NİHAYET FARKINA VARILDI !

Başbakan Erdoğan, AKP'nin Kızılcahamam'da gerçekleştirdiği kampın sonunda bir kapanış konuşması yaptı. “…Ben Türk'ü ne kadar seviyorsam, Kürt kardeşimi de Boşnak'ı da Arnavut'u da Zaza'sını da Roman'ını da o kadar seviyorum, hiçbir ayrım yapmaksızın. Çünkü beni yaradan Allah onları da yarattı. Ayırım yapamam, böyle bir hakkım yok. Böyle bir hakkım yok bunu düşünemem. Hizmet noktasında da öyle her alanda öyle ama birileri bunu zorla kaşımak suretiyle bu milletin evlatlarını birbirine yan bakar veya şüphe ile bakar hale getirdi. İnşallah er ya da geç bu da hallolacak. Biz samimiyiz ama onlar samimi değil. Onlar benim Kürt kökenli vatandaşımın temsilcisi de değil, öyle bir yetkileri de yok bunu bilin. Eğer dürüstlerse, eğer samimi iseler silahlarını bıraksınlar öyle sandığa gitsinler, bakalım o zaman kaç oy alacaklar. Silahlarla tehdit ederek 'yakarız, yıkarız bu köyü ortadan kaldırırız' demek suretiyle, oy almak kolay. Bırak benim halkın, benim Kürt kardeşim de kendi iradesiyle oyunu kullansın bakalım o zaman kaç tane oy alacaksın.”

***

Sayın Başbakan sözlerini şöyle tamamlıyor. “İşte onurlu oy, o oydur, eğer alabiliyorsan ama şu anda aldığın oyun kıymeti harbiyesi yok, çünkü bu oy, şaibeli oy. Bunu çok iyi bilmemiz lazım.” Şimdi bu sözlere bakınca ne anlamamız gerektiğini, birilerinin bize anlatması gerekir. Çünkü bu kadar güzel sözle birlikte devletin, “ BDP ve basının el birliği ile sınırlarını ilan ettiği bölgede, KCK = PKK karşısındaki” çaresizliğini Sayın Başbakanın ağzından duymak insanı şaşkına çeviriyor. En yetkin ağızdan duyduklarımız bize gerçekleşen seçim ve referandumun, can güvenliğinin sağlanamadığı bir ortamda, bir terör örgütünün baskısı ve tehdidi altında yapıldığından başka bir şey ifade etmiyor. Eğer gerçekten bu bölgelerde “silahlarla tehdit ederek, bu köyü yakar yıkarız” diyerek oy alınabiliyorsa ve bu durum nihayet, memleketi adım adım gezen Sayın Başbakan tarafından bile fark edilmişse (!) durum gerçekten vahimdir… Demek ki, ortada “yanlış giden bir şeyler” var…

***

Peki bu durumda devletin güvenlik güçleri ne yapmaktadır. Hiç kuşkusuz ki, çok güçlüdürler ve bu “itiraf” maalesef onları da güç durumda bırakmıştır. Sadece onlar mı? Yüzlerce kişiyi ilgilendiren ve “Ergenekon Davası” diye bilinen davalar hakkında çuvallarla belgeyi savcıların önüne atan “basın” da sıkıntıdadır. Demek ki, beklenen performansı henüz gösterememişlerdir. Özellikle Diyarbakır’da süren ve adaletin tecelli etmesi öznesi dışında, siyasi mücadele adı altında her türden ajitasyon ve propagandaya müsait, KCK yani PKK’nın terör destekli güvercinleri davası öncesinde, yıllardır gözlerimizin önünde serpilen, ve gelişen sorunların birdenbire fark edilmesi manidardır. Malum, “şüyuu vukuundan beterdir.” Hele hele bu söylenti icraatın kayıtsız şartsız ve de artık muhalifsiz lideri, tarafından dillendiriliyorsa altından ne çıkacağı konusunda şüpheci olmak gerekmez mi?

TÜRK'ün AKLI...

