BİZDE BU AYMAZLIK VARKEN...

 Atatürk anıtlarına sözle, baltayla boyayla, internet üzerinden,  Antalya'dan, Edirne'ye bir çok saldırının olduğunu duyuyoruz ve elbette üzülüyoruz... Çünkü laik ve demokratik olması gerektiğini düşündüğünüz bir Türkiye Cumhuriyeti yurttaşı iseniz bu vefasızlık, nankörlük ağır gelir. 
         Eskiden de zaman, zaman saldırı haberleri duyardık ancak bu günlerde saldırıların daha organize ve bilinçli olduğunu düşünüyorum. Çünkü, tam da yıllardır her ekim-kasım ayında olduğu gibi malum medyada  "Atatürk ilah değildir" faslından yaygara yapılırken, 10 Kasım günü Atatürk'ü anma töreni sırasında, bir kara çarşaflı hatunun çıkıp  aynı cümleyi kullanarak töreni sabote etmesi, çeşitli illerde  Atatürk heykellerine saldırılması doğrusu bana pek de tesadüf gibi gelmiyor. 
         Çünkü ruhumuza işlemiş AYMAZLIĞIMIZ, örümcek beyinli sonradan görme SOFTALARIN, hamaset ve dini kullandığını bile, bile, memleketi teslim ettiğimiz "işbirlikçi burjuvazinin" maşası SİYASİLERİN  ağzını sulandırıyor...  Nasıl mı?  "Eğitim sistemimizin" eğitim sistemsizliği haline gelmesine hep birlikte göz yumduk... Anayasasında  "laik ve demokratik" diye tanımlanmış ülkemize "vatandaş" yetiştirmekten vaz geçtik.  Çocuklarımıza "bilim ve fennin" mürşid olmasını değil, yüzyıllar öncesinin tutarsız düşünce ve duyumları ile doldurmayı tercih ettik... Hatta öylesine abarttık ki; kutsal kitabın gösterdiği ilkelere bile aldırmadık... "İLAH" kelimesinin anlamını "bir canlı  organizmaya" dönüştürüp, elle tutulur gözle görülür bir "varlık" haline getirerek ŞİRKE battık... 
         Oysa "laik" düşünce sisteminde,  ilmi ve fenni kendine mürşid edinmiş insanlar bu hataya düşmez, laik insanlar, yaşadığımız bu dünyanın gerçekleri ile hep yüz yüze kalmak zorunda olduğunun farkındadır ve o yüzden dünya ile ahiret işlerini ayrı yorumlar...  Ve işte; tam da bu sebeple "en hakiki mürşidi ilim ve fen olan" ve Atatürk'ün çizdiği yolu benimseyen insanların dünya işlerinde, "İLAH" sıfatı ile "MADDİ" bir işi olmaz ve hiç bir "maddeye," tapmaya kalkmaz... Dolayısıyla,  din tüccarlarının kendi icat ettiği sıfatlarla, ilim ve fenne inanmış insanları "DİNSİZ ya da PUTA TAPANLAR olarak nitelendirmesi ancak işi ticarete döken çakma dindarların, olmayan şeytanı taşlatmasına benzer... Bilmem anlatabildim mi?

DARÜLHARP

BİZİMKİLER NEDEN BÖYLE YANAR DÖNER?
NEDEN CUMHURİYETİN BÜTÜN DEĞERLERİNE DÜŞMAN?
NEDEN MEMLEKETİN BÜTÜN YATIRIMLARINI SATIP SAVUYOR?

ÇÜNKÜ BİZİMKİLER "büyük ihtimalle" BU ÜLKEYİ DARÜLHARP İLAN ETTİ... Malum DÂRÜLHARP; Harp ülkesi, küfür ülkesi, savaş alanı. İslâm'ın siyasî otoritesinin dışında kalmış olup, yönetim tarzı ve yürürlükteki hukuku, İslâmi olmayan bölgelere denir.

Genel olarak İslâm hukukunda kâfir ve İslâm düşmanı yöneticilerin hâkimiyet ve yönetimleri altındaki toprakları anlatmada kullanılır.

