BİR SUAL ETSEK, DUYAN OLUR MU ACABA?

Antalyalı sıradan vatandaşlar olarak, sıkıntımızla, hangi belediyenin, hangi biriminin ilgilendiğini bilemeyeceğimize hatta bilsek de, ulaşamayacağımıza göre, ilgililerin cevaplaması talebi ile bir “sual etsek” bu sıradan vatandaşları duyup da  cevap veren olur mu acaba? Cevabı nereye vereceğiz diye hiç merak etmeyin. Bize özel bir önem vermenize de gerek yok. Biz “amelinize” bakıp, cevabınızı  görürüz.

***

İlk sorumuz Karaalioğlu Parkı ile ilgili olacak… Sayın büyüklerimiz; 1940’lı yıllarda Haşim İşcan'ın belediye başkanlığı sırasında yapılan, Büyükşehir Belediye’sinin de içinde yer aldığı, belki de dünyanın en güzel manzarasına sahip parkını, son günlerde hiç gezdiniz mi? Bu parkta, bir zamanlar yer alan sıcak iklime uygun, nadide çiçeklerin yerlerinde, neler “bittiğini”  fark edememiş olabilirsiniz de,   zaten beton ve taş yığınına dönüştürülmüş parkın, yol ve miradorlarının otopark haline döndüğünü de mi görmediniz? Yoksa oraya da “hayırlı bir talip çıktı” da başgöz etmek için köreltmeye mi çalışıyoruz…

***

İkinci sorum, daha da uzaklarla ilgili. Sıradan vatandaş belki de, “yahu adamlar kendi bahçelerini gezmiyor Topçam’ı, Çaltıcak’ı mı gezecek görecekler” diyecek ama biz yine de soralım… Önce Sarısu Orman Kampı alanını halkımıza açtığınız için teşekkür ediyoruz. Lakin buranın az ötesinde yer alan ve her gün yüzlerce kişinin piknik yapıp, denize girdiği güzelim doğal parkların halini hiç merak ettiniz mi? Mesela araç başına 8 TL vererek girebildiğmiz Topçam’ın soyunma odalarının, duş alanlarının rezilliğini görseniz aklınız durur… Vatandaşın hakkını koruyacak, kollayacak bir makam, bir Allah kulu yok mudur?

***

Son sorum ise “Antalya ulaşımda doğru yoldadır. Doğruları bulmak, sabır ve  inanmaktan geçiyor iki sene sonra bu bize oy getirecek” diyenlere. Belki siz haklısınız da, “lakin vatandaş sabırsızdır”. Çünkü onların makam arabaları yok. Üstelik dağıtılan karman çorman haritalar ve içinde pratikle ilgisi olmayan bir dünya gereksiz, bıktırıcı hikayenin yer aldığı broşürlerle bu hedefe varmak “çok zor” olur. Hele hele kaybetmesi için “düşmana ihtiyacı olmayan” bir partiye mensupsanız… Vatandaşın net bilgiye ihtiyacı varken, görevlendirdiğiniz gençlerin de toplu ulaşımdan ekmek yiyenlerin de dünyadan haberi yok. Neredeyse hiç kimse vatandaşa yardımcı olmuyor, sonuç isyan… İnanmıyorsanız binin bir otobüse, tramvaya da görün.

***

Yok, bu iş zor gelirse o zaman ilgililer bu işi organize edenlere bir sorsun bakalım… Vatandaş Sakarya Bulvarı üzerindeki Atatürk Lisesi önünden Işıklara nasıl, kaç dakikada ve kaç liraya gidecek? Veya aynı yerden “Lara’ya gitmek için kaç TL harcaması gerekecek?” Diye… Bakalım cevap verebiliyorlar mı? Ya da “gerçeklerle” broşürlerdeki bilgiler uyuşuyor mu diye… Neymiş de iki sene sonra  vatandaş hak verecekmiş. Temennimiz bu da, gidişle bu iş iki seneye düzelecek gibi görünmüyor. Bence bu düzenlemeleri “raylı sistemin bütçeye getirdiği yükü azaltmak için yapmak zorunda kaldık,” deseniz vatandaş daha anlayışla karşılardı… Ha bu arada “doğal gaz borularının” geçtiği sokaklara asılan “izinsiz kazı yapılamaz” levhaları şimdiden yerlerde sürünüyor. Lütfen bir kaza bela olmadan bu uyarı levhalarını, görünür yerlere ve birkaç vida fazladan kullanarak asarsanız amaca daha uygun olur…

