YENİDEN DOĞMAK

 

 BAZI SİYASİLER HANGİ POZİSYONDA OLURSA OLSUN,

Sıradan vatandaşın "almadan vermek, Allah'a mahsustur" diye bildiği cümleyi, mürşit edinmiştir.
Ancak genellikle, seçilmek için harcadıklarını, geri almak derdinde olduklarından onlara göre özdeyiş aslında "Verip de, kat kat geri almamak Allah'a mahsustur" şeklindedir.
Bunu da, aynı fikirde olan benzerleri çok yakından bilir. 

Ve onu kullanır. 

İnanın o da (artık her kimse) kullanıldığını çok iyi bilir… 

Çıkarına geldiği müddetçe, ne kadar doğru yaptığını savunur. 

Böyle siyasetçilerimiz çok şükür bol bol mevcut, ama biri var ki, onu bir zamanlar çok sevmiş, çok inanmıştım. Artık sevmiyorum. 

Niye? Ne zaman ki, (seversiniz, sevmezsiniz) Hüseyin AYGÜN’le (Fırsatlar nasıl değerlendirilmeli) konulu sohbetlerini öğrendim, notunu verdim. OTUR SIFIR… 

Onun için, son günlerde araç kapısında dans ederek, gençlerin lideri olacağını sanan bu arkadaş artık ağzıyla, kuş tutsa benim için hava...

BİZDE BU AYMAZLIK VARKEN...

 Atatürk anıtlarına sözle, baltayla boyayla, internet üzerinden,  Antalya'dan, Edirne'ye bir çok saldırının olduğunu duyuyoruz ve elbette üzülüyoruz... Çünkü laik ve demokratik olması gerektiğini düşündüğünüz bir Türkiye Cumhuriyeti yurttaşı iseniz bu vefasızlık, nankörlük ağır gelir. 
         Eskiden de zaman, zaman saldırı haberleri duyardık ancak bu günlerde saldırıların daha organize ve bilinçli olduğunu düşünüyorum. Çünkü, tam da yıllardır her ekim-kasım ayında olduğu gibi malum medyada  "Atatürk ilah değildir" faslından yaygara yapılırken, 10 Kasım günü Atatürk'ü anma töreni sırasında, bir kara çarşaflı hatunun çıkıp  aynı cümleyi kullanarak töreni sabote etmesi, çeşitli illerde  Atatürk heykellerine saldırılması doğrusu bana pek de tesadüf gibi gelmiyor. 
         Çünkü ruhumuza işlemiş AYMAZLIĞIMIZ, örümcek beyinli sonradan görme SOFTALARIN, hamaset ve dini kullandığını bile, bile, memleketi teslim ettiğimiz "işbirlikçi burjuvazinin" maşası SİYASİLERİN  ağzını sulandırıyor...  Nasıl mı?  "Eğitim sistemimizin" eğitim sistemsizliği haline gelmesine hep birlikte göz yumduk... Anayasasında  "laik ve demokratik" diye tanımlanmış ülkemize "vatandaş" yetiştirmekten vaz geçtik.  Çocuklarımıza "bilim ve fennin" mürşid olmasını değil, yüzyıllar öncesinin tutarsız düşünce ve duyumları ile doldurmayı tercih ettik... Hatta öylesine abarttık ki; kutsal kitabın gösterdiği ilkelere bile aldırmadık... "İLAH" kelimesinin anlamını "bir canlı  organizmaya" dönüştürüp, elle tutulur gözle görülür bir "varlık" haline getirerek ŞİRKE battık... 
         Oysa "laik" düşünce sisteminde,  ilmi ve fenni kendine mürşid edinmiş insanlar bu hataya düşmez, laik insanlar, yaşadığımız bu dünyanın gerçekleri ile hep yüz yüze kalmak zorunda olduğunun farkındadır ve o yüzden dünya ile ahiret işlerini ayrı yorumlar...  Ve işte; tam da bu sebeple "en hakiki mürşidi ilim ve fen olan" ve Atatürk'ün çizdiği yolu benimseyen insanların dünya işlerinde, "İLAH" sıfatı ile "MADDİ" bir işi olmaz ve hiç bir "maddeye," tapmaya kalkmaz... Dolayısıyla,  din tüccarlarının kendi icat ettiği sıfatlarla, ilim ve fenne inanmış insanları "DİNSİZ ya da PUTA TAPANLAR olarak nitelendirmesi ancak işi ticarete döken çakma dindarların, olmayan şeytanı taşlatmasına benzer... Bilmem anlatabildim mi?

DARÜLHARP

BİZİMKİLER NEDEN BÖYLE YANAR DÖNER?
NEDEN CUMHURİYETİN BÜTÜN DEĞERLERİNE DÜŞMAN?
NEDEN MEMLEKETİN BÜTÜN YATIRIMLARINI SATIP SAVUYOR?

ÇÜNKÜ BİZİMKİLER "büyük ihtimalle" BU ÜLKEYİ DARÜLHARP İLAN ETTİ... Malum DÂRÜLHARP; Harp ülkesi, küfür ülkesi, savaş alanı. İslâm'ın siyasî otoritesinin dışında kalmış olup, yönetim tarzı ve yürürlükteki hukuku, İslâmi olmayan bölgelere denir.

Genel olarak İslâm hukukunda kâfir ve İslâm düşmanı yöneticilerin hâkimiyet ve yönetimleri altındaki toprakları anlatmada kullanılır.

Bu terim, Kur'ân-ı Kerim'de GEÇMEMEKTEDİR... Ancak insanoğlunun çıkarına uygun olarak hadis-i şeriflerde geçirilmiştir. Neden böyle diyoruz, çünkü Hz. Peygamberden 150-200 sene sonra "Darü'l harb'te, hadler tatbik edilmez" diye buyurduğu rivayet edilmiştir. Hanefîler bu hadisi delil kabul ederken, diğer mezhepler delil olarak almamışlardır. İleri gelen Hanefi fakihlerden ez-Zeylaî de bunun garip hadis olduğunu belirtir.

İslâm hukukçuları, ülkeleri, İslâmî hükümleri uygulayıp uygulamamasına göre tasnif etmişlerdir. Dârü'l harb'te ikamet edenlere genel olarak "harbî" denir. Harbîler, dârü'l-İslâm yönetimi ile bir "emân" anlaşması yapmadıkları müddetçe, kanları ve malları mübah sayılır...

Kâfir bir insanın malının ve canının masun olabilmesi için müslüman olması veya İslâm devleti ile anlaşma yapmış olması gerekir...

ÖZETLERSEK:
1)Dârülharpte ibadetin bir hükmü yoktur...
Müslümanları gayri müslimlerden ayıracak böyle mühim bir "ritüelden" mahrum koymak, onları gayri müslim muamelesine maruz kalma tehlikesiyle karşı karşıya bıraksa da bu yolda "şehit" olmanın ödülü çok daha fazladır.
2)Dârülharpte günah işlemek (YALANCILIK, SAHTEKARLIK, HIRSIZLIK, RÜŞVET, HER TÜRDEN HİLE ve DESİSE vs) caizdir.
3)Dârülharpte faiz-rüşvet almak-peşkeş çekip komisyon almak gibi bazı haram muameleler caizdir.
Çünkü İslam Hukukunun hükümleri dârülharp olduğu söylenen bir ülkede tatbik edilemez.

YOK ETMEK

ANTALYA KEPEZ MASA DAĞI
Bir yol çalışması yapılıyor. İhtiyaç mı? Evet... Peki yol üzerinde milyonlarca yılda oluşmuş doğa harikası bir mağaranın günahı ne? Niçin tahrip  ediliyor. Doğaya hiç mi saygınız kalmadı? Tam yol ayrımında, köşe başı orayı bir kafeye, turizm danışma bürosuna vs çevrilmesi çok mu zor olur?  Niçin bu doğal yapıları yok ediyoruz. Niçin onları gururla taktim edeceğimiz mekanlara çeviremiyoruz.






Yine aynı bölge bu kez dağın daha batısında iki mahalleyi birbirine bağlayabilecek en kısa yol. Bir vadi... Her iki yanında da kayaların içi mağaralarla dolu. Yapılacak iş merdiven ve etrafındaki mağaraları dükkan vs. gibi mekanlara çevirmek... İnanın yerli ve yabancı turistlerin ziyaret etmek için sıraya gireceği bir mekan olur. Peki biz ne yapıyoruz? İnşaat artıkları ile doldurmaya çalışıyoruz. Doğanın milyonlarca yılda var ettiği bir değeri yok etmek için uğraşıp duruyoruz..
                                                       YAZIK...
Not: Kepez belediyesine messenger'den fotoğraflar gönderip ricalar ettim ama henüz tık yok.

