REFERANDUMUN NİMETLERİ

İktidar vatandaşın Anayasa’da yapılacak toplu değişikliklere olan “derin ilgisini” bilindiği için “referanduma” götürüp, memleketi “Verdikçe veriyor Rabbim! Maşallah, maşallah!” denilecek duruma getirdi… Çok şükür!.. Tabii bu süreçte, 12 yıl başbakanlık yapan “Çoban Sülü’yü” hatırlayamadığından, “Dağdaki çobanla, üniversite mezununun oyu bir mi?” diye hariçten gazel okuyup referanduma karşı çıkanlar da olmadı değil… Neyse ki, Ustanın muhalefete dönüp “onlar üç koyunu bile güdemez” demesi ile durum netlik kazandı. Bu memlekette en muteber oy çobanınki’dir.. Sonuç: Referandumun geniş halk kitlelerinin “fermanıdır” ve “hakkaten yararlı” bir şeydir… Anayasayı değiştirelim mi? Cemi cümleten “Eeeevet”. Neden? Valla ne bileyim, herkes öyle diyo…

***

Tabii durum bu olunca, halkın nabzını tutup ona göre kararlar almayı şiar edinmiş “halkın sesi” AKP iktidarı,  “bedelli askerlik” için veya “bedellide temel eğitimin” kaldırılıp kaldırılmaması için, hatta “füze kalkanı konsun mu konmasın mı?” diye de bir halk oylamasına gidebilirdi ama gitmedi… Gitmedi, çünkü onlar zaten halkın gerçek temsilcileri idiler ve halkı meşgul etmek istemediler… Tabii bu konuların Anayasa maddeleri gibi “anlaşılır!” olmaması da işin cabasıydı… Ortada oylamaya değecek bir durum yoktu. Oysa bir gidebilselerdi…  Bu ülkede “halkın fermanının” mı yoksa “çobanın tezgâhının” mı geçerli olduğu şak diye ortaya çıkardı ama bu fırsatı kaçırdılar…

***

Ama olsun varsın iktidarın önüne daha pek çok fırsat var… Bakalım “referandumun” hikmetlerinden, yararlanabilecekler mi? Mesela, gittikçe zıvanasından çıkan, Rusya, İran, Suriye ile olan ilişkilerimiz için halkın iradesini öğrenmek isteyebilirler. Ya da önümüzdeki günlerde gündeme gelecek olan Irak’tan ABD askerlerinin Türkiye üzerinden tahliyesi konusunda, acaba halkımız ne düşünüyor diyebilirler? Ha; bunları mecliste tartışır çözeriz diyorsanız, hiç olmazsa örneğin uzuuuun tutukluluk sürelerini” referanduma götürmeye ne dersiniz? Malum; gazeteci milletvekili Mustafa Balbay tıkılıp unutulduğu zindanda, tam 1000 gündür yargılanmayı bekliyor… Ama nerde?

***

Referandumu canı istediği zaman kullanan Usta’nın; elinden “Kaddafi Barış Ödülü” aldığı Kaddafi’ye hiç referandum önerdiğini duydunuz mu? Ya da; yakın dostu, tatil arkadaşı Suriye lideri Beşar Esad’ı yerden yere vurma yerine “Esad, Esad referandum yap!” dediğini. Madem çoğunluk Esad’ı istemiyor, beraber yiyip içtiğimiz bir arkadaşımıza bunu önermek daha dostça olmaz mıydı? Neden, “referandum” denize düşenin sarıldığı “yılan” oluyor da, neden denize düşenleri kurtaracak bir “güçlü bilek”  olamıyor? Anladınız mı?

DERSİM "patladı gitti" DE!