AZRAİL, ADALETİN TECELLİ ETMESİNİ BEKLEYEMEDİ

Tam tamına 65 yaşında…3 Mart 2011’de OdaTV Soruşturması kapsamında Ankara'daki evinde gözaltına alındı. O günden beri tutuklu. Eşi Güngör Hanım rahim kanseri ve ölümcül hasta… Yakın dostu Soner Yalçın; Doğan Abisi ile eşi Güngör Hanımın birbirlerine olan sevgi ve bağlılıklarına tanık olmasından gelen bir dürtü ile “dostlarının yaşadığı dramı” dile getirme zorunluluğu hissetmiş olsa ki, “içeriden” Yargıya ve Adalet Bakanlığına yazdığı mektuplarla son derece samimi, insani ve vicdani bir talepte bulunuyor... “Ey savcılar, hakimler, siyasal iktidar, adalet bakanı! Doğan Yurdakul'un eşi Güngör Hanım ölüyor. Bir kez, bir kez eşinin gözlerine bakarak veda etmek için izin istiyor Doğan Ağabey. Merhamet edin!”

***

Günahı, sevabı, dünya görüşü bir yana Doğan Yurdakul 1946’da doğmuş bir Aydın’lı. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden sonra Paris Sorbonne, Vincennes ve Cenevre Üniversitelerinde lisansüstü öğrenim gördü. Ülkemizde bir çok gazete ve dergide çalıştı. 32. Gün adlı televizyon programının Ankara temsilciliğini yürüttü. 1998 de emekli oldu. O günden bu yana yaşamını çevirmenlik yaparak, kitap yazarak sürdürüyordu. OdaTV’de de Koordinatör olarak da görev aldı… “Abi; kabadayılar–mafya- derin devlet ilişkisi”, “Sırların Kavşağında” gibi kitaplar dışında Soner Yalçın’la birlikte “Bay Pipo ve  Susurluk kazasında ölen Abdullah Çatlı’nın yaşam öyküsünü anlatan Reis isimli kitapları kaleme aldı. Fikirlerini elbette paylaşmak zorunda değiliz, ancak bu memleketin yetiştirdiği fikri olan ve bunu ifade edebilen aydınlarından biri olduğunu inkar edemeyiz. Her şey bir tarafa o; 65 yaşında  “bir insan” ve onun ne yargıdan, ne de iktidardan, bir “merhamet” beklentisi var. Sadece her onurlu insan gibi “adaletin” tecelli etmesini bekliyor …

***

Ve doğal olarak, bir “can dostunun” arzusu olsa da, “Kalem kılıçtan keskindir, kıralım rahat edelim” diyenler karşısında  “diz çökme” anlamına gelebilecek “merhamet” talebini  reddetti… Şöyle diyor Doğan Yurdakul… “Eşim ile son kez görüşebilmek için merhamet talebinde bulunan Soner Yalçın'ın iyi niyetinden şüphe duymuyorum. Ancak tecrit koşullarında bulunduğumuzdan dolayı tutuklandığımız günden bu yana Soner Yalçın'la hiç görüşmediğim için böyle bir talebim olduğunu zannetmiş olabilir. Ama Maalesef benim böyle bir talebim olmadı. Bunca yıllık mücadele hayatımda zalimlerden aman dilemedim, bu saatten sonra da hiç kimseden merhamet talebinde bulunmam… Eşimle son telefon görüşmemde vedalaştım. Artık, sadece yasal hakkım olan cenazesine katılma talebim bulunmaktadır.”

***

Düşünerek yola çıkanların, bilgisi ve fikri olanların, yular taktırıp gezmeyenlerin tavrıdır bu. Görüldüğü gibi,  gücü ele geçirenlerin, “Bu yola kefen giyip çıktık” diye hava atmasına hiç de benzemiyor… Ve bundan utanç duyması gerekenler dostları için “merhamet” talep edenler değil, yolumuza taş koyacak diye, düşüncelerini beğenmediğimiz muhalif insanları, düzmece masallarla tutuklayanladır. Ve maalesef ne savcılar ne hakimler, merhamet etti ne de Azrail adaletin tecelli etmesini bekledi.    