BİATÇILARIN İSYANI

Konu; İstanbul'da toplanan İslam Zirvesi Konferansı Dışişleri Bakanları Konseyi... 57 İslam ülkesi dünya nüfusunun %22 oysa dünyadaki üretime katkıları %7... Bir Almanya bile etmiyorlar ki ne konuşacaklar diyen bir eleştiri...
Eleştiren adam; "Her şeyin duayla, Yaradana yalvarmayla halledebileceğine inandırılmış toplumların yapacağı bu tür toplantıların "osuruk" kadar hükmü olmaz diyor...
Mümkün mü... 
Eleştiriler yağıyor... Lidersiz olmaz... Lider, lider, reis...
Adeta bizim bu günkü halimizi anlatan "Eflatun'un "Bilgisiz topluma sopa ve lider gerekir" sözü ile bir hamle daha yapıyor. "Ya krallar filozof olmalı yada filozoflar kral olmalı' sözleri ile tezini savunurken, Yunus'un " Seni deli eden şey, sendedir sende.''  sözleri ile de bir kurtarıcıya gerek yok eğer o kurtarıcıyı aramaya kalkarsak  neticede  bir diktatöre boynumuzu uzatmış oluruz, o da yuları takar  diyerek lafı sokuyor...
Uzun etmeyelim "Demokrasi vasat insanların işidir lidere gerek yok"  tezini savunmaya çalışıyor.  Gelgelelim çoktan yuları boynuna takmış  dostları(!)  buna izin verir mi? 
Cumhuriyetin kurulduğu günden bu güne, bu ülkeyi kazasız belâsız getiren TBM Meclisini boş verip prostatını tutamayan bir adamın sadakalarına  biat  edenler isyanda...
"Bilimin gölgesinde "dünyaları" cebine koymuş, beleşçi zırtoların özellikle de lider diye tapındıkları bostan korkuluğuna bakınca durum zaten ortaya çıkıyor..." Allah" ona dua edenlere şeyler verseydi önce müslüman toplumları yalan-dolanla-kumpaslarla ele geçiren halkın kutsalı olan her şeye saldırıp ayaklar altına alan, halkı soyanların belasını verirdi.  
Ne üretiyon ki ne konuşuyon gardaşım. Dünyada ayakta kalmanın yasası belli.. Üretimin, pazarın yoksa sen de yoksun.Neymiş de toplantı yapmışlar çok olsa üreten ülkelerden 1000'e aldığın hisse senetlerini 5'e satar çekilirsin. Yersen... Yapabilir misin dersin. Ben cevaplıyayım "Nah yaparsın..."
Nasıl bir ülke olduk yahu!!! İnsan kendi sayfasında bile fikrini söyleyemez savunamaz oldu... Lanet olsun.

SEYİT RIZA-ŞEYH SAİT- SAİT NURSİ KİMDİR?

Seyit Rıza (Seyid Rıza ya da Pir Sey Rıza) (1863; Lirtik köyü, Ovacık, Tunceli- 15 Kasım 1937, Elâzığ), Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk dönemlerinde rejime karşı çıkarılan isyanlardan biri olan Dersim İsyanı'nın liderlerinden olması sebebi ile idam edilen Alevi-Zaza aşiret önderidir "O tarihte Seyit Rıza, peygamber sülalesinden gelen, Dersimin lideri diye bilinirmiş."   

Hakkında devletin köylülere dağıttığı toprakları zor kullanarak üstüne geçirdiği, sıcak savaş sonrası Tunceli'ye hizmete gelen şehir yapılanması uzmanlarına karşı yöre halkını kışkırttığı gibi birçok iddia bulunmaktadır. 

Seyit Rıza, köylüye toprak dağıtılması başta olmak üzere devletin getirdiği yeniliklerin “ağaları” gücünden edeceğinin farkına varan bazı aşiretleri de yanına alarak 1924'te Hozat’ı işgal etmiş; çevredeki Cumhuriyet yanlısı aşiretleri basmış; devlet içinde devlet gibi davranmıştır. Ve maalesef Cumhuriyet, siyasal, toplumsal, ekonomik, hukuk, eğitim alanlarında yaptığı onlarca devrimle kendi temellerini sağlamlaştırma telaşında iken bu asi takımı başıboş kalmış, güçlenmiş ve hatta kendisine yollanan onca nasihat heyetini silahla kovmuştur. Lakin bu sırada bölgede bayındırlık hizmetleri hızla sürmektedir.
DERSİM İSYANI:1937 nevruzunda Mustafa Kemal, Başbakan Celal Bayar’la birlikte Tunceli’ye gelip, Murat Nehri üzerindeki Singeç Köprüsü’nün açılışını yapacaktı... Köprünün ucunda bir karakol vardı. Seyit Rıza’ya bağlı asiler karakolu bastı. 33 asker şehit edildi. Telefon hatları kesildi, pusular kuruldu, Mazgirt Köprüsü havaya uçuruldu, jandarma taburu vuruldu, 56 asker daha şehit oldu…

Aslında ağalığını devlete kaptırmak istemeyen Seyit Rıza ve yandaşlarının bence bu hareketi bile o günün sıradan cezalarından biri olan “idam” için yeterli. Bu yüzden “İngiltere’ye yazılan bağlılık ve yardım mektubu” muhabbetlerine hiç girmeyeceğim.

Netice: Çıkardıkları tüm isyanlarda olduğu gibi yine "isyancı takımı" kaybetti. Toprak ağalarından birkaçı canından oldu… Oysa gariban halkın Türkü de, Kürdü de, Ermenisi de Çingenesi de canından malından oldu... İşin aslı bu…

Gelelim madalyonun diğer yüzüne… Bölgede sevilmesi, Dersim Bölgesi Kürtlerinin generali diye isim yapması onun "Cumhuriyetin getirdiği yenilikçi düzene" karşı çıkan bir isyancı olması gerçeğini değiştirmez. bu gün aynı konumda olduğu bilenen teröristbaşı A.Öcalan'ın "mahkum" olduğu gerçeğini değiştirmediği gibi...

***

ŞEYH SAİD KİMDİR?

Şeyh Said (Şeyh Said Palevi, Şeyh Said Pirani, Şeyh Muhammed Said Nakşibendi, Şeyh Said Efendi), (1865 ya da 1866 Palu - 29 Haziran 1925, Diyarbakır), Seyyid bir aileye mensup Zazaların içinde ikamet eden Nakşibendi şeyhi ve Kürt kökenli lideridir.Müderris, Mutasavvıf, Müfessir ve Muhaddis olan Şeyh Said, Şeyh Said İsyanı lideridir.

Babasının adı Şeyh Mahmud Fevzi, annesi ise Gulê Hanım’dır. Palu, Elazığ, Diyarbakır, Muş’ta, eğitim gördükten sonra babasının vefatından sonra Nakşibendi Tarikatı postnişini(otoritesi) olmuştur. Babası Şeyh Mahmud Fevzi’nin Palu’dan Hınıs'a göç etmesiyle oraya yerleşmiştir. Nakşibendi tarikatının liderlerinden olup bazı kaynaklara göre I. Dünya Savaşı sırasında Rusya İmparatorluğunun Doğu Anadolu'ya ilerlemesi yüzünden bazı kaynaklara göre ise Ermenilerin tehcir politikalarına karşı fetvalar verdiği için 1915 yılının başlarında Piran'a taşınmak zorunda bırakıldığı söylenir. Daha sonraları Hınıs Kolhisar'a yerleşmiş, 1925 yılında yargılanmış ve idam edilmiştir.

ŞEYH SAİT İSYANI: Şeyh Said'e bağlı kişilerin Diyarbakır'ın Eğil nahiyesine bağlı Piran köyünde (Diyarbakır ilçesi Dicle) arama yapan bir jandarma müfrezesiyle çatışmaya girmeleri (13 Şubat 1925), kısa sürede genişleyecek yaygın bir ayaklanmanın kıvılcımını oluşturdu. Genc vilayetinin kazası Darahini'yi basarak (16 Şubat) valiyi ve öteki görevlileri esir alan Şeyh Said, halkı İslam dini adına ayaklanmaya çağıran bir bildiriyle hareketi tek bir merkez altında toplamaya çalıştı. Bu bildiride 'din uğruna savaşanların lideri' anlamına gelen mührünü kullandı ve herkesi din uğruna savaşa çağırdı. Başlangıçta isyan İslâm şeriatının tesisi adına başlatılmış ise de sonradan Kürt istiklâl hareketine çevrilmiştir.

Mistan, Botan ve Mıhellemiler aşiretlerinin desteğini aldıktan sonra Genç ve Çapakçur (bugün Bingöl) üzerinden Diyarbakır'a yöneldi. Maden, Siverek ve Ergani'yi ele geçirdi. Şeyh Abdullah'ın yönettiği başka bir ayaklanma kolu da Varto üzerinden Muş'a doğru harekete geçti. Varto'yu ele geçiren isyancılar, Muş'a ilerledilerse de halktan toplanan yardımcı kuvvetlerle Murat Köprüsü civarında mağlup edilip, Varto'ya geri çekilmeleri sağlandı. 21 Şubat'ta gelişmeler üzerine hükümet doğu vilayetlerinde sıkıyönetim ilan etti. 23 Şubat'ta ayaklanmacıların üzerine gönderilen ordu birlikleri Kış Ovası'nda Şeyh Said kuvvetleri karşısında tutunamayarak Diyarbakır'a çekilmek zorunda kaldı. Ertesi gün Elazığ'a giren Gökdereli Şeyh Şerif yönetimindeki başka bir ayaklanma kolu kenti kısa süre de olsa denetim altına aldı. Elazığ birkaç gün boyunca isyancılar tarafından yağmalandı.

