NE DERSİNİZ?

Düşünmenin, yorum katmanın ayıp sayıldığı bir memlekette yaşıyoruz. Kürsüyü kapıp konuşma yapana müdahale etme, sözlerine katılmadığını ifade etme şansı bizde sıfırdır. Hele hele konuşan “Ustalardan” biri ise “yan bastın, çamura battın” demektir. Önce korumalar gereğini yapar. Ardından ferahlayan, gücünü ispat eden “hatip” gözaltına alınan şahıslara kestiği cezayı, adeta kürsüden ilan eder… İşte bu yüzden, yapılan "Roman Buluşması"nda pankart açtıkları gerekçesiyle yargılanan sanıklardan 2'si, 14 aydır tutuklu… Neden? Çünkü onlar örgüt üyesiymiş… Zannedersin ki, açılan pankartta adı geçen “Gençlik Federasyonunun” farklı fikirleri savunan bir gençlik örgütü olduğundan kimsenin o güne kadar haberi olmamış da, oturdukları yerden “Parasız eğitim istiyoruz” yazılı bir pankart açınca ne kadar tehlikeli bir örgüt olduğu anlaşılabilmiş.

***

Hem de geçerli olan Anayasada “düşünceyi açıklama özgürlüğü ile silahsız ve saldırısız toplantı ile yürüyüşlerin” bile önceden izin alınmadan yapılabileceğinin, yer almasına rağmen. Ve avukatları ancak; gözaltına alınmalarının üzerinden “14 ay geçtikten sonraki” duruşmada, “suçların yasal unsurları oluşmadığı gerekçesiyle beraatlerini” isteyebiliyor. Peki ne oluyor biliyor musunuz? Mahkeme tutuklu sanıkların, üzerlerine atılı suçu işledikleri konusunda “kuvvetli suç şüphesini gösteren olgular” bulunduğu gerekçesiyle bu hallerinin devamına hükmediyor ve sanıkların avukatına, savunmasını hazırlaması için “süre vererek” duruşmayı yeniden erteliyor. Üstelik öğrencilerin üyesi oldukları “Gençlik Federarasyonunun” farklı düşünceleri savunsa da, 2005 de kurulmuş yasal bir gençlik örgütü olduğunun bilinmesine rağmen tutukluluklarının devamına hükmediyor…Hiç de gerekmediği halde!

***

Gelgelelim öte yandan; Anayasasında “demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti” olduğu yazılı bu ülkede, “lâisizme” kafasına göre bir anlam yükleyen siyasiler “Kimse karşısına din diye lâikliği oturtmasın” deyince ayakta alkışlanıyor. Bu kadarla da kalmıyor. Başın gittiği tarafa yönelen bir imam “aldığı gazla”, Malatya’da Turgut Özal Cami’indeki cuma hutbesinde, hilâfetin kaldırılmasıyla dinin başka mecralara çekildiğini, Kuran öğretilmediğini ileri sürerek “Kuran öğretilmedi, Diyanet de öğretmedi. Başka şeyler öğretildi. Kuran kanundur, başka kanun kabul etmiyoruz” diyebiliyor. Ne oldu biliyor musunuz? Hiç alışılmadık bir şey…Belki de bu ülkede ilk defa cemaat bir imama karşı çıktı… Tartışma çıktı ve imam namazı kıldıramadı. Polis geldi. Sonuç, imamın istifası istendi. Ne gözaltı oldu, ne de bir örgüte üye olup olmadığı soruşturuldu. Yani; tam da gerektiği gibi…

***

Neden acaba? Farklı fikirleri paylaşanların, devletten parasız eğitim talep edenlerin, “devlete zararlı yaratıklar” olduğunu düşünen tarafsız yargı, “devletin, din ve vicdan özgürlüğünün gerçekleşmesi bakımından yansız olması” düşüncesini red eden, “takkeliler familyasının” da bu memlekette örgütlü olduğunu ve Lâik Cumhuriyet’e açıktan açığa düşman olduklarını bilmiyor mu? Benzer olayların hukuki düzlemdeki farklı seyri yüzünden, gençlerimizin kodeste çürüdüğünün “farkında olanların bile” artık, bir camiyi dolduran cemaat kadar sesini yüseltemediğinin de farkında mıyız? Ne dersiniz?