HELE FÜZE KALKANLARINI BİR YERLEŞTİRSİNLER

Usta’nın “komşularla sıfır problem” sloganı ile çıktığı yolda izlediği “barışçı” duruşun yerini, artık “saldırgan” politikalar alacak gibi görünse de, bu coğrafyada Irak’a el koyarak en yakın komşumuz haline gelen ABD’nin izni olmadan “o işler” biraz zordur. Aslında Usta’nın bu politik manevraya gerek duymasının pek çok sebebi vardır. Fakat bence en önemlisi bu dünya düzeninde “hakimiyetin” saldırıda, soygunda, kanda, ölümde olduğunu farketmesidir. Her ne kadar Usta “karıncayı tutarken belini bile incitmese" de, bütün sömürgeciler eninde sonunda “zor” kullanır. Mesela ABD’yi, İngiltere’yi bir tarafa bırakın, “milliyetçilik ve insan hakları kavramlarının anası” bilinen Fransa bile, bir “vampirdir”. Ne zaman ekonomisi darboğaza girse soyacak, kanını, iliğini emecek bir Afrika ülkesi bulur, baksanıza “İhtilalcilere yardım” karşılığında Libya petrolünün %35’ini kapatmış bile… Artık büyük ülkeyiz ya, bizim de hedefimiz BOP’un sınırları içindeki Somali, Habeşistan(Etiyopya) gibi müslümanların yoğun olduğu Afrika ülkeleri ile Orta Doğu olacak olmasına da; tam da Usta’nın dediği gibi Orta Doğu’da ABD’nin “şımarık” beslemesi İsrail var.

***

Üstelik biz “kolonicilik” yapabilmek için, dünyayı ölümle ve zulümle tehtid edenlerin ne ekonomisine, ne politikasına, ne teknolojisine, ne istihbaratına sahibiz… Daha da önemlisi, yeryüzünde bir tek “stratejik ortağımız” yok. İşte bu yüzden kadrolu “stratejik maşa” durumundayız… İsrail’i düşman ilan eden Usta, bırakalım tankı, uçağı, dağdaki teröristi tespit etmek için kullandığımız insansız uçakları bile, “hem de gerekmediği halde” İsrail’den aldı. Üstelik bunların bakımı için bile onlara muhtaç bırakılmış isek, “attığımız taş ile ürküttüğümüz kurbağa” meselesinde nasıl bir “yaman çelişki var,” varın siz anlayın… Herhalde Ustamız bir ara “uyanıp” çok sevdiği halkına, yüksek teknoloji gerektiren sanayii ürünleri alıp, don, postal sattığımız İsrail için “Heronlarımızı vermiyorlar” diye ağlarken, Diyarbakır’a konuşlanacak “Füze Kalkanının” hangi tehdite karşı yerleştirileceğini ve komşularımızla ilişkilerimizi nasıl etkileyeceğini de açıklar… Kılıçdaroğlu’na “İsrail’in avukatlığını yapma”, derken belki “bir nedenle” doğru bir uyarıda bulunmaktadır da, gelgelelim bu fırça, asıl soruya bir cevap vermemektedir. Füze kalkanının amacı nedir?

***

Ancak her sorunun bir cevabı vardır. Ve maalesef Usta bu cevabı gargaraya getirmeye çalışmaktadır… Bilindiği gibi Türkiye NATO strateji çerçevesinde; “İran’ın batının düşmanı” olduğunu kabul etmiştir ve İran bu karara, şimdiye kadar “genel bir politik yaklaşım” olduğu için sağduyulu bakmıştır. Gelgelelim İran’ın nükleer reaktörü ve uranyum zenginleştirme tesislerine ABD’nin yapması muhtemel bir sadırıya karşı ürettiği ve “Ortadaoğudaki Amerikan hedeflerini” tehtid edebilecek kadar uzak menzillere sahip füzelerini engelleyecek bir sistemi, topraklarına yerleştiriyorsan başına bela alıyorsun demektir. Bu durumda da, bırak kendine stratejik ortaklar bulmayı “yamak” kalmaya devam ediyorsun demektir. Elin oğlu ağzına bir parmak bal sürer, ne olduğu belirsiz bir iki hava harekatı ile Kandili vurmana izin verir, sonra? Sonrası, başını iyice bir belaya sokar ki, kendisi “akacak kandan” beslenebilsin… İsrail’le itişip kakışmamıza ise aldırmayın. Hele füze kalkanlarını bir yerlerimize, bir yerleştirsinler sorun hallolur…