Ekonomik durum karışık… Hiç uzatmayalım. Kredi derecelendirme kuruluşu Fitch, “cari açığı” sebep gösterip Türkiye'nin notunu “olumludan durağana” çevirdi. Yani ekonomik durum öyle “kocakarı ilacı” ile iyileşecek gibi değil. Askeri durum daha da karışık. Irak sınırına asker yığmışız. “Sen de gideceksin Beşaaaar!”  diye bağırırken Rusya uyanmış… Akdeniz’deki limanı Suriye’ye destek vermek için, kurulacak füze kalkanını bahane edip sesini yükseltmiş… Esad desen eski alışkanlığına dönüp, sınırda PKK’ya kamp kurdurmuş… Van’da insanlar açlıktan, soğuktan donarken, Diyanet “bir kurban da Somali’ye” kampanyası açacak kadar memleket gerçeklerinden kopmuş… Eh durum böyle olunca; bu şeraite kitlenen “toplumsal dikkatin” derhal dağıtılması elzemdir… Ne tasa. CHP gibi bir maden var ya! O halleder, demeye kalmadı… Parti; adeta kıyak olsun diye, Mustafa Kemal’in Dersim’de masum insanların katledilmesinden “haberi vardı” ya da, “ haberi yoktu” diyenler diye, karpuz gibi yarıldı.  Ve böylece; Dersim meselesi “patladı gitti!”

***

Dâhiliye Vekili Şükrü Kaya 18 Kasım 1931 tarihli raporunda artık Dersim çetelerinin köy basmasının, sürüleri alıp götürmesinin, mukavemet edenleri öldürmesinin sıradan olaylar haline geldiğini yazıyor. Eğer merakınız varsa, bu ve benzeri birçok raporu, özetini ve ayrıntılı gelişmeleri, Bilal N. Şimşir’in Kürtçülük II kitabında bulabilirsiniz… İngiliz maslahatgüzarı Morgan 17 haziran 1937'de isyanı şöyle rapor ediyor, “ …Basın muhabirlerine göre yeniliklere karşı olan aşiret reisleri hükümete bir ültimatom vermişler ve bölgede karakollar kurulmasından, silahların toplanmasından vaz geçilmesini istemişler.” Sonuç: Devlet bölgedeki asilere karşı bir harekât yapmıştır. İsyanın liderinin daha önce dine, devlete, halka büyük hizmetlerde bulunması, isyanı haklı mı gösterir? Hayır…  

***

Gelelim harekâtta halka yapılan zulme…  Devletin zulmü tartışılabilir de, devletin resmi kıyafetiyle gizlenmiş, gözü dönmüş yobazların masum halka, din adına yaptıkları katliam tartışılmaz. Madem “devlette devamlılık” vardır, bu günkü iktidar sahiplerine bir soralım: 10 senedir iktidardasınız, Alevilere yapılan hangi iftirayı, hangi haksızlığı önlediniz. Dersimlinin yapılan zulmü bir nebze unutması için “Cem Evlerine” yasal bir statü mü verdiniz, bölgeye ekstra bir yatırım mı yaptınız? Daha dün, CHP liderini “Alevidir” diye yuhalatan siz değil misiniz? Hala Suriye meselesinde bile mezhepler üzerinden siyaset yapmıyor musunuz? Çıkıp atıp tutuyorsunuz da, Dersim dağlarında bu gün, yeni yetme eşkıyalar kol geziyor mu? Siz de, o gün devletin eşkıyaya verdiği tepkiyi vermiyor musunuz? 10 senedir  “farklılıkları derinleştirmekten, etnik ayrılığı körüklemekten” başka ne yaptınız? Şimdi de sıra mezhep ayrılıkları üzerinden siyaset yapmaya mı geldi? "Hayır" diyorsanız, gerçekten bir şeyler yapmak istiyorsanız gün bu gündür… Gösterin Ustalığınızı!

***

Gelelim CHP’ye: Atatürk’ün yapılan zulümden haberi olsa ne olur? Olmasa ne olur. Peygamber mi ki; Yüce Yaradan her durum için bir ayet ihsan etsin? Eğer Mustafa Kemal’i hem sevapları hem de günahları ile kabul edemiyorsan hangi Atatürk sevgisinden bahsediyorsun? Kaldı ki, "Dersim’de katliam yapan anlayışın, Kubilay’ı katledenlerden, Kahraman Maraş’ta, Sivas’ta katliam yapanlardan ne farkı var?" diye soramıyor musunuz? Ya da; o gün Seyit Rıza ve yandaşlarının talepleri, bu gün de köklerini meclise kadar salmış Kürtçü bölücülerin ağzında değil mi? Bu talepler karşısında sen ve orkestranın tutumu, sizi “aklayacak çapta” mıdır? Eğer bugün, Dersimlinin veya Tuncelilinin o gün çektiği ızdırap, gerçekten yüreğinizi sızlatıyor olsaydı, bölgenin yegâne temsilcisi Kamer Genç’in hane hane dolaşıp topladığı oylarla, seçilip geldiği meclisin kürsüsünden konuşmasına neden tahammül edemiyorsunuz? Diye neden sormuyorsunuz? Dilinizi de mi yuttunuz?  

