BİZDE DEMOKRASİ BU KADAR OLUR

İleri demokrasiye geçişimizden tam 36 sene önce de, 1974’de Hacettepe yurdunu basan polis, yurt salonlarında, kız erkek ayrımı yapmaksızın diz çöktürüp dizdiği öğrencilerin sırtlarında çamur içindeki postalları ile gezerken, bir taraftan da kafa göz demeden coplardı. Gözaltına alıp götürdüğü onlarca genç, Ankara Emniyet Sarayının 6 katında, en azından 24 saat, itilir kakılır, çuval gibi oradan oraya atılarak cezalandırılırdı. Bir şekilde kıyıda köşede kalıp, Emniyet Müdürlüğüne hasarsız sayılabilecek şekilde girenler, ertesi sabah “Ne o sen makyaj yapmamışsın” diyen Ayı Mehmet’in yardımıyla yüz, göz morarmış olarak, kayıt altına alınıp salıverilirdi…
***
Bu gün çocuklarımızın, benzeri bir zulmü, baskıyı ve şiddeti yaşaması mümkün mü?.. Hayır, olmaz öyle şey! Demeyi ne kadar çok isterdik değil mi? Polisimizin artık çocuklarımızı “düşman” gibi değil de, evlatları, kardeşleri gibi gördüğünü, onları “hoşgörü” ile kucakladığını, görevlerinin, onların “hata yapmalarının önüne geçmek” olduğunu bildiğini, söyleyebilsek; “ileri demokrasimize” ne kadar çok yakışırdı değil mi? Ama nerede?.. Başımızda devletle vatandaşını “eşit” tutan yöneticiler ve “devletin eli yok mu” zihniyetinde olan idareciler olduktan sonra, yani büyüklerimiz bile “demokratik tutumu” sindiremediyse tabii ki “aynı hamam aynı tas” kalır. Ha, lafta demokrasi ha, Burhan Kuzu’nun kaleme aldığı ileri demokrasi.
***
Oysa ne halk oylaması yapılıp “ileri demokrasiye” geçmeden önce, ne de bu gün, işlenen suçun cezasının taktir hakkı polislerdedir. Gelgelelim onlara bu bilinci vermek iktidarların tutumu ile doğru orantılıdır. 70’li yıllarda bile polis, halkın gözleri önünde bu türden bir eylemleri yapabilecek, yani, hırsından öğrencileri kaskıyla dövebilecek ya da, bir kız öğrenciye beşi altısı çullanacak kadar gözü dönmüş, politize olmuş değildi. Üstelik bunu yapamazlardı da. Çünkü o zamanlar hiç olmazsa, ana babaların sesi çıkıyordu. Çünkü, o zamanlar insanlar “sadaka ile beslenmeye” henüz alıştırılmamıştı. Telefonları dinlenerek “toplumsal onur” ayaklar altına alınmamıştı. Ve henüz insanlar, üç kuruşluk çıkarları uğruna evlatlarını ezdirecek, satacak kadar “ürkek ve yılgın” değildi.
***
Acaba ilkokulda çocuğunun kulağını çeken öğretmene, dünyayı dar eden ana babalar, şimdi neredeler? Çocuklarına yapılanları görmüyorlar mı? Neden sesleri çıkmıyor? Niçin yıllarca her türlü cefayı çekip, memleketime hayırlı bir evlat olsun diye üniversiteye gönderdikleri çocuklarına, zulüm eden vicdansızlara ve onlara sırf kendi rahatları için göz yumanlara tepkisiz kalıp neden "onların daha büyük hatalar yapmasının önünü açıyorlar." İleri demokrasilerde, Başbakan bile yapsa, “hak olan” bir toplantıyı protesto etmenin cezası çocuklarımızın ağzını yüzünü çarşamba pazarına çevirmek midir? Üstelik içeride rektör denen biçare insancıklar otururken…
***
En acı olanı da çocukların bu “sadist şiddete” uğramasının nedenini Nevzat Tarhan isimli bir sayın profesörün, “Başbakanın her gün bir suikast atlatmasına” bağlamasıdır. Acaba ileri demokrasilerde, “eşeğini dövemeyen semerini dövecek” diye bir kural mı vardır. Adam, ‘Molotof kokteyllerle, taşlarla, havai fişeklerle, dükkanlara, bankalara, güvenlik güçlerine saldıran PKK yandaşlarına bile yapılmayan zulmün, geleceğin başbakanlarına, milletvekillerine, mühendislerine, doktorlarına yapılması reva mıdır diye’ sormuyor da, yapılan zulme kılıf arıyor. Profesörlük payesi ile onurlandırdığımız insanlara bile olayları demokratik bir yaklaşımla irdelemeyi öğretememişsek olacağı budur…

