HIRPALA-SEMİR TEORİSİ

Galatasaray’ın Sayın Başkanı Ünal Aysal’ın da dediği gibi, aslında bizimkiler bazı münafıkların ima ettiği gibi hiç de kindar ve kibirli değildir. Muhteşem Süleyman’ı ya da Polat Alemdar’ı çağrıştıran “bir tek” tavırları asla gözlenmemiştir. Hatta biraz zorlarsak her biri için masum, ağırbaşlı ve alçak gönüllü insanlar bile diyebiliriz… Böbürlenmeyi, övünmeyi, nispeti, azameti sevmezler. Gecekondu ziyaretlerinin, küçük esnafla çay içip sohbet etmelerinin, bağdaş kurup gariban sofralarında yemek yemelerinin başka ne sebebi olabilir ki? Bakmayın “Koltuktaki Taliban, diz çöken Başbakan” tekerlemesine aslında o fotoğrafta da, alçak gönüllülüğün ve masumiyetin en gerçekçi emarelerini görürüz de; kim anlayacak?

***

Peki, ne oluyor da bazen hırçınlaşıyorlar. Bence bunun suçlusu, son günlerde yaptıkları eylemlerle de işin suyunu çıkaran sanatçıların en uslanmazı, tiyatro sanatçısı Levent Kırca’dır.  Belki hatırlamazsınız “Olacak O Kadar” isimli trajikomik dizide; iki lokanta ve iki farklı karakter sergileyen işletmecilerinin halkla ilişkisini ele almıştı. İşletmecisi müşteriye hakaret eden, aşağılayan hatta pataklayan lokantada insanlar oturtacak masa bulamazken, işletmecisi nazik tavırlı olan lokantaya ise gelenin gidenin olmadığını anlatılıyordu… Tabii bu birçok kişiye garip gelse de Türk Milletinin en az %49’unun böyle bir zaafı olduğu ortadadır. Sanki vatandaş “Nerede hareket orada bereket” lafından “Nerede hakaret orada bereket” anlıyor. Özeti; bizim insanımızın, işsizlikten, aşsızlıktan, horlanmaktan, acı çekmekten ve daha da önemlisi; yapılan haksızlıkları, soygunları, aldatılmaları “unutmaktan” duyduğu örtülü hazzı tarif etmek zordur. Ve maalesef iktidar, vatandaşının hırpalanmaktan aldığı keyfi pek çabuk öğrendi.

***

Dikkat edin özellikle son yıllarda halkın “vatandaşlık haklarına ulaşabilmek için” yaptığı her tür eylemde iktidar ve avanesinin ortaya koyduğu tavır, sözü geçen parodideki “Asabi Lokantacı” tavrıdır. En son Samsun 19 Mayıs Üniversitesinde bir bakanı protesto etmek için toplanan öğrencilere “daha bakan gelmeden” işgüzar rektörün talebiyle önce özel güvenlikçiler ve ardından polisin gösterdiği orantısız, imtiyazsız ve yasa dışı tavır aynı. Gözümüzün bebeğinden bile değerli olan çocuklarımıza layık görülen ve hiçbir insani yaklaşımla açıklanamayacak kadar bayağı bu tavrın tek bir açıklaması olabilir o da; görevlilerin “bally çekmiş” olmaları. Çünkü Anayasa’nın 34. maddesi “Herkes önceden izin almadan, silahsız ve saldırısız toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme hakkına sahiptir” der…  Kaldı ki, ne olur bir bakan protesto edilse? “Herkes her siyasetçiyi, her bakanı sevecek!” diye bir ferman var da, bizim mi haberimiz yok? 

***

Ama tüm bu olanların müsebbibi Levent Kırca’dır. İktidarın hırpala-semir teorisini geliştirmesine sebep olan da, iktidara, hem halkı hırpalayıp hem de iktidarda kalıp semirmenin dayanılmaz hazzını tattıran da odur. İşin garibi halk da bu durumdan son derece memnun. İnanmazsanız TUİK’in (Türkiye İstatistik Kurumu) Yaşam Memnuniyeti Araştırması verilerine bakın…