Bu terim, Kur'ân-ı Kerim'de GEÇMEMEKTEDİR... Ancak insanoğlunun çıkarına uygun olarak hadis-i şeriflerde geçirilmiştir. Neden böyle diyoruz, çünkü Hz. Peygamberden 150-200 sene sonra "Darü'l harb'te, hadler tatbik edilmez" diye buyurduğu rivayet edilmiştir. Hanefîler bu hadisi delil kabul ederken, diğer mezhepler delil olarak almamışlardır. İleri gelen Hanefi fakihlerden ez-Zeylaî de bunun garip hadis olduğunu belirtir.

İslâm hukukçuları, ülkeleri, İslâmî hükümleri uygulayıp uygulamamasına göre tasnif etmişlerdir. Dârü'l harb'te ikamet edenlere genel olarak "harbî" denir. Harbîler, dârü'l-İslâm yönetimi ile bir "emân" anlaşması yapmadıkları müddetçe, kanları ve malları mübah sayılır...

Kâfir bir insanın malının ve canının masun olabilmesi için müslüman olması veya İslâm devleti ile anlaşma yapmış olması gerekir...

ÖZETLERSEK:
1)Dârülharpte ibadetin bir hükmü yoktur...
Müslümanları gayri müslimlerden ayıracak böyle mühim bir "ritüelden" mahrum koymak, onları gayri müslim muamelesine maruz kalma tehlikesiyle karşı karşıya bıraksa da bu yolda "şehit" olmanın ödülü çok daha fazladır.
2)Dârülharpte günah işlemek (YALANCILIK, SAHTEKARLIK, HIRSIZLIK, RÜŞVET, HER TÜRDEN HİLE ve DESİSE vs) caizdir.
3)Dârülharpte faiz-rüşvet almak-peşkeş çekip komisyon almak gibi bazı haram muameleler caizdir.
Çünkü İslam Hukukunun hükümleri dârülharp olduğu söylenen bir ülkede tatbik edilemez.

YOK ETMEK

ANTALYA KEPEZ MASA DAĞI
Bir yol çalışması yapılıyor. İhtiyaç mı? Evet... Peki yol üzerinde milyonlarca yılda oluşmuş doğa harikası bir mağaranın günahı ne? Niçin tahrip  ediliyor. Doğaya hiç mi saygınız kalmadı? Tam yol ayrımında, köşe başı orayı bir kafeye, turizm danışma bürosuna vs çevrilmesi çok mu zor olur?  Niçin bu doğal yapıları yok ediyoruz. Niçin onları gururla taktim edeceğimiz mekanlara çeviremiyoruz.






Yine aynı bölge bu kez dağın daha batısında iki mahalleyi birbirine bağlayabilecek en kısa yol. Bir vadi... Her iki yanında da kayaların içi mağaralarla dolu. Yapılacak iş merdiven ve etrafındaki mağaraları dükkan vs. gibi mekanlara çevirmek... İnanın yerli ve yabancı turistlerin ziyaret etmek için sıraya gireceği bir mekan olur. Peki biz ne yapıyoruz? İnşaat artıkları ile doldurmaya çalışıyoruz. Doğanın milyonlarca yılda var ettiği bir değeri yok etmek için uğraşıp duruyoruz..
                                                       YAZIK...
Not: Kepez belediyesine messenger'den fotoğraflar gönderip ricalar ettim ama henüz tık yok.