BİZDEKİ RETçilerin DERDİ DE BU!

Türkiye ile Suriye arasındaki çekişmede iş, “Türk hacıları kurşunlamaya” kadar varmış… İran’la, Ermenistan’la ilişkilerimiz “buzun üzerinde.” Irak sınırına asker yığmışız,  Yunanistan desek, bize sarılsa bile sırtımızdan hançeri her an yiyebileceğimizi biliyoruz… Peki! Bu ortamda biz neyi konuşuyoruz? Türk insanının vicdanen hiçbir surette kabul etmeyeceği bedelli askerliği ve insani ret’i… Böyle bir zamanlamanın en azından insani ret konusuna olumlu bir katkısının olmayacağı ortada… Gelgelelim iktidarın tutumu bu. Karambole getir, oyala. Olmadı mı? Çözüyormuş gibi yap, geçiştir. Millet sorun halloldu sansın… Ve haklarını yemeyelim… İnanın çok başarılılar.

***

“Eline silah almayı, ölmeyi ve öldürmeyi ret eden” olan vicdani retçilerin “bizdeki şubesinin”  meseleyi nasıl sulandırdığını anlatırız da, bu taleplere bakınca, keşke dediğimiz  “insani bir yönünün” olduğunu da inkâr edemeyiz. Özellikle etrafında barış dolu ülkelerin, problemlerini halletmiş halkların yaşadığı, profesyonel orduları olan, oraya buraya bir şekilde asker göndermesi gerekmeyen ülkelerde yaşayanlar: Neden olmasın? Bunlar da “vatan borçlarını” silah kuşanmadan ödesin, diyebilir… Bizim için ise, en azından bu günkü şartlarda “vicdani ret’in” ne kadar imkânsız olduğu ortada. Gelgelelim; Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi, bu konudan doğan sorunlarla ilgili, yasal bir düzenleme yapması için Türkiye’ye Aralık ayına kadar süre verdi… İktidar, geçen hafta sanki “retçilerin” de askerlik problemlerini çözecekmiş gibi bir hamle yaptı ve Adalet Bakanı, vicdani ret ile ilgili olarak Milli Savunma Bakanlığı’nın bir çalışma hazırladığını belirtti. “Askerden kaçanların da, dağa çıkanların da sorununu çözüyoruz,” manasında!

***

Oysa ardından yapılan açıklamalar, çalışmanın vicdani ret olayı ile bir alakasının olmadığı yönünde idi. Avrupa Konseyinin istediği düzenleme, kişinin askerliği reddettikten sonra, verilen cezayı çekmesine rağmen, aynı suçtan ard arda cezalar verilmesinin önlenmesi imiş. AİHM, bu cezalandırma yöntemi yüzünden Türkiye’yi mahkûm etmiş. O kadar…Dün “adalet” dediklerine bu gün “ak” diyen bir telakkiden gelen ustalarımız bu fırsatı da ganimet bilip kamuoyuna anında bir “vicdani ret” yoklaması çekti… Her ne kadar “sessiz çoğunluklar” her zaman iktidarların başına bela olmuşlarsa da, ustalar bir cesaret, bir taraftan hamasi hikâyelerle “Vicdani ret yok!” derken diğer yandan (30+30+SıfırTemel Eğitim) yani ver parayı al tezkereyi formülünü uygulamaya koyarak en azından 30 yaş üzerindeki çoğu bölücü olan retçilere de kıyaklarını yaptılar. Aynen “açılım” meselesinde olduğu gibi. Ucundan azıcık!

