“VERİP KURTULALIM” DİYELİM, DİYE Mİ BEKLİYORSUNUZ?

Sanırım 28 Temmuz falandı. Sosyal paylaşım sitelerinden birinden Terörle Mücadele Timi (TMT) adı altında paylaşım yapan bir site, doğruluğundan şüphe duymadığım ancak gerçekleşebileceğini doğrusu tahmin edemediğim bir mesaj yayınladı. Şöyle yazıyordu: Temmuzun 23’ünden bu yana Şemdinli’de devam eden çatışmalarda evlerden açılan ateşler sebebi ile evlatlarımız şehit oluyor. “Olağan üstü hal” kaldırıldığı için yerleşim yerlerine ateş açmak yasa dışı sayılıyor. Bunu bilen PKK terör örgütünün yeni stratejisi yerleşim bilgelerinde evlere sızmak. Oralardan ateş açıp askerlerimizi şehit ediyorlar. OHAL derhal devreye sokulmalıdır.

***

Ancak aradan bir hafta bile geçmeden bırakın evlerden dahi ateş açılmasını, karakolumuzun ta içine kadar sarkan teröristlerin korucular da dâhil 8 evladımızı şehit edince mesajın ne kadar gerçek olduğunu anlamış olduk. Biz yani olayların seyircileri için olayın vahametini anlamamız mümkün olmayabilir ama… Bir de olayların bir şekilde içinde olanlar var. Bu mesajın gerçekliğini bilen komutanlar veya anında öğrenebilecek siyasiler var. Onlar ne yapıyor? Neredeyse bir hafta önceden birileri başımıza gelecekleri fark edip uyarıyorsa iftar sofralarında atıp tutan sorumlular ne yapıyor. Nedir bu miskinlik…

***

Bu da yetmez… Olayın ardından terör örgütünü açık açık destekleyen BDP, yandaşlarının saldırılarından medet umup müzakere talep ederken, CHP en azından neler olup bittiğini öğrenmek için meclisi olağanüstü toplanmaya çağırıyor.  İki talebin iki ayrı partiden bir zamanda olması diğer muhalifi saçmalatmaya yetiyor ve “Mecliste 5 saat konuşacakları yerde Şemdinli’de 5 saat devletin gücünü göstermeleri daha doğru olur” diyor. Sanki bölgeye giden CHP'li vekiller aydınlatılmış gibi… Bahçeliyi tatmin edebilmek için CHP keşke meclisin Şemdinli’de toplanmasını önerseydi. Gittikçe daha çok AKP’nin yandaşlığına soyunan Sayın Bahçeli’nin ya Ankara dışında çok işi var, ya da esas çözümlerin mecliste olacağından mesela öncelikle bu bölgelerde OHAL uygulanması gerektiğinin hükümete önerilebileceğinden haberi yok. Doğrusu bu halleri Bahçeli'ye yakışmıyor.

***

Gelelim iktidara. Onlar da olayı abartmamak gerektiğini meclisi toplamanın tam da terör örgütünün istediği şey olduğun falan söylüyor… Tamam, peki netice… Askeri Batıda tutukla, doğuda şehit ver. En azından bakanları toplayıp olağanüstü hal dahi ilan edemiyorlar. Neymiş de Kürtçülerin ilk talepleri OHAL’i kaldırmamızmış. Bu açıklamanın ardından Diyarbakır Bingöl yolu güpegündüz kesilip izinden birliğine dönen 3 asker dağa kaldırılıyor. Ve bizim bu işi çözsünler diye yıllardır sabırla beklediğimiz Ustalar verdiğimiz bu kadar şehide rağmen hala “Vatan kurtaran Şaban” pozu verip “ninni sever” halkımızı uyutuyorlar.  Öyle ki 8 şehit vermişiz; piyasada bir “Kalekol” muhabbetidir gidiyor. Oysa son 10 yılda bilerek veya bilmeyerek hortlattığımız Kürt meselesini “kalekollar” yaparak halledemeyeceğimiz ortadadır.  Ha… İşi şamataya vurup unutturmaya, vatandaşın iyice burnundan gelsin de “verelim kurtulalım” pozisyonu yaratalım diyorsanız daha çok beklersiniz…

