TAHSİL CEHALETİ ALIR DA…

İnternet de dahil her yerde hükümet karşıtı, yetkilileri küçük düşüren ve onur kırıcı; yazılan, paylaşılan, yorumlanan her konunun vatandaşın başına iş açabileceğini biliyorduk da, bu hoşgörüsüzlüğün üniversitelere bu kadar çabuk sirayet edebileceğini tahmin edemezdik. Eh haksız da sayılmayız. Ne de olsa “Üniversitede Hoca” deyince aklımıza, aydın, çağdaş özellikle de bilimsel çalışma yöntemlerinin gereği  düşünen, sorgulayan, araştıran, eleştiren, bilime inanan mürekkep yalamış insanlar geliyor. Tam da, en azından fikir özgürlüğünün kısıtlanmasını kabullenemezler diyorduk ki; aralarından “eleştiriye” dahi hoşgörü gösteremeyenlerin olduğunu üzülerek gördük. Olaya bakın ve bu kadar tahsile rağmen, bazı özelliklerin baki kalıp kalmadığına, siz karar verin…

***

Öğrenci: Marmara Ünv. İletişim Fakültesinde üstelik de “Radyo,Tv ve Sinema Bölümünde” 4. sınıf öğrencisi ve okul birincisi. Hoca: Şubat 2011’de Doçent olduğu Yeditepe Üniversitesinden Marmara Ünv. geçti  yine şubatta profesör oldu. Martta Bölüm Başkanı, temmuzda Dekan oldu…

***

Öğrenci Ekşi Sözlükte Hoca’nın ismi altına şunları yazdı: “Marmara üniversitesi, iletişim fakültesi'nin, Radyo, Tv ve Sinema Bölümü'nün yeni başkanıdır. Biraz tepeden inme biçimde getirilmiş gibi görünüyor. Kendisi daha önce Marmara İletişim'de hiç ders vermedi galiba. Buna karşın bölümde o kadar profesör varken ve kendisi daha 20 gün önce, profesör unvanı almışken, nasıl hemen bölüm başkanlığını alabildi, bir seçim yapıldıysa, bu nasıl bir seçimdi anlaması güç doğrusu. günahını almayalım ama özgeçmişinde ‘Samanyolu Tv’ deneyimi hemen göze batıyor.”  Temmuz'da Dekan olarak atanınca da şunları ekledi: “Marmara İletişim'de dördüncü ayını tamamlamadan atı aldığı gibi Üsküdar müsküdar bırakmayan, dekanlığa yerleşen profesörün, üç ay önce tepeden inme biçimde atandığını söylemiştim. Meğer herif, Marmara İletişim'in mesihi imiş (meshedilmiş, sırtı sıvazlanmış, kutsanmış ), şimdiden tepeden dekan oldu. Pek yakında rektör olursa şaşırmayacağım. …Hoca dışında doğru dürüst bu garipliğe  tepki gösteren kişi de yok gibi. Lafın kısası fakültenin biraz imajı vardı, içine ettiler bıraktılar. Ortalık atanmışlardan geçilmiyor. Bunun adı da yeniden yapılanma.”

***

Fazla lafa gerek yok. Zaten öğrenci olanı biteni yazmış. Malum, anlayana sivrisinek sazdır da, anlamayana profesör unvanı bile azdır...

EFLATUN

Düşünün bir memlekette iktidar halkı, diline, dinine, ırkına, giyim kuşamına hatta tutuğu futbol takımına göre üleştiriyorsa, ana muhalefet partisi, iktidarda olanları “din simsarlığı” ile itham ederken,  partilerini ziyaret eden her başı türbanlı hatun ile fotoğraf çektirip, “dincilere” selam çakmaya, yaltaklanmaya çalışırsa, elbette iktidar da otokontrolü bırakır. Ve bu münasip ortamın kazandırdığı büyük özgüvenle, bu güne kadar yaptıklarına ve yapacaklarına bir açıklık getirmeye başlar. “Dindar nesiller yetiştirmek istiyoruz! Andımız ayet mi? Gençliğe hitabe okullardan kaldırılsın!”   Eğer bir ülkede milletin medet umduğu muhalefet, kendi iç sorunlarını bile halledemediğinden iktidarın koltuk değneği haline gelmişse, “parti içi demokrasi” palavrası ile halkın gözü önünde birbirlerini yiyorlarsa, başka ne olabilirdi ki? (1)  

