DESTURSUZ BAĞA GİREN

BDP Muğla İl Başkanı, “sivil itaatsizlik eylemlerini” bir barış ve kardeşlik projesi olarak gördüklerini belirterek, eylemlerin önümüzdeki günlerde Bodrum, Milas ve Muğla’da da başlayacağını söyledi ve şöyle konuştu: "Bu eylemlerin amacı, Kürt toplumunun özünden uzaklaşmaması, kendi dil ve kültürlerinde eğitim yapmalarını sağlamak. Bu eylemlerde asla şiddetin içerisinde yer almayacağız…” Buraya kadar derdini ne güzel anlatmış değil mi? Barış, kardeşlik, içinde gerçekleşmesini arzu ettiği “idealleri”… Katılırız katılmayız… Madem ki, belli bir düşünce birliği içindeler, bir siyasi görüşleri ve bunu temsil edecek siyasi bir partileri var, yasal zeminde taleplerini duyurmalarına, barışçıl eylemlerine kimin itirazı olabilir ki?

***

Gelgelelim girizgah güzel de, dahası var. Bakın daha neler diyor…“Bu uyarılar sondur. Aksi takdirde Türkiye birkaç hafta içerisine Suriye ve ortadoğu ülkeleri gibi karışacak. Bakın sırayla başladı ve Arap ülkelerinden bize doğru geliyor, bugün Suriye’de oluyor, iki gün sonra İran’da ardından Türkiye. “Programda var.” Biz bu olayların önüne geçmek için siyasilerimizden, aydınlarımızdan, barışı isteyen sivil toplum örgütlerimizden duyarlılık bekliyoruz”… Nasıl bir duyarlılık merak ettim? Örneğin, duyarlılık gösteriyoruz, konuyu zaten biliyoruz ve beyefendinin fikrine katılmadığımızı ifade ediyoruz. Ne olacak? Suriye, öyle mi? Uzatmayalım bu sözlerin meali; “ya taleplerimizi kabul edersiniz ya da Suriye’ye dönersiniz…” Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu? Bir önceki cümlesinde demokrat, ikinci cümlesinde psikopat.

***

Dahası var da, arkadaşın bilmediği yok. Sanki birileri ile beraber proğramlamışlar. Arap ülkeleri karıştı biz de burayı karıştırırız havasındalar. Oysa, “Bastığı toprakları Suriye toprağı sanan” bu efendi; şöyle bir haritaya baksa, emperyalistlerin masabaşında kurduğu ülkelerle oralarda yaşayan aşiretleri bir arada tutmak için başına koydukları “işbirlikçi vizyonsuzların”, er geç “geldikleri gibi gideceklerini” bilirdi. Tarih boyunca yaşadığımız bu coğrafya yani “Anadolu”, hiçbir dönemde Orta Doğu’ya benzememiştir. Çünkü, vatan hainleri, bölücüler ve işbirlikçiler bu topraklarda doğmaz, doğsa da eselmez. Onun için bu kardeşlerime nacizhane bir tavsiyem olacak… Destur alın… Ama öyle ABD’den İngiltere’den değil, bu vatan topraklarında yaşayan “sesiz çoğunluktan” destur alın, öyle konuşun!

***

Henüz insanlarda “utanma duygularının körelmediği” 1965-70’li yıllarda, “Köpeksiz köy bulmuşsun deyneksiz geziyorsun” derdi, bizim mahallenin, akşam üzerleri köşe başlarında serinleyen “ferasetli yaşlıları”. Başına buyruk, kafasına göre takılıp, garibana, çelimsize posta koyan, çene yapmaktan, atıp tutmaktan, arkası basılı yumurta topuk giyip, çeket omzunda yürümekten, miras yemekten başka özelliği olmayan, çocukluğumun “ineze delikanlılarını” böyle uyarırdı, büyüklerimiz. Onu elli yerinden katlıyacak, işiyle gücüyle uğraşan “koçyiğitlerin”, onu kaale almamalarını, ileride yüzyüze bakmak zorunda olduklarından, kötü bir şey yapmaktan “utanmalarını”; korktular, yıldılar, zannedip iyice azıtınca, böyle uyarırlar ve hemen ardından da, “Destursuz bağa gireni hesapsız dayak bekler” derlerdi.

AYIPTIR AYIP!