KİMSESİZLİK MEZARDAN ÇIKTI

Geçenlerde “Dehşet Evi” diye verilen haberi duymuşsunuzdur. Hurdacı H. Çetikkaya öğle saatlerinde bir apartmanın önünden geçerken binanın en üst katından bir bayan kendisini çağırıyor. Yukarı çıkınca bayan artık hurdaya dönmüş olan bir buzdolabı ile çamaşır makinesini satmak istediğini söylüyor. Ancak bu arada; Nazan isimli bu hanımın, üzeri bir bez ya da battaniye ile örtülü eski bir çekyatla annesi ile konuşur gibi konuştuğunu, fakat örtünün altından bir tepki gelmediğini fark ediyor. Tabii doğal olarak merak ediyor ve kadının başka tarafa baktığı bir anda örtüyü kaldırınca üzerinde giysileri ile bir iskeletle karşılaşıyor. Korku ile dışarı fırlayıp polisi arıyor… Olayın “bir hurdacının merak etmesi” sonucu ortaya çıkmasının ardından Nazan Öncel’in evindeki cesedin 7 yıl önce ölen annesi olduğu anlaşılıyor. Olay aslında tam bir insanlık dramı… Demek ki; bu ana-kızın en az 7 yıldır ne arayanı olmuş ne de soranı.  Düşünebiliyor musunuz toplum olarak tam 7 yıl, bu gariplere “hücre hapsi” yaşatmışız…

***

Aslında hikâye “yalnız, çaresiz, yarı aç yarı tok yaşayan daha da önemlisi ruh sağlığını kaybetmiş” herkesin başına gelebilecek sıradan bir olay… Garip olan; bırakın koca bir insan topluluğunu, kendi ahlak değerlerini yargılayan güce yani "vicdana" sahip herhangi bir insanın, doğru dürüst bir kapısı dahi olmayan, eşyaları lime lime olmuş bir pisliğin ortasında açlık ve sefalet çeken bir ana kızı, sırf akli dengelerinin yerinde olmadığını düşünerek bu kadar kimsesizliğe mahkûm edilebilmesidir. Garip olan ikide bir ile “gözyaşı döküp merhamet kesilenlerin” kalabalığın ortasında bazı insanları yalnızlığa, kimsesizliğe mahkûm edilebilmesidir. Bu zavallı kadın “dehşet evi” denen mezardan ne kadar sorumlu ise şüphesiz ki; olayı duyunca şaşkınlık yaşayan akrabaları, yakın komşuları ve çevre halkından oluşan "insanlık fakiri insan topluluğu" da o kadar sorumludur. Aralarından merhamet sahibi bir yardımseveri çıkaramamış olmanın ayıbı bile onları kurtarmaz.

***

Bilirsiniz daha düne kadar toplumumuzu ayakta tutan temel değerler olarak “merhametiz ve yardımseverliğimiz” olduğu öğretilirdi. Gelgelelim bugün; Adana’da olduğu gibi “bankta yatan insanın öldüğünü ancak karıncalar sarınca” anlayabiliyorsak bazı değerlerimiz aşınıyor demektir. Herhalde tüm merhametimizi ve yardımseverliğimizi “Kimse yok mu?” diye diye dünyada yardıma muhtaçlar bulup merhametimizi ve yardımseverliğimizi Somali’ye, Suriye'ye gönderdik. Myanmar’daki zulme ağladık da,  kendi ülkemizdeki “yoksulluğun ve kimsesizliğin zulmünü” görmezden geldik. Oysa “zekât” verirken bile ihtiyacı olan yakınlarımızdan başlamak gerekmez mi? Kendi insanı dururken, onların alın terini kasıla kasıla dağıtan ve bu mübarek günlerde kendi insanına sahip çıkamayanlar bu olaylardan ders almalıdır. “Kimsesizlerin kimi olma” şerefini kimseye bırakmadan, “kimsesizliği mezarlardan çıkarıp dünyada yaşatmanın ayıbını” en çok onlar yüreğinde hissetmeli ve bu insanlar esas şimdi gözyaşı dökmeliler…  

ALIŞIRIZ GİDER

Atabeyler Davası neydi, ne oldu? Anlatalım: Danıştay saldırısından bir gün sonra emniyete, “Suriye’de rejim değişikliğinin Türkiye için çok yararlı olacağını” ilk telaffuz eden Başbakan Danışmanı Cüneyt Zapsu’ya ait olduğu söylenen BİM mağazalarına, bombalı saldırılar yapılacağına dair bir ihbar yapılıyor… 30 Mayıs 2006 günü ihbar edilen isimlerin evleri polis tarafından basılıyor. Basına göre evler cephaneliğe dönmüş(!) evlerde 384 gram TNT ile bir miktar C4 denen patlayıcı, 20 adet bomba yapımında kullanılmak üzere hazırlanmış elektronik anahtar sistemi, telsizler ve bir adet Glock marka tabanca bulunuyor. Ayrıca ele geçen belgeler arasında Erdoğan'ın evinin krokileri ile Zapsu ve marketlerine ait notlar çıkıyor. Davaya bakan savcı, 2 yüzbaşı, 2 astsubay ile 2 emniyet müdürünün de bulunduğu 10 sanığı “Darbe hazırlığı için bir çete oluşturma eylemi” ile suçlayıp, 27 yıla kadar hapis talebiyle iddianame hazırlıyor.

