GARİP BİR ENGELLEME KARARI

2 Mart Çarşamba akşamı idi. Nedense, Galatasaray’ın “futbol yaşamına” son verişinin şokunu üzerimden atar atmaz, internete girme ihtiyacı hissettim. Bu saatte internete girmek aslında bu benim pek alışık olduğum bir şey değil de, ne derler “Antep’den sonra, şeytan da dürttü”… Bir baktım “mmetelik.blogspot. com” kapalı. Ekranda “Bu siteye giriş, mahkeme kararıyla engellenmiştir” yazıyor. Birden o gün siteye koyduğum makale aklıma geldi. Herhalde onu beğenmediler dedim ve aynı yazıyı henüz yayınlamadığım diğer bloğa “mmetelik.blogcu.com”a baktım sorun yoktu. İçimden “beni sevmiyorlar” dedim. İçime bir mahzunluk çöktü ki sormayın… Hanımın malum dırdırları arasında tam valizimi hazırlayıp, saati beşe kurmaya hazırlanırken, oğlum aradı. Meğer, mahkeme yasadışı yayın yapan blokları kapatmak yerine, binlerce bloğu barındıran sitenin tamamını kapatmış. Tabii bu arada, biz de gürültüye gitmişiz. Bu memleketteki adaleti sağlama anlayışı bu… Ne yapalım?

***

Hikaye bu da, 2011 yılında Türkiye’de, yasal sınırlar içinde “fikirlerini ifade eden” insanların bile, ruh halini anlayabiliyor musunuz? İstisnasız tüm muhaliflerin “Gürültüye gitmelerinin” an meselesi olduğunu düşünmesi, hemen herkeste en azından “Obsesif kompulsif” bozukluğun, yani “takıntı hastalığını” oluşturması çok mu şaşırtıcıdır. Kaldı ki, mahkemelerinde bile “insan hak ve özgürlüğünü kazımayan” kanun adamlarının görev yaptığı bu ülkede, “toptan cezalandırmayı bir çözüm zanneden” şizofren ruhlar karşısında, yakında toplumumuzda “mazoşist ruh hali” salgın olup çıkarsa, şaşmamak gerekir. İnsanoğlu bu her şeye alışır…

***

Malum Ergenekon Operasyonun 18. dalgası medyayı vurdu. Demek ki "muhaliflerin gürültüye gitmesi" konusundaki kaygımız pek de boş sayılmazmış. Gözaltına alınanlardan biri, “Dink Cinayeti ve İstihbarat Yalanları” isimli kitabı ile yapılan “istihbarat hatalarını” ortaya çıkaran, birçok ödül sahibi araştırmacı bir yazar; Nedim Şener… Üstelik birkaç gün önce köşesinde şöyle yazmış, “Hrant Dink cinayetinde ihmali ve sorumluluğu bulunanların, Ergenekon soruşturmasını yürüten polisler olduğu anlaşıldığından beri bana yapılan uyarıların ardı arkası kesilmiyor. Şimdi de ‘Sıra sende. Soner’e söylüyorduk, bak oldu. Bavulun hazır mı birader? Kalın pijaman, yün donun tamam mı kardeş?’ diyorlar”… Ve; büyüklerimiz her ne kadar “yargının işi, bekleyelim görelim” falan diyorsa da, Şener’in tutuklandığı sırada sarf ettiği şu sözlerin bir anlamı olmalı. “Türkiye'de, Amerika'dan daha özgür bir basın var. İçişleri Bakanımıza selam olsun”

ARAPLAR BİZİM NEYİMİZE HAYRAN?

