BİZDEKİ RETçilerin DERDİ DE BU!

Türkiye ile Suriye arasındaki çekişmede iş, “Türk hacıları kurşunlamaya” kadar varmış… İran’la, Ermenistan’la ilişkilerimiz “buzun üzerinde.” Irak sınırına asker yığmışız,  Yunanistan desek, bize sarılsa bile sırtımızdan hançeri her an yiyebileceğimizi biliyoruz… Peki! Bu ortamda biz neyi konuşuyoruz? Türk insanının vicdanen hiçbir surette kabul etmeyeceği bedelli askerliği ve insani ret’i… Böyle bir zamanlamanın en azından insani ret konusuna olumlu bir katkısının olmayacağı ortada… Gelgelelim iktidarın tutumu bu. Karambole getir, oyala. Olmadı mı? Çözüyormuş gibi yap, geçiştir. Millet sorun halloldu sansın… Ve haklarını yemeyelim… İnanın çok başarılılar.

***

“Eline silah almayı, ölmeyi ve öldürmeyi ret eden” olan vicdani retçilerin “bizdeki şubesinin”  meseleyi nasıl sulandırdığını anlatırız da, bu taleplere bakınca, keşke dediğimiz  “insani bir yönünün” olduğunu da inkâr edemeyiz. Özellikle etrafında barış dolu ülkelerin, problemlerini halletmiş halkların yaşadığı, profesyonel orduları olan, oraya buraya bir şekilde asker göndermesi gerekmeyen ülkelerde yaşayanlar: Neden olmasın? Bunlar da “vatan borçlarını” silah kuşanmadan ödesin, diyebilir… Bizim için ise, en azından bu günkü şartlarda “vicdani ret’in” ne kadar imkânsız olduğu ortada. Gelgelelim; Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi, bu konudan doğan sorunlarla ilgili, yasal bir düzenleme yapması için Türkiye’ye Aralık ayına kadar süre verdi… İktidar, geçen hafta sanki “retçilerin” de askerlik problemlerini çözecekmiş gibi bir hamle yaptı ve Adalet Bakanı, vicdani ret ile ilgili olarak Milli Savunma Bakanlığı’nın bir çalışma hazırladığını belirtti. “Askerden kaçanların da, dağa çıkanların da sorununu çözüyoruz,” manasında!

***

Oysa ardından yapılan açıklamalar, çalışmanın vicdani ret olayı ile bir alakasının olmadığı yönünde idi. Avrupa Konseyinin istediği düzenleme, kişinin askerliği reddettikten sonra, verilen cezayı çekmesine rağmen, aynı suçtan ard arda cezalar verilmesinin önlenmesi imiş. AİHM, bu cezalandırma yöntemi yüzünden Türkiye’yi mahkûm etmiş. O kadar…Dün “adalet” dediklerine bu gün “ak” diyen bir telakkiden gelen ustalarımız bu fırsatı da ganimet bilip kamuoyuna anında bir “vicdani ret” yoklaması çekti… Her ne kadar “sessiz çoğunluklar” her zaman iktidarların başına bela olmuşlarsa da, ustalar bir cesaret, bir taraftan hamasi hikâyelerle “Vicdani ret yok!” derken diğer yandan (30+30+SıfırTemel Eğitim) yani ver parayı al tezkereyi formülünü uygulamaya koyarak en azından 30 yaş üzerindeki çoğu bölücü olan retçilere de kıyaklarını yaptılar. Aynen “açılım” meselesinde olduğu gibi. Ucundan azıcık!

***

Anlaşılan o ki; ülkemizde “gerektiğinden çok uzun süren” ve zorunlu olan “askerliğe” bir alternatif yaratmak için adeta bir orta oyunu oynanıyor… Askerlikten yırtmak isteyene ya devlet kefilli kredi, ya da vicdani ret kaftanı… Tabii bu oyunun altında yatan bazı gerçekler de var. Mesela “düşman olsa bile insan öldürmeyi, hiyerarşik ve statüsel yapılandırmalarda yer almayı ahlaki bulmadıklarını, silahlı kuvvetlerde bulunmayı ideolojik ve dini inanca aykırı bulduklarını” ileri sürüp, tutumlarının düşünce, din ve vicdan özgürlüğü kapsamında ele alınmasını talep eden bizim retçiler, dillerinin altındaki baklayı çıkardı… Mezopotamya Kültür Merkezi’nde düzenledikleri panelde “Bu savaşı durdurmak istiyorsanız askere gitmeyin. Biz, devletin sürdürdüğü bu savaşta, kirli bir savaş aracı olmaya karşıyız” mesajı verdiler… Özeti… Askere gitmeyin diyorlar, ama dağa çıkmayın demiyorlar. Devletin sürdürdüğü mücadelede rol alırlarsa kirleniyorlar fakat bölücü terör örgütüne katılınca pirüpak oluyorlar…  Bizdeki retçilerin de derdi bu!