***

Ve doğal olarak da iddianamede hükümetin görevini yapmasına engel olmaktan tutun da, başbakana suikast, BİM mağazalarını bombalamaya kadar birçok suç isnat ediliyor. Ve elbette suç delili olarak da yukarıda saydığımız tüm bilgi ve belge ekleniyor. O günlerde kamuoyu ile paylaşılan bilgilere göre durum o kadar netti ki; o zamanların bir Emniyet Müdür Yardımcısı artık basında “Atabeyler Çetesi” diye anılan tutuklu grubu için, “Atabeyler operasyonu var ya, o olay Başbakan’a yönelik dört dörtlük bir suikast girişimidir… Ele geçirdiğimiz mühimmat ve planlar, Başbakan’a nerde nasıl saldırılacağını gösteriyordu. Çok netti.” Diyebiliyordu. Polis değil de bir yargıç gibi. Peki, bu kadar netlik içinde dahi 6 yıl süren bu yargılamanın sonucunda ne karar verildi? Beraat…

***

Şimdi sormazlar mı? Atabeyler Çetesi var mıydı? Yok muydu? Varsa; suikaste, darbe yapmaya hazırlık eylemi ne zaman suç olmaktan çıktı? Sakın yanlış anlamayın, böyle olmasını istediğimizden falan sormuyoruz bunları… Ancak, madem Başbakana suikast planlamışlardı, madem evleri cephaneliğe dönüşmüştü neden benzer emareler gösterdiği iddia edilen davalar gibi Ergenekon Davası ile ilişkilendirilmedi? Atabeylerin arasında asker de var, polis de… Yani şimdiye kadarki yargılama mantığı ile bakarsak; eline silah olarak sadece kalemi ve neşterini almış üstelik de milletin vekili olmaya layık görülmüş insanları içeriye istiflemeyi kendine iş edinen yargı için, bunlardan iyi Ergenekon üyesi mi olur?  Yoksa bulunan silahlar, patlayıcılar oyuncak, krokiler düzmece, iddianame yalan mıydı? Eğer yalansa ve “hukuk” bunun farkına, ancak 6 yıl sonra varabildiyse  yargılamaların adaletine nasıl inanacağız?

***

Tabii bir de aklıma getirmek dahi istemediğim, madalyonun diğer yüzü var… Belki de aslında iktidarın bilgisi dâhilindeki, bugün “hesaplaşıyorum” dediklerine benzer bir grup ihbar edilmiş ve olayın ihbar edilme zamanı, operasyonun basına yansıması gibi nedenlerle kapatılamamış olamaz mı? Bir demokrasi ülkesinde vatandaşın aklına böyle bir ihtimal geliyorsa dahi düzeltilmesi gereken bir şeyler var demektir. Ama korkmayın! Şiddetli bir yağmurdan sonra çamura, batağa kızıp söylenen torununa nenesi “40 gün yağmur yağmasa aç kalırız oğul” demiş… Çocuk korkmuş “Peki yağmur yağmaz da aç kalırsak ne olur neneciğim?” Demiş. Nenesi bir süre derisi kemiğine yapışmış ellerine bakıp “Alışırız evlat alışırız” diye cevap vermiş… Biz de alışırız gider.

O GÜNKÜ YERDEYİZ…

Son gelişmeler gösterdi ki; Kuzey Irak’ta özerklik ötesi bir Kürt yönetimi var. Aynen Batılıların planladıkları gibi, elbirliği ile “şimdilik orada” bir Kürdistan yarattık ve öylesine benimsedik ki; Irak Merkezi Yönetiminin karşı çıkmasına rağmen Erbil’den doğrudan yaptığımız petrol ithalatı ile Merkezi Hükümetle arayı bozmayı dahi göze aldık… Hem de Başbakan Erdoğan’ın “Irak’ın ülke bütünlüğünü bozmayız” latifeleri arasında. Aslına bakarsanız bir taraftan Iraklı Kürtlerin bağımsızlık yolundaki engelleri aşması için elinden tutup, öte yandan etnik köken gütmeden kendi vatandaşlarımızın, en demokratik haklarına bile karşı çıkıyorsak, güttüğümüz siyasetteki aykırılığı ancak “başkalarının biçtiği rolü bilinçsizce oynuyoruz” diye açıklayabiliriz.