Muhakkak ki bu ülkede iyi şeylerin de yapıldığına yarım asırdan fazla bir zamandır tanıklık eden bir kişi olarak, ülkemize insanlarımıza ve büyüklerimize olan sevgimizi de eleştirilerimiz kadar göstermek isteriz. Fakat özellikle bizi yönetsin diye “bizim seçtiklerimizin” zaaflarının ve ihtiraslarının sınırsızlığı; vatandaşları karamsar ve “kaderci” bir havaya sokuyor da, bu tespiti yapıp önlem alacak olan kim. Kimsenin hiçbir şeye aldırdığı yok. Kromozomlarımızdaki “göbeğini kaşıyan adam” genleri şakır şakır çalışıyor. Direksiyonu ele geçiren “köklüyor”, ta ki bir kaza yapana kadar. Ben zannetmiyorum ki, şu ülkede okuyan, yazan, kafa yoran kısacası dünyadan haberi olan bir kişi bile yoktur ki mutlu olabilsin. Olamaz da…

***

Olamaz, çünkü Japonya’daki bir nükleer santralin reaktörlerinin, “deprem ve ardından gelen tsunami” diye isimlendirilen “dev dalgaların” yarattığı hasarlar nedeni ile patlaması sonrasında Japonların, içine düştükleri panik ve onlarca kişinin santraller içindeki ölümüne mücadelesi ortada iken, nükleer santral kurmak için, iktidarın “saplantı”ya dönüşen tavrını anlamak mümkün değildir. Kaldı ki; ikinci dünya savaşında “Hiroşima ve Nagazaki’ye” atılan iki atom bombasının sebep olduğu radyasyon yüzünden 140.000 insanını kaybeden Japonya; “radyasyon ve etkilerini” dünyadaki tüm ülkelerden daha iyi tanır ve korunma yöntemlerini bilir… Oysa büyüklerinin her dediğine inanan, “bir lokma, bir hırka” bulunca, şükür eden bizim insanlarımız, bu işlere pek kafa yormaz.

***

Aslına bakarsanız onların da içlerinde hep bir “kuşku” vardır.. Çünkü; 1986 da patlayan Çernobil reaktöründen sonra, bilim insanları radyasyonlu yağmurları alan “çayları imha edelim” derken, Özal’ın “Radyoaktif çay daha lezzetli.” demesini ve kameralar karşısında Sanayi ve Ticaret Bakanı Cahit Aral’ın “bir şey olmaz” diye çay içerken verdiği pozları unutmamıştır… İnsanlara kaldırım dururken, yolun ortasından gitmesini önerebilir misiniz? Peki yolun ortasından yürüyen herkes eziliyor mu? Hayır… Demek ki siyasiler haklı olsa bile, risk yüksek. O yüzden “efendim evde tüpgaz kullanmakta riskli” demenin anlamı, “güya seçerek” başımıza geçenlerin “ihtiraslarının sınırsızlığı”dır. Kaldı ki; ihalesiz yaptırılmaya kalkılması ve ilgili bakanın “dünyada her alanda varız nükleerde yokuz, olmaz böyle şey” anlamında sözler sarf etmesi de bu tespitin önemli bir belirtisidir.

***

Dahası da var, siz “riskli” diye basılmamış kitabın ne kadar taslağı varsa toplattırın, riskli yazılar yazıyor diye yazarları, riskli toplantılar yaptılar diye komutanları tıkın zindana, ondan sonra riski var diye “nükleer santral kurmayacak mıyız?” deyip ihale bile etmeden “nükleer santral” kurun, hem de turizme bel bağlamış bu ülkede. Bu size inanan , inanmayan herkesi cahil yerine koymak değildir de nedir? Ayıptır, ayıp…

DEVLET MOBBİNG UYGULARSA

Türkçe’de tam karşılığın tespit edilmemişse de; “insanı yıldırmak” için “bilinçli” yapılan davranışlar “silsilesi” de diyebileceğimiz “Mobbing”, özellikle hiyerarşik yapılanmış yani (ast-üst ilişkisi olan) gruplarda ve kontrolün zayıf olduğu örgütlerde, gücü elinde bulunduran kişinin ya da grubun, diğerlerine psikolojik yollardan, uzun süreli sistematik baskı uygulamasıdır. (Latince’de; psikolojik şiddet, baskı, kuşatma, taciz, rahatsız etme veya sıkıntı vermek.) Bizde ise daha çok “işyerlerindeki cinsel tacizi” anlatmak için kullanılıyorsa da aslında, bizim ülkemizde “taciz” sıradan bir durumdur ve artık kurumsallaşma eğilimindedir. Örneğin, aklınızdan geçen yanlış bir düşünce veya yazdığınız herhangi bir yazı veya internette gönderdiğiniz bir mail yüzünden, hem de mahkeme kararı ile her an kapınız çalınıp göz altına alınabilirsiniz. İşte yaşantımıza büyüklerimizin çabaları ile eklenen, bu “endişe motifleri, devletin “mobbing” uygulamasının ta kendisidir.