Mart başında Şeyh Said'in emrindeki yaklaşık 10.000 kişilik bir kuvvet Diyarbakır'a saldırdı ve kuşatma altına aldı. Kuşatanlar takviye alıyordu ve kuşatma Şeyh Said tarafından bizzat yönetiliyordu. Mürsel Paşa komutasındaki garnizon günlerce süren saldırıları geri püskürtmeyi başardı. Fakat bir gece bir grup şehrin Kürt sakinlerinin yardımıyla Diyarbakır içine girebilmeyi başardı. Bunların varlıkları garnizon tarafından fark edildi. 7-8 Mart arası süren ağır bir çarpışma sonrası şehre sızan grup bozguna uğratıldı ve sadece birkaçı kaçabildi. Kuşatma'nın başarısız olduğunu gören Şeyh Said, kuşatmayı kaldırdı ve adamlarını Diyarbakır'dan çekti.
Aslında isyanın bir ayağını ilk mecliste aramak da mümkündür...

Şeyh Said’in isyanından önce İstiklal Harbinin önde gelen Paşaları, M. Kemal hükümetinin din aleyhtarı ve totaliter(baskıcı) siyasetinden kaygılanmış, ve bu nedenle 17 Kasım 1924’te, cumhuriyet tarihinin ilk muhalif partisi olan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası (TCF)’nın kuruluşunu ilan etmişlerdi. M. Kemal’in icraatlarının dinin aleyhinde olduğu yönünde genel bir görüş birliği vardı. Genel Başkanlığını Kazım Karabekir’in yaptığı TCF’nin tüzüğüne, “Madde: 6, Fırka (parti), dinî düşünce ve inançlara hürmetkardır” şeklinde bir ibare konmuştu.

Şeyh Said hadisesinden iki hafta önce, 1925 Ocak ayı sonlarında, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası Erzurum Milletvekili Ziyaeddin Efendi, TBMM kürsüsünde, iktidardaki CHF’nin icraatlarına ağır eleştiriler yönelterek; “Yeniliğin isret (içki içme), dans, plaj sefasından başka bir şey ifade etmediğini, fuhuşun arttığını, Müslüman kadınların edeplerini kaybetme yolunda olduklarını, sarhoşluğun himaye, hatta teşvik olunduğunu, en önemlisi dinî duyguların rencide edildiğini, yeni rejimin sadece ahlaksızlık getirdiğini, rezil bir yönetimin memleketi çamurların içine sürüklediğini” ilan ediyordu.

Şeyh Said, 13 Şubat 1925 Cuma günü, Piran camisinde verdiği vaazda halka şöyle sesleniyordu: “Medreseler kapatıldı. Din ve Vakıflar Bakanlığı kaldırıldı ve din mektepleri Milli Eğitim’e bağlandı. Gazetelerde birtakım dinsiz yazarlar dine hakaret etmeye, Peygamberimize dil uzatmaya cüret ediyorlar. Ben bugün elimden gelse, bizzat dövüşmeye başlar ve dinin yükseltilmesine gayret ederim.”

Şeyh Said bu arada, “Emir’ül Mücahidin Muhammed Said El-Nakşibendi” imzasıyla halka yönelik çeşitli beyannameler yayınladı. Ayrıca, direnişe destek vermeleri için Alevi Zaza aşiret reisleri, Kürt bey, ağa ve aşiret reisleri ile Ergani’deki Türk bey ve ağalarına da aynı imza ile mektuplar gönderdi ve onları Kemalist yönetime karşı ortak mücadeleye davet ederek yardım istedi. 

Şeyh Said, Varto’daki Alevi Zaza olan Hormek aşireti reisleri Halil, Veli ve Haydar Ağalara gönderdiği mektupta da söyle yazıyordu:

“Din-i mübini Ahmedi’yi, kafir olan M. Kemal’in yedi zulmünden tahlis etmek(kurtarmak) gazası niyetiyle susar’a hareket edildi. Bu gaza ve cihadın mezhep ve tarikat tefrik edilmeden, ‘Lailahe illallah Muhammedün Resulüllah’ diyen bütün Islam muvahhidleri üzerinde farz olduğundan, büyük bir gayret ve secaat sahibi olan Müslüman aşiretinizin de şeriat-ı garrayı Ahmediyye’ye ve bu cihad-ı ekbere itba’ edeceğinize itimadım berkemaldir. Ya eyyühel-ensar, dinimizi ve namusumuzu bu mülhidlerin(imansızların) elinden kurtaralım, size istediğiniz yerleri verelim. Bu dinsiz hükümet bizi de kendisi gibi dinsiz yapacaktır. Bunlarla cihad farzdır.”

Bu sırada, Dersim Mebusu ve Alevi Zaza olan Hasan Hayri Efendi, Şeyh Said’in Elaziz Cephesi Kumandanı olarak görevlendirdiği Şeyh Şerif ile dayanışma içerisine girdi. Elaziz’de Şeyh Şerif ile birlikte hazırladığı ortak bir mektup, 06 Mart 1925’te Dersim’deki tüm aşiret reislerine gönderildi.

Şeyh Said’in beyanname ve mektuplarında da benzer görüşler yer almaktadır. “Kürt” isminin dahi geçmediği söz konusu mektup ve beyannameler, direnişi sahiplenmek isteyen Kürt siyasi çevrelerince ileri sürülen “Şeyh Said Kürtlük ve Kürdistan için ayaklandı” yönündeki iddiaları tümüyle çürütmektedir.

Olayın başlangıcında Mustafa Kemal ciddiyeti anlayıp, Heybeliada'da rahatsızlığı nedeniyle dinlenen İsmet İnönü'yü acilen Ankara'ya çağırdı. İnönü ve ailesini bizzat Ankara Garı'nda karşılayan Mustafa Kemal, olayları anlatmak için İsmet Paşa'yı Çankaya'ya götürdü. Çankaya'da, İsmet Paşa'ya "Doğuda din elden gidiyor bahanesiyle İngiliz destekli provokatif ama ciddi bir ayaklanmanın başladığını" söyledi. İsmet Paşa'nın Ankara'ya gelmesi dedikoduların başlamasına neden oldu. Ali Fethi Bey'in görevden ayrılacağı, yeni hükümeti İsmet İnönü'nün kuracağı ve önlemleri onun alacağı konuşulmaya başlanmıştı. Ayrıca Ali Fethi Okyar ile İsmet İnönü'nün arası açıktı. Ali Fethi Bey olayı isyan olarak tanımlamamıştı ve sıkıyönetimle durdurulacağına inanıyordu. Ancak, olayların hızla tırmanması karşısında Başbakan Ali Fethi Okyar'ın istifasını isteyen Mustafa Kemal Atatürk, 3 Mart'ta İsmet İnönü'yü yeni bir hükümet kurmakla görevlendirdi. Bir gün sonra TBMM hemen Takrir-i Sükûn Kanunu'nu kabul ederek hükümete olağanüstü hal yetkileri tanıdı. Ayaklanmayla ilgili yayınlara konan yasak daha sonra başka önlemleri de kapsayacak biçimde genişletildi. Ayrıca Ankara ve Diyarbakır'da İstiklal Mahkemeleri kurulması kararlaştırıldı. Bu sırada Diyarbakır'ı kuşatma altına alan Şeyh Said kuvvetleri, hükümet kuvvetleri tarafından püskürtülerek geri çekilmeye başladı. Geniş çaplı bir sevkıyatın ardından toplu saldırıya geçen (26 Mart) ve bir bastırma harekâtıyla ayaklananların çoğunu teslime zorlayan askeri birlikler, İran'a geçmeye hazırlanan ayaklanma önderlerini Boğlan'da (bugün Solhan) sıkıştırdı. Şeyh Şerif ve yanındaki bazı aşiret reisleri Palu'da yakalanırken, Şeyh Said de Varto yakınlarında yakın bir akrabasının ihbarıyla Carpuh Köprüsü'nde ele geçirildi (15 Nisan 1925).

Ayaklanmayı destekleyen eski Şuray-ı devlet reislerinden Kürt Teali Cemiyeti reisi Seyit Abdülkadir ve 12 arkadaşı İstanbul'da tutuklanarak yargılanmak üzere Diyarbakır'a getirildiler. Yargılanma sonucunda Seyit Abdülkadir ve 5 arkadaşı ölüme mahkûm olarak, idam edildiler (27 Mayıs 1925). Diyarbakır'daki Şark İstiklal Mahkemesi Şeyh Said ve 47 ayaklanma yöneticisi hakkında da ölüm cezası verdi (28 Haziran).Cezalar, başta Şeyh Said olmak üzere, ertesi gün infaz edildi.