***

Anlaşılan o ki; ülkemizde “gerektiğinden çok uzun süren” ve zorunlu olan “askerliğe” bir alternatif yaratmak için adeta bir orta oyunu oynanıyor… Askerlikten yırtmak isteyene ya devlet kefilli kredi, ya da vicdani ret kaftanı… Tabii bu oyunun altında yatan bazı gerçekler de var. Mesela “düşman olsa bile insan öldürmeyi, hiyerarşik ve statüsel yapılandırmalarda yer almayı ahlaki bulmadıklarını, silahlı kuvvetlerde bulunmayı ideolojik ve dini inanca aykırı bulduklarını” ileri sürüp, tutumlarının düşünce, din ve vicdan özgürlüğü kapsamında ele alınmasını talep eden bizim retçiler, dillerinin altındaki baklayı çıkardı… Mezopotamya Kültür Merkezi’nde düzenledikleri panelde “Bu savaşı durdurmak istiyorsanız askere gitmeyin. Biz, devletin sürdürdüğü bu savaşta, kirli bir savaş aracı olmaya karşıyız” mesajı verdiler… Özeti… Askere gitmeyin diyorlar, ama dağa çıkmayın demiyorlar. Devletin sürdürdüğü mücadelede rol alırlarsa kirleniyorlar fakat bölücü terör örgütüne katılınca pirüpak oluyorlar…  Bizdeki retçilerin de derdi bu!

YAN GELİP YATMA YERİ

TDK sözlüğüne göre, “Bedel” kelimesinin anlamı, “bir şeyin yerini tutabilen karşılıktır.” Bedelli askerlik deyince ise, askere gitmektense parayı basıp askerde “yan gelip yatmak” akla geliyor. Yani bir iki haftalık yalandan bir kamp yaşamı ardından “hooop askerlik bitti” durumu… O kadar önemli bir konu ki, yaş sınırını ve “yan gelip yatma bedelini” Usta şahsen açıklayacakmış… Ve bir müjde, yeni çıkacak kararname ile bedelli askerlik yapmak için zengin olmaya da gerek kalmıyormuş… Duyumlarımıza göre, bankalar da devreye sokulacakmış. Böylece fakir fukara(!) “banka kredisi” çekerek askerliğini bedelli yapabilecekmiş… Tam, “Hangi banka, işi gücü, dünyalığı, olmayan birine askerlik yapmasın diye kredi verir?” diyecektim ki, devlet ona da çözüm bulmuş… Kredi çekene krediyi ödeyene kadar geçici bir iş verecekmiş. Hani öğretmenlere verdikleri gibi! Hükümet sözü! Özetlersek; bir toplumun millet olmasını sağlayan “değerlerin” aşındırılması faaliyeti “Van Depremini” bile unutturdu… Orduya güven makul seviyelere indirildi ya, sıra geldi askerliğe!.

***
Siz anladınız mı? Nasıl oluyor da; “Bu kadar şehit veriliyorken bedelli olmaz” diyen anlı şanlı mugalata sanatçıları ile ağustosta “Şunu milletimin huzurunda açıklıkla ifade edeyim, bedelli askerlik noktasında bir şey bizim gündemimizde yok” diyen devlet, üç ay sonra vatandaş askerlik yapmasın diye alacağı “kredinin bile kefili” oluyor? İşte iktidar bu kadar da “tutarlı” yani… Devlet dün askerden kaçanların, bu gün hem askerlikten yırtmaları sağlayıp, hem de aldıkları krediye kefil olduğuna göre demek ki; “Askerliğini yapmış olmak” öyle öğünülecek bir şey falan da değilmiş… Anadolu insanının, askerliğini yapmayana “çocuk” gözüyle bakıp, “kız vermemesi”, ya da “askerden kaçanı adam yerine koymaması” hep yalanmış. Bir arkadaşım yazmıştı. Türkler deyince akla “tarımdan, hayvancılıktan ve askerlikten anlayan millet” gelirdi… Bu iktidarla birlikte, tarım gitti, hayvancılık bitti. Sıra geldi askerliğe…

***

Bu güne kadar zaten toplum vicdanında kabul görmeyen “bedelli” ile askerden kaçanları kurtarmak, kendine “biz seçkinlerin, elitlerin iktidarı değiliz” diyenlerin ayıbı olmayacak mı?  Bedelli yapacaklar bu memleketin vaz geçilmez beyinleri veya ekonominin bel kemikleri olsa belki anlardım. Ama zaten çoğu yurtdışında çalışıyor gözüken ağa çocuklarının, bu işten yararlanacağını düşündükçe isyan ediyorum… Eğer, bayrakları bayrak yapanın “üstündeki kan”, toprağı vatan yapanın “uğruna şehit olanlar”, olduğuna inanmış bir milletsek,  zorunlu olmayan haller dışında herkesin, bu vatana, bu millete borcunu “askerlik kurumunun herhangi bir alanında” bir fiil görev yaparak borcunu ödeyeceğini kabul etmeliyiz… Aksi halde sınırlarını Birleşmiş Milletlerin çizdiği komşularımızdan bir farkımız kalmaz… Bu kafa ile kalmayacak da!