***

Çünkü mobbing, her şeyden önce duygulara yapılan bir saldırıdır. Yaş, ırk, cinsiyet ayrımı gözetmeden, taciz etme ve kötü davranış yoluyla herhangi bir kişiye yönelen saldırganlıktır. Kişiyi iş yaşamından dışlamak hatta “hayattan dışlamak” amacıyla, kasıtlı olarak yapılır. Egemenler ima ve alayla, karşısındakinin toplumsal itibarını düşürmeye yönelik, saldırgan bir ortam yaratır ve hedefi bezdirir. Yapılan araştırmalar mobbingin, kâr amacı gütmeyen kuruluşlarda daha yaygın olduğunu, “özellikle çalışanların yüksek işsizlik yüzünden değersiz görülmesinin” mobbingin artmasının en önemli etkeni olduğunu göstermiştir. Organizasyon bozukluğunun fazla olduğu kurumlarda, “disiplin, verimliliği artırma” gibi nedenler öne sürerek meşrulaştırılır. Tıpkı devletin halkı üzerine uyguladığı mobbingi, kurumlarının “bilgi-belge toplamak” adı altında meşrulaştırmaya çalıştığı gibi…

***

İşyerinde psikolojik tacize uğrayan bir kadın çalışanın Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Ömer Dinçer’e gönderdiği mektup üzerine, Başbakanlık bir “mobbing genelgesi” yayınladı. Hoş bu genelge kadıncağızın derdine derman olamamışsa da; temmuz 2012 den itibaren, artık “işveren çalışanını diğer çalışanlarına karşı da her türlü duygusal tacizden korumak için tüm önlemleri alması gerekecek. Aksi halde kişilik haklarına saldırıdan dolayı çalışanının uğradığı tüm zararı ödemek zorunda kalacak. Buna; işyerinde cinsel tacizin TCK’da 3 yıl cezası olduğunu da eklersek, bu yasa ile bayanların işyerindeki cinsel tacizden bir nebze de olsa, kurtarılabileceğini söyleyebiliriz de Silivri’de görülen “ucu açık davalar” yüzünden yıllardır tutuklu kalanlar ne olacak?

***

Gelgelelim “Ele verir talkımı, kendi yutar salkım” misali ortada öyle bir “devlet tacizi” var ki, akıllara zarar ve dünyada örneği yok. Sakın Milli Eğitim eski Bakanı Hüseyin Çelik tarafından 2003 ile 2009 yılları arasında 11 kez görevinden alınan Milli Eğitim Müdürü “Fevzi Budak’tan” bahsettiğimi falan zannetmeyin. Şırnak, Muş, Kütahya, Çanakkale, Ankara ve İstanbul gibi kentlere müdür veya öğretmen olarak atanıp her defasında Erzurum Birinci İdare Mahkemesi'nin kararı ile görevine dönen Budak olayı zaten bir efsane… Benim bahsettiğim, dillere destan yatak odalarına kadar ulaşan “telefon dinlemeleri” falan da değil. Henüz basılmamış “İmamın Ordusu” kitap taslağı yüzünden gözaltına alınanları, bunların ailelerini, basılan işyerlerini, buradan ekmek yiyen insanları devletin uyguladığı mobbingden acaba hangi yasa koruyacak?

GOLF BİLE OYNAYABİLİRMİŞ

Sağlık Bakanlığının randevu sisteminde 3 dakikaya bir hasta kabul edilmesi ile bakanlığın hasta muayenesinin “Şip-Şak” olmasını istediğini düşünmüştük de; bir “kalp hastası bir zanlıya”, yani henüz “şüpheli” birine adı büyük Adli Tıp Kurumunca, “Golf, bowling, tenis oynar, dans edebilir. Hapishanede yatabilir” diye rapor verebileceğini bırakın düşünmeyi, aklımızdan bile geçirmemiştik. Kısacası ATK “oy çokluğu” ile hastanın, hastane odasından “zindana” taşınmasına olur veriyor. Üstelik “hastanın muayenesini yapan heyette” yer almadığı halde “görüş istenen” bir doktorun “muhalefet şerhine” rağmen… Adeta “dikte ettirilerek” alınmış bu kararın muhatabı ise maalesef Prof. Dr. Mehmet Haberal. Başkent Ünv. Rektörü, Organ naklinin en yetkin hocalarından biri, Türkiye Organ Nakli ve Yanık Tedavi Vakfı'nı kuran, Türkiye Organ Nakli ve Yanık Tedavi Vakfı'na bağlı hemodiyaliz merkezini açan, bizden başka dünyada hemen tüm bilim çevresi ve ötesinin saygı duyduğu bir adam.