BİATÇILARIN İSYANI

Konu; İstanbul'da toplanan İslam Zirvesi Konferansı Dışişleri Bakanları Konseyi... 57 İslam ülkesi dünya nüfusunun %22 oysa dünyadaki üretime katkıları %7... Bir Almanya bile etmiyorlar ki ne konuşacaklar diyen bir eleştiri...
Eleştiren adam; "Her şeyin duayla, Yaradana yalvarmayla halledebileceğine inandırılmış toplumların yapacağı bu tür toplantıların "osuruk" kadar hükmü olmaz diyor...
Mümkün mü... 
Eleştiriler yağıyor... Lidersiz olmaz... Lider, lider, reis...
Adeta bizim bu günkü halimizi anlatan "Eflatun'un "Bilgisiz topluma sopa ve lider gerekir" sözü ile bir hamle daha yapıyor. "Ya krallar filozof olmalı yada filozoflar kral olmalı' sözleri ile tezini savunurken, Yunus'un " Seni deli eden şey, sendedir sende.''  sözleri ile de bir kurtarıcıya gerek yok eğer o kurtarıcıyı aramaya kalkarsak  neticede  bir diktatöre boynumuzu uzatmış oluruz, o da yuları takar  diyerek lafı sokuyor...
Uzun etmeyelim "Demokrasi vasat insanların işidir lidere gerek yok"  tezini savunmaya çalışıyor.  Gelgelelim çoktan yuları boynuna takmış  dostları(!)  buna izin verir mi? 
Cumhuriyetin kurulduğu günden bu güne, bu ülkeyi kazasız belâsız getiren TBM Meclisini boş verip prostatını tutamayan bir adamın sadakalarına  biat  edenler isyanda...
"Bilimin gölgesinde "dünyaları" cebine koymuş, beleşçi zırtoların özellikle de lider diye tapındıkları bostan korkuluğuna bakınca durum zaten ortaya çıkıyor..." Allah" ona dua edenlere şeyler verseydi önce müslüman toplumları yalan-dolanla-kumpaslarla ele geçiren halkın kutsalı olan her şeye saldırıp ayaklar altına alan, halkı soyanların belasını verirdi.  
Ne üretiyon ki ne konuşuyon gardaşım. Dünyada ayakta kalmanın yasası belli.. Üretimin, pazarın yoksa sen de yoksun.Neymiş de toplantı yapmışlar çok olsa üreten ülkelerden 1000'e aldığın hisse senetlerini 5'e satar çekilirsin. Yersen... Yapabilir misin dersin. Ben cevaplıyayım "Nah yaparsın..."
Nasıl bir ülke olduk yahu!!! İnsan kendi sayfasında bile fikrini söyleyemez savunamaz oldu... Lanet olsun.

SEYİT RIZA-ŞEYH SAİT- SAİT NURSİ KİMDİR?

Seyit Rıza (Seyid Rıza ya da Pir Sey Rıza) (1863; Lirtik köyü, Ovacık, Tunceli- 15 Kasım 1937, Elâzığ), Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk dönemlerinde rejime karşı çıkarılan isyanlardan biri olan Dersim İsyanı'nın liderlerinden olması sebebi ile idam edilen Alevi-Zaza aşiret önderidir "O tarihte Seyit Rıza, peygamber sülalesinden gelen, Dersimin lideri diye bilinirmiş."   

Hakkında devletin köylülere dağıttığı toprakları zor kullanarak üstüne geçirdiği, sıcak savaş sonrası Tunceli'ye hizmete gelen şehir yapılanması uzmanlarına karşı yöre halkını kışkırttığı gibi birçok iddia bulunmaktadır. 

Seyit Rıza, köylüye toprak dağıtılması başta olmak üzere devletin getirdiği yeniliklerin “ağaları” gücünden edeceğinin farkına varan bazı aşiretleri de yanına alarak 1924'te Hozat’ı işgal etmiş; çevredeki Cumhuriyet yanlısı aşiretleri basmış; devlet içinde devlet gibi davranmıştır. Ve maalesef Cumhuriyet, siyasal, toplumsal, ekonomik, hukuk, eğitim alanlarında yaptığı onlarca devrimle kendi temellerini sağlamlaştırma telaşında iken bu asi takımı başıboş kalmış, güçlenmiş ve hatta kendisine yollanan onca nasihat heyetini silahla kovmuştur. Lakin bu sırada bölgede bayındırlık hizmetleri hızla sürmektedir.
DERSİM İSYANI:1937 nevruzunda Mustafa Kemal, Başbakan Celal Bayar’la birlikte Tunceli’ye gelip, Murat Nehri üzerindeki Singeç Köprüsü’nün açılışını yapacaktı... Köprünün ucunda bir karakol vardı. Seyit Rıza’ya bağlı asiler karakolu bastı. 33 asker şehit edildi. Telefon hatları kesildi, pusular kuruldu, Mazgirt Köprüsü havaya uçuruldu, jandarma taburu vuruldu, 56 asker daha şehit oldu…