SONUÇ: Yine efsaneler çeşit çeşit… Verilen payeleri hatırladınız mı? Muhaddis (Hadis bilimi ile uğraşan kimse)-Müfessir (Kuran gibi açıklanması zor metinlere açıklık getiren kimse)- Mutasavvıf (Kendini Tanrıya adamış kimse) ve en önemlisi Müderris (Medresede ders veren profesör)... Bu memleketin kaderi midir nedir? Bu sıfatları kim alıyorsa hemen bölücülüğe başlar. 21. yüzyılı yaşıyoruz hala bilim ile İslam'ı birbirine karıştıran, Türkü, Kürdü birbirine düşürmeye çalışan adamlar bu memlekette söz sahibi. Lakin bir gerçek var, bu dinci ve Kürtçü takımının bir türlü takdirine mazhar olamayan Türkiye Cumhuriyeti hala ayakta… Üstelik bu dinci takımını biliyor, besliyor ve hatta ucundan kıyısından iktidarı teslim ediyor ve sabırla onları yola getirmeye çalışıyor.

SAİT NURSİ KİMDİR?

Said Nursî, 1878yılında Bitlis'in Hizan ilçesine bağlı İsparit nahiyesinin Nurs köyünde doğdu. Babasının adı Mirza, annesinin adı Nuriye'dir. Van'da Medresetü’z-Zehra isimli bir medrese kurma fikrini gerçekleştirebilmek için 1907 yılında İstanbul'a geldi. Daha sonra İttihat ve Terakki Cemiyetiyle irtibata geçmek için Selanik'e gitti. Said Nursî, 31 Mart İsyanı sonrasında tutuklandı, yargılandı ve suçsuz bulunarak serbest bırakıldı. 1916'da Osmanlı-Rus savaşı sırasında esir düştü, bir yıl Rusya'da esir kamplarında kaldıktan sonra kaçarak ülkeye döndü.

1922 yılı sonlarında, Mustafa Kemal Paşa'nın daveti üzerine Ankara'ya giderek kendisiyle görüştü. Bir süre Ankara'da kaldıysa da, Mustafa Kemal Paşa ile dini konularda ters düşmeleri üzerine ilişkileri koptu. Said Nursî'ye göre, Atatürk İslamiyet karşıtı görüşlere sahipti. Daha sonra Van'a yerleşti. Şeyh Said'e isyan etmemesini telkin etmesine rağmen Şeyh Said İsyanı sonrasında takibe alındı ve Barla'ya sürgün edildi. 1925 ile 1952 yılları arasında çeşitli sürgün ve hapis cezaları dolayısıyla Burdur, Isparta, Kastamonu ve Emirdağ'da kaldı. Kitaplarından dolayı yargılandığı dönemlerde aylarca Eskişehir, Denizli, Afyon hapishanelerinde tutuklu kaldı ancak beraat etti.

Said Nursî, hayatının "Eski Said", "Yeni Said" ve "Üçüncü Said" olmak üzere üç dönemden oluştuğunu ifade eder. Eserlerinde, 45 yaşına kadar olan hayatını "Eski Said" dönemi olarak ifade etmiştir. Eski Said, imani yöntemlerle birlikte İslamiyete siyaset yoluyla da hizmet edilebileceği fikriyle hareket etmiştir. Daha sonra, zamanın gelişen olayları onun bu fikrini değiştirmiş ve siyasetten tamamiyle çekilmiştir. Eski Said'in "Yeni Said"'e geçişinde, Said Nursî'nin, Abdulkadir Geylani'nin Fütuh'ul Gayb isimli kitabından aldığı ders önemli rol oynamıştır. Risale-i Nur Külliyatı'nın büyük kısmı Yeni Said döneminde yazılmıştır. Said Nursî, Eski Said ile Yeni Said dönemlerini "Eski Said, daha ziyade akli gidiyordu, Yeni Said ise ilhama da mazhardır, akıl-kalp ittifakıyla hareket eder." diye özetlemektedir.

Said Nursî klasik İslamcılara benzer şekilde batıdan Fen ve sanatın alınması, ancak batılı yaşam tarzı ve batı kültürünün reddedilmesi taraftarıdır. Ona göre mutlak adalet şeriatla mümkündür. "Şeriatın bir hakikatine, bin ruhum olsa feda etmeğe hazırım!" Der... Lakin şeraitin nasıl bir insan tarafından uygulanabileceği konusunda ipuçları kendini işaret etse de pek aydınlatıcı sayılmaz. Said Nursî değişik yerlerde Komünizm ve Bolşevizm'in insanlık üzerindeki yıkımları üzerinde durur ve onları ahir zamanın büyük deccalı olarak niteler. Tarihçe-i Hayat'a göre Said Nursî Cumhuriyet öncesi ve sonrasında siyasi otoritelerle problemlidir. Cumhuriyete karşı olmamakla birlikte devrimler, özellikle de tekke ve zaviyelerin kapatılması, kılık kıyafet devrimi ve şeriat kanunlarının ilgası anlamına gelen laikliğe karşı çıkmıştır. Ahir zaman fitnesi olarak gördüğü bu durum karşısında imanı kuvvetlendirmeye dönük eserler yazmaya ve bu konuda çalışmaya yönelir.

1948'deki Afyon hapsinden sonraki hayatını ise "Üçüncü Said" dönemi olarak ifade etmiştir. 23 Mart 1960'da Şanlıurfa’da vefat etti. Urfa'daki Halil-ur Rahman Dergahı'na defnedildi. Ancak 12 Temmuz 1960'da 27 Mayıs Darbesi hükümetinin emriyle mezarı yıktırıldı ve bilinmeyen bir yere nakledildi...

Bana göre Said Nursî'nin şanssızlığı özellikle laisizmi yanlış yorumlaması ve Şeyh Sait ile dost olmasıdır. Şeyh Sait isyanından sonra “hayatı” takip altına alınmış ve Cumhuriyet’in başına yeni bir isyan çorabı örebileceği düşünüldüğü için hayatı karartılmış şanssız bir insandır. Enteresan olan bu kadar yanılgısına, akıl dışı yorumlarına rağmen ondan medet uman yüz binler vardır ve kitaplarını adeta Kur'an-ı Azimüşşan gibi hatim etmektedir.

DEMAGOJİ YAPMAYIN...

HDP, PKK; "Savaş, savaş" deyip duruyor. Bunların savaşı gencecik çocukların eline silah verip okullara, şantiyelere, lojmanlara, karakollara saldırtmak, yollara bombalı tuzaklar yerleştirmek...Özeti; gencecik yürekleri kurşunun önüne sürmek. 
Bu günlerde sosyal medyada bir polis aracının arkasında sürüklenen bir terörist cesedi var. 
Tabi görüntü son derece üzücü... 
Yalnız benim; o gencin ölmesine ve dolayısıyla bu manzaranın ortaya çıkmasına sebep olanlara bir çift sözüm olacak:
Hadi, bu ölümün de gerçek sebebi olduğunu unuttunuz...
Peki; arkasından kalleşçe yaklaşıp kafasına kurşun sıktırdığınız "sivil kıyafeti ve çocukları ile alışveriş yapan" askerleri de mi unuttunuz. Sokak aralarına kurdurttuğunuz barikatların içine "bubi tuzakları" ile donatılmış mankenler yerleştirip, ceset var havası yarattığınızı da mı unuttunuz...Sokaklarda su birikintileri oluşturup, bedava harcadığınız elektriği bu suya verdirip kurdurttuğunuz tuzakları da mı unuttunuz. Belediyenin araçları ile yolları kazdırıp güvenlik güçlerinin geçeceği yollara bombalar yerleştirdiğinizi de mi unuttunuz...
Bu gün milleti "Unutmayacağız, unutmayacağız" diye bağırtan tırtlar.
O gencin cesedi en azından bir bütün halinde. 
Ülkemin güvenlik güçleri elemanlarının ceset parçaları anca DNA testleri ile bir araya getirilebiliyor. Peki, biz bunları unutacak mıyız sanıyorsun? 
Valla kusura bakmayın bu kadar kahpece yaklaşımdan sonra ne olur olmaz diye bir ceset anca böyle taşınır...
Madem savaşıyorsunuz...
Savaşın da acı gerçeği bu...
Oysa; esas olan insanları yaşatmaktır.
Artık akıllı olun da; kendi alçakça siyasi çıkarlarınız için gencecik hayatları katlettirip ardından da demagoji yapmayın.

