BİZE "HİNDİ" DERLERKEN

Üniversiteler, TSK, Yargı, Yargı kararları, Kürt Açılımı, Romen açılımı, vs derken, Sayın Başbakan bir şeyleri düzeltme adına açıldıkça açılıyor ve farkında mı bilemiyorum ama birçok sıradan vatandaşını üzüntüye boğmaya devam ediyor. Geçen haftanın başında, bu kez adı Arap açılımı olmasa da benzeri, yeni bir polemik konusuna imza attı. Geçen salı yaptığı grup toplantısında, “Bizim Arap ülkeleriyle ilişkilerimiz ne zaman yakınlaşsa, belli bir propaganda kampanyası başlatılıyor. Arap turistlere basın yoluyla ırkçılık yapıldığını da gördük. Affedersiniz, bu ülkede köpeğine “Arap ismi takanlar, Arap, Arap, Arap, diye çağıranlar oldu.” Diyerek yine akıl almaz bir polemik konusu daha yarattı. Oysa benim bildiğim kadarıyla bu milletin hiç de öyle “bir ırkı aşağılama gibi” bir kompleksi yoktur. Eğer karşısındaki, birazcık insanlıktan nasibini almışsa, bağrına basar. Arap’mış, Acem’miş, Yunan’mış, Rus’muş bakmaz. Eski defterleri hiç mi hiç açmaz…

***

Eminim ki birçoğumuzun, o eski, “tek katlı, bahçeli evlerde yaşanılan” dönemde, bahçelerinde “Arap, Co, Toto” gibi isimler verdiği bir köpeği olmuştur. Şimdi olduğu gibi bizim çocukluğumuzda da, evdeki evcil hayvanların ismini genellikle evin çocukları verirdi. Benim köpeğimin adı da “Toto” idi ve çok sonraları, rahmetli Toto Karaca’nın adını duyunca, Toto’nun aynı zamanda bir insan ismi olduğunu anlayınca çok şaşırmıştım. Ancak eminim ki, siyah bir köpeğim olsaydı, adı da garanti “Arap” olurdu ve bu kadar şaşırtmazdım. Çünkü Anadolu insanı “siyah” kelimesi yerine çoğunlukla ya “kara” ya da “arap” der. Halk arasında, “Kara” sıfat olarak “Arap” ise isim olarak daha sık kullanılır… Kaldı ki, bir köpeği severken “Gel oğlum!” falan diyorsak, biz “ köpek babası” mı oluyoruz… Bu ne biçim bir alınganlıktır.

***

Diğer taraftan bütün dünya bizi “Türkiye” yerine, “Turkey yani hindi” anlamına gelen bir kelime ile anıyorsa “karalar mı bağlamalıyız.” “Arap” kelimesi için bu kadar hassas davranan Sayın Başbakan acaba, dünyada Turkey yerine “Türkiye” kelimesini geçerli kılmak için, bu güne kadar hangi girişimlerde bulunmuştur? Öte yandan, konu ile pek alakası yok ama, şu gerçek de unutulmamalıdır. Özellikle Arap yarımadası ve Orta Doğu’da yaşayan Araplar;1. Dünya savaşı sırasında İngilizler ve Fransızlarla aynı safta yer alıp, Anadolu topraklarını işgal edilmesine, Türk Halkına zulmedilmesine yardımcı olmamışlar mıdır? Onca yıl Osmanlının el üstünde tuttuğu, yüzlerce eser bıraktığı, kutsal topraklarda, Osmanlı askerlerinin çektiği çileleri bir kenara bıraksak bile, bu gün, kutsal topraklarda neredeyse bir tek Osmanlı-Türk eseri bırakılmadığı ortadayken ve üstelik bize ”hindi” derlerken bu Arap hayranlığı da nereden çıktı?