KADİLLAĞIN ŞOFÖR MAHALLİNDEN

Yasadışı ticaret ve bölgede hüküm süren “sömürgecilerin taşeronluğu” en çok onlara yaradı. Artık dağdan da indiler sayılır… Şehirlerdeki beslemeleri onları hiç aratmıyor. Türk Bayrağı asılı dükkanları, evleri, arabaları, bankaları işyerlerini kundaklıyorlar. Bombalı tuzaklar kurup masum insanları katlediyorlar. Dershanelere, sağlık ocaklarına, kafelere saldırıyorlar, duraklarda bekleyen insanları yaralıyor, belediye otobüslerini ve içinde seyahat eden “masum evlatlarımızı” sırf dehşet salmak için yakıyorlar. Sivil güvenlik görevlilerinin arkasından sinsice yaklaşıp, kalleşçe kafasına kurşun sıkıp katlediyorlar. Sivilleri kaçırıp öldürüyorlar ya da fidye talep ediyorlar. Ormanları yakıyorlar… Halı sahada top oynayan sivilleri öldürüyorlar. Ve hatta; kendi ilan ettikleri “Barış gününde” düzenledikleri gösteride bile bomba patlatıp 6 kişiyi yaraladılar.

***

Bir de son yirmi günde verdiğimiz 20 şehidi düşünürsek, şimdi “usta” olduğunu söyleyenlerin “yamaklık dönemlerinde dost bildiği” Kürtçü terör örgütünün meclisteki beslemeleri, artık yaptıkları parti kongrelerinde bile, askere kurşun sıkarken zıbaran “teröristler” için saygı duruşu yapmaya, İstiklal Marşı yerine de bölücü terör örgütünün marşını okumaya başladılar… Hatta, bunlardan biri, nasıl olduysa Usta’nın son günlerde “makarayı tersine sarıp” yaptığı; "PKK ile aranıza mesafe koyun" çağrısına, “Sayın Başbakan siz PKK ile mesafeyi kapatın. Çünkü başka türlü barış olmayacaktır” diyerek cevap verdi. Özetlersek şimdilerde ortalıkta pek gözükmeyen “açılımcıların” şak şakları arasında bu günlere ulaştık… Artık; daha düne kadar barıştan, kardeşlikten, haktan, hukukdan, ezilmekten bahsedip, timsah gözyaşı döken Kürtçüler, bu gün Koca Cumhuriyete posta atar hale geldi… Memleketin düştüğü “12 eylül 1980 öncesi” bu manzaranın da müsebbibi; yine darbe yanlısı, iktidar heveslisi(!) “askerler” olmasın?

***

Bir zamanlar moda olan SSCB ve benzeri ülkelerin tercihi olan “devlet merkezinin gücünü azaltan yerel yönetimlerinin gücünü arttıran” siyasi yapının, nasıl patır patır dağıldığı ortada iken, Kürtçülerin “adem-i merkeziyet” yani “merkezin yetkilerinin yerel yönetimlere devrini” istemelerinin sebebi acaba sizce ne olabilir? Artık, samimiyetsiz ve riyakar tutumları ile “açılım” kelimesini duydukları günden bu güne, etnik kökeni farklı olan insanların birlikteliği bozmak, kardeşliğini aşındırmak, farklılıklarını derinleştirmek isteyen Kürtçülerin foyası meydana çıkmıştır… Kürtçü siyasiler Terörün önlenmesi için “Türk Ordusu da terör örgütü de ateşkes ilan etsin” saçmalığı dışında bir tek laf etmemişler, olumlu tek bir adım atmamışlardır ve tabii bu anlaşılmaz tutumları ile “çözüm yanlısı demokrat insanları” bile bıktırmışlardır…

***

Daha işin başında, “açılım” yapacaksanız herkese yapın diye bas bas bağıranların “tu-kaka” denip ötelendiği günlerden, “çok güzel şeyler olacak” diyenlerin sanki herşey çok güzel olmuş gibi “kadillağın şoför mahallinden” poz verdiği, bu günlere geldik. Kim bilir belki de kadillağın şoför mahallinden herşey güzel görünüyordur.