Aydın BOYSAN; RAKI ŞİŞESİNDE BALIK OLSAM

Neymiş efendim..
Atatürk rakı içiyormuş.
Aslandı o, aslan…
Aslan sütü içecek tabii.
* ...
Hadi siz “dönülmez akşamın ufkundayız” diye ince ince başlayın, ben de size yıllar önce yazdığım yazıyı anlatayım…
*
İçki yasaklanabilir.
Bence mahzuru yok.
Ama rakı asla…
Çünkü takunyalılar öyle zanneder ama, aslında “içki” değildir rakı.
*
Yurt sevgisidir örneğin…
İki tek attın mı, “n’olacak bu memleketin hali?” diye endişelenmezsin aksi olsa!
*
Tıp bazen çaresizdir…
O ilaçtır.
Gurbete bile iyi gelir.
*
Kontörsüz muhabbettir.
Büst gibi oturan adamın bile çenesini açar, gülümsetir.
Kahkahadır.
Acısıyla tatlısıyla hatıraları kaydeden hard disk’tir.
*
Botoks’tur bir nevi.
En kaknemi bile bir başka görünür gözüne…
Çirkin kadın yoktur, az rakı vardır.
İçilir, güzelleşilir.
*
Herkesin gençlik hatası olabilir…
Bira içersin.Sonradan para kazanıp tenise başlayınca, şarap içmeyi matah zannedersin. Amerika’da TIR şoförlerinin içtiği viskinin dublesine Etiler’de TIR parası ödersin, ayrı…
*
Kürkçü dükkánıdır.
Döner dolaşır, gelirsin.
*
Orhan Gencebay’dır.
Entel barlarda, sosyete kulüplerinde dinlemeye utanırsın…
Ama hepimiz biliriz ki, ezbere bilirsin…
İstediğin kadar ağız burun kıvır, altın plağı hep o alır.
Tatlıses’tir.
Realite’dir.
*
Çocuktur, ağlarsın.
*
Hele beyaz “p”eynir ile “k”avun olursa sağında solunda…
Örgüttür.
PRK…
Ama bölücü değil, birleştirici örgüt.
Türk’ü de içer, Kürt’ü de, Laz’ı da, Çerkez’i de. Sor bak, Ermeni’si de, Rum’u da, Yahudi’si de.
*
AB’cidir…
Çünkü Rum öyle bir meze yapar ki, helali hoş olsun, Kıbrıs’ı veresin gelir!
*
Madem gıcıksın rakıya…
Neden balık avlıyorsun o zaman kardeşim?
Şerbetle mi yiyeceksin lüferi?
Ne anlamı var deniz börülcesinin, rokanın, radikanın, cibezin…
İnek miyiz biz?
*
Yanlış şiir okuyorsun…
Hapse giriyorsun.
(Üstüne, yanlış şair okuyorsun…)
*
Oku bak…
Ne diyor dünya güzeli Orhan Veli:
Şiir yazıyorum
Şiir yazıp eskiler alıyorum
Eskiler verip musikiler alıyorum
Bir de rakı şişesinde balık olsam…

Aydın Boysan

Şiirsi masallar: NAR

“Sadece konuştular önceleri

Bir ara yanlışlıkla
Birbirine değdi elleri…
Bu gizemli bir temastı
Hoş bir titreşim, tüm vücudu dolaştı”
 
Gözlerinin deniz mavisine vuruldu
Deniz mavisinin harelerine vuruldu
O hareli bakışlardan kalbine doğru
Bir şeylerin ılık ılık akışını
Gizli gizli bakışını
İçin için yanışını
Kimselere, kimseciklere söyleyemedi…
 
Kimselere hatta O’na bile söyleyemedi.
Tek başına büyüttü sevgisini
Yüreği yavaş yavaş yerini
Önce sevgiye sonra aşka bıraktı,
Artık bir tuhaftı…
Şimdi yüreği yok yalnızca aşkı vardı
Olsun varsın o da, tek başına yaşardı.
***
Ağacın en üst dalındaydı.
Üzeri yemyeşil yapraklarla örtülü
Dallar arasında tek
Ne tomurcuk olduğu görüldü
Ne de ateş rengi bir çiçek.

Ne kuşlar,
Ne de insanlar gördü,
Bir yaprak gibi
Dallar arasında
Yavaş yavaş büyüdü…
 
Tüm meyveler toplandı
“O” yerinde kaldı.
Olsun varsın,
“O” da tek başına yaşardı…
 
Ancak öyle olmadı,
Kuzey rüzgârları başladı birden
Tüm yaprakları kopardı yerinden
Şimdi;
Ağacın en üst dalında
Yapayalnız kalakalmıştı nar,
Yaşamda ortada kalmakta var…
 
“Ne mutlu sana
Hiç yalnız kalmayacaksın
Ne zaman bir yalnızlık hissetsen
Beni yanında bulacaksın…”
                                     mmetelik

Şiirsi masallar: KADIRGA

Bakınca görülmez, yüreğinde fırtına
Sessiz, masmavi bir denizde
Demir atmış, azametli kadırga…
Hareket yok, eylem yok,
Sadece sükût!
Oysa kasırganın tam merkezidir
Bu yaşlı vücut!

Sönmüş bir yanardağ gibidir,

Küllerle kaplı, güvenilmez ve sessiz,
Sevdayı iyi tanır, gücü karşısında
Çaresiz ve dirençsiz.
 
Bembeyaz bir ten
Dipdiri bir vücut;
Canlandırır korları
Bir sevdalı bakış
Yıkar; tüm duvarları.
 
İşte o zaman, yelken açar
Bu yaşlı kadırga, on sekizinde gibi
Engin sulara
Bir taze kan ve şehvet birikir
Pörsümüş damarlara.
 
Şimdi bir başka tutkundur
Bir başka sevdalıdır, Sevda’ya
Bilir, vakti yoktur
Yeni sevdalar aramaya…
                         mmetelik

Şiirsi Masallar: BAHÇE

Atça ovasında

Yemyeşil
Üç dönüm bir bahçe vardı…
 
İçinde gelincikler oynaşır
Kuşlar daldan dala uçuşur
Ağaçların dalları
Meyvelerini zor taşırdı.
Bir köşesinde kerpiçten bir dam
Penceresinde ne perde ne cam
Duvarları toprak sıvalı
Fakat
Bembeyaz kireç badanalı.

Gelen geçen kocalar torunlarına
Bahçedeki ağaçları göstererek;
“Böyle olur ağacın meyvelisi
Dalları yere sarkar,
Meyvesiz olanların ise
Dalları arşı âlâya çıkar.
Ey oğul!
Sen de ağır başlı ol
Gönlün şu ağaçlara benzesin.” Derdi.
 
Kısacası, bahçeden bereket fışkırır
Kurtlar, kuşlar nasibini alırdı.
Çünkü bu bahçenin
Ağaçları aşk ile dikilmiş
Toprağı sevgi ile sulanmıştı.
 
Bir gün;
Bu güzelim bahçenin sahipleri
Birer birer göçüp gitti…
O iki göz
Pırıl pırıl kireç badanalı
Kerpiç duvarlı
Toprak sıvalı dam çöktü.
Toprağı toprağa karıştı
Artık etrafında ne gelincikler oynaşıyor
Ne de Kadirneler bahçeye uğruyordu
Karıncalar bile şaşkın şaşkın dolaşıyor
Fidanlar Ayrık Otları ile boğuşuyordu.
Kısacası;
Sevgisiz, sevgilisiz kalan bahçe
Can çekişiyordu…

Ve yine bir gün,

Güneş yanığı tenli
Güçlü bilekli
Daracık yürekli
Karayağız insanlar belirdi.
Önce damdan arta kalanları
Ardından küskün ağaçları
Kırılmış dökülmüş çitleri
Badem ağaçlarını
Ve hatta
Kırmızı çiçeklerini açmış
Nar ağaçlarını kazıdılar,
Dümdüz ettiler.
Ortalık toz duman olmuştu.
Ne Ayrık Otları ne de Dutlar kalmıştı
Bahçe dün can çekiştiriyordu
Oysa bugün ölmüştü.

İşte böyle

Kaderi aynıydı
Sonu gelmişti, gıpta edilen aşkın.
Aslında seven de terk eden de biraz şaşkın.
Önce bakışlar kaçırıldı
Başlar öne eğildi
Sanki yaşadığımız bizim aşkımız değildi.
Bir süre böyle idare edildi,
Aşkımız can çekişti,
Sonra
Bu güzel aşktan temelli vazgeçildi.