Aslında ağalığını devlete kaptırmak istemeyen Seyit Rıza ve yandaşlarının bence bu hareketi bile o günün sıradan cezalarından biri olan “idam” için yeterli. Bu yüzden “İngiltere’ye yazılan bağlılık ve yardım mektubu” muhabbetlerine hiç girmeyeceğim.

Netice: Çıkardıkları tüm isyanlarda olduğu gibi yine "isyancı takımı" kaybetti. Toprak ağalarından birkaçı canından oldu… Oysa gariban halkın Türkü de, Kürdü de, Ermenisi de Çingenesi de canından malından oldu... İşin aslı bu…

Gelelim madalyonun diğer yüzüne… Bölgede sevilmesi, Dersim Bölgesi Kürtlerinin generali diye isim yapması onun "Cumhuriyetin getirdiği yenilikçi düzene" karşı çıkan bir isyancı olması gerçeğini değiştirmez. bu gün aynı konumda olduğu bilenen teröristbaşı A.Öcalan'ın "mahkum" olduğu gerçeğini değiştirmediği gibi...

***

ŞEYH SAİD KİMDİR?

Şeyh Said (Şeyh Said Palevi, Şeyh Said Pirani, Şeyh Muhammed Said Nakşibendi, Şeyh Said Efendi), (1865 ya da 1866 Palu - 29 Haziran 1925, Diyarbakır), Seyyid bir aileye mensup Zazaların içinde ikamet eden Nakşibendi şeyhi ve Kürt kökenli lideridir.Müderris, Mutasavvıf, Müfessir ve Muhaddis olan Şeyh Said, Şeyh Said İsyanı lideridir.

Babasının adı Şeyh Mahmud Fevzi, annesi ise Gulê Hanım’dır. Palu, Elazığ, Diyarbakır, Muş’ta, eğitim gördükten sonra babasının vefatından sonra Nakşibendi Tarikatı postnişini(otoritesi) olmuştur. Babası Şeyh Mahmud Fevzi’nin Palu’dan Hınıs'a göç etmesiyle oraya yerleşmiştir. Nakşibendi tarikatının liderlerinden olup bazı kaynaklara göre I. Dünya Savaşı sırasında Rusya İmparatorluğunun Doğu Anadolu'ya ilerlemesi yüzünden bazı kaynaklara göre ise Ermenilerin tehcir politikalarına karşı fetvalar verdiği için 1915 yılının başlarında Piran'a taşınmak zorunda bırakıldığı söylenir. Daha sonraları Hınıs Kolhisar'a yerleşmiş, 1925 yılında yargılanmış ve idam edilmiştir.

ŞEYH SAİT İSYANI: Şeyh Said'e bağlı kişilerin Diyarbakır'ın Eğil nahiyesine bağlı Piran köyünde (Diyarbakır ilçesi Dicle) arama yapan bir jandarma müfrezesiyle çatışmaya girmeleri (13 Şubat 1925), kısa sürede genişleyecek yaygın bir ayaklanmanın kıvılcımını oluşturdu. Genc vilayetinin kazası Darahini'yi basarak (16 Şubat) valiyi ve öteki görevlileri esir alan Şeyh Said, halkı İslam dini adına ayaklanmaya çağıran bir bildiriyle hareketi tek bir merkez altında toplamaya çalıştı. Bu bildiride 'din uğruna savaşanların lideri' anlamına gelen mührünü kullandı ve herkesi din uğruna savaşa çağırdı. Başlangıçta isyan İslâm şeriatının tesisi adına başlatılmış ise de sonradan Kürt istiklâl hareketine çevrilmiştir.