YAN GELİP YATMA YERİ

TDK sözlüğüne göre, “Bedel” kelimesinin anlamı, “bir şeyin yerini tutabilen karşılıktır.” Bedelli askerlik deyince ise, askere gitmektense parayı basıp askerde “yan gelip yatmak” akla geliyor. Yani bir iki haftalık yalandan bir kamp yaşamı ardından “hooop askerlik bitti” durumu… O kadar önemli bir konu ki, yaş sınırını ve “yan gelip yatma bedelini” Usta şahsen açıklayacakmış… Ve bir müjde, yeni çıkacak kararname ile bedelli askerlik yapmak için zengin olmaya da gerek kalmıyormuş… Duyumlarımıza göre, bankalar da devreye sokulacakmış. Böylece fakir fukara(!) “banka kredisi” çekerek askerliğini bedelli yapabilecekmiş… Tam, “Hangi banka, işi gücü, dünyalığı, olmayan birine askerlik yapmasın diye kredi verir?” diyecektim ki, devlet ona da çözüm bulmuş… Kredi çekene krediyi ödeyene kadar geçici bir iş verecekmiş. Hani öğretmenlere verdikleri gibi! Hükümet sözü! Özetlersek; bir toplumun millet olmasını sağlayan “değerlerin” aşındırılması faaliyeti “Van Depremini” bile unutturdu… Orduya güven makul seviyelere indirildi ya, sıra geldi askerliğe!.

***
Siz anladınız mı? Nasıl oluyor da; “Bu kadar şehit veriliyorken bedelli olmaz” diyen anlı şanlı mugalata sanatçıları ile ağustosta “Şunu milletimin huzurunda açıklıkla ifade edeyim, bedelli askerlik noktasında bir şey bizim gündemimizde yok” diyen devlet, üç ay sonra vatandaş askerlik yapmasın diye alacağı “kredinin bile kefili” oluyor? İşte iktidar bu kadar da “tutarlı” yani… Devlet dün askerden kaçanların, bu gün hem askerlikten yırtmaları sağlayıp, hem de aldıkları krediye kefil olduğuna göre demek ki; “Askerliğini yapmış olmak” öyle öğünülecek bir şey falan da değilmiş… Anadolu insanının, askerliğini yapmayana “çocuk” gözüyle bakıp, “kız vermemesi”, ya da “askerden kaçanı adam yerine koymaması” hep yalanmış. Bir arkadaşım yazmıştı. Türkler deyince akla “tarımdan, hayvancılıktan ve askerlikten anlayan millet” gelirdi… Bu iktidarla birlikte, tarım gitti, hayvancılık bitti. Sıra geldi askerliğe…

***

Bu güne kadar zaten toplum vicdanında kabul görmeyen “bedelli” ile askerden kaçanları kurtarmak, kendine “biz seçkinlerin, elitlerin iktidarı değiliz” diyenlerin ayıbı olmayacak mı?  Bedelli yapacaklar bu memleketin vaz geçilmez beyinleri veya ekonominin bel kemikleri olsa belki anlardım. Ama zaten çoğu yurtdışında çalışıyor gözüken ağa çocuklarının, bu işten yararlanacağını düşündükçe isyan ediyorum… Eğer, bayrakları bayrak yapanın “üstündeki kan”, toprağı vatan yapanın “uğruna şehit olanlar”, olduğuna inanmış bir milletsek,  zorunlu olmayan haller dışında herkesin, bu vatana, bu millete borcunu “askerlik kurumunun herhangi bir alanında” bir fiil görev yaparak borcunu ödeyeceğini kabul etmeliyiz… Aksi halde sınırlarını Birleşmiş Milletlerin çizdiği komşularımızdan bir farkımız kalmaz… Bu kafa ile kalmayacak da!

