Bugün, Türkiye Cumhuriyetinin kurucu unsuru Kürt asıllı vatandaşlarımızın temsilcisi gibi görünen “Kürtçü” zihniyetin ve yandaşı, bölücülüğü "demokrasi" zannedenlerin toplumumuzu düşürdüğü durum hiç de iç açıcı değildir. Anadolu’nun insanının ezilmişliğini kaldırıp ona bir kimlik kazandıran Cumhuriyetin sorgulanmaya başlaması, etnik kimliklerin şimdiye dek hiç olmadığı kadar parlatılması ve sadece kendilerinin “mazlum ve mütevekkil” olduğuna inanan Kürtçülerin, Türkiye Cumhuriyetinin temel ilkelerine takla attırmak için, her gün metamorfoza uğrayan yeni bir “demokratik talebi(!)” sınırsız bir düzenbazlıkla yumurtlaması, tarihi ile gurur duyan Türk toplumunun kendini yeniden sorgulamasına sebep olmaktadır.***
Oysa bir zamanlar, Lozan Konferansında İngiltere’nin temsilcisi Lord Curzon’un ayrı bir devlet kurma teklifine, “Dersim ve Bitlis olaylarından bahsederek tek millet olan Türk ve Kürt arasına ayrılık düşünceleri sokma gayretinizi biz Kürtler anladık. Biz Kürtler, Avrupa ve İngiliz diplomatlarının parlak vaatlerinin altında kendi menfaatlerinin olduğunu biliyoruz… Kürtler bağımsızlıklarını, kendi ailelerinden olan Türk’lere ve Onları temsil eden Büyük Millet Meclisi Hükümeti’ne emanet etmiştir.” diyebiliyorlardı. O günden bu güne geçen 87 yıllık sürece bakarsak hiç de yanılmadıkları ortadadır. (Kaynak:Tarihi Bakış.Part 5)… Lozan’da fırsat varken yukarıdaki cümlelerle bir arada yaşamayı tercih edenlerin bugün başka bir telden çalıyor olma sebebini ABD’nin yaptığı teklifin “tatmin gücünde” aramak gerekir. Çünkü kurulan tezgahta değişen bir şey yoktur. O zaman İngilizlerin yapmak istediklerini bu gün benzer çıkarlar uğruna ABD yapmaktadır.
***
Gelgelelim bu gerçekleri, yorgun düşürülen halkımızın algılaması kolay değildir. Zaten herhangi bir konu ile ilgileri, sadece ulaşabildikleri “sahibinin sesi” iletişim araçlarının verdiği “yanlı bilgi” ile sınırlıdır. Yine de halkımız, medyanın her gün ard arda tartışmaya açtığı konuları “manipülasyona uğratılmış bilgisi” ile ister istemez sorgulamakta, bir taraftan Çanakkale’de omuz omuza savaştığı Kürt kökenli kardeşlerinin varlığını öğrenirken, diğer taraftan medyada izlediği Kürtçülerin, Türkiye Cumhuriyetine düşmanca tutumlarını anlayamamaktadır. Prof. Deniz Ülke Arıboğan,“Türkler 80 yıldır doğru bildiklerinin yanlış olabileceği iddiası ile karşı karşıya. Ordu, Laiklik, Misak-ı Milli tartışılıyor. Tarihi ile övünç duyan bu insanlar Dersim’den Ermeni sorununa kadar birçok konuda, bir çok olumsuzlukla yüzleşmek zorunda kalıyor. Bu öyle bir yüzleşme ki, yaralayıcı olmaması mümkün değil. İşte bu yüzden kökünden koptuğunu hisseden bir Türkiye var ortada.” Ve bu durumda en az Kürt meselesi kadar çözülmesi zor olan bir Türk meselesi!” derken, pek de yanıldığını söyleyemeyiz.
***
Evet maalesef bu ülkede artık bir de “Türk Meselesi” vardır… Ancak bu mesele de, her zaman olduğu gibi “içimizden birilerinin ihaneti” ile doğuyorsa da, kendini Türk hissedenlerin çıkış yolu bellidir. Uğur Mumcu, “ATATÜRK'e inanmak milliyetçiliğin, yurtseverliğin ve devrimciliğin gereğidir” derken, herhalde Türk Halkının bir gün kendi kendini sorgulamak zorunda bırakılacağını ta o günlerden fark etmişti. Ve doğal olarak da, bu “tetkik ve tetebbudan” alnının akı ile çıkabilmesi için, ne yapması gerektiğini; bilgiye, demokrasiye ve halkına inanan bir aydın olarak vurgulamaya çalışıyordu. Tabii ki; Atatürk’e inanmak ve onun bıraktığı yazılı metin “Büyük Nutuk” dan ders almak... Gelgelelim bu travmadan henüz nasibini almamış gözükenlerin ileride, “kendini Türk hissedenlerden” daha güç durumlarda kalacakları da ortadadır. Çünkü talep ettikleri federal modellerin uygulandığı ülke halklarının, birbirlerine gösterdikleri toleransa mazhar olacaklarını sanıyorlarsa büyük yanılgı içindeler demektir. Malum, sorun sorunu doğurur da, özellikle bizim ülkemizde "çözümler her zaman derman olmaz."