UNUTTURULAN İTTİFAK

TBMM’sinde son zamanlarda mantar gibi biten ve demokrasi şemsiyesi altında her türlü provokasyonu yapabileceğini zannedenlerin başında gelenlerden biri, sizlerin de şahit olduğu gibi; ''Benim varlığım neden Türk varlığına armağan olsun. Ben Türk değilim ki'' diyerek yeni bir polemik konusunu, tam da zamanında piyasaya sürerek, aslında kendinin de “örtülü” bir ittifak içinde olduğunu ortaya çıkardı… Piyasaya sürdü diyorum. Çünkü tam da o sıralarda Sn. Başbakan, “silahların miadını doldurduğuna” gerçekten inanan BDP’lilerin, hayal de olsa “dizginleri” ele alabilecekleri bir gün, “olmasının ne mahsuru olacağını” kestiremediğimiz, bir “hayali ittifakı” halka şikayet etmekle meşguldü.
***
Oysa, yine o günlerde, teröristbaşı İmralı’dan “1. elden uydurma” CHP-BDP ittifakından, çok daha ciddi ve gözlerden kaçırılan bir ittifak hakkında açıklamalarda bulunuyordu… Kendisinin devlet ile PKK arasında bir aracı olduğunu ifade eden teröristbaşı, özetle şu görüşleri dile getiriyordu: "1 Mart'a kadar bir sonuç çıkması lazım. Bu tarihe kadar görüşmeler sonuç verirse, ben buna kutsal barış, büyük barış derim. Yoksa daha kötü bir süreç başlayabilir. 1 Mart'a kadar görüşmelerden anlamlı bir barış çıkmazsa ben bu aracılıktan çekilirim. Karışmayacağım onlara. Sıfıra doğru geri sayım başladı. Devlet benimle barış için görüşüyor. Fakat hükümet henüz kararını vermemiş. Devlet adına benimle görüşenler beni anladı."… İşte sözüm ona dünyadan tecrit edilmiş bir teröristbaşının, bir çocuk katilinin “devletle ittifakını” anlatan bu sıra dışı açıklamaları, Sayın Başbakanın “CHP’nin ittifak hikayeleri” ve bu beyefendinin “Türk olmadığını yeni anlaması” yüzünden güme gitti.
***
Evet. Sayın BDP’li Vekil “Benim varlığım neden Türk varlığına armağan olsun. Ben Türk değilim ki'' diyor demesine de, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasında, “Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür. Türk babanın veya Türk ananın çocuğu da Türktür.” Diye bir tanımlama var. Ergenliğe 50’sinde erişebilen ve Türk olmadığını yenice anlayan, Sayın Vekilin ebeveynlerinden sadece birinin bile Türk olması, bu ülkede bu sıfatı alması için yeterlidir. Üstelik cebinde taşıdığı nüfus kağıdında da, o istese de istemese de TC vatandaşı olduğu yazılıdır ve “kendini Türk hisseden çoğunluğun” vergileri ile karnını doyurmaktadır. Kısacası “Bay Vekil, senin varlığın senin olsun”, bu milletin, “Varlığını; Türk varlığına armağan edeceklerinin” sayısı, inanın siz ve gibi düşünen “nankör ve sadakatsiz” insandan çok ama çok daha fazladır.
***
Ha, bu arada “kendini Kürt hissetmesinin” bizim için bir mahsuru da yoktur. Sadece “aşını yediği tencereyi” kirletmeye kalkmamasını ve halktan tepki alacak açıklamaları gizlemek için ahmakça polemikler yaratarak “halkın aldatılmasına” alet olmamasını rica ediyoruz. Bu arada şunu da söylemek gerekir. Sayın Vekilin “Türk Varlığına, armağan etmekten imtina ettiği zavallı varlığı” ile bir başka BDP’li vekilin Hakkari’de “Kürtler kendi kendini yönetmek istiyor” cümlesini bir araya koyduğumuz zaman ortaya çıkan anlam tamlaması, Kürtçülerin birlik beraberlik söylemlerinin “hikaye” olduğunu bizlere bir kez daha anlatmış oluyor.