FERGUSON FACİASI

Bir zamanlar York Düşesi Ferguson Türkiye'de Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumuna (SHÇEK) bağlı bir iyileştirme merkezinde, gizli kamerayla çekimler yapıp "ayıbımızla" bizi dünyaya rezil ettiği zaman, ilk etepda şaşırıp panikleyen yetkililer, ilk eleştirileri pişkinliğe vurup geçiştirdikten sonra, o zamanlar Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı olan Sn. Nimet Çubukçu’nun talebi doğrultusunda, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı bir soruşturma bile başlatmıştı. Bugün Milli Eğitim Bakanı olan Sn. Çubukçu gazetelerde “İngiltere Kraliyet ailesinin eski gelini Sarah Ferguson’un rüşvet aldığı” haberlerini görünce “sığınacak yeni bir liman bulduğu için” çok mutlu olmuş olacak ki, “O zaman da bu işi para için yapıyordu” dedi. Böyle bir iş için parayı kimin, neden vereceği “meçhuldür” de, her halde Sn. Bakanım, “fırsat bu fırsat, pürü pak olmak için fırsat çıkmışken yararlanalım” havasında…
***
O dönem Ferguson’un çocuk bakım evlerinde yaptığı gizli çekimlerle ilgili olarak hukuk mücadelesi başlatan Çubukçu, Ferguson’un rüşvet alırken görüntülerinin yayınlanmasının ardından yaşananları bir gazetede şöyle değerlendiriyor: “Buna ilahi adalet denir. Kamuoyuna ‘merhametli leydi’ görüntüsü veren Ferguson’un balonu söndü. Uluslararası hukuk kurallarını çiğneyerek, çocukları istismar eden gizli görüntüleri yayınladığı zaman, ben derdimi anlatmakta zorluk çekmiştim. Çocukların ahı tuttu.” Demiş.. Ha bu arada gazete, “bilindiği gibi açılan davalardan sonra, Ferguson’un avukatlarının Türkiye’ye yaptığı uzlaşma talepleri geri çevrilmişti” hatırlatmasını da yapıyor ki, duyan da yetkilileri “iftiraya uğramış zavallılar zannetsin”. Pes valla.
***
Oysa uzlaşma talebi, ne görüntülerin sahte, ne de fotomontaj falan olduğu içindi. İzinsiz çekimlerin yapıldığı ve haber için küçük yaştaki çocukların düşürüldüğü “yürekleri parçalayan” durumunun istismar edilmesi Ferguson’u zor durumda bırakmıştı.. Yoksa çekimler gerçekti ve rezalet ortadaydı. Aslında o çekimlerden yıllarca önce, Darülşafaka’dan tutun da yetiştirme yurtlarına kadar, aklınıza gelebilecek her türden sosyal hizmet kurumunda çocuklara, yaşlılara, düşkünlere, muhtaçlara, reva gördüğümüz çile, çektirdiğimiz eziyet, sıkıntı, az mı dile getirilmişti? Mahsun Kırmızıgül’ün o günlerde vizyona giren “Beyaz Melek” filmi bile yetkililerin aklına “kendine bağlı bulunan sosyal hizmet kurumlarını” şöyle bir gezip görmeyi getirmediyse, başımıza gelenler azdır bile…
***
Maalesef o günlerde bu kurumlara bir çeki düzen vermek, aklı başında eğitimli insanlara bu kurumları teslim etmek için henüz hiç bir şey yapılmamıştı ki. O rezalet “geliyorum diye diye” ortaya çıktı. Ama görüyoruz ki, bir nusubet bin nasihatten iyiymiş. O güne kadar, “ne iş yaptıklarının” farkına olmayanlar, görevlerini ihmal edenler ancak “yarattıkları rezaleti” televizyonda seyredince uyanabildiler. Sonuç mu, “rüşvetçi de olsa” Ferguson’a kimsesiz çocuklarımız adına bir teşekkür borçluyuz. O “yasa dışı çekimler” olmasaydı “yetiştirme yurtlarındaki yasa dışılık” devam ediyor olacaktı. Bugün bu kurumlar ne durumdadır, bilmiyorum ancak o günlerden çok daha iyi durumda oldukları duyumları alıyorum ve seviniyorum. Temennimiz yeni bir “Ferguson faciası” yaşamamaktır.