NE 2B, NE YABANCILARA SATILACAK MÜLK

Babasından kalan büyük bir mirası günah - sevap demeden har vurup harman savuran mirasyedi, elinde avucunda hiç bir şey kalmayınca Nasreddin Hoca’ya dert yanmış: “Hâlim çok kötü Hocam, battım gittim. Neredeyse dileneceğim. Aman derdime bir çare!” demiş. Hoca bir kâhin edası ile “Merak etme evlât” demiş, “Yakında bu dertten kurtulacaksın.” Müsrif mirasyedi heyecanlanmış: “Yine zengin mi olacağım?” Hoca: Hayır evlâdım… Züğürtlüğe alışacaksın... İktidarın bu manada en son numarası yabancılara mülk satışını düzenleyen “Tapu ve kadastro yasalarında” yaptığı değişikliklerle yabancılara mülk satışını 25 dönümden 300 dönüme çıkarmak oldu. Hem de mütekabiliyet yani “karşılıklı olma durumuna” bakılmadan.

***

Ekonomiyi ayakta tutmak için ortaya konan bu tür eğreti yaklaşımların sakıncası bellidir. Kaldı ki; iflas etmiş Yunanistan bile ekonomik sıkıntılarını atlatmak için “bazı adalarının satılması” teklifine asla sıcak bakmadı. Gelgelelim bizimkiler “globalleşme” uğruna, tam bir mirasyedi olup çıktılar. Bakmayın siz Cumhuriyeti kurup bize emanet edip gidenlere özellikle de “şimdilik” İsmet İnönü’ye atıp tutmalarına, bıraktıkları mirası öylesine hızla ve zevkle tüketiyorlar ki; daha dün Yahudilerin Filistinlilerden değerinin birkaç misline satın aldıkları “çölün” verimsiz, kurak topraklarında kurdukları “İsrail Devletini” dahi göremiyorlar.

***

Ehh bizimkilerde bu küreselleşme aşkı varken bu yasanın ileride hangi sorunlara zemin olabileceğini düşünmelerini beklemek, elbette hata olur. Özellikle de Doğu ve Güneydoğu sınırlarımızdaki toprakların adeta “sokakta bulmuşuz gibi” elden çıkartılmasının ileride başımıza hangi dertleri açacağını tahmin bile edemeyiz. Çünkü biliyoruz ki; Ermeni Sorununa çözüm üretilmesi amacı ile “Tarihçi ve bilim adamlarından oluşan enternasyonal bir komisyonun konuyu araştırması” gibi haklı bir talebimize dahi dış âlemin kulak tıkaması, “5.Kol” faaliyetleri ile zihni karışan Türkiye Cumhuriyeti söz konusu olunca “uluslar arası hukuk kurallarının” falan geçmeyeceğini gösteriyor mu?

***

İktidar 2B adını verdiği vatandaşın öz malını; daha dün ele geçiren yandaşlarına satarak, ekonomik verileri olumluya çevirmeyi ve bu işi kısa zamanda sonuçlandırarak “parayı kapma” derdine düşmüştür. Hatta bu nedenle,  bu toprakları onlarca yıldır dededen kalma yöntemlerle kullananların yasal haklarını aramasına dahi fırsat vermemek için yasaya,  bu davalarda  “yürütmeyi durdurma ve tedbir kararı verilemez” diye Anayasaya aykırı bir hüküm koymuştur. Bu da hükümetin “nakite” ne kadar acil ihtiyaç duyduğunu gösterir. Çünkü hükümet ithalata bağlı ve katma değer yaratamadığı ekonomimizle, ülkenin her gün zarar ettiğinin farkındadır ve günü kurtarma derdine düşmüştür. Bu durumda yabancılara mülk ve 2B satışından medet umması da doğaldır. Bakmayın siz “Bu satışından elde edilecek gelir kentsel dönüşüm için kullanılacak” falan denmesine biz bu iktidar sayesinde “deprem vergisi ile duble yollar” yapılığını da gördük. Gelgelelim bu ekonomik gidişi ne 2B arazileri ne de yabancılara satılacak mülk kurtarır. Sonunda hesap yine bu vatandaşın emeği, alın teri ve gözyaşı ile ödenir. 