GEL DE ŞAVALAKLAŞMA

“Baş nereye giderse ayak da oraya gider” diye bir özlüsöz vardır. Bu cümle, bir arada yaşayanların kendilerini yönetenlerin gösterdiği doğrultuda hareket ettklerini ifade eder. “Baş”, bilimi, çalışkanlığı hedeflemiş, kıskançlık, kin, yalan ve riyadan uzak durmayı öğütlüyorsa mesele yoktur… Ancak bu her zaman böyle olmaz. “Baş” güttüğü siyasi ve ekonomik politikalarda “Bir adım ileri, iki adım geri” tutumu içindeyse ve nalıncı keseri gibi her durumdan kendine pay çıkarıyorlarsa, üstelik göz göre göre soyulduğu halde “hamasi nutuklar ve gözyaşlarına” kendini kaptırmış, “derbeder vatandaş” sayısı toplumda gün geçtikçe çoğalıyorsa, durum vahim demektir. Nitekim “çağdaş olmayı” batılı görünmek uğruna veya yandaşlarını ekonomik bunalımdan korumak için halkını soydurmak zanneden “Ustaların” yaptıkları doğru işlere rağmen, vatandaşlarını düşürdüğü hal maalesef budur.

***

Bu günlerde uygulamaya konan “yeni toplu taşım sistemi” ile birlikte meydana gelen olaylar ve vatandaşın kendi kendine “yüksek sesle” söylenmesi, Antalya’da da insanların “ne yapmak istediklerini bilemez” halde olduklarını ortaya koyuyor. Hani “şavalaklaşma” derler ya öyle bir şey… Daha önce 65 yaş ve üstüne “bedava toplu taşım” hakkı alabilmek için Lara’ya gidip saatlerce sıra beklerken ses çıkarmayanlar, yeni toplu taşım sistemine, ilk günden su koyuverdi… Yeni sistemin devreye girdiği gün, protestolar, yol kesmeler vs. başladı… Oysa bu tranvay hattını, modern şehirciliğin bir gereği olduğu söyleyip, şehrin göbeğine oturtanlar da bu protestoculardı… Devreye sokulduğu gün, “bu alet bizim başımızı yer” diyen o zamanki “başkanı” haklı çıkarıp “başını yiyenler”, bu ucubenin zamanla “biblo olduğu” fikrine varınca, bu belayı Antalyanın başına saran eden eski başkanı millete vekil edip “kutsadı”. Şimdi de bu trilyonluk yatırımdan madem kurtulamıyoruz bari bir işe yarasın diyenleri eleştiriyor. Gel de şavalaklaşma…

***

Oysa anlaşılan o ki; yeni toplu taşım sisteminde amaç; şehir içi “trafiği rahatlatmak” kadar, toplu ulaşımda bir türlü devreye giremeyen tranvayın “performansını” arttırmak, hiç olmazsa yapımı için alınan kredilerin kendi işletim gelirleri ile ödenmesini sağlamaktır… “Zararın neresinden dönersek kardır” deyip, şehrin ortasında fermuar gibi duran bu hattı kaldıramıyacağımıza göre, herhalde onu devreye sokmak için düzenlemeler yapmak en akıllıca iştir. Gelgelelim başımızdaki “Ustalar” nalıncı keseri gibi her durumdan kendine pay çıkarırken bunu kime anlatacaksın… Milleti soyup soğana çevirmenin çağdaşlaşma, modernleşme, zenginleşme olduğunu her durumda empoze eden eden ustalara inanıp, günü kurtarma peşine düşmüş, kafası karışmış, darmadağın olmuş “derbeder vatandaşa” neyi, nasıl anlatabilirsin ki? İllaki yaşayıp da öğrenecek…

VAR MI YANLIŞ BİR ŞEY?

Deniz Feneri soruşturmasında aralarında eski RTÜk Başkanı Zahid Akman ve Kanal 7 yöneticilerinin tutuklanmasının ardından HSYK, soruşturmayı yürüten savcılar hakkında inceleme başlatmıştı… Az gelmiş olacak ki, bu inceleme devam ederken Ankara Cumhuriyet Başsavcısı, davaya bakan Başsavcı’nın yerine, HSYK Yedek üyesi Harun Kodalak’ı getirdi. Maalesef bu görev değişikliği, öteden beri bu davanın bir şekilde “kazasız belasız sonuçlandırılacağı” fikrinde olanları haklı çıkarmaktadır. Kaldı ki iktidarın bir çok konuya “kolayca müdahil olabileceğini” gösteren başka düzenlemeler de var… Bu düzenlemelerin neler olduğunu Cumhuriyet Gazetesi yazarı, sosyolog Emre Kongar, yazdığı “Yeni anayasaya gerek kaldı mı?” başlıklı makalede şöyle özetlemiş.

***

“AKP, Meclis’te yaptığı düzenlemelerle ve referandumlarla çoktan kendi anayasasını yaptı ve yürürlüğe koydu bile. Bugünlerde son rötuşları yapıyor kalan tortuları da temizliyor: Son kararlarla özerk ve yarı özerk kurumların bu niteliklerine de son verildi. Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulları kaldırıldı, Kültür Varlıkları, Kültür ve Turizm Bakanlığı’na; yeni oluşturulacak Tabiat Varlıkları ise Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’na bağlandı. Doğrudan bakanların denetim ve yönetimine verilen kurumlar şunlar: BilgiTeknolojileri ve İletişim Kurumu (BTK) Radyo ve Televizyon Üst Kurulu (RTÜK) Sermaye Piyasası Kurulu (SPK) Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu (TMSF) Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu (BDDK) Kamu İhale Kurumu (KİK) Rekabet Kurumu (RK),Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu (TAPDK). Böylece elli yıldan beri çeşitli biçimlerde kurulmuş olan ve devam ettirilen özerk ve yarı özerk kurumlardan arta kalanlar da bitirildi.