PROMASYON ZAMMI İLE SEVİNDİRMEK

Zaten yetersiz kalan emekli maaşları arasında, büyük farklılıklarının olması "nasıl yönetildiğimizin" en önemli emaresidir. Milletvekilleri, yüksek bürokratlar gibi özel emeklilerin varlığından vaz geçtik, üniversite mezunu, en yüksek derecede yıllarca görev yapıp emekli olmuş bir öğretmenin aldığı ikramiyeyi ve maaşı, ilkokul mezunu, bir devlet kurumunda çalışan işçi ile kıyaslarsanız ortaya işçi lehine “akıllara zarar” bir fark çıkar. Her tür dengesizliğin kol gezdiği ülkemizde emekliler, “işleri tıkırında” büyüklerimizin, “emekli maaşlarının dengeleneceğini” falan gevelemesi ile tam da mest olmuştu ki, beklemedikleri bir “müjde (!)” de Sayın Çalışma Bakanından geldi.
***
Bir gazete, bu güzel haberi “ballandıra ballandıra” şöyle yazıyor.“Çalışma Bakanı Ömer Dinçer, maaş promosyonlarının % 70'inin emekliye verileceğini açıkladı. Bankalara yatan maaşları karşılığında bankalardan promosyon almayı bekleyen emekliye, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Ömer Dinçer'den müjdeli haber geldi. Emekli Bir-Sen heyeti ile görüşen Bakan Dinçer, promosyon talebini yerinde bularak yetkililere talimat verdi. Bankaların ödeyeceği maaş promosyonunun tıpkı memurlarda olduğu gibi yüzde 70'inin emekliye verilmesini isteyen Dinçer, yüzde 30'un ise SGK'ya kalması gerektiğini söyledi. Dinçer, gerekli düzenlemelerin yapılması için Emekli Bir-Sen heyetinin yanında ilgili bürokratlarına talimat verdi.” Allah razı olsun…
***
Ve… Bu haberi gazete tam 4 paragrafta tekrarlıyor. Sanki "onur" duyulacak bir durum gibi, ballandıra ballandıra anlatıyor. Oysa neresinden bakarsanız bakın, ayıbın daniskası. Neden mi? Çünkü devlet bu güne kadar, memurlara dağıttığı promasyon payını, daha zor durumdaki emeklisinden esirgemiştir. Hak ettiği emekli ikramiyesi zorla, bir hafta bazen de daha fazla "malum banka" tarafından alıkonulan, maaşını istediği zaman çekemeyen, maaş kuyruklarında sapır sapır dökülen emekliye, bankanın; bu eziyetleri çektirmesi karşılığı verdiği promasyon payına bu güne kadar "el koyduysan" bunun adı “ayıp”tır. Üstelik emekliye aylık 5-10 TL arası zam yaparken, buradan gelecek 20-25 lirasına el koymak ise, bu ayıbın “daniskası”dır.. Ondan sonra, Sayın Bakan talimat vermişmiş de bürokratlar hemen gereğini yapacakmış da, falan filan.
***
Şu hale bakın, dünyanın 16. büyük ekonomisine sahip, iktidar sahiplerinin “bir elinin yağda bir elinin balda” olduğu koskoca Türkiye Cumhuriyeti, onu omuzlarında bu günlere getiren emeklisini, bankaların vereceği promasyonların %70 ini dağıtarak sevindirecekmiş. Dünyanın dört bir yanına yardım eli uzatan, Gazze’ye yardım götüreceğim derken, dünyayı birbirine katan TC’nin, kendi yoksullarına karşı tutumu budur. “ Promasyon zammı ile sevindirmek.” Nasıl olsa, insanları biçare bırakan zihniyetlerin hüküm sürdüğü bu ülkede, daha emekliliğin ne olduğunu anlayamayıp, emekli maaşını “devletin sadaka fitresi” zanneden, emeklileri üç kuruş zamla geçiştirmeye alıştırdınız. Ne diyeyim… Allah sizi bildiği gibi yapsın.