ARTIK ÇOK GEÇ

Malum  “başkanlık ya da yarı başkanlık sistemi” tartışmaları geçtiğimiz yıl da bir ara alevlenmiş fakat Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül “Çekincelerim var” deyince, gündemden düşmüştü. O günlerde de iddia ettiğimiz gibi bu iş burada bitmezdi. Ve bitmedi de. Yeni Anayasa’nın belki de yazımına başlandığı şu günlerde, konu yeniden alevlendi. Hem de “Uzlaşma Komisyonunda” olmayan bir AKP’linin hariçten okuduğu gazelle… Elbette tasarlanmış bir girişim… Çünkü Başbakan yardımcısı Bekir Bozdağ’ın hayati bir meseleymiş edası ile açtığı perdede rol dağıtımı tamamdı… Çünkü repliği biter bitmez Usta, hem de yurtdışından Bozdağ’a destek vererek hedefini ortaya koydu… Boşuna söylemiyoruz Usta inatçıdır diye bu konunun peşini bırakmayacaktır.  

***

Usta diyor ki: “Bu, süreç içerisinde tartışılabilir. Bunların hepsi demokrasinin olmazsa olmazlarıdır. Bu başkanlık sistemi mi olur, yarı başkanlık sistemi mi olur bunların hepsi tartışılabilir. Tartışmaların sonucunda eğer parlamento burada ‘Şu sisteme de geçebiliriz, uygundur’ diyorsa, bizim zaten söyleyebilecek hiçbir şeyimiz kalmaz. Ama bütün mesele müsademe-i efkârdan barika-i hakikat doğar. Yani fikirlerin çatışmasından, çarpışmasından, müzakeresinden hakikat güneşi doğar.”  Hani Kayserilinin yaşlı eşeği boyayıp babasına satması gibi “demokrasiyi neden olarak göstermek” ve cümlelerin de anlaşılması zor kelimelerle süslenmesi aldatmanın en kolay ve çarpıcı yoludur. Ve biz bunu çok sık yaşıyoruz. Çünkü biz biliyoruz ki; bu günlerde, bu ülkede en son tartışılacak şey nasıl bir rejimle yönetileceğimizdir. Zaten bu konu zamanında çok tartışılmış ve erklerin, bir elde toplanması yerine “parlamentonun ağırlık taşıdığı rejim” tercih edilmiştir.   

***

Aslında ustanın sarf ettiği cümlelerden çıkartılacak en değerli mana; Anayasa Uzlaşma Komisyonunun hiçbir kıymeti harbiyesinin olmadığını ilan etmesidir. Çünkü erkler ayrılığının, sistemli bir biçimde ortadan kaldırıldığı, yasama-yürütme-yargı erklerinin “tek erkte” toplanılmaya çalışıldığı bir ülkede, üstelik vekil seçilebilmenin genel başkanın iki dudağı arasında olduğu bir “seçim sisteminde”, bu vekillerden oluşan parlamento ‘Şu sisteme geçebiliriz deyince’ o sisteme geçeceksek bittik demektir. Öte yandan; bu gün parlamentoda Anayasayı değiştirmek için yeterli çoğunluk iktidarın elinde olduğuna göre, Uzlaşma Komisyonuna yapılacak her türden müdahale, komisyona üye veren partileri, iktidarın yeni anayasayı meşrulaştırmak için ihtiyaç duyduğu figüran durumuna düşürülmüyor mu?  Aslında en iyisi bu Anayasa işine muhalefetin hiç karışmamasıydı da! Artık çok geç.

ÖĞÜNMEK İYİ DE;

Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, TBMM Genel Kurulu'nda "Türkiye olarak bundan sonra da Ortadoğu'da değişim dalgasını yöneteceğiz” dedi… Elbette güçlü bir devletin, güçlü iktidarını temsil eden bir bakanının ağzından bu sözleri duymak, dosta düşmana korku değilse bile bir ürperti verir. Gel gelelim, iktidarda geçen yıllar içinde bırakın “komşularla sıfır problem” hedefini, ortaya attığın defolu “açılımlar” da dâhil, mucidi olduğun birçok değişim dalgasının hakkından gelememişsen işte o zaman da “Ortadoğu'da değişim dalgasını yöneteceğiz”  ifadesi, dosta düşmana “latife” gelir… 

***

“Bütün Ortadoğu toplumlarında Türkiye sadece dost ve kardeş bir ülke olarak değil, geleceği belirleme fikrine sahip yeni bir fikrin, yeni bir bölgesel düzenin öncüsü bir ülke olarak görülmektedir. …Yeni Ortadoğu iddiasının temelinde de etnik, mezhep farklarına dayalı değil, kardeşliğe dayalı yeni bir barış düzeni var. …Ortadoğu’da kardeş halklarla kucaklaşmak yerine dikta rejimleriyle kucaklaşanların yeni anlayışı anlamaları mümkün değil…”  Cümleler şatafatlı ve derin anlamlar içeriyor. Ancak her eleştiriyi “dikta rejimiyle kucaklaşma”  olarak değerlendirme yanlış…