“GÜNCELLENME” SIRASI İRAN’A GELİYOR

Suriye ile aniden “güncellenen” ilişkilerimiz eminim sizi de şaşırtmıştır… Neden birdenbire celallendik? Daha düne kadar Suriye’de “demokrasi” vardı da, biz mi bilmiyorduk? Beşşar el- Esed halkına, dün yaptıklarından farklı ne yaptı da dost, kardeş Esed, kanlımız oldu? Malum adı “Cumhuriyet” Suriye’de, Baas partisi iktidarda… Zaten başka da bir parti yok… Bir “komünist parti” efsanesi var ama onun da adı var, kendi yok… Aynen bizim muhalefet partileri gibi… Düne kadar özellikle “iktidarın” aziz dostu Beşşar el- Esed ve ailesinin Suriye Arap Cumhuriyetinde 1970’den beri süren “baskıcı rejimine”, neden ancak bugün karşı çıktığımızı hiç düşündünüz mü? Sebep sadece, Usta’nın “Esed’in halkına yaptığı zulme” isyanı ya da rejim karşıtı göstericilerin “çok partili siyasi düzen” talepleri olabilir mi?

***

Hayır… Sadece bu sayılanların kamuoyuna bahane olarak yansıtılması, bazı gerçekleri örtmez… Bizim, ABD’ye sormadan uygulamaya koyduğumuz, komşularımızla “0 sorun” politikamızdaki “U dönüşlerinin” esas sebebi; ekonomik bunalım dönemlerinde temelli vahşileşen ABD’nin, bölgemiz için çok önceden planladığı ve bugün uygulamaya koyduğu, talan ve gasp projeleridir… İşte bu yüzden komşularla sıfır sorun hedefimiz, komşularımızla “sonsuz soruna” dönüşmüştür… Usta’ya Büyük Ortadoğu Projesinde “eş başkanlığı” uygun görüp, Oval Ofis’te “bacak çelme” ayrıcalığı tanıyan Obama, elbette eş başkanlığın sadece lafla olmayacağını da anlatmıştır! Uzatmayalım işin özeti… Ortadoğu’nun doğal varlıklarına el koymayı kafaya koyan haramiler, binlerce insanın katledildiği Arap Baharlarına “daha katılımcı” bir piyon olarak Türkiye'nin peşinde…

***

Üstelik, haramilerin hedefi sadece Suriye değil ve bunun çok da dikkat çekici emareleri var. Mesela  ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton Reuters'e verdiği bir demeçte, “İran'ın, şiddetli bir biçimde Türkiye'ye saldırdığını” söyledi. Bakan Clinton, “İran Türkiye'ye saldırıyordu. Çünkü Türkiye, füze saldırılarına karşı NATO'nun korunması için NATO radarını topraklarında konuşlandırmada bizimle anlaştı. Türkiye'ye saldırıyordu, çünkü Türkiye, İslam'ı kabul eden, ancak Türkiye'nin son yıllarda başardıklarıyla daha uyumlu bir çizgi izleyen laik devletleri(!) savunuyordu. Bu gerçekten Türkiye'ye karşı olanca gücüyle bir saldırıydı” dedi. Clinton, Türkiye iyi bir komşu olmaya ve İranlılarla iyi geçinmeye çalışıyor. … İranlılar kendi mantıklarına, dünya hakkında ve kendilerinin buradaki konumuna dair kendi düşünce tarzlarına sahipler ve herkesle rekabet ediyorlar, sürekli bir kışkırtma halindeler.”  Sizce, "düğün değil bayram değilken" Sn.Clinton'un bu Türkiye sevgisinin sebebi ne olabilir?

***

Nasıl? Tıpkı bir zamanlar Irak ve Saddam’a yapılan suçlamaları ve kışkırtmaları hatırlatmıyor mu? Bu durumda dış siyasetin yeni güncellemelere gebe olduğunu ve yakında başımızın daha da çok ağrıyacağını düşünmek yanlış mı?

SALLABAŞI, AL MAAŞI!

Ben demiştim!