***

Anayasalar neleri düzenler? Yasamay. Yürütmeyi. Yargıyı. Bireylerin temel hak ve özgürlüklerini. Devletin görevlerini. Ve benzeri temel konuları. Oysa hemen hemen bütün bu konular AKP tarafından değiştirildi, yeniden düzenlendi ve uygulamaya geçildi bile: Yasama organı zaten AKP’nin tam denetiminde. Yürütme yeni esaslara bağlandı: Cumhurbaşkanlarını halk seçecek. Bakanlıklar yeniden düzenlendi… Bakan yardımcılıkları kuruldu… Sivil ve askeri bürokrasi baştan sona yenilendi… Özerk, yarı özerk kurumlar tümüyle ortadan kaldırıldı. Yargı, üstelik de referandumla, bütünüyle siyasal iktidara bağımlı hale getirildi. Yüksek yargı organları yeniden iktidarın isteğine göre düzenlendi… İktidarın hoşuna gitmeyen kararlara imza atan yargıçlar görevden alınıyor… Savcılar zaten polisten gelen raporları hemen hemen aynıyla mahkemeye sunuyor, hoşa gitmeyenler ise derhal tayin yiyor… Adalet Bakanı ne derse o oluyor!

***

Bireyin temel hak ve özgürlükleri yeniden düzenlendi: Artık insanlar önce hapsediliyor, sonra yargılanıyor…Yargılanırken de aleyhteki suçlamaların bir bölümü ne sanıklara ne de avukatlarına bildiriliyor…İmzasız ihbarlarla, gizli tanıklık kurumu ile isteyenler, istediklerini içeri attırabiliyor…Özel yetkili mahkemeler, özel yargılamalarla adaleti sağlıyor…Pankart açmak bile örgütlü terör suçu haline getirildi…Medya çeşitli biçimlerde susturuldu…Gazeteciler, yazarlar, generaller, subaylar, siviller, Türk ve Kürt politikacılar, milletvekilleri hapiste…Yeni anayasaya ne gerek var ki…Şunun şurasında gül gibi geçinip gidiyoruz işte… İnsan hakları dorukta… Medya özgürlüğünde Amerika’nın bile ilerisindeyiz… Terörle mücadele son derece başarılı… Kürt sorunu diye bir sorun zaten çözüldü, artık yok… Durum bundan iyi olabilir mi ki? Dilerim “Yeni anayasa yapıyoruz” diye bu güzelim huzur ve istikrar ortamını da bozmazlar!”

***

Bakın bağımsız olduğu söylenen yargı, yaşlı, hasta, üstelik de milletvekili demeden Mehmet Haberal’ın tutukluluk kararını ısrarla kaldırmazken, Trabzonspor Başkanının yurtdışına çıkış yasağını, dava sonuçlanmadan, sadece Şampiyonlar Liğinin “0 tölerans” ilkesine uymak için anında kaldırdı… Var mı yazılanlarda yanlış bir şey?

GEL DE KISKANMA

Öncesini hatırlamam da, 1960’lı yıllarda bu memlekette esnaf, herhangi bir vakitte camiye veya kısa süreliğine bir işi çıkıp da bir yere gidiyorsa çoğunlukla kapısının önüne bir sandalye koyar bazen de en yakınındaki dükkana “Komşu dükkana bakıver” deyip giderdi. Bugün de bu alışkanlığın yaşandığı Anadolu kasabaları, köyleri olduğunu biliyorum… Gelgelelim şehirlerde durum vahim. Deprem, sel gibi büyük afetlerde “ölü soyucuların” sırf yağma için o bölgelere akın ettiğini, bileziklerini almak için cesetlerin ellerini kestiklerini, trafik kazalarında bile yardım bahanesi ile ortalıkta dolaşanların çoğunun kazazedelerin kıymetli neyi varsa götürdüğünü, en azından duymuşsunuzdur. Maalesef bizim ülkemizde bırakın bu tür yaratıkların yaptıklarını, insanlara yardım amacı ile kurulan, anlı şanlı kurumların bile soysuzlaştığını, kitleleri soyduğunu gördük…