Değerdi biliyorum çektiğim bunca keder
Böyle bir an, yaşamda asır eder…
                                                  mmetelik

Masal: AÇGÖZLÜLÜĞÜN SONU

Bir varmış, bir yokmuş, Allah’ın kulu çokmuş. Evvel zaman içinde, Kalbur saman içinde, Cinler cirit atarmış, Eski hamam içinde… Deve tellal iken, Pire berber iken, Ben anamın beşiğini, Tıngır mıngır sallar iken, Anam düştü beşikten, Babam göründü eşikten, Babam kaptı maşayı, Anam kaptı süpürgeyi, Döndürdüler bana dört köşeyi…

Bu köşe yaz köşesi, Bu köşe kış köşesi diye diye, Tekerlenip dururken, Az gittim uz gittim, Dere tepe düz gittim… Kaf dağına eriştim, O dağların karını, Bir nefeste erittim, Dikilmedik ağacının, Orda yedim narını… Bir sinek bir kartalı, Sallayıp vurdu yere, Yalan değil, gerçektir, Yer yarıldı birdenbire…
Kerpiç koydum kazana, Pekmez ile kaynattım, Nedir bu diye sorana, Şu masalı anlattım…
***
Az gittim, uz gittim, dere tepe düz gittim, altı ay bir güz gittim, bir de baktım ki vara, vara bir arpa boyu uzaklıktaki Kara Ormanın kenarına gelmişim.
Önüme, orman kenarına şöyle iliştirilivermiş derme çatma bir kulübe çıktı. Az dinleneyim diye bir kayanın üstüne tünemiştim ki; ormandan devşirdiği odunu, topal eşeğine yüklemiş gelen bir kocamış adam ile kulübeden onu karşılamaya çıkan kocamış bir kadın gördüm…  
Tam da; “Ya oğullarının, kızlarının yetişip eli ekmek tutunca terk edip gittiği sıradan bir karı-koca,  ya da yaylaya çıkacak gücü kalmayınca yörüklerin bırakıp gittiği sıradan iki yaşlı yoldaş işte…” Diye aklımdan geçiriyordum ki, bir “karga” çıka geldi… Malum “kargalar” hem meraklı hem de akıllı mahlûkattır. Bana eskiden, adamın nalbant, kadının da bir ebe olduğunu söyledi. Ben; “Eh… Adamcağızın bu saatten sonra örs üzerinde demir döğüp nal yapacak, atlarla uğraşacak hali mi kalmış ne yapsın? Ormandan meyve, tohum, odun toplar geçinip gidiyor herhalde…” Falan diye lafa girdim.  Tam da bu ihtiyarların neden bu ıssız yerde yaşadıklarını soracaktım ki;  bir baktım bizim karga “Geveze, geveze” diye bağıra bağıra uçmuş gidiyor…  Tabii ben pek aldırmadım. Kim bilir kime söylüyordu… Baktım ormanın üzerinden biraz aşağıdan biraz yukarıdan uça uça bir İbibik kuşu geliyor. Bağırdım “Be hey cahil öyle uçunca yolun uzamıyor mu?” Kuş duraksamadan yoluna devam ederken “Sen ne bilirsin be hey gafil ben belânın, biraz üstünden biraz altından uçarak bulaşmamaya çalışıyorum… Sen de dikkat et!” Dedi.  Bu uyarıyı alınca tüylerim diken diken oldu.

Şöyle etrafa bir kulak verdim, kurtlar, kuşlar velhasıl tüm mahlûkat iki ihtiyarın, nasıl olup da ormanda barındıklarına çok şaşarmış… Çünkü burası, öyle sıradan bir orman değilmiş. Kara Orman aslında “Cin” diye bilinen ışıksal varlıkların mülküymüş, bırakın ormandan meyve, odun toplanmasını, oradan gelen geçen kurdun, kuşun bile başına binbir türlü dert açarlarmış. Ne olur bilinmez ama bunca yıl emek, emek büyüttükleri evlatlarının belki de aşiretlerinin “düşkün” deyip terk ettiği bu iki yaşlı insana kimseler acımamış ama Cin milleti acımış. Ve elbette zamanı gelince “ödeşmek” üzere,  buralarda barınmalarına izin vermiş…

***
Böylece günler güne eklenmiş. Hafta olmuş, ay olmuş, yıl olmuş. Yıllar, yılları devirmiş. Ömür dediğin ne ki, böyle hızla tükenir giderken elbette insanlar daha bir çöker. İşte masalımızın kahramanı iki ihtiyar da gittikçe yaşlanmışlar, daha az duyar, daha az görür, daha az hisseder olmuşlar olmasına da, Cin milletinin böyle bir derdi olmadığından insanoğlunun halinden anlamaz ki! Neden? Çünkü söylendiğine göre bu Cin milleti insanoğlu gibi çamurdan, balçıktan değil, dumansız, zehirli ateşten yaratılmış. Eh ateş deyip de geçmemek lazım. Ateş, deyince aklımıza elbette, etrafa verdiği ışık, alev ve duman gelir. Bunlardan duman ve alevden insanoğlunun sakınması gerekir, oysa ışığından yararlanırız. Bunun gibi Cinlerin de, insanoğlu gibi zararlı olanları ve iyi olanları vardır. Allah kötüleri ile karşılaştırmasın. Âmin. Ha, ömürlerine gelince pek şahit olan olmasa da, 1000 sene yaşayan cinlerin olduğu rivayet edilir.
***
Biz masalımıza dönelim…
Bir gece yarısı, iki yaşlının barındığı kulübenin kapısı, önce gürültü ile titremeye başlamış. Ardından kulübe zangırdamış, sergendeki kap kacak yerlere serilirken kapı ardına kadar açılmış… Şişmanca, toplu, kısa ve kalın yapılı kafaları külahlı, elleri silahlı savaşçı kılığına bürünmüş üç cin kapı eşiğinde belirmiş. Hadi bakalım demişler kocaya, toparlanın. Çaresiz iki ihtiyar toparlanmışlar. Kapı eşiğine çektiği topal eşeğe karısını bindirmiş. Topal eşeğinin yularını çeke çeke, ormana yönelen cinlerin peşine düşmüşler.
Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe aşarak, çayır, çimen geçerek tam da yorgunlukta bayılmak üzerelerken koca gövdeli, ulu bir Çınar ağacının önünde durmuşlar. Ağacın devasa büyüklüğü karşısında şaşkına dönen ihtiyar, Ulu Çınar’ın gövdesi üzerinde altın bir kapı fark etmiş. Nitekim bir süre sonra kapı aralanmış. İçeriden beyaz bir ışık huzmesi yavaşça süzülüp bir dudağı yerde, bir dudağı gökte garip bir varlığa dönüşmüş. İhtiyar kadına “Sen gir içeri! ” diye gürlemiş. Yer, gök zangır zangır titremiş. Zaten yürümekten bitap düşen yaşlı adam o an korkudan donuna bırakıvermiş…  Neyse durumu anlayan savaşçı kılığındaki cinlerden biri akıl edip bunlara birkaç yudum su vermiş de kendine gelmiş…
Uzatmayalım… İçeri giren kadını 2 bin kadar beyaz giysili cin karşılamış. Yaşlı kadın zaten zor seçen gözleriyle, en önde duran iki cinden, genç kız kisvesindekinin hamile olduğunu sezmiş. Bilge görüntülü erkek Cin “Ey insanoğullarının en şanslıları ben Cinlerin Şahı Şemharuş. Yıllardır korumamız altında yaşıyorsunuz, gün geçti devran döndü, şimdi artık ödeşme zamanı.” Bizimki içinden “Eyvah” demiş. Tam “Bizi buralardan sürerseniz, ne ederiz, nasıl yaşarız, etmen, yapman ” diye tam feryada başlayacakken Cinlerin Şahı; “Ey hatun kişi!” diye gürlemiş… “Eşim hamile. Sen de deneyimli bir ebesin, onca çocuk doğurttun. Şimdi söyle bana, çocuğum erkek mi, yoksa kız mı olacak?” Yaşlı kadın korku içinde, “Anam, aradan çok zaman geçti yapamam, edemem” falan diye lafı gevelese de biraz korkudan, biraz da bulunduğu ortamın ihtişamından etkilenip yüklü cini, titreyen elleri ile muayene etmeye başlamış…  Eh insanoğlu bu. Ne hikmetse şaşaaya, ihtişama, otoriteye karşı gelmesi kolay değil, hele, hele etrafı altın ve değerli taşlarla bezenmiş eşyalarla doluyken… Anlaşılan, altının sıcacık ve parıltılı cazibesi, belki de şu fani dünyada geçireceği 3 günü kalmış olan kocakarıyı da etkilemişti. Gelgelelim Cinlerin Sultanına da bir cevap vermesi gerek. Hık etmiş, mık etmiş ama insan nefsi işte… Belki bir şeyler koparırım da kalan ömrümde rahat ederim düşüncesi ile “Müjde oğlun olacak” demiş. Tabii ahalinin içinde bir sevinç dalgası yayılmış. Eh ne de olsa bir veliaht doğacak… Cinlerin Şahı “Şimdi” demiş. “Varın gidin evinize, yarın size orman daha da bolluk olacak.”
***
Yine aynı yolları aşarak binbir güçlükle kulübelerine varmışlar. O zamana kadar, beklediği ödülü alamadığı için hayal kırıklığına uğrayan kadın, “Efe demiş ben bir iş ettim ki, sorma.” Olayı baştan sona anlatmış… “Başımıza dert mi açtım yoksa talih kuşu mu kondurdum bilemedim.” Demiş. Adamcağızı almış bir korku. “Yahu” demiş. “Hiç yalan söylenir mi?” Yetmiyor mu burada barınmamız, sen neden olur olmaz yalan söylüyorsun. Şurada kalmış üç günümüz. Ne işimiz olur parayla pulla. Oğlan olursa rahat ölürüz de, ya kız olursa ne ederiz.” Üç gün korkudan kapıdan dışarı çıkamamışlar. 3 gün aç, susuz oturup düşünmüşler. Diyeceğim şu ki;  bu iki yaşlı insan bu son 3 gün, kalan ömürlerinden bol bol harcamışlar. Günler güne eklenmiş, bir şeyler olsa da bu derdi atlatsak diye her an Yüce Yaradan’a dualar etmişler, insanların ve cinlerin sultanı Hz. Peygamber Muhammed Mustafa’dan ricacı olmuşlar ama nafile… Yüreklerindeki korku çökmüş kalmış.  Ehhh…  Ne de olsa insanın kendi kendine yaptığını dünya âlem birleşse yapamazmış.
***
Yine bir gece kulübe zangırdamaya, kap, kacak hoplayıp zıplamaya başlamış. Kapı açılmış içeriye bir dudağı yerde, bir dudağı gökte eciş, bücüş korkunç görünümlü cin girmiş. İhtiyarların gözleri görmez olmuş. Haydi! “Doğum yaklaştı gidiyoruz.” deyip kadını kolundan tuttuğu gibi göz açıp kapayana dek Ulu Çınar’daki muhteşem saraya getirmiş. Kadın gözlerini açınca bakmış ki altıdan yapılmış bir karyola üzerinde Cinlerin şahı Şemharuş’un güzel eşi yatıyor. Bakıyor ki kadın pek sakin, kocakarı doğumun pek bir problem yaratmayacağını anlıyor. Neyse ılık su, çarşaf, bez, derken bir süre sonra doğum başlıyor. Elbet önce bebek cinin başı görünüyor. Ehhh yılların birikimi daha çocuğun cinsel organı görünmeden ihtiyar kadın başına gelecekleri hissediyor. Lakin o önlemini almış.  Yaşlı falan dedik ama ne kadar yaşlı olsa da uyanık kadın. Kim bilir o zamana kadar kaç aileyi böyle aldatmıştı ki cebinde getirdiği bal mumundan yaptığı küçücük pipiyi doğan kız çocuğuna takıveriyor.  Hemen “Müjde, müjde… Oğlunuz oldu, oğlunuz oldu!” Diye ortalığı velveleye verirken çocuğu vakit kaybetmeden, hazır ettiği bir ipek çarşafa sarıp anasının kucağına veriveriyor. Cin ailesinde bir sevinç dalgası yayılıyor ki sormayın gitsin… Çocuğun pipisine bakan mı var, herkes sevinçten kör olmuş… Yaşlı ebe, şimdilik atlattım diye içinden bir oh çekiyor. Bir an önce kulübesine gitmeyi düşlüyorken beyazlar giymiş iki cin, kollarından tutup göz açıp kapayana dek kulübenin önüne bırakıyorlar.
***   
Tam gideceklerken cinlerden birinin elinde, içi soğan kabukları ile dolu bir kalbur beliriyor. “Ulu Şahımız 
Şemharuş’ un size hediyesi.” Deyip kocakarıya veriyor. Kadın şaşkınlık ve hayal kırıklığı içinde kulübesine giriyor. İçeride yaşlı adam korkudan zangır zangır titrerken karşısında kadını görünce sevinç içinde neler olduğunu soruyor. Kadın başından geçenleri anlatıp, doğum karşılığında hediye olarak verdikleri bir kalbur dolusu soğan kabuğunu gösteriyor. Yaşlı adam karmaşık duygular içinde “Herhalde yaptığın sahtekârlığın farkına vardılar, o yüzden altın yerine bir kalbur dolusu soğan kabuğu verdiler.” Dedi. Kadın “İnşallah öyle olmuştur” deyip, pişmanlığını dillendirirken,  “Biz bu kabukları ne edelim, bari gidip küllüğe dökeyim” deyip, yavaş yavaş yerinden kalktı. Bahçenin bir kenarında soba artıklarını döktükleri küllüğe kalburu boşalttı. Bir baktı ki küllüğe dökülen her soğan kabuğu çil, çil altına dönüşüyor. Sevinçten çılgına döndü. Hemen toplayıp içeri girdi. Sevinç içinde yaşlı adama gösterdi. Lakin yaşlı adam hiç sevinmemişti. Şaşırdı. Birden o da “Eyvah” dedi “Şimdi yandık”… Çocuğu hala erkek sanıyorlar. Can derdine düşmüşlerdi. Altınları da varken. Kaçmalı beladan uzaklaşmalıydılar. Korku dağları sardı. Hemen pılıyı pırtıyı toplayıp topal eşeğe yüklemeye koyuldular.
***