Arap dünyasının Türkiye’yi hayranlıkla izliyor olmasını Reuters Ajansının bile, Türk dizilerine ve Sn. Başbakanın Davos çıkışına bağlamasını şaşkınlıkla okudum… Demek ki Batılılar; ne Türkiye hakkında şey biliyor, ne de Arap liderlerin halka uyguladığı suistimale ve talana aldırış ediyor. Hoş bizimkilerin de onlardan bir farkı yok ya, hadi neyse… Yine de şu gerçek değişmez, gelmiş geçmiş tüm iktidarlar Arap halkının Türkiye’ye olan hayranlığını “gerçek anlamı” ile fark edememiş ve ilişkilerimiz zayıf kalmıştır. Bu gün ise ilişkilerimizin artması kimseyi yanıltmasın, yine aynı nedenle “sığ ve düzeysizdir.”

***

Tabii bunda “demokrasi ve laiklik” kavramlarından “uyuz olan” Arap liderlerinin soğukluğu yanında, bir taraftan “ümmi, itaatkar ve uysal” bir halk, diğer taraftan da hayran oldukları Avrupa’daki gibi “medeni bir toplum” talebi içinde olan bizimkilerin katkısını unutmamak gerekir. Bu gün de ağırlıklı olarak işlendiği gibi, geçmişte de “din kardeşliği” anlamında benzer ilişkiler geliştirilmişti. Gel gelelim o dönemde de, Arap liderlerin bize değil, bizim siyasilerimizin “Arap liderlere” hayranlığı, o kadar netti ki; bir büyüğümüzün Türkiye’ye olmadık lafı söyleyen Kaddafi karşısındaki “ezik” tutumuna akıl erdirememiştik.

***

Geçmiş iktidarların Arap dünyası ile ilişkilerinin zayıf kalmasının diğer bir önemli sebebi de, büyüklerimizin, AB’ye girince derhal “muasır medeniyetlerin seviyesinin üzerine” çıkacağımızı zannetmesidir… Tabii bunda batının, Türkiye’yi daha iyi tokatlamak ve oyalamak için, bir gösterip-bir çektiği, “Batıya entegre olmuş Türkiye” imajını da unutmamak gerekir. Bugün, her ne kadar beğenmesek de, kızsak da; “Sarkozy gibi kıvırtmadan” gerçekleri söyleyen yani “AB’ye giremezsiniz!” diyen batılı liderler ve de, “dışa bağımlı ekonomik maceramızın” zorladığı dış pazar arama mecburiyeti, dünyada “bizi kabul eden” ülkelerin de varlığını keşfetmemizi sağladı o kadar.

***

Ancak şunu kabul etmek gerekir ki; “monarşi” ile idare edilen Arap halklarının Türkiye’ye olan hayranlığının sebebi, AKP ve liderine duyulan hayranlıktan çok daha ötededir… Bu hayranlığın esas sebebi; yarım yamalak laikliği ve demokrasisi ile Türkiye’nin medeni alemdeki yerinin demokrasinin başarısı olduğunu bilmesidir. Özeti ezilen halkların “demokrasi ile yönetilmeye” duyduğu özlemdir. Anadolu halkı bundan seksen küsur yıl önce, “Atatürk devrimleri” diye bilinen, “Harf Devrimi, halifeliğin kaldırılması, saltanatın kaldırılması, yeniden idari teşkilatlanma, Cumhuriyetin ilanı, Şapka ve Kıyafet Devrimi, Soyadı Kanununun çıkartılması, kadın haklarının tanınması, takvim ve saat ölçülerde değişiklik, Medeni Kanunun kabulü ve Eğitim- Öğretim Devrimi”ni “ demokratik yaşama geçme uğruna yarım yamalak da olsa sindirememiş olsaydı, bugün o hayranlığın yerini ne alırdı bilemem. Kaldı ki, siyasi tercihini yani “demokrasiyi” ihraç edemiyorsan, bu günkü anlamı ile yakınlaşmaların “halkların kardeşliğini” sağlaması açısından hiçbir önemi yoktur. Çünkü, demokrasiyi ve laisizmi “evrensel değerleri” yerine kendi inançları ve kafalarına göre yorumlayan, bencil “sözde demokrat”ların kendi görüş ve çıkarları doğrultusunda kuracakları ilişkiler sığ ve tutarsız olur.