***

Tabii; depremzedelere verilmek üzere “bağışlanan” deprem evlerini, depremzedelere vermekten kaçınan bir devlet, “örtülü ödenek” adı altında tüyü bitmedik yetimlerin hakkını babasının malı gibi harcayan veya Afrika’ya yardım muhabbeti ile “ekonomiyi kurtarmak” için fakir fukaranın soyulmasına ön ayak olan, “mirasyedi” devlet büyüklerimiz oldukça, vatandaşların arasından da böyle “kanıbozukların çıkması” kimsecikleri şaşırtmamalıdır… Baştan aşağı deforme olmuşuz… Bizim toplumumuzun bir zamanlar tüm insanlığa örnek olmuş ne kadar töresi varsa gözümüzün önünde hızla yozlaşıp soysuzlaşırken, henüz insanlığın ölmediğini anlatan olağandışı bir olaydan haberiniz olsun istedim… Hoş bizim ülkemizden değil ama, ne yapalım?

***

Yaşadıkları deprem ve tsunamiden bu yana “Japon Halkı”, 48 milyon dolardan fazla nakit parayı ve içlerinde toplam olarak 30 milyon dolar para bulunan binlerce kasayı yetkililere teslim etmiş. Böylece, deprem ve ardından gelen tsunamide kaybedildiği bildirilen 78 milyon dolar, felaket mağdurlarına iade edilebilecekmiş. Tüm bu miktar, “Japon Halkının yıkıntılar arasında bulduğu ve kendisinin olmadığı için harcamayıp bir kenarda beklettiği paranın biraraya gelmiş hali”. Bunca acıyı yaşamış ve tam anlamı ile her şeyimi kaybetmiş bir durumda iken “Ben olsam bulduğum parayı teslim eder miydim?" diye kendimi sorgulayınca, üstelik “ülkedeki herkesin” aynı anda, aynı davranışı gösterdiği göz önüne alınırsa daha da hayranlık verici bir durum ortaya çıkmıyor mu?

Gel de kıskanma…

LAİSİZM BİR KENARA İTİLİNCE

Huzuru ve barışı tercih etmişiz… Ve ta işin başında, bizim Cumhuriyetimizin “millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti olmasına karar vermişiz… Bu nedenle; demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti “olma çabası içindeki” Türkiye Cumhuriyetinde sosyal politikalar; ulusu oluşturan vatandaşların birbirini, etnik köken ve inanç farklılığı gözetmeden kucaklaması ve asla birbirlerinin “vatanseverliğinden” şüphe etmemesi üzerine idi… Bu ülkede hiç kimse bir diğerinin inancını, etnik kökenini sorgulamazdı. Fikirlerini beğenmese bile saygı duyardı… Siyasetçi bile olsa hiçbir kimse, Türkiye Cumhuriyetine ve kurumlarına özellikle de Silahlı Kuvvetlerine saygısızlık edemezdi. Ve tabii hiçbir Allah’ın kulu, Şanlı Ordumuzu, düşman ordusu gibi görmezdi… Ta ki bu zamana kadar…

***

Peki ne oldu da bugün her şey alt üst olmaya başladı. “Daha çok demokrasi” ve “Demokratik açılım” sloganları arasında “ne güme” gitti de bu günleri yaşıyoruz? Cevap ortada… Bu ülkede ne zaman “laisizm bir kenara itilip”, dini motifler ön plana çıkartıldıysa sorunlar pıtırak gibi çoğalıp, çözümsüz hale geldi. Bakınız İmam Hatip Okulları ile ortaya çıkartılıp, türban meselesi ile körüklenen din tacirliği, dindar bir Cumhurbaşkanı talebi ile tavan yapınca, laisizmde “insanların dinini özgürce yaşayamadığı” feryatları duyulmaya başladı. İşin garibi kendi halinde insanlar bile bu feryatların haklılığına inandı… Ve… Devlet sosyal politikalarında, toplumu birleştirecek, bütünleştirecek çimento olarak; bireysel hak ve özgürlükler yerine “din kardeşliğini” tercih etmeye başladı.

***

Gel gelelim unutulan bir şey vardı. Bu türden yani din veya ırk motifli sosyo-politik yaklaşımlar insanı, “insan olarak değil”, soyuna, boyuna, rengine, dinine hatta aynı dinin mezheplerine göre değerlendiriyordu. Bu anlayışın toplumlar üzerindeki etkisini anlamak içinse hiç de uzaklara bakmaya gerek yoktur. Fokur fokur kaynayan, çatışan, yoksullaşan, açlık çeken ülkelere bakarak bir fikir edinebiliriz. Laisizme kafasına göre bir anlam kazandırmak isteyen, pişkin siyasetçiler “Kimse karşısına din diye laikliği oturtmasın” deyince artık ayakta alkışlanıyor. Oysa; keşke oturtabilseydik de, herkes hem ibadetini özgürce yapabilse, hem de bir arada, kardeşçe yaşamaya devam edebilseydi…