***

13 Nisan 2009 Pazartesi günü, Ergenekon soruşturması kapsamında göz altına alındı. 17 Nisan 2009 tarihinde Ergenekon üyesi olmak iddiasıyla İstanbul'da nöbetçi 14. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından tutuklandı. Tutuklandıktan sonra rahatsızlandı. İstanbul Üniversitesi Kardiyoloji Enstitüsü yoğun bakım servisinde tedavi altına alındı. 21 ay İstanbul Üniversitesi Kardiyoloji Enstitüsü'nde kaldı. 11 Şubat 2011 tarihinde Halkalı'daki Mehmet Akif Ersoy Kalp Hastanesi'ne nakledildi. Hasta olduğunu ve devamlı gözetim altında tutulması gerektiğini iddia eden doktorları, “Ergenekon terör örgütüne yardım ve yataklık etmek” başta olmak üzere bir çok suç isnadı ile tutuklandı.

***

Bakalım Sayın Haberal; duyumlarla, düzmece belgelerle, gizli tanıklarla oluşturulmuş pis bir kafesin içinde yaşamaya zorlamamıza ne zamana kadar tahammül edebilecek derken; “trıçkadan raporlarla, sahtecilikle” hastanede gözetim altında kaldığı iddia edilen, bu yüzden doktorları tutuklanan Mehmet Haberal ATK’nın verdiği “golf bile oynayabilir” raporu ile atıldığı Silivri Cezaevinde rahatsızlandı. İki kez kalp aritmisi geçiren Haberal’in “kalbinin iki kez durduğu tespit edilmiş”. Bunun üzerine cezaevi doktoru, acilen hastaneye kaldırılması gerektiğini söylemişse de, Haberal ATK’nca hazırlanan rapor sonucunda cezaevine sevk edilmesine tepki gösterdiği için, tedavisinin cezaevinde yapılmasını talep etmiştir. Şimdi cezaevi önünde ambulans bekleterek işi çözmeye çalışanların vicdanı rahat mıdır? Eğer, “memleket ve insan sevgisi ile atan” bu kalbi durdurmayı başarabilirseniz; “golf bile oynayabilir” raporu veren ATK’nın Sağlık Kurulu bu işin hesabını verebilecek mi?

***

Japonya’da gerçekleşen korkunç deprem ve tsunami, Libya’yı yemeye çalışan aç kurtlar, PKK kıyafetli, elinde taş toplumu provoke eden, polisi tokatlayan milletvekilleri gündemi işgal ederken bu değerlerimizi zindanlarda unutmayalım dedik.

ÇANAKKALE’Yİ GEÇİLMEZ YAPANLAR

Hiç şüphe yoktur ki; Çanakkale’yi geçilmez yapanlar bu toprağın yetiştirdiği “Vatan” sevgisi ile yoğrulmuş, ırk ve din farkı bilmeyen Anadolu çocuklarıydı. Gelgelelim, böyle büyük bir mücadelenin içinde, onları sevk ve idare eden bir de “kumandan” olmalıydı. İşte Gelibolu bölgesindeki 5. ordunun kumandanı “ister inanın ister inanmayın” Alman mareşal Liman von Sanders’di… Bugün “Osmanlı” deyince ağzından bal damlayıp, yakın tarihimizi küçümseyen “nankörlere” ibret olması için, Cumhuriyetin hemen öncesinde “ne halde olduğumuzun” sık sık hatırlatılması gerektiğini düşünüyorum… İşte böyle bir dönemde Osmanlı Devletinin Sofya “ateşemiliteri” olan Mustafa Kemal, Avrupa’daki rahatını bırakıp, vatan ve millete borcunu ödemek için “şiddetle talep ederek” orduda görev istemiş ve uzun yazışmalardan sonra bu kabul edilmiştir. Atandığı, henüz “düşünce aşamasındaki” 19. Tümen, Edirne’de bulunan 3. Ordu içinden bizzat Mustafa Kemal tarafından oluşturulmuş ve 5. ordunun yedeğine alınarak Bigalı Köyü’ne getirilmiş, böylece Çanakkale Savaşlarına katılması mümkün olmuştur… İşte Mustafa Kemal efsanesi böyle başlamaktadır.