EZBERBOZAN DEVREDE

Sanki Türkiye’nin başka sorunları yokmuş gibi, binlerce dolar harcanarak hazırlanan şaşaalı AKP mitinglerinde “ana konunun”, aşağı yukarı 30 senedir iktidar olamamış “CHP ve Genel Başkanını karalama” olduğunu görünce artık ben de, “Ezberbozan’ın” devreye girdiğine inandım. Düşünün bir kere. “Recep beyin ezberini bozacağım. Recep beyin uykularını da bozacağım. Recep beyin ezberini ve kimyasını bozacağım” diyen Kılıçdaroğlu kalabalık bir ortamda, vakit kazanmak için durağan haldeki bir yürüyen merdivene biniyor. Bu sırada birisi merdiveni çalıştırınca “düşme tehlikesi” atlatıyor. “Vay, sen misin Nasrettin Hoca misali merdivene ters binen,” Sn. Büyüklerim bu durumdan bile yararlanmaya çalışıyor ve başlıyorlar dalga geçmeye.

***

Kılıçtaroğlu bu konuda tek kelime etmiyor. Ardından bir hata(!) daha yapıyor ve “Van Gölü’ne Van Denizi” diyor. Bilemiyorum, belki de bir “zarf atıyor”. Alışkanlık ya, Sn. Büyüğüm derhal diline doluyor. “Van Gölü ne zaman deniz oldu, ben bilmiyorum. Kılavuzun doğru olmayınca gölü de deniz zannedersin" falan diyerek dalgasını geçmeye başlıyor. Ancak bu sefer tam bir bozguna uğruyor… Zira “Haritada Van Gölü” yazan bu havzaya, Doğu'da halkın “Van Denizi” dediğini Sn. Büyüğümüz de bilmiyormuş… Üstelik bir de “kılavuz” meselesi var ki, “Tencere tencereye kara demiş, kazan kalkmış oynamış” durumları ortada iken, o meseleye hiç girmeyelim... Kılıçtaroğlu zaten gireceği kadar girdi…

***

Bu kadar da değil. TBMM’de üzerinde “Ankara’da rekor bastı - 100 bin kitap” şeklinde bir ibare bulunan “Dersim Ermenisi Yemuş Hanımın Oğlu Çarkçı Kemal” isimli “necasetle yoğrulmuş” bir kitap, TBMM’de grup başkan vekilleriyle bazı milletvekillerine dağıtılıyor. Bu kitapta Kılıçdaroğlu’nun etnik kökeniyle ilgili ırkçı spekülasyonlar yapıldığı, CHP liderinin içki kullanmasının eleştirildiği, ayrıca PKK militanlarıyla ilişkisi olduğu ileri sürülüyormuş… Yani tam tamına bir “pislik”… Bu kitap meclise kadar nasıl taşınmış, içeri nasıl girmiş, grup başkan vekillerine nasıl ulaştırılmış, bu “hayasız girişimin” kime yararı var, bilemem…

***

Ancak şunu biliyorum ki; bu memlekette herkes “sadrazam çocuğu” falan değildir? Üstelik kendini “paşa torunu” zannedenlerin çoğunun soy-sopunda bir dirhem bile “Osmanlılık” yoktur… Gelgelelim dalavere, desise, hile dendi mi, bazı “beslemelerin” saray entrikaları geleneğini sürdürdüğü de ortadadır. O yüzden bu tür girişimler pek şaşırmıyorum ama bir taraftan da soruyorum: Ne oldu, yoksa ABD’li kardeşlerinizle birlikte, CHP’ye ve Kemalistlere verdiğiniz; “bir avuç gürültücü elitist” imajı, artık kâr etmiyor mu? Sıradan vatandaş bu palavraları yutmuyor mu?

Dedik ya “Ezberbozan” devrede.

“EZBER BOZAN” DEVREDE Mİ?