Bu cümle genellikle “yüksek egonun” işareti gibi görünse de aslında, “hadiseleri yönetenlerin” başarısız, liyakatsiz ve de yeteneksiz olduklarının, en belirgin emaresidir. Sanki bizim ülkemizin kaderidir; geri zekâlı eşin dostun eli ile idare olunmak… Hatta bunlar “şecaat arz ederken sirkatin söyleseler” bile de, kim anlayacak? Maalesef böyle geldi böyle de gidiyor… Eh böyle olunca da, canımız da, malımız da “sadece ve sadece Allah’a emanet”.

***

“Van depremi” günlerdir vatandaşı kedere boğdu… Yaralar sarılmaya çalışılıyor ve halkımız devletin de önünde yardım yağdırıyor… Gelgelelim depremden sonra herkesin rahatlıkla tahmin edebileceği gelişmeleri, “tarihi geçmiş konserve kutusu kılıklı” kriz yönetiminin, ne tahmin güçleri, ne de çözüm geliştirecek bir halleri olduğundan ardından gelen  5.6’lık depremde de 40 dan fazla can kaybımız oldu… “Bunlar kim kriz yönetmek kim?” Bakmayın ustaların palavralarına. Olay ortada, rezillik diz boyu. İnsanlar karın altında, okulsuz, hastanesiz. Dünyaya müteahhitlik hizmeti veren Türkiye’de neredeyse bütün devlet daireleri yerle bir.  Çünkü bizi “lafla idare edenlerin”  kendi gözleri görmez, kendi kulakları duymaz… Ustalarından aldıkları talimata göre davranabilirler.

Aman hasar abartılmasın!  Şip şak… Yalap şalap, iki tutanak!

Hasarlı bina turp gibi…  Sonra sallabaşı al maaşı!

***

Düşünün: Kültür ve Turizm Bakanlığı Van’da 5,6’ lık ikinci depremde yerle bir olan Bayram ve Aslan otellerinin “turizm işletmesi ya da yatırımı belgeli” olmadığını, tesisin depreme dayanıklılığının belgelendirme aşamasından sonra yapılabileceğini ileri sürerek, bakanlığın bir sorumluluğu olmadığını iddia etmektedir. İnsanda vicdan olmalı… Van şehrine gelen neredeyse her turistin, uğrak yeri olan iki büyük otel. Gelgelelim nasıl oluyorsa, bir Allah’ın kulu “Turizm işletmesi belgen var mı?” Bu kadar yerli, yabancı turisti nasıl ağırlıyorsun diye sormuyor? Dahası var. 7,6’lık depremden sonra yapılması gereken “hasar tespit” çalışması için otel sahibi dilekçesini veriyor fakat arayan soran olmuyor. Bunu nasıl açıklayacağız.  Geçen sene binayı restore etmek ve giydirmek için 1 milyon$ harcayan otelci sadece, “dilekçe vererek” paçayı kurtarabilir mi? Van’daki “İnşaat Mühendisleri Odası Van Şubesi ” ile devlet küs. Hasar tespiti için dışardan 200 mühendis getirilmiş. Van’daki mühendis odası da “göbeğini kaşıyan adam” pozisyonunda yatıyor ve hiçbir müdahalede bulunmuyor… Devletin Bakanı; ilk depremden sonra kar gelince “evlerinize girebilirsiniz” diyor… Sonra, sesimi duyan var mı? Günah!

***

Sonuç mu; taaa Japonya’dan canlar kurtarmak için ülkemize gelen bir bilim insanını, bir karagün dostunu, gazetecilerimizi, kendi ellerimizle, hasarlı otellerde yatırıp, el birliği ile “katili” oluyoruz. Ortada ne belediye, ne valilik, ne inşaat mühendisleri, ne üniversite, ne de kriz yönetimi var… 7.6’lık ilk depremden sonra “oldu da bitti” deyip doğru dürüst bir inceleme yapmadan, binalara “sağlam raporu verenlere” de, “hava soğuyor girilebilecek binalara girin” deyip, şimdi “kıvıran” sorumlulara da, “Kültür ve Turizm Bakanlığına” böyle bir açıklama yaptıranlara da, Van Belediyesine de, Van İnşaat Mühendisleri Odasına da yazıklar olsun!  Kim kardeşim bu geliyorum diyen felaketin sorumluları, kim bu kaşarlanmış arsızlar...  Kim verecek vefat eden 40 depremzedenin hesabını?