Mistan, Botan ve Mıhellemiler aşiretlerinin desteğini aldıktan sonra Genç ve Çapakçur (bugün Bingöl) üzerinden Diyarbakır'a yöneldi. Maden, Siverek ve Ergani'yi ele geçirdi. Şeyh Abdullah'ın yönettiği başka bir ayaklanma kolu da Varto üzerinden Muş'a doğru harekete geçti. Varto'yu ele geçiren isyancılar, Muş'a ilerledilerse de halktan toplanan yardımcı kuvvetlerle Murat Köprüsü civarında mağlup edilip, Varto'ya geri çekilmeleri sağlandı. 21 Şubat'ta gelişmeler üzerine hükümet doğu vilayetlerinde sıkıyönetim ilan etti. 23 Şubat'ta ayaklanmacıların üzerine gönderilen ordu birlikleri Kış Ovası'nda Şeyh Said kuvvetleri karşısında tutunamayarak Diyarbakır'a çekilmek zorunda kaldı. Ertesi gün Elazığ'a giren Gökdereli Şeyh Şerif yönetimindeki başka bir ayaklanma kolu kenti kısa süre de olsa denetim altına aldı. Elazığ birkaç gün boyunca isyancılar tarafından yağmalandı.

Mart başında Şeyh Said'in emrindeki yaklaşık 10.000 kişilik bir kuvvet Diyarbakır'a saldırdı ve kuşatma altına aldı. Kuşatanlar takviye alıyordu ve kuşatma Şeyh Said tarafından bizzat yönetiliyordu. Mürsel Paşa komutasındaki garnizon günlerce süren saldırıları geri püskürtmeyi başardı. Fakat bir gece bir grup şehrin Kürt sakinlerinin yardımıyla Diyarbakır içine girebilmeyi başardı. Bunların varlıkları garnizon tarafından fark edildi. 7-8 Mart arası süren ağır bir çarpışma sonrası şehre sızan grup bozguna uğratıldı ve sadece birkaçı kaçabildi. Kuşatma'nın başarısız olduğunu gören Şeyh Said, kuşatmayı kaldırdı ve adamlarını Diyarbakır'dan çekti.
Aslında isyanın bir ayağını ilk mecliste aramak da mümkündür...

Şeyh Said’in isyanından önce İstiklal Harbinin önde gelen Paşaları, M. Kemal hükümetinin din aleyhtarı ve totaliter(baskıcı) siyasetinden kaygılanmış, ve bu nedenle 17 Kasım 1924’te, cumhuriyet tarihinin ilk muhalif partisi olan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası (TCF)’nın kuruluşunu ilan etmişlerdi. M. Kemal’in icraatlarının dinin aleyhinde olduğu yönünde genel bir görüş birliği vardı. Genel Başkanlığını Kazım Karabekir’in yaptığı TCF’nin tüzüğüne, “Madde: 6, Fırka (parti), dinî düşünce ve inançlara hürmetkardır” şeklinde bir ibare konmuştu.

Şeyh Said hadisesinden iki hafta önce, 1925 Ocak ayı sonlarında, Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası Erzurum Milletvekili Ziyaeddin Efendi, TBMM kürsüsünde, iktidardaki CHF’nin icraatlarına ağır eleştiriler yönelterek; “Yeniliğin isret (içki içme), dans, plaj sefasından başka bir şey ifade etmediğini, fuhuşun arttığını, Müslüman kadınların edeplerini kaybetme yolunda olduklarını, sarhoşluğun himaye, hatta teşvik olunduğunu, en önemlisi dinî duyguların rencide edildiğini, yeni rejimin sadece ahlaksızlık getirdiğini, rezil bir yönetimin memleketi çamurların içine sürüklediğini” ilan ediyordu.

Şeyh Said, 13 Şubat 1925 Cuma günü, Piran camisinde verdiği vaazda halka şöyle sesleniyordu: “Medreseler kapatıldı. Din ve Vakıflar Bakanlığı kaldırıldı ve din mektepleri Milli Eğitim’e bağlandı. Gazetelerde birtakım dinsiz yazarlar dine hakaret etmeye, Peygamberimize dil uzatmaya cüret ediyorlar. Ben bugün elimden gelse, bizzat dövüşmeye başlar ve dinin yükseltilmesine gayret ederim.”