Gelelim cinler sarayına… Bir süre sonra bebeğin üzerine sarılı ipek çarşaf yerine başka giysiler giydirmek üzere çocuğu soyduklarında zaten eğreti tutturulmuş balmumundan pipi yerinden düşmüş. Çocuğun erkek değil de kız olduğu ortaya çıkmış. Haber hemen Şah Şemharuş’un kulağına fısıldanmış… Cinlerin Şahı hiç de beklendiği gibi küplere binip, intikam peşine düşmemiş. Ahaliyi toplayıp “kızı” olduğunu, yaşlı ebenin yanıldığını söyledi.   Tabii Cin halkından bir homurtu yükseldi ama Cinlerin Şahı, “Sakin olun”, dedi. Bu benim evladım. Oğlanı, kızı olur mu? Allah neyi bağışladı ise o. Yaşlı ebe kazasız, belasız, sağ, salim, doğumu yaptırıp evladımı eşimin kucağına verdi, bana göre işini yaptı, daha ne olsun. İnsanoğlu zayıftır, korkaktır… Bizim adımızı duydu mu korkudan titrer, dokunmayın gariplere…” dedi.

***
 Oysa iki yaşlı insanın bundan haberi yoktu. En lüzumlu pılı pırtıyı topal eşeğe yükleyip yola çıkmışlardı bile. Heybeye doldurdukları altını eşek kaçar maçar da ortada kalırız diye nöbetleşe omuzlarına almışlardı. Az gittiler uz gittiler ama daha bir arpa boyu bile yol gidememişken omuzlarındaki yük ağırlaştı. Taşıyamaz oldular. Eşeğin semerine kendilerine göre basit bir çaputla tutturdular ama bir aksilik olup da eşek kaçacak olursa, hiç olmazsa altın torbasını kurtaralım diye onu da sağlam bir urganla yaşlı adamın beline bağladılar. Ha babam yürü, de babam yürü, alaca karanlık çöktü. Bir kaya dibine oturdular.  Azıklarından birazını çıkarıp yemeye başlamışlardı ki gökyüzünde kara bulutlar toplanmaya gök gürlemeye başladı. Birden, yakınlarına bir şimşeğin düşmesi ile zaten huzursuzlanan eşek ürktü ve kaçmaya başladı. Yaşlı adam toparlanmaya kalmadan urganı asılmıştı ama neye yarar, torbayı semere bağlayan çaputu koparamadı. Eşekle birlikte düşe kalka sürüklenmeye başladı… Tabi ardından da kadın bağıra çağıra imdat isteyerek koşmaya başladı ama yardım edecek kimse yok ki… Yaşlı kadın bir süre sonra bir inleme sesi duydu. Bir baktı ki adamcağız bir obruğun tam da kenarına tutunmuş, kadına beni çek, kurtar diye bağırıyor… Torbayı kurtaramayan, eşeğe de hükmedemeyen adam bir obruğun kenarında bir o yana, bir bu yana savrula, savrula koşarken, obruğa düşmemek için can havli ile belindeki urganı çözmüş… Eşek de ardındaki yükten kurtulunca daha da hızlı bir şekilde kulübeye doğru hızla kaçmış. Yaşlı, yaralı, ömür törpüsü, yürek korkusu ile dolu bu iki insan kulübelerinden uzak, bütün varlıklarını, daha da korkuncu huzurlarını ve umutlarını yitirmiş, aç susuz ortalıkta kalakalmışlar. Sordum soruşturdum, bu iki yaşlı insanı bir daha ne gören olmuş, ne de akıbetlerini bilen… Ama topal eşeğin Ulu Çınar’ın gölgesinde keyif içinde debelendiğini haberini aldım… Anlayacağınız; bizim ihtiyarlar Midyat’da pirince giderken evdeki bulgurdan da oldular. Masalımızın kahramanlarının murad’ı olmadı ama bizler bu masaldan bir şeyler derleriz… İnşallah.
***
Hisseden kıssa…
Daha önce de söyledik… İnsanoğlunun kendi kendine verdiği zararı dünya, âlem birleşse veremezmiş…  Ey Oğul, sen, sen ol; merhametli ol, paraya, pula tamah etme, öleceğini bilsen de yalan söyleme, kimseleri aldatma. Otoriteden, maldan, mülkten, paradan, puldan etkilenip yalan söyleyenin, hile yapanın, kendi çıkarını düşünenleri sonu hiç iyi olmaz…  O kadarla kalsa yine iyi,  zararı sadece kendin çekmezsin. O güne kadar sana her türlü iyiliği yapmış, kötü günlerinde hep yanında olmuş suçsuz masumlarla, sabilere de zarar verirsin.  (18/02/2015 mmetelik)

 

Şiirsi masallar: ŞEYTANLI MELENGİÇ

“Şeytanlı Melengiç derlerdi adına
İnsanoğlu besmelesiz varamazdı yanına.
Bir ağaçtı ki; ululardan ulu
Yalan olmasın 40 arşın vardı boyu.”
 
