MEMLEKETİN İKİ UCU

Malum; düşünce özgürlüğü,  demokrasi, barış ve kardeşlik adına olsa gerek, memleketin bir ucunda, Diyarbakır’da 15-16 Haziran 2013’de “Kuzey Kürdistan  Birlik ve Çözüm Konferansı” adı altında, “Kürdistani” tüm renklerin buluştuğunun iddia edildiği  bir toplantı yapıldı… Son günlerde çok mutlu olduklarından emin olduğumuz “bölücü takımı” bu toplantıyı kendi “PKK teröristlerinin marşı” ile açtı. (O Kürdistani renklerin şimdilik buna bir itirazı olmamıştır herhalde.) Ve tabii konferans sonunda bazı talepler de kaleme alındı. Sonuç bildirgesini Türkiye Cumhuriyetinin anlı şanlı milletvekili Aysel Tuğluk okudu… Açış konuşması şöyle idi: Türkiye Cumhuriyeti resmi kurucu ideolojisiyle, tekçi ulus-devlet anlayışının en ağır örneğini yaşatmış. Kuzey Kürdistan’da Kürt Halkı ve Kürdistani tüm toplulukları baskı ve sömürüyle yok etmeye, göç etmeye ve Türklük içinde eritmeye zorlamakla kalmayıp, Anadolu’daki farklılıklara yaşam hakkı tanımamıştır. Bu bağlamda Asuri - Süryani, Ermeni, Laz, Gürcü, Hıristiyan, Musevi, Arap, Çerkez, Türkmen, Mıhallemi, Ezidi, Roman gibi halklar ve kültürler ile İslami grup ve cemaatler ve özellikle ‘kadınlar’ inanılmaz bir baskı ve yıldırma mekanizmasının mağdurları olmuştur.” Her halde bu girizgahtan sonra alınan kararların ne olabileceği hakkında bir fikir geliştirmişsinizdir…

***

İşte tam da bu sırada, yurdun diğer ucunda İstanbul’da, gencecik insanlar, Usta mahlaslı birisini; “Parkıma dokunma, hayatıma müdahale etme, ne içeceğime, kaç çocuk doğuracağıma, ne giyeceğime karışma, Atatürk’ümü, T.C.’mi silmeye, ülkemi bölmeye kalkma!” diyerek protesto ediyordu, efendi, efendi… Önce Taksim Gezi Parkında çalıp söyleyerek protestolara başladılar. Memleketin bir bölümünde neredeyse bağımsızlığını ilan eden Kürtçü takımına diş geçiremeyen iktidar, gücünü bu barışçı topluluk üzerinde göstermeye karar verdi. Önce AKP’li İstanbul B. B.’nin sivil giyimli zabıta memurları park içinde kurulu çadırlara saldırıp, yaktı… (Meğer bu hükümeti devirmek için yapılan bir provokasyonmuş.) Doğal olarak protestolar daha da şiddetlendi. Usta diye bilinen şahıs, bu vatandaşları “Çapulcu” ilan etti, “Ne zaman ayaklar baş oldu?” talimatı alan güvenlik güçleri varını yoğunu kullanarak gençlere direk “ceza” kesmeye başladı.  Ağızlar, burunlar kırıldı, gözler çıkartıldı… Plastik mermiler, biber gazları, basınçlı su derken iş büyüdü…

***

Bu sırada Şırnak Cizre’de özel üniformalı şahıslar “PKK Asayiş” adı altında yol kesip, kimlik yoklaması yapmaya başladı. Fakat bunun pek bir önemi yoktu… İktidar tüm dikkatini Gezi Parkına vermişti. Burayı çapulculara kaptırmayacaktı. Eylemleri sona erdirecek makamların insan sevgisi, düşünceye saygı, anlayış gibi kavramlardan bihaber olması yüzünden araya kışkırtıcı politikacılar, yöneticiler ve elbette ortalığı karıştırmak isteyen gruplar da girdi… Henüz ortalık süt liman olmasa da iktidar halkın elinden Gezi Parkını kurtardı kurtarmasına da, kendinin durumu belli değil…  Şimdi felsefeleri değişmese de parkta yeni düzenlemeler yapıyor. Hükümet sözcüsü “ııı… ıııg… ııııh” diye diye kaç ağaç, kaç çiçek  dikildiğini anlatıp hayali senaryolarla insanları suçlamaya, dünyada sadece iktidar yanlıları varmış gibi komplo teorileri üretip göz boyamaya devam ediyor.  Öte yandan memleketin bir yanı tutuşmuş umurunda değil…