***

Hal böyle iken bile, OECD ülkeleri arasında fende, matematikte vs. sonunculuktan kurtaramadığın bir gençlik önünde duruyorsa, “Acaba iktidarların işi dindar bir nesil yetiştirmek midir?” sorusu aklıma gelmiyor desem yalan olur. Gelgelelim, demokrasinin bir amaç değil de, kendi çağdışı politikalarını hayata geçirmek için bir araç olduğunu düşünenlerin, toplumu eninde sonunda getirecekleri yerin batı tipi bir medeniyet olacağını düşünmek fazla safdillik olmaz mı? Biat eden, tevekküle alıştırılmış, etliye sütlüye karışmayan adeta parti disiplini içindeki vekiller gibi, emir kulları yetiştirmeyi hedefleyen bir iktidar ve modern, çağdaş bir ülke… Ne yaman bir çelişki… Lakin, muhalefetin pasifize olduğu bir ülkede, işe “adalet ve demokrasi” diye başlayanların, bu tür kendi içinde çelişkili hedeflerinin olması gayet doğaldır. Dikensiz bir gül bahçesi ve sonsuz kudret… Kim istemez(1)  

***

Aslında bu gelişmeler tahmin edilemeyecek şeyler de değil. Örneğin Eflatun bile (MÖ 427-MÖ 347), bir antik çağ felsefecisi olmasına rağmen yazdığı  “Devlet” isimli kitabında insanlığı uyarmış fakat yine de; biz ve bizim gibi ülkelerde, “tarih, tekerrürden ibaret” kalmıştır. Bakın 24 asır önce neler yazmış: “Devletin gerçek vazifesi, sosyal kuvvetleri uzlaştırararak politikayı cemiyetin ilerleyişine çevirmektir.  Devrimler bir takım basit sebeplerle meydana gelmiş gibi gözükse de bunlar birikmiş kötülüklerin sonucudur. En sonunda demokrasi gelir. Demokrasinin esas prensibi halkın egemenliğidir. Ama milletin kendini yönetenleri iyi seçebilmesi için, yetişkin ve iyi eğitim görmüş olması şarttır. Eğer bu sağlanmamışsa demokrasi, otokrasiye geçebilir. Halk  övülmeyi pek sever. Onun için güzel sözlü demagoglar kötü de olsalar başa geçebilirler. Oy toplamasını bilen herkesin devleti idare edebileceği zannedilir.” (2) Ama sonuç daima hüsrandır…

***

Öz denetim notları

1.Paragraflarda kastedilen iktidar ve muhalefetin Türkiye ile bir ilgisi yoktur.

2.Eflatun’un da, kendilerini eleştirdikleri için öğrencilerini şikayet edip  ceza almasını sağlayan, bizim üniversitelerdeki Hoca’larla ile bir alakası yoktur.

DOĞRU, GERÇEK ve KEMALİZM

Tek Adam ve İkinci Adam kitaplarını yazarak, Cumhuriyet’in ilk dönemini inceleyen Şevket Süreyya Aydemir’in (1897-1967) gençliğinde “Turancı” sonra, Azerbaycan’da katıldığı Doğu Halkları Kurultayı sırasında ilgi duyduğu komünist ideolojiyi, Moskova’da öğrenip benimseyerek, 1925’de “TKP Merkez Komite üyesi” olduğunu, bu faaliyetleri yüzünden Atatürk döneminde 10 yıla mahkum edildiğini, yaklaşık 2 yıl hapis yatıp, 1927’de çıkan afla tahliye olduktan sonra, ülkemiz şartlarına en uygun ideolojinin “Kemalizm” olduğunu açıklayıp TKP’den istifa ettiğini ve sonraki yaşamını sıkı bir Kemalist olarak sürdürdüğünü biliyor muydunuz? Ulusal modernleşmenin önünü açmak için çare peşinde yorgun düşmüş pek çok aydın ve dünyadan haberdar insan, bu ya da benzeri bir süreçten geçmiştir ki, bu da bize; aklı başında herkesin istese de istemese de, bir gün “Kemalist” olacağını gösterir.

***

Bu süreci kabullenmenin sırrı ise “doğru” ile “gerçek” arasındaki farkı anlamaktan geçer. “Gerçekler” evrensel ve değişmez iken, “doğru”ların zamana ve zemine göre değişmesinin kaçınılmaz olduğunu, bilmek gerekir. Bu da bize toplumsal modernleşmenin ancak, kişilerin veya  çıkar gruplarının belirlediği doğrularından(!) sıyrılıp, toplumun gerçeklerine ulaşabileceğimiz bir sürecin sonunda mümkün olacağını gösterir… Bizim ülkemiz için de şüphesiz böyledir. Ve bizim ülkemizin gerçekleri de ortaya konunca, çağdaş bir toplum haline gelmemizin yolu olarak; “Kemalist İlkeler”, ilke koyucuların keyfi tutumundan değil zorunluluktan benimsenmiştir. Çünkü Cumhuriyetçilik, Milliyetçilik, Halkçılık, Devletçilik, Laiklik ve İnkılapçılık diye sıralanan bu cihanşümul ilkelerin aslında batıda bizden çok önce uygulandığını ve bizim icadımız olmadığını biliyoruz. Ancak yine de bu 6 ilke bir arada  Kemalist ilkeler ya da Atatürk İlkeleri olarak anılır. Ve Türkiye Cumhuriyetini oluşturan halklar, ancak bu ilkeleri mürşit edinince, bir ve beraber olarak TBMM etrafında toplanabildi…