HAKARA MAKARA

“Nükleer takas antlaşması” hani şu, İran’la Batı arasında sayemizde gerçekleşen ve İran’ın şimdilik düşük seviyede zenginleştirebildiği 1200 kilo uranyumun, 120 kilo geliştirilmiş uranyumla değiştirilmesini taahhüt eden antlaşma. Batı ile İran arasındaki “nükleer” sorunun İran lehine ertelenmesinde arabulucu bir rol üstlenmemizin bize bir faydası olacağını, mesela ithal ettiğimiz İran gazının artık karda kışta kesintiye uğramayacağını veya bundan sonra İran'la uluslararası ortamlarda “kanka” olacağımızı düşünüyorsanız, daha çok beklersiniz. Elin oğlu yakaladı mı kanınızı iliğinizi emmeden bırakmaz.
***
Malum, özellikle Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin daimi üyesi ABD, İngiltere, Fransa, Çin, Rusya ve Almanya ( yani 5-1 ülkeleri) İran’ın, BM’nin denetiminden uzak, “nükleer çalışmalarına” karşılar. Özellikle ABD’nin talebi ile bir BM kararı çıkartılıyor ve İran’ın nükleer çalışmaları sınırlandırılıyor. Ancak İran bu sınırlandırmalara pek aldırmıyor. Bunun üzerine ABD’nin başı çektiği bir grup, BM’den çıkarmayı umdukları ekonomik ambargo kararı ile İran üzerinde sıkı bir baskı kurmak isterken, Çin ve Rusya’nın buna pek de sıcak bakmadığını gören “Dünyayı kurtaran adamlar” devreye giriyor. Böylece bize ne faydası olacağı meçhul “Nükleer antlaşma”, İran, Brezilya ve Türkiye arasında imzalanıyor. Bu güne kadar BM’in kararlarına karşı sert bir tavır sergileyen İran, bu antlaşma ile bir noktada dünya kamuoyu huzurunda rahatlıyor. Üstelik işlerini bir süre daha istediği gibi yürütmesine olanak sağlanmış oluyor ki, bu durum komşumuz ABD ile aramızda “soğuklukla” falan ifade edilemeyecek problemlerin, doğacağının işaretlerini veriyor.
***
Bu antlaşmaya göre İran’ın düşük seviyede zenginleştirilmiş uranyumunu 11 ay emanete alacaktır. Oysa bizim bu uranyumu saklayıp saklayamayacağımız bile meçhuldür. Çünkü 1960’lı yıllarda Türkiye Atom Enerjisi Kurumunun Küçükçekmece gölü kıyısında kurup devreye soktuğu, tarihi mekanın işimizi görüp görmeyeceği şüphelidir. Kaldı ki takas, 11 ay sonra taraflar arasında bir problem çıkmazsa gerçekleşecekmiş. Geçenlerde gazeteci Fatih Çekirge, Davutoğlu’na şöyle bir soru soruyor. “Antlaşmaya göre taraflardan birisi anlaşmayı bozarsa Türkiye 1200 kilo uranyumu derhal İran’a teslim edecek. Diyelim bir anlaşmazlık çıktı ve taraflar birbirlerini suçladı. Türkiye uranyumu İran’a kolayca teslim edebilir mi? Yani ABD buna izin verir mi?” Dedik ya elin oğlu tuttu mu bırakmaz hele hele ABD hiç bırakmaz, işin yoksa uğraş dur.
***
Eh riskleri göze alamıyorsan, “Bıraktıkları yerde otlarsın” diyenler de çıkabilir, bu tespit bir dereceye kadar doğrudur da. Ancak tarafların, “antlaşmayı bozmak” için gösterdiği “eğilim” riski arttırmaktadır. Sonuçta dünya barışına hizmet ediyoruz diye avucumuza pimi çekilmiş bir “nükleer problem” tutuşturulursa hiç şaşmayın. Kaldı ki Orta Doğu’da iplerin kimlerin elinde olduğu ve ne gibi engellerle karşılaşacağımız ortadadır. Bu sorunlarla baş etmek için, uluslar arası alemde sırtımızı dayayacağımız bir blok da olmadığına göre, bu antlaşma olsa olsa “hakara makara” dır.