TÜRK OLMAK NASIL BİR DUYGUDUR?

Amerika Birleşik Devletleri'nin Washington eyaletinde bulunan bir şehir olan Seattle’de Türkiye’nin Fahri Konsolosu Sayın J. Ufuk. Gökçen'in, “bize bizi anlatan” ve uzun zamandır unuttuklarımızı hatırlatan, "Türk olmak nasıl bir duygudur?" konulu yazısı…

“Türk Olmak… Aslında çok şeydir. Osmanlı'nın borcunu ödemektir. Hovarda babanın borçla yaşayan evladı gibi. Kosova'da ve Bosna'da, Batı Trakya'da ve Makedonya'da bilmem kaç asır geçmişte kalan meselelerin hesabını vermektir.Türk olmak; Kıbrıs'ta, Hocali'da, Anadolu'da ve Balkanlar'da soykırıma uğrayıp karşılığında yapmadığın soykırımla suçlanmaktır.

***

Türk olmak… Faşist olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sahip çıktığında. Demokrat ve çağdaş olmaktır, vatanına, milletine, tarihine sövüldüğünde sessiz kalındığında. Türk olmak lisanının Avrupa'da yasaklanmasıdır ve yine Türk olmak kendini ve derdini, anlatamamaktır. Avrupa'da hor görülmek Türk olmaktır, ataların bir çok asır önce Viyana’yı sadece kuşattığı, Napolyon gibi bütün Viyana'yı yakmadığı için, hoş görülmemektir. Türk olmak, Selanik'te Pontus Anıtı'nın, Viyana'da çiğnenen yeniçeri minberinin ve Malta'da papazın üzerine bastığı Türk bayrağı heykelinin önünden geçmektir. Türk olmak zordur, çetindir ve eziyetlidir. Üç kıtadan dönüp, bir küçük yarımadada misafir muamelesi görmektir. Sayısız imparatorluk kurmak Türk olmaktır, aynı zamanda sayısız imparatorluk yıkmak da Türk olmaktır. Türk olmak; Arabaya koşulan ilk atın vatanında, ilk yazılı antlaşmanın imzalandığı yurtta, yazının bulunduğu, paranın icat edildiği her metrekaresinden bereket fışkıran bu yurtta, kalkınmak için “yabancı sermaye” beklemektir.

***

Türk olmak; Truva'dan bu yana, Sümer'den bu yana serpilerek gelse de, tarihten eski bu topraklarda, bütün zamandan damıtılarak gelen yüksek değerlerine rağmen, bir haftalık hafıza ile yaşamaktır. Doğu Roma'yı da Batı Roma'yı da yıkıp, yeni Roma olan AB'ye girmeye çalışmaktır, Türk olmak. Türk olmak; Mostar'da köprüdür, Kerkük'te kaledir, İstanbul'da Kızkulesi'dir, Anadolu'da buğdaydır, Çukurova'da pamuktur, Ege'de tütün, Karadeniz'de fındık, Trakya'da ayçiçeğidir. Türk olmak; Çanakkale'de ölmektir. Çanakkale'de ölmeden önce düşmana su vermektir, onun yaralısını sırtında kendi hastanesine taşımaktır. Düşmanın ardından rahmet okumak, kanlısından helallik almaktır. Kar yağdığında kayak yapmayı değil, evsizleri düşünmektir. Balkon köşesine kuşlar için, kışın ekmek kırıntısı, yazın su koymaktır. Yağmura rahmet, kara bereket diye bakmaktır. Türk olmak; harap bir ülkede, zengin ülkelerin müstemlekesini reddedip, tahtadan kılıç ve ipten üzengi ile, paylaşacak ve sahiplenecek tek varlığı fakirlik olmasına rağmen, yedi düvele meydan okumaktır. Türk olmak; askere davul-zurna ile uğurlanmaktır, belki de dönmeyeceğini bilerek. Türk olmak; annenin, şehit oğlunun ardından; 'Bir oğlum daha olsun, onu da vatan için göndereceğim' demesidir. Babanın gözyaşlarını tutarak, tabutuna son kez dokunurken 'Vatan sağ olsun!' demesidir. Türk olmak; 'Türk çayında radyasyon olmaz!' yalanları ile, 'Gusül abdesti alana AIDS bulaşmaz!' dolanları ile yaşamaktır.