***

Tabii herkes bizim “megaloman” belirtiler vermiyor. Saman altından su yürütüp işini görenler de var. Mesela; Iraklı Kürtler. Suriye’deki karmaşadan da bir pay çıkarma peşindeler. Bu lokmayı yutabilirler mi? Bilmiyorum ama Kuzey Irak'ın Kürt Bölgesi'ndeki Zaho’dan üniformalı yüzlerce Kürt, elini kolunu sallaya sallaya Suriye’ye geçti bile. Barzani bir yandan Esad’e bağlı güçlerin kuzeyi boşaltması halinde doğacak güvenlik boşluğunu doldurmak üzere Suriyeli Kürtleri eğittiğini açıklarken, diğer yandan PKK ile aynı çizgideki PYD’nin (Demokratik Birlik Partisi) militanlarının da dâhil olduğu Kürt grupları ile Akdeniz’e doğru, adeta cıva gibi, boş bulduğu yerleri doldura doldura akıyor. Merak ediyorum; dostumuz Barzani Türkiye’ye yaptığı ziyarette bizim Ustalara, Suriyeli Kürtlerle Esad’i devirmek için böyle bir dayanışma içinde olduğunu acaba anlatmış mıdır?

***

Şimdilik silahsız oldukları söylenen bu birlikler yeri ve zamanı gelince elbette silahlarını kuşanır. Sınırlarımızda ABD’nin memnuniyetle karşıladığından emin olduğum bu gelişmeler olurken, Dünya Lideri, Ortadoğu Fatihi ya da BOP Eşbaşkanı, bırakın Suriye’nin toprak bütünlüğünü, acaba Kandil’den sonra Suriye sınırında da yeni tehdit unsurlarının konumlanmasına engel olabilecek midir? Daha da önemlisi bizim Kürtçülerin bile ayranını kabartan bu gelişmeler karşısında vermekte olduğunuz “Ninni” mahiyetindeki demeçlerle; Irak ve Suriye’nin kuzeyinde bağımsız bir Birleşik Kürt devletinin kurulmasına bir diyeceğim yok ama bize bunun, kan ve gözyaşı olarak fatura edilmesini nasıl engelleyeceksiniz?

***

Kaldı ki, Suriye sınırına çekilen PKK bayraklarını indirtmek için “Barzani ile görüşeceğim” diyen, çaresizliği çenelerine vurmuş, ağzından çıkanları kulağı duymayanların önderliği ile bu iş nereye varır?

Günlerden 11 Ekim 2009 Pazar. O günlerde bırakın akil adamların uyarılarını, sıradan bir vatandaş “Kuzey Irak Türkiye’nin yönetimine bırakılır da!” isimli 2 bölümden oluşan bir yazı kaleme alıp konuyu şöyle bağlamış. “Sonuç olarak, bölgemizde bir dümen tezgâhlanmakta, devleti yönetenler yeniden “Bir koyup üç alabileceklerine” ikna edilmeye çalışılmaktadır. Görünen odur ki, yöneticiler ikna olmuş fakat şartlar şimdilik olumsuzdur. Tabii bu varsayımların kesinlikle hayata geçeceğini iddia etmiyoruz. Ancak konu ile ilgili otoritelerin benzeri birçok tahmin yapıp, antitezler ve çözümler ürettiklerine inanmak istiyoruz. Yoksa bu kurguda olduğu gibi, sadece kendiliğindenci tutumlarla, dünya siyasetinde rol almamız veya bölgede istemediğimiz rollerden kaçınmamız mümkün değildir. Bizim de bölgede sahnelenen her türden oyuna karşı, gerçek hamleler yapmamızın, iç ve dış siyasetimizi hiçbir gücün belirlemesine izin vermeyeceğimizin bir şekilde ifade edilmesi gerekir ki, bu konuda inşallah düş kırıklığı yaşamayız.” Ve maalesef hala o günkü yerdeyiz…   