ANLAMADIĞIM ŞEYLER

1995’e yani Çiller’in başbakanlık yaptığı döneme kadar, terörist peşine düşen askerimizin “girdiği çatışmalarda sık sık çaresiz kaldığı” sır değildir…  Çünkü bizim “piyade tüfeğinin” karşısında heriflerin kanasları, kaleşnikofları, RPG roketatarları vardı… Bu kadar da değil, birliklerde haberleşmek için; “çevrim kurulması, İngiltere’de derdini Türkçe anlatmak” kadar zor olan, devasa Amerikan telsizleri kullanılıyordu. Aradan bunca zaman geçti. Birçok şey değişti. Fakat maalesef bazı şeyler değişmedi… Mesela, medya… Bölücü terör örgütünün Mardin / Şırnak’a kadar getirip mısır tarlalarına gömdüğü, “2010 Rus yapımı Kaleşnikoflarının” ele geçirildiği yazınca, “terör” karşısındaki “sıkıntılarımızın” nedenini bir kez daha anladık da, basının “terör için kullanılacak” bu silahların üstün yeteneklerini, neden ballandıra ballandıra anlattığını bir türlü anlayamıyorum…

***

Kullandığı teknoloji ve silahların ne derecede modern olduğunu bilmem ama nedense bölücü terör örgütünün bu konuda bizden hep bir adım önde olduğunun farkındayım… Ve neden askerimizi daha iyi bir, silah ve teknoloji ile donatıp “teröristi terörist olduğuna”  pişman edemediğimizi, bir türlü anlayamıyorum… Bakın bu tespiti yapmakta hiç de haksız değilim. Mesela, “kurdukları hain pusular” için uzaktan kumandalı bomba düzeneklerini getirdiler. Birçok şehit verdik. Ancak o zaman uyanabildik  de Jammer ithal etmeye başladık… Taa, 1980-1990’larda geliştirilip ABD, İsrail vb. orduda kullanılmaya başlanan Heronlar, yani insansız hava araçları için de durum aynı. Daha dün kullanmaya başladık… Madem böyle araçlar vardı da, neden “terörle mücadele” için kullanmak kimsenin aklına gelmedi, anlayan var mı? Hala neden, bu ülkenin kaynaklarından yararlanılarak üretilememekte, hatta tamir bile edilememektedir? Yakında biz “Heronlar için İsrail’e yalvarırken” terör örgütü Heronsavarları devreye sokarsa ne olacak? Teröristi “şahindi, güvercindi” diye ayırıp, diyalogla barış getireceğini zannedenlerin, biraz da bu işlere kafa yorması gerekmez mi? 

***

Anlamadığım şeyler sadece “terörle mücadelede” değil ki… İyiden de öte, acayip başarılı ekonomimizi de anlamak mümkün değil… İhracatımızın %82 si ithal mallar üzerinden oluyor. Bu girdi ile “sanayimiz iyi gidiyor” diyebilir miyiz? Bankaların %40-45’i kendi ülkelerinde zor durumda olan yabancı bankaların elinde. Fakat adamlar Türkiye’de kar rekorları kırıyor. Biz, ülkede ekonomik sıkıntı “teğet mi geçti, yarıp da mı geçti” diye tartışırken, bankalar öylesine kârlar yaptılar ki, halk isyan etmesin diye kazançlarını, açıklayamadılar bile… Neymiş ekonomi süpermiş. Bir ülkede en çok kârı bankalar yapıyorsa ekonomi sizce iyiye mi gidiyor, ne dersiniz? Yeter mi? Hayır. Doğal gaza yapılan %15’lik, elektriğe yapılan %8 zamla, düşük enflasyon hedefinin nasıl tutturulabileceğini anlayan var mı? Enflasyon yüksek çıkmasın diye, sigaraya yapılan zammın 1 TL’sinin geri alınması nasıl bir dümendir? Akaryakıtta yapılan “sürekli güncellemeler” de işin cabası! Üretimden kopuk sanayinin sonunun felaket olacağı evrensel bir gerçektir. Dolar 1 lira olacaktı şimdi neredeyse 2 TL ama hala aynı terane “Kişi başına düşen milli gelirimiz artıyor.” Nasıl oluyor bu işler… Vallahi An-la-mı-yo-rum!