***

Türk olmak; ecdadın yaşadığı kıtlıktan dolayı, çayın yanında gelen şekerden fazla olanı garsona geri vermektir. Ayni nedenle Türk olmak, yemeği ziyan etmekten korkmaktır. Göz hakkına, diş kirasına saygıdır. Türk olmak; Evindeki bir kap aşın yarısını Tanrı misafirine vermektir. Kendi yerde, misafiri döşekte yatırmaktır, Türk olmak. Türk olmak; milli maçta ağlamaktır. Ayhan Işık'a, Belgin Doruk'a aşık olmaktır. Türk olmak; aşkını ölesiye sevmektir. Aşkı için ölmektir, öldürmektir. Sevdiceğinin elini bir kez tutamadan, toprağa girmektir. En güzel aşk şiirlerini yüreğinde hissetmektir. Eşkıyaya türkü yakmaktır, Türk olmak… Milletine sövmektir, ama başkasına sövdürmemektir, Türk olmak… Türk olmak, Yunus'u bilmektir, Aşık Veysel'i sevmektir. Mevlana’yı, Hacı Bektaş-i Veli'yi ve Hoca Yesevî'yi tek bir satırını okumasa da yüreğinde taşımaktır. Türk olmak; saz çaldığında, ney üflendiğinde, kös dövüldüğünde ve kaval çaldığında, yüreğinin derinlerinde bir sızı sezmektir, bir de Yemen Türküsü'nde... Hayatın sana verdiklerine 'Nasip', vermediklerine 'Kısmet' demektir. Her işin 'Hayırlısına' inanmaktır ve ağlamamak için çok gülmekten çekinmektir…

***

Türk olmak; Asya'da batılı, Avrupa'da doğulu diye tepki görmektir. Irk sözünü bilmeden yaşamak, yaratılanı Yaradan'dan ötürü sevmektir. Magazin programları ile dizilerin arasına sıkışsa da, silkinip üzerindeki ölü toprağını atabilmektir. Türk olmak; mahalle maçı için ayni saatte, on kişi buluşamazken, milyon kişinin bir araya gelmesidir. Tavla oynarken bile kavga ederken, milyon kişinin kavga etmeden gösteri yapabilmesidir. Türk olmak; ekonomik buhran zamanında Arjantin'de mağazalar yağmalanırken, daha ağır buhranlarda sıraya girerek, sorumlusuna en ağır cezayı tek bir cam kırmadan sandıkta kesmektir. Türk olmak; en zayıf gününde bile dünyaya meydan okumak, en dertli gününde bile, her ufunetin bir şafakta biteceğini bilerek, tevekkül göstermektir. Zor iştir Türk olmak. Türk olmak; Anadolu'da her düşen yağmur damlasına hamdetmek, her çıkan başak için şükretmektir. Türk olmak, medeniyetler mezarlığı Anadolu'da dik durabilmektir.”