İki örnekle duruma açıklık getirelim. Milli Eğitim’de 38 yıl öğretmenlik, 25 yıl müdürlük yapan Fevzi Budak, 2 Mayıs 2003’ten itibaren Milli Eğitim Bakanı Hüseyin Çelik tarafından görevden 10 kez alınarak Şırnak, Muş, Kütahya, Çanakkale’ye müdür, Ankara ve İstanbul’a öğretmen olarak atandı. Budak, ayrıca 5 kez de geçici görevle müdürlükten alındı. Tüm bu işlemlere karşın Fevzi Budak, her seferinde yargıya giderek yürütmeyi durdurma ve iptal kararıyla asıl görevine döndü. İstanbul’daki Sultanbeyli Endüstri Meslek Lisesi Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmenliği'nden Erzurum’daki görevine 10 Eylül 2008’de dönen Budak, son olarak 30 Eylül 2008’de Ankara’ya geçici olarak tayin edildi… “Yargı kararlarını uygulamadıkları için” Milli Eğitim Bakanı Hüseyin Çelik ve bakanlık üst düzey yöneticileri hakkında 4 kez açtığı manevi tazminat davalarını kazandı…

***

Ergenekon Soruşturması hakkında bir soru üzerine, Bülent Arınç, “Mustafa Özbek savunma yaptı mı yapmadı mı... Ama sorgulanmıştır. Tahliyesinin keyfini çıkarsın. Ama kabadayılık olmaz. Tahliye edilenler sevinsin, beraat edenler keyfini çıkarsın, içerideki arkadaşları için dua etsin. Tahliyeolup çıktığında birbuçuk saat kadar TV önünde konuşup, sonra "içeri buyur" dendiği zaman sesi çıkmayan insanlar var." dedi. Bahse konu olan Mustafa Özbek tam 22 ay tutuklu kaldı. Bu süre zarfında "savunma hakkı" bile verilmediğini ifade ediyor. 1975 yılından beri Türk Metal İş sendikasının genel başkanlığını yürütüyordu ve 11. Ergenekon dalgasında büyük ihtimalle Mustafa Balbay'la siyasi içerikli proğram yaptığından, askeri darbe hazırlıklarında yer alıyor suçlaması ile tutuklanmıştı. Şimdi tahliye oldu ve ilk basın toplantısında "sendikacılığı bıraktığını" söyledi...

***

Gazeteler, “Hayırlı istifalar, İstifa Şovu, Giderayak istifa şovu, İstifa şov, Reklam kokan hareketler” diye manşet atarken, dünya bize gülüyordu. Çünkü, bu manşetler, Başkanı, Adalet Bakanı olan ve Türkiye Cumhuriyeti’nde adli ve idari hakim ve savcılarını mesleğe kabul etme, atama, nakletme, geçici yetki verme, yükseltme ve birinci sınıfa ayrıma, kadro dağıtma, meslekte kalmaları uygun görülmeyenler hakkında karar verme, disiplin cezası verme veya görevden uzaklaştırma işlemlerini yapan ve gücünü yasalardan alan bir kurumdan yani HSYK’ dan önlenemeyen, hatta teşvik edilen, yedi birinci sınıf hukuk adamının istifa etmeleri ve kurulun görev yapamaz hale getirilmesi üzerine atıldı.

***

HSYK’dan istifalarla ilgili olarak, Sayın Başbakanın yorumu ise daha da ilginçti, “Geç kaldılar, dört dörtlük bir şovdur bu…” Böylece iktidarın “yargıya el koyma girişiminin tüm hızıyla devam ettiği” ve tam da istediğinin olduğu, açık seçik ortaya çıkmış oldu… Kaldı ki, Sayın Kılıçtaroğlu’nun, Sayın Başbakanın alaycı sözlerle itham ettiği istifalarla ilgili sözlerine; “Eğer yüreği, cesareti, topluma saygısı varsa, Adalet Bakanı ile HSYK arasındaki yazışmaları açıklasın” diyerek cevap vermesi olayın anlaşılması açısından son derece manidardır… Aslında anlaşılmayacak bir şey yok, her şey gözlerimizin önünde gerçekleşmektedir de, ne demişler Türk’ün aklı sonradan gelir…

TÜRBAN ÇÖZÜLÜR DE…

Bu günlerde halk arasında tartışılan en önemli konunun “çarşı pazara düşen alevin” maaşları “kuşa çevirmesi” yani “işsizlik ve yoksulluğun” olması gerekirdi ama ne hikmetse ortaya, yine istismar edildiği “dünyanın öbür ucundan” bile fark edilen “mazlum ve mütevekkil türban meselesi” atıldı. Her ne kadar AİHM ve Anayasa mahkemesinin bu konunun açılmasına bile yer bırakmayan kararları olsa da, olayın toplumsal gerçekliği, inkârını da zorlaştırmaktadır. Dolayısıyla zaman zaman tartışmanın alevlenebileceğini inkar etmesek de maalesef tartışmanın zamanlamasını birileri ayarlamakta ve konu sık sık istismar edilmektedir. Dolayısıyla muhalefet mahkeme kararlarına rağmen ülkeyi bu istismardan kurtarmalıdır. Üstelik sorun olarak ortaya çıkmasını engelleyemediğine göre bir çözümü de önermelidir.