ISLAK İMZALI SAHTE BELGELER

Basın yayın organlarında Şubat 2010 dan beri görülen Balyoz Davası ile ilgili “ıslak imzalı” belgelerin Genelkurmay’dan mahkemelere gönderildiği haberi dikkatinizi çekmiştir. Vatandaşa dava ile ilgili belgelerin öyle iddia edildiği gibi sahte olmadığını benimsetme amacı güttüğüne gönülden inandığım, bu komik girişime dava mağdurlarının avukatı Celal Ülgen’in bir cevabı var… “22 Temmuz 2012 günlü bazı basın ve yayın organlarında Balyoz Tertibi ile ilgili olarak Haberde yer alan ve ıslak imzalı olduğu ileri sürülen belgelerin görülmekte olan dava ve iddianamesi ile hiçbir ilişkisi bulunmamaktadır. Bu gerçek dışı ve gerçekleri saptırma amacı taşıyan yanlı yayınların; Balyoz Davası hakkında kamuoyunda genel kabul gören komplo ve üretilmiş deliller gerçeğini değiştirmeye ve yaklaşan Yüksek Askeri Şüra ile 6 Ağustos 2012 tarihinde görülecek davayı etkilemeye yönelik maksatlı çalışmalardır.”

***

“Sahte evrakların ıslak imzalı aslı olmaz” hükmünden hareketle halka yutturulmaya çalışılan bu dolmayı anladık da Balyoz Davasından tutuklu Gazi Kıdemli Kurmay Albay hasan Basri Aslan’ın eşi Nefise Aslan’ın birkaç hafta önce Cumhuriyet gazetesi köşe yazarlarından Mine Kırıkkanat’a gönderdiği yayınlanmış mektuba bir cevap verildiğini duyamadık. Asıl verilmesi gereken cevapların bu mektuptaki sorular olduğu düşüncesinden hareketle hiç olmazsa bazı bölümlerini vicdan sahibi herkesin, özellikle de karar verme yetkisini halktan alanlarla, onların atadığı hukukçuların okumasını istedim.

*** 

“Ben bir Güneydoğu gazisi eşiyim. Kahramanım, Balyoz davasından tutuklu. Yıllarca eşimin evimize tek parça dönmesi için, dünyaya getirdiğim iki çocuğumun babasız kalmaması için dua ettim. …Önce Saygıdeğer şehit ailelerine sözüm: Şehitlik mertebesine erişmiş sevdikleriniz için üzülmeyin! Ne mutlu onlara ki casus, darbeci, vatan haini damgası yemeden şehitlik mertebesine ulaştılar. Onlara minnettarız. Gelelim Hasdal’a, Silivri’ye… Orada kimler yok ki! Kardak’a bayrak diken SAT komandosu bir kahraman Fatih Çınar, eşini tutuklanmadan dört ay önce kaybetmişti. Sonra kendi hapse girdi, iki yetimine fedakâr annesi bakıyor… Efsane Engin Alan Paşa, tutukluluk sürecinde çok sevdiği damadı Yılmaz’ı son kez göremeden kaybetti. Tutuklanmayı gururuna yediremeyip intihar eden onurlu deniz subayımız Ali Tatar… Bu acılar ne için çekiliyor? Artık, dua bile edemiyorum, çok üzgünüm, her şeye olan inancımı kaybettim. Kırgınım.

***

Sayın Genelkurmay Başkanımız, sözüm sizedir. Bizimle birlikte şehitlere ağladınız. Acaba hapse atılıp kimsenin arkasında durmadığı subaylarınız için de ağladınız mı? …Ey halkım! Sürekli askerler tutuklanıyor. Neler olup bittiğini hiç merak ettiniz mi? Sizin için ölümü göze alan insanlar, gönlünüzde taht kuramamış mıydı? Sayın basın mensupları; TV’de açık oturumlara katılıp yargısız infaz yapan herkes unutmayın ki; dava yargı aşamasında! Bu seminerde sanki siz de varmışsınız gibi emin konuşup yargıyı etkilemek, kendini savunamayan insanlara suç atmak çok kolay. …Sayın Büyükanıt Paşamız, Gaziler Günü’nde benden özür dilemiştiniz. Eşim yaralandığında Silahlı Kuvvetler bizimle hiç ilgilenmedi diye… “O zaman terörün acemisiydik”, demiştiniz. Ben de özrünüzü kabul etmiştim, ama artık etmeyeceğim… Sayın Hilmi Özkök, ailenizle esenlikler dilerim, her gece size hayır duaları ettiğimizi unutmayınız! Kalan sağlar bizimdir, demeyin. Sağlarda da şevk ve heyecan kaldığını düşünmüyorum. Saygılarımla…”