UYANIYORLAR AMA TEK TEK

Bizimkilerin “jetonu geç düşer”,  saftır benim milletim.

Ne kadar uyanık olduğunu iddia etse de “Yürü be koçum!” dedin mi dakkada kafaya alırsın.

Bunu “siyaset sektörünün” efendileri çok iyi bilir…

Tabii bir süre sonra efendilerimiz “kuyruk savurunca” ne biçim bir tezgâhın içine düştüğümüzü, anlarız anlamasına da “efe’liğimizden” pek taviz vermeyiz, için için “hıçkırmayı” tercih ederiz…

***

Oysa “inanmaya hazır” beklemesek, birazcık “kuşku duysak” bu kadar büyük hayal kırıklıkları yaşamayacağız yaşamasına da nerde!  İstersen allame-cihan ol hiç fark etmiyor, sanki memleketin havasından, suyundan geçiyor “safiyet”. İşin garibi bu hayal kırıklıklarını sadece biz yaşamıyoruz. Başka ülkelerde doğup bu ülkeyi “vatan” edinmişler de aynı mikrobu kapıyor. Mesela Suriyeli Arap olan lakin ömrünün uzunca bir kısmını Türkiye’de geçirmiş, Türk Vatandaşı olmuş, gazeteci, Ortadoğu uzmanı, Hüsni Mahalli bunlardan biri…  Zamanında iktidarın yandaşı idi, bu gün karşıtı… Bu değişimin sebebini gelin bir de onun kaleminden okuyalım… Şöyle diyor:

***

“Kasım 2002’de AKP iktidara geldiğinde Türkiye’nin bölgesel politikalarında yeni bir sürecin başlayabileceğine inandım.  Başbakan olarak Abdullah Gül’ün 4 Ocak 2003’te Irak savaşını durdurmak amacıyla bölge ülkelerini turlaması bu inancımı pekiştirmişti. Daha sonraki süreçte AKP Hükümeti anti-emperyalist ve anti-siyonist  çizgi izleyip komşu ülkelerle dostluk ilişkileri geliştirince ben de, hükümeti Türkiye ve yazıp konuştuğum tüm Arap medyasında savundum… Ben savunurken bugünün dönek ve yalakalarının tümü AKP’ye karşıydı. Türkiye’den hoşlanmayan birçok Arap gazeteci ise o sıralar beni ‘Türkiye’nin adamı olarak’ suçluyordu! AKP Hükümeti, başta Suriye olmak üzere tüm bölge ülkeleri ile inanılmaz ilişkiler geliştirmişti ve neredeyse bu coğrafyayı birleştirecekti. Ben ise Sünni bir Erdoğan ile Alevi bir Esad dostluğu üzerinden bu coğrafyada mezhepsel olarak Şii- Sünni- Alevi ve etnik olarak da Arap-Acem-Türk-Kürt ve diğerleri arasında tarihsel bir uzlaşmanın gerçekleşebileceğine inanıyordum.

***
Bunun içini bir gazeteci olarak 10 yılımı verdim. Verdim ve neredeyse büyük zafer kazanıyorduk. Çünkü Türkiye’nin Suriye, Irak, İran, Lübnan, Libya, Ürdün gibi ülkelerle vizeleri kaldırılmış, Ankara ile Şam, Tahran, Bağdat, Beyrut, Amman ve Trablus arasında stratejik işbirliği anlaşmaları imzalanmış ve Başbakan Erdoğan’ın deyimi ile ‘Batının Schengen’i varsa bizim de Şamgenimiz var’dı. Ancak tam da her şey tamam diyecekken ‘Sopalı Obama’ geldi ve her şeyi berbat etti! Ankara bölgesel dostları ile birlikte karşısında dikilmek istediği Batı'nın, aniden yanında oldu…  ‘Arap Baharı’ ve onun eylemsel planı olan BOP’un başoyuncusu olmaya heveslendi. Bununla ilgili detayları anlatmanın hiç bir anlamı yok. Her şey ortada… Bugün Türkiye olmasaydı Suriye’de durum asla böyle olmazdı. Ankara’nın Irak, İran, Lübnan ve daha birçok Arap ülkesi ile ilişkileri kötü. Türkiye ve AKP artık bölgesel bir model değil. AKP’nin son iki yıllık politikaları orta ve uzun vadede Türkiye için çok büyük riskler içermektedir… Türkiye ve bu coğrafyanın tüm halklarını seven ben, doğal olarak bundan rahatsız oldum, oluyorum.

***

AKP’nin dış politikalarına karşı çıkmamın da nedeni işte budur. Çünkü ben hiçbir meslektaşımın görmediği kadar bu politikanın bölgesel yanlış ve zararlarını yakından görüyorum ve biliyorum. Gördüğüm için televizyonlarda konuşmam ve gazetelerde yazmam yasaklanıyor. Yani ben değil, AKP Hükümeti ve onun politikaları değişti… AKP 10 yıl önce benim tanıdığım AKP değil artık. AKP politikalarına karşı çıkmam ve bunların yanlışlarını yazıp anlatmam benim en doğal hakkım.”

***
Bunca insan, askerimizin başına çuval geçirildiğinde gazetecilerin “Amerika’ya nota verecek misiniz?” sorusuna “Ne notası veriyorsun, müzik notası mı?” diyenlerin, milli ve ülke çıkarına bir siyaset güdemeyeceğini bas bas bağırdı. Gelgelelim insanlar adeta hipnotize olmuş gibi. Geç de olsa artık  uyanıyorlar ama yine de tek tek…