***

Peki “türban sorunu çözülür mü?” Eğer taraflar bir araya gelebilir ve olaya “bireysel hak ve özgürlükler çerçevesinden” bakarlarsa tabii ki çözülür. Ancak bazı tespitleri baştan yapmak gerek. Bir kere, Türkiye Cumhuriyetinin ilkeleri arasına “laisizm” varsa ve bu ilkeyi korumayı düşünüyorsak yani, devlet ile din işlerinin ayrılığı, devletin, din ve vicdan özgürlüğünün gerçekleşmesi bakımından “yansızlık” tercih ediliyorsa, bir işi yaparken “Bu memleketin %99’u müslüman” veya “bunlar ateist, bunlar türbanlı, vs” diye düşünmeyi bırakacaksın. Çünkü iş, “bireysel hak ve özgürlüklere” gelip dayanınca, 1 = 99 demektir. “Çokluk” bu konuda bir anlam ifade etmez. Madem hak ve özgürlüklerden bahsediyoruz, kadın ne kadar başını örtme hakkına sahipse, özel kıyafetler giyen bir çok din ve ırktan vatandaşımızın da aynı özgürlükler çerçevesinde aynı haklara sahip olduğunu içimize sindirmemiz gerekir, onların da taleplerine de aynı duyarlılıkla cevap vermemiz gerektiği, baştan ortaya konmalıdır.

***

Diğer taraftan “Baş örtüsü ilköğretimde de takılabilir mi?” sorusuna da bir cevap bulmak gerekir. Çünkü dini vecibeleri yerine getirmek için “ergen” olmak yeterlidir. Ancak ergenliğe erişme çağının, farklı coğrafyalarda dış etmenlerin etkisi altında 9 yaşına kadar düştüğü düşünülürse, bu talebin yasalarla çelişeceği ortadadır. Medeni dünyada yasalarla belirlenen ve 18-21 yaş arasında belirlenen “reşit” olma yaşını inkar edersek başımıza öyle toplumsal belâlar açılır ki, örtmek için çarşaf bile yetmez. Diğer yandan “kamusal alan - kamusal mekan” kavramlarının da irdelenmesi gerekir. Bu kavramların henüz kesin bir tanımının olmaması ve “insanların toplanabileceği bir araya gelebileceği pek çok alan ve mekanın” kamusal olup olmadığı uzun uzun tartışmalalara sebep olacağı düşünülürse, çözümde “devreden çıkarılması” en hayırlısı olacaktır.

***

Evet tüm bu soruları ele aldığımız zaman çözüm, Sayın Devllet Bahçeli’nin önerisinin geliştirilmesi ile şekillenecektir. Laik Türkiye Cumhuriyetinde devletin hizmetine girip, devlet adına hizmet verenlerle, devletten hizmet alanlar “kılık kıyafet özgürlüğü” açısından farklı yorumlanmalıdır. Hizmet alanların istedikleri gibi giyinmeleri normaldir. İlköğretim zorunlu olduğundan bu bir devlet görevi gibi algılanmalıdır. Çünkü bu öneride hemen her talebe akılcı bir çözüm mevcuttur. Hizmet verenlere gelince onlar zaten “kılık kıyafet yönetmeliklerine” uymak zorunda olduklarını kabul ederek bu işe talip olurlar ki, sorun yoktur. Dolayısıyla, türban sorunu da çözülür, çözülür de; iktidar böyle “altın yumurtlayan bir tavuğu” kesmeyi göze alabilir mi bilmem?..