*** 

Gelgelelim bu birlik ve beraberlikten hoşlanmayan feodal güçler, her zaman ve her şartta varlığını sürdürmeyi bildi ve daima uygun zamanı, uygun zemini kolladı… İlke Koyucuların canları pahasına, savaş meydanlarında kurup, demokrasi ile taçlandırdıkları Türkiye Cumhuriyetini, tuttukları yolun gereği olarak, çok partili sisteme geçirip iktidarı 1950’de “oy toplamasını bilen” Adnan Menderes’in liderliğindeki Demokrat Partiye teslim etmesiyle de, feodal güçler aradığı ortamı buldu.  Gelgelelim ilke koyucular ve onların şahsında Atatürk İlkeleri, o günden bu güne yerden yere vurulmasına rağmen, toplumun gönlünde ve hafızasında yerini bir şekilde korudu… Çünkü; dün olduğu gibi bugün de, el altından ya da açık, açık, çeşitli argümanları kullanarak “demokratik, laik toplum düzenine” yapılan “intikam ve karalama boyutlarındaki” saldırılar, bir çok başarıya imza atmışsa da,Türkiye Cumhuriyetinin temellendirildiği bu evrensel ilkelerin yerine koyabilecekleri bir şeyler üretememişlerdir ve üretemeyeceklerdir.

KURTLAR VADİSİ FRANSA

Türkiye Cumhuriyeti’nden bir türlü hıncını alamayan Avrupa ve işbirlikçilerinin “çatapat’lar” gibi kontrol dışı ve  limitsiz olan taleplerine karşı durmamızı sağlayacak, zaten yetersiz olan “lobi faaliyetlerimizin”  yerle yeksan olmasının hikayesi, Ocak 2009’da Davos’ta “One munites” diyerek başlamıştı. Gelgelelim Usta bu sözü sarf etmese de biz, ne yapar, ne eder bir eleme gark olurduk. Çünkü, ülkeyi demokrasi deyince, aklına “canı çekince bineceği eşek” gelen politikacılar yönetiyorsa ve bu ülke, diğer ülkelerle olan siyasi ilişkilerinde yalpalamaktan Bekri Mustafa’ya dönmüşse, üstelik halk hala,  “Millet mi olalım ümmet mi?” diye tartışıyorsa başka ne olabilir ki? Haklı olduğumuzu düşündüğümüz bir davaya “uluslar arası hukuk kuralları” içinde dahi, sahip çıkabildik mi ki; “Musevi” Sarkozy’den anlayış bekliyoruz? On yıldır bu memleketi yönetenlerin Ermeni Sorununda çözüm olarak bize, Sarkozy’nin etnik kimliğini ve geçmişini  tiye almayı sunabiliyorsa, kime ne diyebiliriz ki! 

***

Dünyada 20 ülke bir şekilde, Ermeni’lerin “soykırıma uğradığı yalanına” inandırılmışsa, Fransa’nın anıtını bile diktiği sözde soykırımı, inkar etmenin de suç haline getirilmesi, beklenmedik bir gelişme midir? Libya’da muhaliflerden rüşvet olarak “petrol antlaşması” koparan, “entrikacı Fransa”, Ermenistan’da mesela “bir üs” edinebilmek için neler vermez ki? Bize gelince; Obama “soykırım” diyecek mi? Demeyecek mi?  Sanki, başka bir derdimiz yok… Oysa, Fransız Senatosunda “inkar yasası”  çıkartılırken, yani özgürlük kavramının doğduğu bir ülkede, düşünce, tartışma ve fikir yürütme özgürlüğü kısıtlanırken, neden bizim yanımızda, buna karşı çıkan bir tek ülke yok?