Eline, koluna, vatan sevgisi ile dolu yüreğine, sağlık …

BİR HESAP SORAN ÇIKMALI

Bir piknik alanındayız. Şehirden hayli uzak. Etraf kalabalık. Bir bayan soluk soluğa geldi. Umutsuzca, “Küçük bir kız çocuğu gördünüz mü?”, diye sordu. Bir an herkes dondu kaldı. Yalvaran bakışlarla bakıp, bizden olumlu bir cevap bekliyordu… Görmemiştik ama bir cevap da veremedik… Sanki herkes suçluymuş gibi bir ruhsal sıkıntıya girdi. Piknik zehir olmuştu. Neyse bir süre sonra çocuğunu bulduğunu gördük de rahat bir nefes aldık.
***
Eminim ki sizler de pek çok benzeri olayla karşılaşmışsınızdır. 17/11/2010 Akşamı bir haber kanalında Şile’nin Oruçoğlu köyünde kaybolan 3 yaşındaki Berat’ın annesinin Devlet Büyüklerine, yaptığı çağrıyı duyunca kızmadım desem yalan olur. Bu ana, bu çocuğu 9 ay 10 gün karnında taşımadı mı? Bu çocuğu, gece gündüz uykusuz duraksız büyütmedi mi? Kendinin “ana şefkatinden” mahrum bıraktığı için, kaybettiği çocuğunu, devletin güvenlik güçleri seferber olmuş ararken, bir de Devlet Büyüklerinin “özel ilgisini” talep etmesi normal midir? Kaldı ki bu ilgiyi talep etse ne olur? Kayseri’nin Talas ilçesinde geçen şeker bayramı evlerinden çıkıp geri dönmeyen 3 çocuğun bulunabilmesi için, devlet ödül bile vaat etti. Ne oldu? Bulunabildi mi? Demek ki; evlat sahibi isen, “Saldım çayıra Mevla’m kayıra” hallerini bırakacaksın. Bırakmamışsan vatandaşın gerçek sahibi olan Devlet “evladının” hesabını sormalıdır.
***
Burada unutulmaması gereken bir şey var. Beden, ruh ve ahlak gelişimleri veya şahsi güvenlikleri tehlikede olan, ana veya babası tarafından ihmal edilen tehlikelere karşı savunmasız bırakılan ve başıboşluğa sürüklenen çocuk “korunmaya muhtaç çocuk” demektir. Bu durumdaki çocukları koruma vazifesi devletindir. Bu örnekte olduğu gibi eğer ebeveynler, “bir şekilde çocuklarına zarar veriyorsa” bunun hesabını da vermelidir. Hiç olmazsa geçici bir süre devlet çocuğu koruma altına almalıdır. Neticede bu olayda da, çocuk bulundu ve olay bitti. Oysa bu olay kapatılmamalıdır. Çocuk 28 saat boyunca korumasız olarak ormanlık bir yaşamak zorunda bırakılmıştır. Hayatını kaybetmemiş olması sadece “taktir-i İlahi”dendir. Çünkü biliyoruz ki daha dün 4 çocuk başıboş bırakıldıkları için bir yıkıntıdaki eski bir buzdolabı içinde havasız kalıp öldü.. Buna sebep olanlar, ebeveynler de olsa, ihmalciliğinin cezasını fiilen çekmelidir.
***
Diğer bir olay; Eskişehir’de “hayvan otlatması” yüzünden aralarında husumet bulunan bir vatandaşın evini, bir “insan musveddesi” 23/ ağustos/2010 da, basıyor ve 4 kişiyi öldürüp, firar ediyor. Güya her yerde güvenlik güçleri bu katili Nasrettin Hoca’nın komşusunun eşeğini aradığı gibi “türkü çığıra çığıra ararken” geçen hafta aynı eve gelip bir kişiyi daha öldürüyor. Ve tabii yine sırra kadem basıyor. Güvenlik kuvvetleri, güya özel timler oluşturup mahalleyi koruma altına alıyor. Gelgelelim katil tüm bu göstermelik önlemleri aşıp ve dün ‘koruma’ altındaki o mahalleye dönüyor ve 6’ncı kurbanı Ziya Akın’ı öldürdükten sonra ancak yakalanabiliyor. Tabii bu olayda da katil yakalandı, olay bitti durumu var. Hatta gazetelere bakarsanız katil neredeyse haklı. Her şey bir yana, dikkat ettim bu olayda da, göz göre göre iki kişinin daha “ölmesine göz yumanlarla” ilgili hiçbir eleştiri, suçlama vs. yok. Vatandaşın huzurunu ve can güvenliğini sağlamak devletin güvenlik güçlerine düşmez mi? Bu insanların görevlerini ihmal edip etmedikleri hakkında acaba birileri harekete geçebilecek mi?
***
Eğer devletin vatandaş haklarını korumakla görevli organları, bu ve benzeri “hataları” cezalandıramıyorsa; “kabahatlerin” ve “suçların” ortaya çıkması için çanak tutuyor demektir.