GÜÇLÜ BİR İKTİDAR ALTERNATİFİ OLMAK

Sayın Kemal Kılıçtaroğlu ile birlikte CHP’de olumlu ve uzun süredir hasreti çekilen bir değişimin başladığını görmemek için, kör olmak bile yetmez. Sayın Kılıçtaroğlu’nun, ülkenin her köşesini gezip, örgütünü “yakından tanımasına” vesile olan, “referandum mitinglerinin” ardından, partinin siyasi tavrı üzerindeki, “olumlu etkisi” de yavaş yavaş ortaya çıkmaya başladı. Kılıçtaroğlu’nun yumuşak ve uzlaşmacı karakteri, özellikle demeçlerinde Cumhurbaşkanı’na karşı gösterdiği yakınlık, TBMM’sinin 1 Ekim’deki açılış töreninde Cumhurbaşkanı Gül salona girdiğinde saygı gösterisi olarak ayağa kalkması ile zirve yaptı. Zaten halkın “sakin güç” olarak nitelendirdiği Kılıçtaroğlu’na yakışan tavır da buydu.

***

Kaldı ki, Hüseyin Çelik’in bu yakınlığa “Kılıçtaroğlu Sayın Cumhurbaşkanı’nın avukatı mıdır?” sorusu ile gösterdiği tepki “ezberin bozulduğunun” da bir kanıtıdır. Sayın Kılıçdaroğlu akşam Meclis Başkanı Mehmet Ali Şahin tarafından verilen geleneksel davete de katılıp Sayın Cumhurbaşkanı ile “havadan sudan” da olsa bir süre konuşmalarının şüphesiz ki CHP’ye bir zararı olmamıştır. CHP Genel Başkan Yardımcısı Hakkı Süha Okay’ın yaptığı ve partinin bundan sonraki tutumu ile ilgili basın açıklamaları, artık ortaya çıkan sorunlarda sadece “eleştiri” değil, “parti görüşünün ortaya konması” gerektiğinin dolayısıyla, “inandırıcı ve güçlü bir muhalefetin gerektiği” fikrinin nihayet CHP’de kabul gördüğünün en önemli işaretidir.

***

Sayın Deniz Baykal ve çevresindeki beş on milletvekili ise, aynı tutumlarını sürdürmeye devam ediyor. “Laf” siyasi bir lidere ise, “demokrasilerde bazı şeylerin sindirilemese bile, kabul edilmesi gerektiğinden” bahsetmemiz belki ayıp olur ama, hala Baykal ve çok yakın arkadaşlarının “Genel Başkana rağmen” tavır değiştirmemesini belki de bilinen “statükocu yaklaşımlarına” bağlayabiliriz. Memleket göz göre göre Amerikan destekli “Ilımlı İslam denen modernist bir şeriat yönetimine” kayarken, halkın pirim vermediği ve üstelik bu gerginlikten iktidar “mazlumu oynayarak” yararlanırken bu “hiddet” akılcı mı? Kaldı ki, Sayın Gül, milletvekillerinin oyları ile Cumhur’un Başkanlığına seçilmiştir. Fikirlerine katılırsın katılmazsın saygı gösterilmesi hakkıdır? Yok onu da bir rakip olarak görüyorsan o zaman da “tanımak için ona yakın durmak gerekmez” mi? Yanlış işler bunlar.

***

Ancak ortada CHP’nin bu değişime “hazırlıksız yakalanıldığını” belli eden bir görüntü de vardır. Tartışmaya açılması muhtemel konularda; insan hak ve özgürlükleri, demokrasi, yerel yönetimler, Kürtçülük sorunu, AB gibi alanlarda, CHP’nin ortalıkta net bir görüşünün olmaması şaşırtıcıdır. Bu durum bize CHP’de “siyaseti yönlendirenlerin” hala devlet memuru zihniyetini üzerlerinden atamadığını göstermektedir. Oysa, CHP “kitlelerin somut taleplerine” en yapıcı, en uzlaşmacı yolu gösterebilmelidir. Bu seçeneği oluşturamadığı durumda yani “güçlü ve inandırıcı bir iktidar alternatifi” olduğu işaretini topluma veremediği durumda, AKP’nin daha da güçlenmesine katkı yapmaktan başka bir şey yapamayacağı gerçeğini de unutmamalıdır.