***

“14 Mayıs 1915’te Bombasırtı’nı ele geçirmek isteyen İngilizler, gece saat 01:30’da çok şiddetli bir şekilde, Bobasırtı-Cesarettepesi kuzeyindeki Türk mevzilerine saldırmışlardır. Biz kişisel kahramanlıklarla uğraşmıyoruz. Yalnız size, Bombasırtı olayını anlatmadan geçemeyeceğim. Karşılıklı siperler arasındaki mesafe sekiz, on metre, yani ölüm muhakkak… Birinci siperdekilerin hiçbirisi kurtulamamacasına düşüyor, ikinci siperdekiler onların yerine geliyor, fakat ne kadar imrenilecek bir soğuk kanlılık ve tevekkülle biliyor musunuz?.. Öleni görüyor, üç dakikaya kadar öleceğini de biliyor ve en ufak bir çekinme bile göstermiyor. Sarsılmak yok… Okuma bilenler Kuran’ı Kerim okuyor ve Cennet’e gitmeye hazırlanıyorlar. Bilmeyenler Kelime-i Şahadet çekerek yürüyorlar. İşte bu Türk askerindeki ruh kuvvetini gösteren hayret ve tebrike değer bir örnektir. Emin olmalısınız ki, Çanakkale muharebesini kazandıran bu yüksek ruhtur.” Çeşitli yalan-dolanlarla, hurafelerle, uydurma insan ve doğa üstü hikayelerle “bu yüksek ruhu” inkara yeltenenlere en güzel cevabı Mustafa Kemal Atatürk’ün ve “o savaşı yaşayan” dost ve düşmanlarının anılarında buluruz.

***

Mustafa Kemal’in anılarından: “Gün doğmak üzereydi… Gecenin karanlık perdesi tamamen kalkmıştı. Artık hücum anıydı. Saatime baktım. Dört buçuğa geliyordu. Birkaç dakika sonra ortalık tamamen ağaracak ve düşman askerlerimizi görebilecekti. Düşmanın piyade, mitralyöz ateşi başlarsa ve kara ve deniz toplarının mermileri bu sıkı düzende duran askerlerimiz üzerinde bir defa patlarsa hücumun imkansızlığından şüphe etmiyordum. Hemen ileri koştum. Tümen kumandanına rastladım. O da ve her ikimizin refakatimizde bulunanlar beraber olduğu halde hücum safının önüne geçtik. Gayet kısa ve seri bir teftiş yaptım…. Askerlere dedim ki: Askerler! Karşımızdaki düşmanı mağlup edeceğimize hiç şüphe yoktur. Fakat siz acele etmeyin. Evvela ben ileri gideyim. Siz, ben kırbacımla işaret verdiğim zaman hep birden atılırsınız… Ondan sonra hücum safının önünde bir yere kadar gidildi ve oradan kırbacımı havaya kaldırarak hücum işaretini verdim. Bütün askerler, subaylar, artık her şeyi unutmuşlar, bakışlarını, kalplerini, verilecek işarete yöneltmiş bulunuyorlardı. Süngüleri ve bir ayakları ileri uzatılmış askerlerimiz ve onların önünde tabancaları, kılıçları ellerinde subaylarımız kırbacımın aşağı inmesiyle demirden bir kitle halinde aslanca bir saldırıyla ileri atıldılar. Bir saniye sonra düşman siperleri içinde gökyüzüne yükselen bir sesten başka bir şey işitilmiyordu. “Allah, Allah, Allah!”, Düşman silah kullanmaya vakit bulamadı. Boğaz boğaza kahramanca mücadele sonunda ilk hatta bulunan düşman tümüyle imha edildi”. 8.Tümene bağlı alaylar, sadece süngü hücumuyla, 4 saatte Conkbayırı’nın tamamını ele geçirmişti.

***

Fahrettin Altay Paşa’nın şu yorumu, Cumhuriyet tarihi yalancılarına kapak olacak niteliktedir: “Mustafa Kemal, 10 Ağustos’ta yalnız İstanbul’un değil, bütün bir memleketin işgalini önlemişti.” Çünkü artık ümitleri kalmayan İngilizler, iki ay sonra Gelibolu Yarımadasını boşaltıp çekilip gitmeye mecbur kaldılar. İngiliz Generali Aspinal Oglander, İngilizlerin Gelibolu Seferi’nin resmi tarihinde diyor ki: ‘Bir Tümen Komutanı’nın üç ayrı yerde tek başına giriştiği hareketlerle bir savaşın, hatta bir ulusun kaderini değiştirecek yücelikte bir zafer kazandığı tarihte pek nadirdir.’… İşte o savaşı yaşayanların son sözleri bunlar. Cumhuriyetimizin tarihini karalamak, kahramanlarımızı küçük düşürmek isteyen insafsızlar bunun hesabını “huzuru mahşerde” bakalım nasıl verebilecekler…