Malum “başkanlık
ya da yarı başkanlık sistemi” tartışmaları geçtiğimiz yıl da bir ara
alevlenmiş fakat Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül “Çekincelerim var” deyince, gündemden düşmüştü. O günlerde de iddia
ettiğimiz gibi bu iş burada bitmezdi. Ve bitmedi de. Yeni Anayasa’nın belki de
yazımına başlandığı şu günlerde, konu yeniden alevlendi. Hem de “Uzlaşma Komisyonunda” olmayan bir
AKP’linin hariçten okuduğu gazelle… Elbette tasarlanmış bir girişim… Çünkü Başbakan
yardımcısı Bekir Bozdağ’ın hayati bir meseleymiş edası ile açtığı perdede rol dağıtımı
tamamdı… Çünkü repliği biter bitmez Usta, hem de yurtdışından Bozdağ’a destek
vererek hedefini ortaya koydu… Boşuna söylemiyoruz Usta inatçıdır diye bu
konunun peşini bırakmayacaktır.
***
Usta
diyor ki: “Bu, süreç içerisinde tartışılabilir. Bunların hepsi demokrasinin
olmazsa olmazlarıdır. Bu başkanlık sistemi mi olur, yarı başkanlık sistemi mi
olur bunların hepsi tartışılabilir. Tartışmaların sonucunda eğer parlamento burada ‘Şu sisteme de geçebiliriz, uygundur’ diyorsa, bizim zaten söyleyebilecek hiçbir
şeyimiz kalmaz. Ama bütün mesele müsademe-i efkârdan barika-i hakikat
doğar. Yani fikirlerin çatışmasından, çarpışmasından, müzakeresinden hakikat
güneşi doğar.” Hani Kayserilinin yaşlı
eşeği boyayıp babasına satması gibi “demokrasiyi
neden olarak göstermek” ve cümlelerin de anlaşılması zor kelimelerle
süslenmesi aldatmanın en kolay ve
çarpıcı yoludur. Ve biz bunu çok sık yaşıyoruz. Çünkü biz biliyoruz ki; bu
günlerde, bu ülkede en son tartışılacak şey nasıl bir rejimle
yönetileceğimizdir. Zaten bu konu zamanında çok tartışılmış ve erklerin, bir
elde toplanması yerine “parlamentonun
ağırlık taşıdığı rejim” tercih edilmiştir.
***
Aslında
ustanın sarf ettiği cümlelerden çıkartılacak en değerli mana; Anayasa Uzlaşma Komisyonunun hiçbir kıymeti
harbiyesinin olmadığını ilan etmesidir. Çünkü erkler ayrılığının, sistemli bir
biçimde ortadan kaldırıldığı, yasama-yürütme-yargı erklerinin “tek erkte” toplanılmaya çalışıldığı
bir ülkede, üstelik vekil seçilebilmenin genel başkanın iki dudağı arasında
olduğu bir “seçim sisteminde”, bu
vekillerden oluşan parlamento ‘Şu
sisteme geçebiliriz deyince’ o sisteme geçeceksek bittik demektir. Öte
yandan; bu gün parlamentoda Anayasayı değiştirmek için yeterli çoğunluk
iktidarın elinde olduğuna göre, Uzlaşma Komisyonuna yapılacak her türden
müdahale, komisyona üye veren partileri, iktidarın yeni anayasayı
meşrulaştırmak için ihtiyaç duyduğu figüran durumuna düşürülmüyor mu? Aslında en iyisi bu Anayasa işine muhalefetin
hiç karışmamasıydı da! Artık çok geç.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder