BİR "KİZİROĞLU MUSTAFA" OLABİLİR Mİ?

Rivayetlere bakarsanız Köroğlu, Bolu civarlarında zor işler başarıp efsane olunca, uzak illere de el atar. O diyar senin, bu diyar benim derken, gider kalesini taaa Ardahan dolaylarında Çıldır gölünü ayaklar altına alan bir tepeye kurar. Kaleyi kurar kurmasına da civarda hüküm süren devletin vergisini daha doğrusu devletin isminden başka bir iz’inin olmadığı bu ellerde “devlete haraç” toplayan Kizir ve avenesi buna çok bozulurlar. “Biz Osmanlıya sadık bir tebaayız, yöremizde haydut, eşkıya barındırmayız” diye Köroğlu’na posta koyar. Köroğlu bu, tehditlere aldırır mı? “Ben koskoca Bolu Beyini hizaya getirmişim, adsız şansız bir kizirden mi çekineceğim” diye haber yollar. Kizir akıllı uslu, güngörmüş bir adamdır, lâkin oğlu Mustafa kabına sığmaz bir delikanlı. Boyuna posuna bakmadan Köroğlu’na meydan okur, sözler taşınır, fitneler kaşınır… Neticede Köroğlu ile Kiziroğlu Mustafa bir kuytuda kozlarını paylaşmaya karar verirler.
***
Köroğlu karşısına dikilen onbeşlik delikanlıya, atı Kırat ise huysuz huysuz eşinen Mustafa’nın atı Alapaça’ya bakar. İkisi de rakiplerini ciddiye almaz, hem acır, hem kızarlar. Kesinlikle canlarını yakmak istemezler ama yine de bir ders vermeli, kulaklarını çekip, enselerine bir şaplak atmalıdırlar. Köroğlu kendinden emin bir şekilde “Haydi!” der, delikanlı “Kolla kendini!” diye haykırıp atını topuklar. Alapaça boşanmış yay gibi fırlar. Kırat son anda kenara sıçrar, saldırıyı savuşturur. Ama daha kendilerine gelemeden Alapaça dönüp üzerlerine varır, yeni yetme velet gürzünü patlatır. Köroğlu tecrübesini konuşturup darbeden kurtulur ama kargısı elinden düşer, kalkanı boydan boya yırtılır. Kiziroğlu Mustafa bu fırsatı kullanmaz. Tutup kargısını yere atar, kalkanını taşa çalar. Köroğlu hayatı boyunca ilk kez ürperdiğini hisseder ki yiğidin böylesi ile oyun oynaş olmaz. Nitekim Alapaça kartal hızıyla gelir ve bodoslama Kıratın böğrüne dalar. Köroğlu atıyla birlikte yuvarlanır ama sıçrayıp ayağa kalkar. Ama o ne? Kiziroğlu Mustafa da atından iner ve aynı şartlarda karşısına çıkar. Köroğlu, benzeri az bulunan bir silahşordur ama bütün darbeleri sıska çocuğun kılıcına toslar, meydan kılıç şakırdamaları ile inler, dört bir yana kıvılcımlar saçılır.
***
Bu kavga saatlerce sürer, ele sığmaz velet, Köroğlu’nun yanağına burnuna ufak ufak kesikler atar, kâh bıyıklarını, kâh kaşlarını budar. Kiziroğlu Mustafa istediği anda hâkimiyeti ele alabilecek kırattadır ki bunu  Köroğlu da anlar. Nitekim genç yiğit bir ara güneşe bakar, “Artık eğleşmesek iyi olacak!” gibilerinden bir şeyler mırıldanır ve Köroğlu’nun kılıcını dilim dilim doğramaya başlar. Kılıcı dört parmak kalınca Köroğlu kamasına sarılır. Delikanlı sakin sakin kılıcını kınına sokar ani bir hamleyle Köroğlu’nun bileğinden yakalar, sonra bi kafa, bi diz. Köroğlu’nu üstünden aşırıp yere çalar. Ünlü şaki son bir gayretle hançerine uzanır ama Kiziroğlu ondan evvel yetişir kabzaya basar. Artık akıbet aşikârdır, Kırat acıyla gözlerini yumar. O güne kadar yenilgi yüzü görmeyen Köroğlu pes eder, kafasını yere koyar. Ancak boynunda soğuk bir çelik değil, omuzunda sıcak bir el bulur. Yeniyetme çocuk onu koltuklayıp kaldırır, pınar başına götürüp, yaralarını yıkar. Sonra... Sonra delikanlı bir kâğıt uzatır ki üstünde “Bundan böyle Devlete kafa tutmayacağım, milleti haraca kesmeyeceğim. Eğer emredilirse zalimlere, şakilere ve kara donlu kâfirlere karşı vazife almaya hazırım” yazar. Köroğlu hiç düşünmeden mührünü çıkarır ve altına basar.
***
Hikâye bu… Şimdilerde Kiziroğlu Mustafa’ya özenen bir adam var ortalıkta. Ufak, tefek, çipil gözleri fıldır fıldır…  Kiziroğlu Mustafa mahlası ile piyasa yapmaya özenmiş özenmesine de bakalım bugün Köroğlu’na dönmüş asalaklara karşı aynı mücadeleyi verebilecek, aynı başarıyı kazanabilecek mi? Pek yakında bu mücadelenin ilk ayağına şahit olacağımızı sanıyorum…