NE DERSİNİZ?

Düşünmenin, yorum katmanın ayıp sayıldığı bir memlekette yaşıyoruz. Kürsüyü kapıp konuşma yapana müdahale etme, sözlerine katılmadığını ifade etme şansı bizde sıfırdır. Hele hele konuşan “Ustalardan” biri ise “yan bastın, çamura battın” demektir. Önce korumalar gereğini yapar. Ardından ferahlayan, gücünü ispat eden “hatip” gözaltına alınan şahıslara kestiği cezayı, adeta kürsüden ilan eder… İşte bu yüzden, yapılan "Roman Buluşması"nda pankart açtıkları gerekçesiyle yargılanan sanıklardan 2'si, 14 aydır tutuklu… Neden? Çünkü onlar örgüt üyesiymiş… Zannedersin ki, açılan pankartta adı geçen “Gençlik Federasyonunun” farklı fikirleri savunan bir gençlik örgütü olduğundan kimsenin o güne kadar haberi olmamış da, oturdukları yerden “Parasız eğitim istiyoruz” yazılı bir pankart açınca ne kadar tehlikeli bir örgüt olduğu anlaşılabilmiş.

***

Hem de geçerli olan Anayasada “düşünceyi açıklama özgürlüğü ile silahsız ve saldırısız toplantı ile yürüyüşlerin” bile önceden izin alınmadan yapılabileceğinin, yer almasına rağmen. Ve avukatları ancak; gözaltına alınmalarının üzerinden “14 ay geçtikten sonraki” duruşmada, “suçların yasal unsurları oluşmadığı gerekçesiyle beraatlerini” isteyebiliyor. Peki ne oluyor biliyor musunuz? Mahkeme tutuklu sanıkların, üzerlerine atılı suçu işledikleri konusunda “kuvvetli suç şüphesini gösteren olgular” bulunduğu gerekçesiyle bu hallerinin devamına hükmediyor ve sanıkların avukatına, savunmasını hazırlaması için “süre vererek” duruşmayı yeniden erteliyor. Üstelik öğrencilerin üyesi oldukları “Gençlik Federarasyonunun” farklı düşünceleri savunsa da, 2005 de kurulmuş yasal bir gençlik örgütü olduğunun bilinmesine rağmen tutukluluklarının devamına hükmediyor…Hiç de gerekmediği halde!

***

Gelgelelim öte yandan; Anayasasında “demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti” olduğu yazılı bu ülkede, “lâisizme” kafasına göre bir anlam yükleyen siyasiler “Kimse karşısına din diye lâikliği oturtmasın” deyince ayakta alkışlanıyor. Bu kadarla da kalmıyor. Başın gittiği tarafa yönelen bir imam “aldığı gazla”, Malatya’da Turgut Özal Cami’indeki cuma hutbesinde, hilâfetin kaldırılmasıyla dinin başka mecralara çekildiğini, Kuran öğretilmediğini ileri sürerek “Kuran öğretilmedi, Diyanet de öğretmedi. Başka şeyler öğretildi. Kuran kanundur, başka kanun kabul etmiyoruz” diyebiliyor. Ne oldu biliyor musunuz? Hiç alışılmadık bir şey…Belki de bu ülkede ilk defa cemaat bir imama karşı çıktı… Tartışma çıktı ve imam namazı kıldıramadı. Polis geldi. Sonuç, imamın istifası istendi. Ne gözaltı oldu, ne de bir örgüte üye olup olmadığı soruşturuldu. Yani; tam da gerektiği gibi…

***

Neden acaba? Farklı fikirleri paylaşanların, devletten parasız eğitim talep edenlerin, “devlete zararlı yaratıklar” olduğunu düşünen tarafsız yargı, “devletin, din ve vicdan özgürlüğünün gerçekleşmesi bakımından yansız olması” düşüncesini red eden, “takkeliler familyasının” da bu memlekette örgütlü olduğunu ve Lâik Cumhuriyet’e açıktan açığa düşman olduklarını bilmiyor mu? Benzer olayların hukuki düzlemdeki farklı seyri yüzünden, gençlerimizin kodeste çürüdüğünün “farkında olanların bile” artık, bir camiyi dolduran cemaat kadar sesini yüseltemediğinin de farkında mıyız? Ne dersiniz?