Oysa bir çitlembik ağacı idi,  birkaç asırlık
Bazı dalları kurumuş bazıları kırık.
Yarısı da insafsız bir yıldırımla yanmış
Koca gövdesinde derin bir yarık kalmış.
 
Köylüler bir gece, su saldı bahçe arasından
Su, kumlu patika yoldan ilerlerken
Tam da melengicin dibinde
Uygun bir zemin buldu,
Bir düdene daldı…
Görenler şaştı görmeyenlere anlattı
Onlar da üzerine binbir yalan kattı.
Kimseler bir neden bulamadı bu yitişe
Sonuçta suçu yıktılar kocamış Melengice.
Önceleri suyun kaybolması idi
Tek tasaları
Cahilliktir bu yıkar tüm
Bilimsel yasaları…
***
Köyün imamı Dağlı’nın Kel Bekir’di
Biraz mürekkep yalamış, cin fikirdi
Sünnet yapar, yemeni diker, diş çekerdi
Ağacın dibindeki tarlayı o ekerdi…

“Bir gün sığırcıkların, bozlakların, karatavukların

Melengiç ağacının dallarına tünediğini keşfetti.”

Kuşağına el fenerini ve hayıt sapanı soktu
Yatsıdan sonra tarlanın yolunu tuttu.
Önce el feneri ile belirledi kuşların yerini
Sonra sapanla avladı durdu, her birini.
 
Yine böyle bir gece yaparken avını
Bir tesadüf;
Dondurdu yoldan geçenlerin kanını.
Ağaçtan kellesi kopuk bir karakuş düştü yola
Büyükler ürperdi, küçükler kaçıştı sağa sola
Salavatla, dualarla titrerken ova
Şaşırdı ve korktu bizim Bekir Hoca
Kendini hemen bir çukura attı
Kalkmadı,
Sabah namazına dek orada yattı.

***

Yolcular zaten
Kaç zamandır gözlüyordu bu Melengici
Bir ışık dolaşır dururmuş yapraklarının arasında
Bazen yatsından sonra
Bazen gece yarısında…
O heyecan ve korkuyla
Araştırdılar sağı solu,
Kimseleri göremeyince de
Buldular kolay yolu…

Öyle bir ağaçtı ki;

Kafalarını yiyip, kanını emerdi kuşların
Hanesi olmuştu anlaşılan uğursuz bir şeytanın
Arıkların suyunu emip, bahçeleri kurutuyordu
Gün geçtikçe dalları büyüyor büyüyordu…
 
İşte böyle konuldu bu güzel ağacın adı
Bulamadı sebebini ne muhtar ne kadı
Hala ağaçtan damlarmış kuşların kanı
Bu da masalımızın en komik yanı…
 
Kocamış melengici şeytanlı yaptı cehalet
Oysa ağaçlar için bu sıfat bulunmaz nimet
Çünkü nice ağaçlar kesilip yıkılırken,
O orada yıllardır,
Kimse bir dalına bile dokunmadan yaşıyor,
Bu kötü nam Şeytanlı Melengici nice yıllara taşıyor.
 
“Her kötü nam salana
Kötü diyemezsin
Araştırıp sormazsan
Ne olduğunu bilemezsin.”
                                               mmetelik

Şiirsi masallar: 6 No’lu SOKAK KAPISI

Yıldızları küsmüş karanlık bir gece

Kaldırımları boşalmış sessiz bir cadde
6 nolu sokak kapısı hızla kapandı
Bir an sessizlik,
Ardından pencereler aydınlandı.
 
“Bahçe duvarından bir kedi süzüldü
Kuytu bir köşeye sessizce büzüldü
Kapkara bir gecede bir çift gözdü sadece
Ne kuyruk ne beden
Hiçbir şey görünmüyordu kedide…”
 
Perde hafifçe aralandı
Kaldırım süzülen ışıkla aydınlandı.
Bir çift hüzünlü gözdü caddeye bakan
Bir gölgenin haykırışıydı bu
Pişmanlığı anlatan…
 
Yağmur hafifçe çilemeye başlamıştı
Etrafı yoğun bir duman kaplamıştı
Bereket sokak lambaları yanıyordu
Bu kasvetli geceyi aydınlatıyordu.
 
“Sokak lambasının soluk ışığı altında
Bir sigara yaktı.
Perdenin ardındaki bir çift göze baktı
Derin derin birkaç nefes çekti sigarasından
Sanki bir işaret bekliyordu
Perdelerin arkasından.”
 
Gözler,
Bakışlar, bir anda birleşti
Kırgınlıklar kayboldu, hüzün yerleşti.
Genç adam;
           “Benim küçücük bahçemin
            En değerli gülü sensin”
Diye geçirdi aklından
İki damla yaş
Süzüldü yanağından…
 
Şimdi bu iki yürek arasında
Görülmeyen bir bağ kurulmuştu
Ne karanlık, ne kasvet
Ne de hüzün kalmıştı.
 
Sadece sevenler anlardı,
Konuşulan bu lisanı
Karanlıkta bile esir alırdı
Bir hüzünlü bakış,
Seven insanı…
                         mmetelik

 

Şiirsi masallar: HAVUZ

“Kale içinde

Eski bir Antalya evinin
Yaseminlerle dolu
Küçücük bahçesinin tam ortasındaki
Havuzun kenarında durdu…”

Serin bir sonbahar gecesiydi,
Bulutların ardına gizlenmişti yıldızlar
Fakat havuzda ışıl, ışıldı sular…
Birden;
Bedenini bir ateş sardı.
Sol yanını saran
Buz gibi bir temas vardı.
Hafif hafif titriyor fakat üşümüyordu
Aklından pek çok şey,
Ard arda geçiyordu.
 Karanlık bir gecede, ıssız bir tepeden
Gökyüzüne bakıyor gibiydi.
Samanyolunun tüm yıldızları
Adeta serpiliydi…
 “O” en parlak olanıydı
“O” hep ön plandaydı.
Unutmak istiyor unutamıyordu
Düşünmemek istiyor
Engel olamıyordu.
 
Havuzun yağmur sularını topladığı gibi
Birer birer toplamıştı
İnanılmaz bir tutkuyla,
Sevdanın tüm çiçeklerini.
Hepsi solmuştu…
 
Tüm duvarlar yıkılmış
   Bütün zincirler kırılmış
      Tek başına susuz
          Bomboş bir havuz…
Yine de havuz diye anılmıyor mu?

Aşkım, su ve havuz.

Nasıl da esir oluyor
Sevgiye insan?
Sevgiyi duyan, yaşayan o değil mi?
Artık ne duymak ne de yaşamak istiyordu.
Sevgiyle yoğrulmuş, sevmekten yorulmuştu.

 

Yağmur çiseliyordu.
Belindeki çeliğin soğukluğunu hissetti
Birden,
Ürperdi
Eli beline gitti,
Okşar gibi dokundu,
Pürüzsüz ve soğuk çizgilerine
Kurtuluşunun…
 
Yasemin çiçeklerini gördü,
Hayret!
Ne kadar da güzeldiler.
Koparmak,
Koparmak, koklamak geldi içinden…
 
“Sevgimin son hecesini
Bu sonbahar gecesini
Ve bu sevda bilmecesini
Çözeceğim”
Dedi… “Bu gece.”
Bu gece
Sevgiyi ve tutkuyu gömecekti
Havuzun ışıl, ışıl sularına.
Tutsaklığını bitirecek,
Acılarını dindirecekti.
 
Birden eli şakağına gitti.
Şiddetli bir şimşekle bütün vücudu sarsıldı.
Elleri boşluğa uzandı.
Olmadı ulaşamadı Yasemin çiçeğine…
Koparamadı, koklayamadı,
Alnı düştü,
Havuzun o karanlıklara bulanmış alnına…
 
Havuzun üzerine doğru,
Onu selamlarcasına eğilen Yasemin çiçekleri
Göz bebeklerinde donup kalmıştı.
Biri dayanamadı
Yağmur damlasının ağırlığına
Bir pervane gibi döne döne
Kapıldı yer çekimine
Bembeyaz bir hayal gibi
Yavaş yavaş düştü
Havuzun kan kokulu sularına…
 
İşte böyle;
Aşktır bunun adı can verir, can alır
Hatta hiç yaşanmasa da izi kalır
Bakarsın sona erer daha ilkbaharında
Belki de bir sonbaharda
Bir havuzun karanlık sularında
                                                   mmetelik