MAVİ MARMARA'nın HESABI SORULMALIDIR

Dünyada gözü dönmüş ucubelerin bir şekilde iktidarda olduğu ve çeşitli şekillerde rüştlerini ispat edebilmek için birçok masumun canını yaktığı onlarca ülke vardır. Ve ne yazık ki bunların en korkuncu, geçmişte çektiği acıların hesabını “masumlardan” soran “sıkı dostumuz” İsrail’dir. Ancak bu gerçek, Mavi Marmara gemisinde can veren insanların hesabını sadece İsrail’in “sapkın yöneticilerinin” vermesi gerektiğini göstermez. İHH’ dan tutun da gemi kaptanına, masum bir çocuğu bu olaya alet eden çarkçıbaşına, olayı umursamayan yöneticilere ve olayın bu şekilde gelişmesine müsaade eden siyasilere kadar, herkes bu “kayıp canların” hesabını vermelidir. Bu en az İsrail’in cezalandırılması kadar önemlidir. Çünkü insanlarımız, "kim hangi mazereti uydurursa uydursun", yöneticilerimizin aymazlığı yüzünden, göz göre göre “intihar bombacılarına” çevrilmiştir.
***
Başa dönersek, bir kere Mavi Marmara uluslar arası sularda yolcu ve yük taşıyabilecek nitelikte bir gemi olmadığı üzerinde yoğun bir eleştiriler vardır. Geminin İstanbul Deniz Otobüsleri AŞ’den satın alındığı ve üstelik Türk Limanlarına kayıtlı olmadığı düşünülürse bu görüşün haklığı ortaya çıkar. Çünkü bir kere İDO’nun seferleri boğazda gerçekleşiyor ve eksikleri var ki bunu gizlemek ve açık denizlere çıkabilmek için, İHH gemiye Komor Adaları bayrağı asıyor. Böylece onu bir Türk gemisi olmaktan çıkarıyor. Öte yandan bir gemi kaptanı, “uluslar arası sularda” karar verebilecek tek yetkilidir. Öyleyse ve “İsrailli korsanlar” yapacakları eylemi duyurmuşken, hadi rotasını değiştirmedi, en azından bir operasyonla karşı karşıya kalınırsa “eylemsiz kalma” kararını hayata geçirtemez miydi? Hele hele gemide küçücük, masum, büyüklerinin ne halt ettiğinden habersiz, TC vatandaşı bir yavru varken.
***
Diğer yandan İHH “Rotamız Filistin yükümüz insani yardım” sloganı ile malzeme toplamaya başlar başlamaz İsrail’in yapacağı eşkıyalığı duyurmadığını da söyleyemeyiz. Devletimizin bu gün feryat eden yöneticileri acaba bu gemiye binen insanları “İsrail’in takınacağı tavırla ilgili olarak” uyarmış mıdır? Bu güne kadar aklınıza gelebilecek her türlü “uluslar arası hukuku” ihlal eden İsrail’in bu çılgınlığı da yapabileceğini tahmin etmek çok mu zordur. Risk ortada iken, neden Mısır üzerinden taşınması için çare aranmamıştır.

***

Bir başka ve çok önemli soru da şudur: Bu yardım çalışmasını devlet, İHH ile birlikte mi organize etmiştir? Eğer öyleyse ve devlet bu rota üzerinden, bu yabancı bayraklı gemi ile bu yardımı Gazze’ye ulaştırmayı aklına koyduysa, gemideki vatandaşlarını korumak için “askeri önlemleri” niçin almamıştır? Yoksa iktidarın Mavi Marmara’yı “sahiplenme arzusu” olayların bu şekilde gelişmesinden sonra mı doğmuştur? Maalesef daha yüzlerce soru sorabiliriz ve maalesef hiçbiri için de yaşanan bu acı olayı açıklayacak bir cevap almak mümkün değildir. Kaldı ki, İshak Alaton ve Fettullah Gülen’in açıklamalarına bakınca vurdumduymazlığın sadece İsrail’den değil Türk yetkililerden de kaynaklandığı ortadadır.
***
Gelgelelim bu hataların hiç biri İsrail’in yaptığı korsanlığı haklı göstermez. Türkiye artık tepkisini bu güne kadar gösterdiği “sözde tepkilerin” dışına çıkarmalıdır. Bir taraftan İsrail Cumhurbaşkanına “Siz insan öldürmeyi iyi bilirsiniz” derken, ortak askeri tatbikatlarla “insan öldürmenin tekniğini” beraber geliştirmeye çalışırsak, Sn Büyüklerimin "attığı postalar da" döktüğü gözyaşları da hikâye olarak kalır.