***

Yok… Çünkü önce biz bu özgürlükleri askıya aldık.. Yok, çünkü fikir adamlarını, araştırmacıları, bilim insanlarını, siyasetçileri ikna edemedik.  Yok. Çünkü hala insanların etnik kökenleri, inançları, geçmişleri, kusurları üzerinden laf üretebiliyoruz. Başka bir meziyetimiz yok. AİHM’de en çok mahkum edilen ülkeyiz, özgürlükçü, sivil olacağı  Anayasa çalışmalarına yapılan önerilere bile “gizlilik” kararı koymuşuz. O yüzden celallenmeye değil akla ihtiyacımız var. Oturup benzer zeminlerde Fransa’ya ve benzeri ülkelere haklılığımızı nasıl ispat edebileceğimizi düşünmeliyiz. Devamını getiremeyeceğimiz yaptırımların, aşağılamanın, bize bir faydası olmaz. Önceki yıllarda denendi ve görüldü… Avrupa tutkumuz baskın çıktı. Dolayısıyla bu gidişle Fransa’ya yaptırımımız da  olsa olsa bir “Kurtlar Vadisi Fransa” filmi olur.  Kaldı ki; laik demokratik bir devlette; bir başbakan yardımcısı, sürmekte olan terörü bile, bu çağda “dinin doğru anlatılamadığına”, Doğu ve Güneydoğuya doğru dürüst  “cami hocaları” atanamadığına bağlayıp, milleti ümmet yapma sevdası güdüyorsa başka ne olabilir ki?

BİZ NE YAPACAĞIZ?

Hrant Dink davasında yargının tutarsızlığını gördünüz… İktidarı eleştiren pankartları açabilme cesareti gösteren, cebinden yumurta çıkan gencecik çocuklarımız, askerlerimiz, gazetecilerimiz, İzmir Belediye Başkanı ve belediye çalışanları, hatta milletvekilleri tutuklanıp “örgütlü suçtan” yargılanırken, katiliyle, azmettiricisiyle, görevini ihmal eden kamu görevlileriyle Dink davası koca bir yalan mıydı?  Kamu vicdanı, katilden yaşı yetmeyen bir çocuk çıkartmayı becerenlerin katile para, silah vs. temin edenler arasında örgütsel bir ilişki olduğunu belgeleyememesini ve ihbar edildiği halde önlem almayan yetkililerin ihmallerini, yok saymasını kabul edebilir mi? Sizce 2 kişi bir araya gelip, sırf nam olsun diye, Trabzon’dan kalkıp İstanbul’a adam öldürmeye gelebilir mi? Bu dava için karar merciinin, “tahminler ve varsayımlar değil deliller üzerinden karar verildiğini” söyleyerek kendini savunması mümkündür de, bu savunma ile vicdanları rahatlatabilirler mi? İşte o meçhul…

***

Yanlış bu kadarla da kalmıyor. Mesela, Adalet Bakanı; “Mevcut sistemde, örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmadan ‘örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişiler’ aynı zamanda ‘örgüt üyesi’ olmaktan da ceza alıyordu. Şimdi bu durum kaldırılıyor. Sadece işledikleri suçtan ceza alacaklar, buna ek olarak örgüt üyesi olmaktan alacakları ceza üçte iki oranına kadar indirilebilecek. Örneğin, Ahmet Şık ve Nedim Şener gibi gazeteciler de TCK’nın 6. Ve 7. Maddesi kapsamında yargılanıyorlar.” Derken, adeta yetkililerin henüz sona ermediğini söylediği Dink davasının sonucunu da ilan etmiş olmuyor mu? Hem de haber yapmaktan başka suçları olmayan ve eninde sonunda aklanacak olan bu insanları katillerle, kundakçılarla, terör örgütünün taşeronları ile bir tutarak…

***

Öte yandan bu davada savcının da, hakiminin de açıklamaları, diğer bir çok davada olduğu gibi şaşkınlık verici. Vatandaş ise, iki cami arasında kalmış beynamaz… Dava sonuçlanıyor, sonuç kimsenin içine sinmiyor. Bu olacak iş mi? Sadece bu dava için de değil. Mesela; Şemdinli'de Umut Kitapevi'nin bombalanması davasında da benzer bir durum var. Sanık astsubaylar ve itirafçı “örgüt” kabul edilince, yaklaşık 40’ar yıl hapis cezasına çarptırıldı. Lakin bu davanın savcısı da, “el bombaları, açık olan Umut Kitapevi'nin kapısı yerine neden vitrin camı kırılarak atıldı? Kitapevi'nin sahibi ‘Bomba var!’ dedikten sonra bir buçuk saniyede nasıl yara almadan kurtuldu? Kalabalığın yaklaşık 4.5 saat ele geçirdiği astsubayların aracının, bagajının son görüntülerinde içinden silah ve mermilerin çıktığı beyaz torbanın, bagajın ilk görüntülerinde neden olmadığı?” gibi yanıtsız kalan sorular yüzünden, kararının bozulmasını talep etti. Gerisi uzun hikaye… Sonuç olarak, adı geçen davalarda bu tutarsızlıkları, kararı verenler görmüyor mu? Verilen kararlar davaya bakan hakimlerin, savcıların  içine sinmiyorsa, biz ne yapacağız, adaleti nerede arayacağız?