***

Ama yine de Allah razı olsun… Pek güzel demiş. Peki, ne oldu da ihracatın dibe çakılmasını, hatta savaş ihtimalini bile göze alıp Ortadoğu’da değişim dalgası yöneticisi olduk? Madem iyi bir şeylere sebep oluyoruz komşularla bu gerginlik neden?  Yoksa Ortadoğu’da böyle mi kucaklaşıyorlar? Nedir bu yaman çelişkinin sebebi? Elbette ABD’nin Türkiye’ye biçtiği görev… Yani BOP ve GOP projelerinde “eş başkanlık pozisyonunun” bahşedilmesi. Ancak doğal olarak, bir süre sonra özellikle İsrail’in baskısı ile ABD’nin tavrını değiştireceği ve bizim bu siyasi uydu halinden nasıl tornistan edeceğimiz muamma olduğundan, CHP Grup Başkanvekili Emine Ülker Tarhan, Başbakan Erdoğan’a cevaplaması talebi ile bazı sorular yöneltti. Çünkü neticede bu işin, bu ülkeye, bir ceremesi olacak…

***

“Amerika Birleşik Devletleri’nin Büyük Ortadoğu Projesi olarak başlattığı, daha sonra buna yeni coğrafyalar ekleyerek, Genişletilmiş Ortadoğu ve Kuzey Afrika Projesi olarak revize ettiği Ortadoğu ve Kuzey Afrika’yı yeniden şekillendirme projesine Türkiye olarak ‘eş başkanlık’ yaptığımızı çeşitli demeçlerinizde ifade ettiniz.”  Peki; bu ‘eş başkanlık’ görevi hangi uluslararası anlaşma ile Türkiye’ye verilmiştir? BOP ve GOP için eş başkanlık görevleri, hangi tarihlerde ve nerelerde gerçekleşen toplantılar sonucunda karara bağlanmış ve hangi sözleşme sonucunda Türkiye’ye verilmiştir? Türkiye, BOP veya GOP eş başkanlığı için Amerika Birleşik Devletleri’ne hangi taahhütlerde bulunmuştur? Eş başkanlık görevi verilirken, BOP ve GOP projelerinin tarafınıza açıklanan amaçları nelerdir? Türkiye’nin  ‘eş başkanlık’ görevi çerçevesinde yükümlülükleri nelerdir? ABD ve Türkiye arasında BOP veya GOP için bir anlaşma söz konusu ise, bu anlaşma neden Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin onayına sunulmamıştır? Vs. vs…

***

Elbette; her ne kadar vatandaşının iliğini, kemiğini sıyırıp, soyup soğana çevirdiği için onaylamadığımız ekonomik politikalar gütse de, güçlü bir ülke olmaktan onur duyarız. Gelgelelim, kendi ülkesinde barışı tesis edemeyen iktidarın ABD'nin politik uydusu olup, maceralara girişmesini de kabul edemeyiz. Dolayısıyla bu soruların cevaplarını, hatta daha da fazlasını mesela; demokratikleşen ülkelerdeki “demokrasinin” son durumunun ne olduğunu da, 3 kişi bulunca mangalda kül bırakmayan ilgililerin ağzından duymak için sabırla bekliyoruz. Öğünmek iyi de; bazı sorulara da cevap vermek lâzım…

24 NİSAN 1915 DE NE OLDU?

BDP’nin bir Milletvekili 1915’teki Ermeni tehciriyle ilgili bir Meclis Araştırma Önergesi vererek 24 Nisan’ın “Ermeni halkının ulusal yas ve acılarının paylaşım günü” ilan edilmesi için kanun teklifi vereceklerini bildirmiş. Eh bunu duyan AKP’liler durur mu? AKP’nin kurucu üyelerinden bir İstanbul milletvekili Obama’ya özenip olaya “Trajik bir soy sürgün” adını veriyor ve kişisel özürlerini iletiyor. Peki neden? Neden,  her 24 Nisan’da devlet ricali böyle kafayı yiyor ve neden Amerikan Başkanını ağzından çıkacak kelimelere odaklanıyoruz? Yıllardır dış politikalarımızda batıya ve özellikle de ABD’ye yaltaklanmamızın en önemli sebeplerinden biri olan Ermeni sorununu ve 24 Nisanı anlamamız için sadece birkaç basit sorunun cevabına ulaşmaya çalışmamız yeterlidir.

***

Aynen Kürtler gibi; yüzyıllar boyunca Osmanlı İmparatorluğunda devletine bağlı bir toplum olarak yaşadığı için  “millet-i sâdıka” olarak anılan ve bu yüzden devletin pek çok önemli mevki ve makamında görev yapan Ermeniler ne olmuştur da, Birinci Dünya Savaşı’nın en buhranlı yılı olarak bilinen 1915’de, devletine isyan etmiştir? Dahası var; 1908’de II. Meşrutiyetin ilanı için, İttihatçılar ve Taşnak Komitesi liderleri beraber mücadele ederken, 1914’de Osmanlı Parlamentosu seçimlerinde “tehcirin sorumlusu” gösterilen iktidardaki İttihat ve Terakki Komitesi ile Ermeni Taşnak Komitesi tek listeye oy verirken neden iki toplum, Dünya Savaşı için seferberlik ilan edildiğinde “birbirlerine düşman saflarda” savaşa katıldılar?

***

24 Nisan 1915’te Dünya Savaşı nedeniyle Fransa’nın İstanbul Elçiliği, kapalıdır. Gelgelelim, Elçilik Maslahatgüzarının “günlük olaylar” başlıklı istihbarat notları, ABD Elçiliği kanalıyla Fransa’ya ulaştırılmaktadır. Bu notlardan biri, 25 Nisan - 1 Mayıs 1915 arası olayları şöyle özetler: 1-Rus donanması İstanbul Boğazı’nın Karadeniz girişindedir. 2-İngiliz ve Fransız donanması Çanakkale Boğazı girişine saldırmaktadır. 3-Kafkasya Cephesinde Ermeniler, Rus ordusu ile birlikte Türklere karşı savaşmaktadır. 4-Erzurum bölgesinde, özellikle 5-Van’da Ermeni çeteleri, Türklere karşı savaşmaktadır. 6- Ülke dışındaki Ermeni Komiteleri, Doğu Anadolu’da altı vilayette ayaklanma başlatmışlardır. Bu şartlar altında 24 Nisan 1915 günü, yani Ermeni diasporası ve Ermenistan Cumhuriyeti’nin “sözde soykırım” günü ilan ettikleri gün İstanbul’da, Hükümet, Osmanlı Ermeni Komiteleri liderlerini “düşman orduları lehinde askeri faaliyetlerde bulundukları” gerekçesiyle tutuklamıştır. Durum ortadadır…

***

Ve o günlerde, Ermeni sorununun ana teması “tehcir” ise savaş halinde bir güvenlik önlemidir. Örnek mi; Birinci Dünya Savaşı’nda Rusya, savaşın hemen başında Alman ordularının harekât bölgesine yakın bölgedeki sivil toplulukları güvenlik gerekçesiyle göç ettirmiştir. İkinci Dünya Savaşı’nda ABD, Japon asıllı yurttaşları için tehcir uygulanmıştır. Yine İkinci Dünya Savaşı’nda, SSCB Kırım ve Kafkasya bölgesinde yaşayan Türk asıllı toplulukları Asya’ya göç ettirmiştir. Yine İkinci Dünya Savaşı’nda Polonyalı siviller Kızıl Ordu tarafından oturdukları bölgelerden sürülmüştür. Kaldı ki; 93 Harbinde (1877-1878 Osmanlı-Rus harbi) Rus ve işbirlikçisi Ermenilerin zulmünden kurtulmak için yerini yurdunu terk edip kaçan ve göç yollarında eşkıyanın zulmüne uğrayan ve bu gün darmadağın olmuş Türk aşiretlerinin hakları ne olacaktır? Uzatmayalım tehcir, şu, bu hepsi hikâyedir. Aslında çeşitli hayaller ile Ermeni ve Kürt ayrılıkçılar emperyalistlere her zaman uşak olmuştur da; benim anlamadığım bizim adam zannedip meclise gönderdiklerimizin nasıl böyle saçmaladıklarıdır.