İRAN’LA YÜZDE YÜZ PROBLEM

Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy’nin NATO zirvesinde “ısrarla İran’ı bir tehdit olarak” kayda geçirmek istemesi doğaldır. Bunu ABD, İngiltere vs.de yapabilirdi. Çünkü, bu “sömürgeciler”, yüzlerce yıldır Asya’da, Afrika’da ve Ortadoğu’da, çeşitli düzenbazlıklarla “gelişmesini engelledikleri ülkelerin”, kanını emerek semirmişler bu günkü refah düzeylerine, yoksul ülkelerin doğal zenginliklerine el koya koya ulaşmışlardır. Bu güne dönersek Irak’tan, Afganistan’dan alacaklarını aldıklarına göre, Ortadoğu’da yeni bir “sebilhaneye” ihtiyaç duydukları yeni bir “sağmal” yaratmak istedikleri açıktır. Sn. Cumhurbaşkanımızın NATO Zirvesindeki “İran’ı aklınızdan çıkarın, ikinci bir Irak istemiyoruz. 90’larda Irak’ta yaşadıklarımızı bir de İran ile mi yaşayacağız?.. Kendi mahallemizi konuşuyoruz. İyi de olsa kötü de olsa İran beni ilgilendiriyor” mesajı son derece haklı ve mantıklıdır. Zaten kabul de görmüştür. Gelgelelim bunun sadece “gururumuzun okşanması” amacıyla yapıldığı da ortadadır.
***
Basında günlerce yankılanan yukarıdaki “posta koyma durumu” ile, asıl mesele olan, “Füze savunma sisteminin Türkiye’ye konuşlandırılmaması, konuşlandırılırsa da komutasının Türkiye’de olması” fikrini tartışmaya bile açamamış olmamızla “yaşanan hayal kırıklığı”, gargaraya getirilmektedir. Çünkü zirvede, füze savunma sisteminin ülkemizde kurulması kararı alınmış, buna karşılık komutası ile ilgili bir karar alınmamıştır. Ve Sn. Başbakan açıklamasında “… komutanın kesinlikle NATO'da olması gereğini ifade ettik ve NATO, malumunuz olduğu üzere bir saldırı sistemi oluşturmuyor, bir savunma sistemi oluşturuyor. NATO'nun kuruluş amacı da saldırıya yönelik değil savunmaya yönelik bir birleşimdir…” derken, herhalde öncelikle “komutanın Türkiye’de olması” gerektiği konusunda “pek de ısrarcı olmayacağımızı” anlatmak ister gibidir.
***
Kaldı ki tek sorun bu da değildir. Bu açıklamada savunma ile saldırının “ikiz kardeş olduğu” da unutulmuştur. Eğer bir “saldırı” tehlikesi var ise ancak o durumda bir “savunma hattı” oluşturulur. NATO, Türkiye’ye bir füze savunma sistemi yerleştiriyorsa bunu herhalde İsrail’den gelecek bir saldırıyı önleme amacı ile kurmuyordur. Dolayısıyla, Fransa ve “gizli tertipçileri” planlı bir şekilde “İran’ın nükleer programını” ortaya atıp, ülkemize bir füze savunma sistemi kurarak, biz istesek de, istemesek de İran’ın bir “tehdit” olarak algılanmasını sağlamıştır. Bunun zirve kararlarında kayıtlara geçmemesi teoride elbette önemlidir de, füze savunma sisteminin Türkiye’ye yerleştirildiği gün bu çabanın “pratikte hiçbir önemi kalmayacaktır.”
***
Çünkü, Amerikan üslerinde zaten var olan, erken haber alma ve ikaz sistemleri “Irak’ın kimyasal tehdidine benzer” palavradan bir tehdit algılarsa, yarın kurulacak füze bataryalarının harekete geçmesine Türkiye engel olabilecek midir? Bu olasılıklar hakkında Dışişleri Bakanı Sn. Ahmet Davutoğlu ne düşünüyor, doğrusu merak içindeyiz. Çünkü bu güne kadar “komşularla sıfır problem politikası” çerçevesinde gösterdiği çaba, şimdi de İran ile hem de bu kez, “%100 problem” haline dönüşmek üzeredir. Özet olarak, NATO zirvesinde Sarkozy’nin gönüllü kaybedilen bir piyon pozisyonunda olduğu ortadadır. Bizim durumumuzda ise değişen bir şey yoktur. Sadece bir piyon aldık, gururlandık ama yine, bir kale kaybettik… Ancak oyun henüz sona ermedi. Yörüğün yaptığı gibi, ya göç yolda düzelecek, ya da başımız temelli belaya girecek.