Şeyh Said bu arada, “Emir’ül Mücahidin Muhammed Said El-Nakşibendi” imzasıyla halka yönelik çeşitli beyannameler yayınladı. Ayrıca, direnişe destek vermeleri için Alevi Zaza aşiret reisleri, Kürt bey, ağa ve aşiret reisleri ile Ergani’deki Türk bey ve ağalarına da aynı imza ile mektuplar gönderdi ve onları Kemalist yönetime karşı ortak mücadeleye davet ederek yardım istedi. 

Şeyh Said, Varto’daki Alevi Zaza olan Hormek aşireti reisleri Halil, Veli ve Haydar Ağalara gönderdiği mektupta da söyle yazıyordu:

“Din-i mübini Ahmedi’yi, kafir olan M. Kemal’in yedi zulmünden tahlis etmek(kurtarmak) gazası niyetiyle susar’a hareket edildi. Bu gaza ve cihadın mezhep ve tarikat tefrik edilmeden, ‘Lailahe illallah Muhammedün Resulüllah’ diyen bütün Islam muvahhidleri üzerinde farz olduğundan, büyük bir gayret ve secaat sahibi olan Müslüman aşiretinizin de şeriat-ı garrayı Ahmediyye’ye ve bu cihad-ı ekbere itba’ edeceğinize itimadım berkemaldir. Ya eyyühel-ensar, dinimizi ve namusumuzu bu mülhidlerin(imansızların) elinden kurtaralım, size istediğiniz yerleri verelim. Bu dinsiz hükümet bizi de kendisi gibi dinsiz yapacaktır. Bunlarla cihad farzdır.”

Bu sırada, Dersim Mebusu ve Alevi Zaza olan Hasan Hayri Efendi, Şeyh Said’in Elaziz Cephesi Kumandanı olarak görevlendirdiği Şeyh Şerif ile dayanışma içerisine girdi. Elaziz’de Şeyh Şerif ile birlikte hazırladığı ortak bir mektup, 06 Mart 1925’te Dersim’deki tüm aşiret reislerine gönderildi.

Şeyh Said’in beyanname ve mektuplarında da benzer görüşler yer almaktadır. “Kürt” isminin dahi geçmediği söz konusu mektup ve beyannameler, direnişi sahiplenmek isteyen Kürt siyasi çevrelerince ileri sürülen “Şeyh Said Kürtlük ve Kürdistan için ayaklandı” yönündeki iddiaları tümüyle çürütmektedir.

Olayın başlangıcında Mustafa Kemal ciddiyeti anlayıp, Heybeliada'da rahatsızlığı nedeniyle dinlenen İsmet İnönü'yü acilen Ankara'ya çağırdı. İnönü ve ailesini bizzat Ankara Garı'nda karşılayan Mustafa Kemal, olayları anlatmak için İsmet Paşa'yı Çankaya'ya götürdü. Çankaya'da, İsmet Paşa'ya "Doğuda din elden gidiyor bahanesiyle İngiliz destekli provokatif ama ciddi bir ayaklanmanın başladığını" söyledi. İsmet Paşa'nın Ankara'ya gelmesi dedikoduların başlamasına neden oldu. Ali Fethi Bey'in görevden ayrılacağı, yeni hükümeti İsmet İnönü'nün kuracağı ve önlemleri onun alacağı konuşulmaya başlanmıştı. Ayrıca Ali Fethi Okyar ile İsmet İnönü'nün arası açıktı. Ali Fethi Bey olayı isyan olarak tanımlamamıştı ve sıkıyönetimle durdurulacağına inanıyordu. Ancak, olayların hızla tırmanması karşısında Başbakan Ali Fethi Okyar'ın istifasını isteyen Mustafa Kemal Atatürk, 3 Mart'ta İsmet İnönü'yü yeni bir hükümet kurmakla görevlendirdi. Bir gün sonra TBMM hemen Takrir-i Sükûn Kanunu'nu kabul ederek hükümete olağanüstü hal yetkileri tanıdı. Ayaklanmayla ilgili yayınlara konan yasak daha sonra başka önlemleri de kapsayacak biçimde genişletildi. Ayrıca Ankara ve Diyarbakır'da İstiklal Mahkemeleri kurulması kararlaştırıldı. Bu sırada Diyarbakır'ı kuşatma altına alan Şeyh Said kuvvetleri, hükümet kuvvetleri tarafından püskürtülerek geri çekilmeye başladı. Geniş çaplı bir sevkıyatın ardından toplu saldırıya geçen (26 Mart) ve bir bastırma harekâtıyla ayaklananların çoğunu teslime zorlayan askeri birlikler, İran'a geçmeye hazırlanan ayaklanma önderlerini Boğlan'da (bugün Solhan) sıkıştırdı. Şeyh Şerif ve yanındaki bazı aşiret reisleri Palu'da yakalanırken, Şeyh Said de Varto yakınlarında yakın bir akrabasının ihbarıyla Carpuh Köprüsü'nde ele geçirildi (15 Nisan 1925).