YÖNTEMİ ONAYLADIYSAN SONUCUNA KATLANACAKSIN

1970‘li yıllarda, “kurtuluşunun” sadece okumakta olduğunu düşünen, binbir güçlükle üniversite kazanmış, bizim gibi sıradan, saf Anadolu çocukları, büyük şehirlerde kısıtlı bütçelerine uygun bir devlet yurduna kayıt yaptırabilmek için günlerce otogarlarda, tren garlarında, parklarda yatar, rezil rüsva olurdu. Bir çoğu cebine katıp geldiği “sarı öküz parasını” buralarda çarptırdığından ağlaya ağlaya köyüne geri dönerdi… Belki de o zorlukları yaşayan, birçok sosyal demokrat siyasetçi bunca yıldır “üç maymunu” oynadı. Oysa onlar “sükütun ikrardan geleceğini” bilecek kadar akıllı insanlardır. Dolayısıyla “üniversite gençliğinin barınma sorunu” hiç yokmuş gibi davranmak da “yöntemi onaylamak” anlamına gelir ki, o zaman sonucuna katlanacaksan.

***

Kemal Kılıçdaroğlu’nun, Osmangazi Üniversitesinde düzenlenen ve televizyondan “sabaha karşı” canlı yayınlanan Genç Bakış adlı programda bir gencin, devletin yani Kredi ve Yurtlar Kurumu’na ait yurtta, yedek sırada bulunduğundan misafir öğrenci olarak konakladığını ve bir odada 60 kişi kalmak zorunda bırakıldıklarını belirtmesi; iktidarların “yurt sorunun” çözümünde aldığı “mesafenin” utanç veren bir göstergesidir. Şu ya da bu şekilde bütün iktidarların “yurt sorununun” çözümünü, kendilerine yakın buldukları “cemaatlara” ihale ettiği ve onların da bu alanı “şanlarına lâyık” şekilde doldurdukları ayan beyan ortadır. Bu yurtların öğrenciye sağladığı imkânlar, devlet yurtlarından çok yüksek ve çok daha ucuzdur. Öğrencilerden istenen ise sadece başını örtmek, sigara içmemek, namaz kılmak, sohbetlere katılmak gibi “masum” taleplerdir. Dar gelirli bir aile iseniz “gayri müslim” olsanız ne yazar. Ver çocuğu rahat rahat okusun. Bundan iyisi Şam’da kayısı…

***

“İslamiyet’te kadın imam olmayacağını” bile bile, temel amacı “imam” yetiştirmek olan okula kız öğrenci alırsanız, onlar liseyi bitirip üniversite kapısına dayanınca türban sorununun ortaya çıkacağı bellidir. Cemaat yurtlarında barındırılan çocukların bir okuldan mezun olunca herhalde bir yerde çalışacağı ve orada örgütleneceği de bellidir, okurken neredeyse bedavaya barındıkları yurtlarını, finanse etmek için “Deniz Feneri" gibi olmasa da en azından bir "yardım derneği” icat edeceği de bellidir. Dolayısıyla başımızı ağrıtan tüm bu sorunlar, “kaygısız tutumumuzun” bir sonucudur. Bu sorunların su yüzüne çıkmasına sebep olanlar ise “vasıfsız eleman” üreten, altyapısız ünüversiteleri kuran ve iki yıllık yüksek okulları ilçelere kadar yayan iktidarla, bu jeste; o ilçeye yapacakları yurt yetişmemişse, 5-6 kişilik “öğrenci evleri” ile cevap veren ve bu esneklikleri ile kolayca ortama entegre olan cemaat yurtlarıdır.

***

Aslında küçücük “gözden ırak” bazı sorunların zaman içinde başa belâ olduğunu herhalde bizden daha iyi bilen bir ulus yoktur. Buna rağmen her işimizi “Allah’a” havale eder “İnşallah-Maşşallah” ile geçiştiririz. Oysa Yaradan’ın bize verdiği beyin her gün yeni bilgi ve yeteneklerle donanarak bizim yaşamımızı sürdürecek davranışlar kazanmamızı sağlar. “Akıl” denen doğru ile yanlışı, yalanla gerçeği ayırdetmemizi sağlayan “zekâ” denen, tahmin etme, kavrama, yargılama, çözme kelimelerinin ancak bir bütün halindeyken anlam kazandırabileceği kabiliyetimizin, çocukluktan itibaren her gün geliştiğini biliyorsak, en azından arada sırada bu yeteneklerimizi kullanıp, demokratik ve özgürlükleri kısıtlamayacak, bir çözüm üretilmesinin bir mahsuru olmasa gerek.