“GÜNCELLENME” SIRASI İRAN’A GELİYOR

Suriye ile aniden “güncellenen” ilişkilerimiz eminim sizi de şaşırtmıştır… Neden birdenbire celallendik? Daha düne kadar Suriye’de “demokrasi” vardı da, biz mi bilmiyorduk? Beşşar el- Esed halkına, dün yaptıklarından farklı ne yaptı da dost, kardeş Esed, kanlımız oldu? Malum adı “Cumhuriyet” Suriye’de, Baas partisi iktidarda… Zaten başka da bir parti yok… Bir “komünist parti” efsanesi var ama onun da adı var, kendi yok… Aynen bizim muhalefet partileri gibi… Düne kadar özellikle “iktidarın” aziz dostu Beşşar el- Esed ve ailesinin Suriye Arap Cumhuriyetinde 1970’den beri süren “baskıcı rejimine”, neden ancak bugün karşı çıktığımızı hiç düşündünüz mü? Sebep sadece, Usta’nın “Esed’in halkına yaptığı zulme” isyanı ya da rejim karşıtı göstericilerin “çok partili siyasi düzen” talepleri olabilir mi?

***

Hayır… Sadece bu sayılanların kamuoyuna bahane olarak yansıtılması, bazı gerçekleri örtmez… Bizim, ABD’ye sormadan uygulamaya koyduğumuz, komşularımızla “0 sorun” politikamızdaki “U dönüşlerinin” esas sebebi; ekonomik bunalım dönemlerinde temelli vahşileşen ABD’nin, bölgemiz için çok önceden planladığı ve bugün uygulamaya koyduğu, talan ve gasp projeleridir… İşte bu yüzden komşularla sıfır sorun hedefimiz, komşularımızla “sonsuz soruna” dönüşmüştür… Usta’ya Büyük Ortadoğu Projesinde “eş başkanlığı” uygun görüp, Oval Ofis’te “bacak çelme” ayrıcalığı tanıyan Obama, elbette eş başkanlığın sadece lafla olmayacağını da anlatmıştır! Uzatmayalım işin özeti… Ortadoğu’nun doğal varlıklarına el koymayı kafaya koyan haramiler, binlerce insanın katledildiği Arap Baharlarına “daha katılımcı” bir piyon olarak Türkiye'nin peşinde…

***

Üstelik, haramilerin hedefi sadece Suriye değil ve bunun çok da dikkat çekici emareleri var. Mesela  ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton Reuters'e verdiği bir demeçte, “İran'ın, şiddetli bir biçimde Türkiye'ye saldırdığını” söyledi. Bakan Clinton, “İran Türkiye'ye saldırıyordu. Çünkü Türkiye, füze saldırılarına karşı NATO'nun korunması için NATO radarını topraklarında konuşlandırmada bizimle anlaştı. Türkiye'ye saldırıyordu, çünkü Türkiye, İslam'ı kabul eden, ancak Türkiye'nin son yıllarda başardıklarıyla daha uyumlu bir çizgi izleyen laik devletleri(!) savunuyordu. Bu gerçekten Türkiye'ye karşı olanca gücüyle bir saldırıydı” dedi. Clinton, Türkiye iyi bir komşu olmaya ve İranlılarla iyi geçinmeye çalışıyor. … İranlılar kendi mantıklarına, dünya hakkında ve kendilerinin buradaki konumuna dair kendi düşünce tarzlarına sahipler ve herkesle rekabet ediyorlar, sürekli bir kışkırtma halindeler.”  Sizce, "düğün değil bayram değilken" Sn.Clinton'un bu Türkiye sevgisinin sebebi ne olabilir?

***

Nasıl? Tıpkı bir zamanlar Irak ve Saddam’a yapılan suçlamaları ve kışkırtmaları hatırlatmıyor mu? Bu durumda dış siyasetin yeni güncellemelere gebe olduğunu ve yakında başımızın daha da çok ağrıyacağını düşünmek yanlış mı?