“Eleştiri” tadına doyulamayan çok lezzetli bir yemek gibidir. Yersin, yersin, yersin de sonra, en azından “şişer kalırsın”, yerinden bile kıpırdayamazsın. Dolayısıyla eleştirirken dikkatli olacaksın, karşındaki adamı sadece “yargılayacaksın”. Küçümsemeyeceksin, aşağılamayacaksın. Çünkü eleştirinin temelinde “düşünce” vardır. Konunun sadece olumsuz yanlarını, neden katılmadığını anlatabilirsin, yalnızca yanlışlarını gösterip doğrularını saklayabilirsin. Ancak, “yoksulluğun” başını alıp gittiği bir ülkede eğer “yoksulluğa çözüm” aranıyorsa, “bir çözüm yolu” önerenle “dalga geçemezsin”. Ha, çözüm işine gelmezse o başka…

***

Bir probleme çözüm üretmeye kafası basmayanların, “çözümü hiç ummadıkları anda karşılarında görünce” yaptıkları ilk işin, kendi “aptallıklarını örtmek” için “çözümcüye” saldırmak olduğunu, herkes bilir. Çünkü o güne kadar “el kesesinden” geçinip “salla başı al maaşı” durumu ile “onurlu bir makamı” işgal edenlerin ipliği pazara çıkmıştır. Sakın böyle durumların bu günlere özgü haller olduğunu düşünmeyin. Cumhuriyetin kurulduğu günden beri değişen bir şey yoktur. Bakın yarım yüzyıl önce 1953’de vefat eden Namdar Rahmi Karatay bu tür “insancıklar” için ne demiş:

İşini uyduranlar tilki gibi kurnazdır,

Silahı hep yalandır, zekası gayet azdır,

Yalanını tutsanız, fayda yok utanmazdır,

Yüzüne tükürseniz, onu kalafat sanır,

Eşeğe gem vurmayın, kendisini at sanır.

***

Son günlerde CHP’nin sosyal paketi üzerindeki tartışmaların Sn. Büyüklerimiz tarafından eleştiriden “hakarete” varan bir mezraya girdiğini görmek üzücü. Bazılarının “İlkokul matematiğini, bütçe okumayı” bilmeyenler deyip küçümsediği şahısların, halk için “bir alternatif” olduğu unutulmamalıdır. Belki de iktidarın bu güne kadar uyguladığı “ekonomik politika” yüzünden çözemediği yoksulluk diye özetlenen probleme, çare üretmek için çabalayanlara, “kimlerle mücadele etmek zorunda kalacakları” düşünülünce “yürekli adamlar” denebilir de, “cahillikle suçlayıp” aşağılanmaları niye? Yanlış bir iş mi yapıyorlar? Kaldı ki, bağlanacak maaşı, yoksul vatandaşın yastık altında biriktireceğini zannederek “bu iş olmaz” diyenlerin, verilecek bu paranın piyasalardaki dolaşım hızını, ekonomiye ve özellikle de dar gelirlilerin alış veriş yaptığı “küçük esnafa” yapacağı katkıyı göz önüne aldıklarını sanmıyorum. Ancak hesapları hatalı olsa bile, ortada bu hakareti gerektirecek bir durum yok ki… Yoksa “ezber bozan” devrede mi?

HAYRET VALLA!

12 Eylül 2010 halk oylamasından sonra %52’nin, ‘evet’çilere verdiği gazla memlekette neler oluyor farkında mısınız? Bu günlerde 12 eylül 1980 darbesi öncesinde askerin provokasyonlar yapıp “darbe için zemin oluşturduğunu” iddia eden aydınlarımız bile; gözünün önünde gerçekleşen sıra dışı olaylar için “makul sebepler” üretmek için uğraşıyor. İstanbul’un göbeğindeki bir sanat galerisinin açılışı, “içki içiliyor” diye basılıp, davetlilerin tartaklanması ile başlayan sıra dışı olaylar, Başkent Ankara’da polisin restoran basıp, aileleri ile içkili lokantaya gelen çocukları fişlemesi ile devam etti ve bir polis müdürünün, Kurtuluş parkında el ele gezen gençlere GBT kontrolü yaptırması ile doruğa çıktı. Vasfını kaybetmiş öğretim görevlilerin son günlerdeki “sapıkça” açıklamaları da cabası. Rahmetli İsmet İnönü boşuna söylememiş; “Bir cemiyetteki en muzur (zararlı) adam ehliyetsiz olduğu halde selâhiyet (yetki) sahibi olandır.”

