani "vicdana" sahip herhangi bir insanın, doğru dürüst bir kapısı dahi olmayan, eşyaları lime lime olmuş bir pisliğin ortasında açlık ve sefalet çeken bir ana kızı, sırf akli dengelerinin yerinde olmadığını düşünerek bu kadar kimsesizliğe mahkûm edilebilmesidir. Garip olan ikide bir ile “gözyaşı döküp merhamet kesilenlerin” kalabalığın ortasında bazı insanları yalnızlığa, kimsesizliğe mahkûm edilebilmesidir. Bu zavallı kadın “dehşet evi” denen mezardan ne kadar sorumlu ise şüphesiz ki; olayı duyunca şaşkınlık yaşayan akrabaları, yakın komşuları ve çevre halkından oluşan "insanlık fakiri insan topluluğu" da o kadar sorumludur. Aralarından merhamet sahibi bir yardımseveri çıkaramamış olmanın ayıbı bile onları kurtarmaz.

***

Bilirsiniz daha düne kadar toplumumuzu ayakta tutan temel değerler olarak “merhametiz ve yardımseverliğimiz” olduğu öğretilirdi. Gelgelelim bugün; Adana’da olduğu gibi “bankta yatan insanın öldüğünü ancak karıncalar sarınca” anlayabiliyorsak bazı değerlerimiz aşınıyor demektir. Herhalde tüm merhametimizi ve yardımseverliğimizi “Kimse yok mu?” diye diye dünyada yardıma muhtaçlar bulup merhametimizi ve yardımseverliğimizi Somali’ye, Suriye'ye gönderdik. Myanmar’daki zulme ağladık da,  kendi ülkemizdeki “yoksulluğun ve kimsesizliğin zulmünü” görmezden geldik. Oysa “zekât” verirken bile ihtiyacı olan yakınlarımızdan başlamak gerekmez mi? Kendi insanı dururken, onların alın terini kasıla kasıla dağıtan ve bu mübarek günlerde kendi insanına sahip çıkamayanlar bu olaylardan ders almalıdır. “Kimsesizlerin kimi olma” şerefini kimseye bırakmadan, “kimsesizliği mezarlardan çıkarıp dünyada yaşatmanın ayıbını” en çok onlar yüreğinde hissetmeli ve bu insanlar esas şimdi gözyaşı dökmeliler…  

ALIŞIRIZ GİDER

Atabeyler Davası neydi, ne oldu? Anlatalım: Danıştay saldırısından bir gün sonra emniyete, “Suriye’de rejim değişikliğinin Türkiye için çok yararlı olacağını” ilk telaffuz eden Başbakan Danışmanı Cüneyt Zapsu’ya ait olduğu söylenen BİM mağazalarına, bombalı saldırılar yapılacağına dair bir ihbar yapılıyor… 30 Mayıs 2006 günü ihbar edilen isimlerin evleri polis tarafından basılıyor. Basına göre evler cephaneliğe dönmüş(!) evlerde 384 gram TNT ile bir miktar C4 denen patlayıcı, 20 adet bomba yapımında kullanılmak üzere hazırlanmış elektronik anahtar sistemi, telsizler ve bir adet Glock marka tabanca bulunuyor. Ayrıca ele geçen belgeler arasında Erdoğan'ın evinin krokileri ile Zapsu ve marketlerine ait notlar çıkıyor. Davaya bakan savcı, 2 yüzbaşı, 2 astsubay ile 2 emniyet müdürünün de bulunduğu 10 sanığı “Darbe hazırlığı için bir çete oluşturma eylemi” ile suçlayıp, 27 yıla kadar hapis talebiyle iddianame hazırlıyor.

***

Ve doğal olarak da iddianamede hükümetin görevini yapmasına engel olmaktan tutun da, başbakana suikast, BİM mağazalarını bombalamaya kadar birçok suç isnat ediliyor. Ve elbette suç delili olarak da yukarıda saydığımız tüm bilgi ve belge ekleniyor. O günlerde kamuoyu ile paylaşılan bilgilere göre durum o kadar netti ki; o zamanların bir Emniyet Müdür Yardımcısı artık basında “Atabeyler Çetesi” diye anılan tutuklu grubu için, “Atabeyler operasyonu var ya, o olay Başbakan’a yönelik dört dörtlük bir suikast girişimidir… Ele geçirdiğimiz mühimmat ve planlar, Başbakan’a nerde nasıl saldırılacağını gösteriyordu. Çok netti.” Diyebiliyordu. Polis değil de bir yargıç gibi. Peki, bu kadar netlik içinde dahi 6 yıl süren bu yargılamanın sonucunda ne karar verildi? Beraat…

***

Şimdi sormazlar mı? Atabeyler Çetesi var mıydı? Yok muydu? Varsa; suikaste, darbe yapmaya hazırlık eylemi ne zaman suç olmaktan çıktı? Sakın yanlış anlamayın, böyle olmasını istediğimizden falan sormuyoruz bunları… Ancak, madem Başbakana suikast planlamışlardı, madem evleri cephaneliğe dönüşmüştü neden benzer emareler gösterdiği iddia edilen davalar gibi Ergenekon Davası ile ilişkilendirilmedi? Atabeylerin arasında asker de var, polis de… Yani şimdiye kadarki yargılama mantığı ile bakarsak; eline silah olarak sadece kalemi ve neşterini almış üstelik de milletin vekili olmaya layık görülmüş insanları içeriye istiflemeyi kendine iş edinen yargı için, bunlardan iyi Ergenekon üyesi mi olur?  Yoksa bulunan silahlar, patlayıcılar oyuncak, krokiler düzmece, iddianame yalan mıydı? Eğer yalansa ve “hukuk” bunun farkına, ancak 6 yıl sonra varabildiyse  yargılamaların adaletine nasıl inanacağız?

***

Tabii bir de aklıma getirmek dahi istemediğim, madalyonun diğer yüzü var… Belki de aslında iktidarın bilgisi dâhilindeki, bugün “hesaplaşıyorum” dediklerine benzer bir grup ihbar edilmiş ve olayın ihbar edilme zamanı, operasyonun basına yansıması gibi nedenlerle kapatılamamış olamaz mı? Bir demokrasi ülkesinde vatandaşın aklına böyle bir ihtimal geliyorsa dahi düzeltilmesi gereken bir şeyler var demektir. Ama korkmayın! Şiddetli bir yağmurdan sonra çamura, batağa kızıp söylenen torununa nenesi “40 gün yağmur yağmasa aç kalırız oğul” demiş… Çocuk korkmuş “Peki yağmur yağmaz da aç kalırsak ne olur neneciğim?” Demiş. Nenesi bir süre derisi kemiğine yapışmış ellerine bakıp “Alışırız evlat alışırız” diye cevap vermiş… Biz de alışırız gider.