***

Tüm bu gelişmeler olurken, Tütün Mamulleri ve Alkollü İçkilerin Satışına ve Sunumuna İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelikle alkol satışına büyük sınırlama getirilmesi, bazı “densizler” tarafından eleştirilince bir Sn. Büyüğümüz “Aksırıncaya tıksırıncaya kadar içiyorlar, bir şey mi diyoruz” diyerek alkol tüketen vatandaşlara olan “muhabbetini” özetlerken, “vejetatif üreme” ile çoğaldığımızı düşünen bir başka büyüğümüz “Hayat seks ve alkolden ibaret değildir” diyerek liderine destek veriyordu. Hem de laik Türkiye Cumhuriyetinde İleri Demokrasi çağında.

***

Ardından o güne kadar sanki, Kars Kalesi dibinde Hasan Harakani'nin külliyesi olduğu bilinmiyormuş gibi “imal edilmesinde bir mahsur görülmeyen İnsanlık Anıtı” birden bire “ucube” oldu ve yıkılması için Sn. Büyüğümüz talimatı verdi. Sıkıysa yıkılmasın. Derhal gereken kararlar alındı. Meğer anıt, Kars Belediyesine zorla yaptırıyormuş da haberimiz yokmuş. Herhalde yaşıyor olsaydı bu işe en çok “Allah inancı ile kalbini bütün kötülüklere kapatmış mutasavvıf Ebu’l Hasan Harakani” üzülürdü. Eserlerin “ucube ve latif” diye kategorize etmeleri yetmemiş olacak ki, RTÜK yasasında yapılan değişiklikle artık; millî güvenliğin “açıkça gerekli kıldığı(!)” hallerde yahut kamu düzeninin “ciddî şekilde(!)” bozulması “kuvvetle muhtemel(!)” olduğu durumlarda, Başbakan veya görevlendireceği bakan, “geçici yayın yasağı” getirebilecek. Sıkıysa konuş…Ne güzel değil mi?

***

Düşünün bir kere bu ülkede muhalif yayın yapan internet sitesi OdaTv’nin bürosu 8 ay boyunca dinlenmiş. Yani bir suçun oluşması için, “devlet vatandaşına pusu kurup beklemiş.” Kaldı ki, bu kadar uzun bir süre hangi haber bürosunu izlesen binlerce suç üretirsin. Hele hele “bazı darbe(!) yanlısı tutuklularla”, gelmiş geçmiş ilişkin sorgulanıyorsa yandın. Oysa ileri demokrasilerde, savcıların şüpheli gördüğü kurumlara veya şahıslara karşı uygulayabileceği bir çok evrensel ve insani yöntem vardır. Bırakın ileri demokrasiyi, sıradan demokrasilerde bile kolluk kuvvetlerinin esas görevi suçu önlemektir. Kullandıkları yöntemlerle suçlu yaratmazlar.

***

Oysa bu ülkede “tutukluluk” cezaya dönüşmüştür tutuklu sayısı hükümlü sayısından fazladır. Öyle ki, ordumuzun faal generallerinin %10’ Hastal’da tutukludur…Bu durumda bile, “demokrasinin tutuklanan asker sayısı” ile ölçüldüğünü zanneden “ne yediğinden habersiz” aydınlarımız mazeret üretmeye, büyüklerimiz ise halkı “matematik bilmez muhalefet” masalı ile avutmaya çalışmaktadır. Hayret valla!