Ayaklanmayı destekleyen eski Şuray-ı devlet reislerinden Kürt Teali Cemiyeti reisi Seyit Abdülkadir ve 12 arkadaşı İstanbul'da tutuklanarak yargılanmak üzere Diyarbakır'a getirildiler. Yargılanma sonucunda Seyit Abdülkadir ve 5 arkadaşı ölüme mahkûm olarak, idam edildiler (27 Mayıs 1925). Diyarbakır'daki Şark İstiklal Mahkemesi Şeyh Said ve 47 ayaklanma yöneticisi hakkında da ölüm cezası verdi (28 Haziran).Cezalar, başta Şeyh Said olmak üzere, ertesi gün infaz edildi.

SONUÇ: Yine efsaneler çeşit çeşit… Verilen payeleri hatırladınız mı? Muhaddis (Hadis bilimi ile uğraşan kimse)-Müfessir (Kuran gibi açıklanması zor metinlere açıklık getiren kimse)- Mutasavvıf (Kendini Tanrıya adamış kimse) ve en önemlisi Müderris (Medresede ders veren profesör)... Bu memleketin kaderi midir nedir? Bu sıfatları kim alıyorsa hemen bölücülüğe başlar. 21. yüzyılı yaşıyoruz hala bilim ile İslam'ı birbirine karıştıran, Türkü, Kürdü birbirine düşürmeye çalışan adamlar bu memlekette söz sahibi. Lakin bir gerçek var, bu dinci ve Kürtçü takımının bir türlü takdirine mazhar olamayan Türkiye Cumhuriyeti hala ayakta… Üstelik bu dinci takımını biliyor, besliyor ve hatta ucundan kıyısından iktidarı teslim ediyor ve sabırla onları yola getirmeye çalışıyor.

SAİT NURSİ KİMDİR?

Said Nursî, 1878yılında Bitlis'in Hizan ilçesine bağlı İsparit nahiyesinin Nurs köyünde doğdu. Babasının adı Mirza, annesinin adı Nuriye'dir. Van'da Medresetü’z-Zehra isimli bir medrese kurma fikrini gerçekleştirebilmek için 1907 yılında İstanbul'a geldi. Daha sonra İttihat ve Terakki Cemiyetiyle irtibata geçmek için Selanik'e gitti. Said Nursî, 31 Mart İsyanı sonrasında tutuklandı, yargılandı ve suçsuz bulunarak serbest bırakıldı. 1916'da Osmanlı-Rus savaşı sırasında esir düştü, bir yıl Rusya'da esir kamplarında kaldıktan sonra kaçarak ülkeye döndü.

1922 yılı sonlarında, Mustafa Kemal Paşa'nın daveti üzerine Ankara'ya giderek kendisiyle görüştü. Bir süre Ankara'da kaldıysa da, Mustafa Kemal Paşa ile dini konularda ters düşmeleri üzerine ilişkileri koptu. Said Nursî'ye göre, Atatürk İslamiyet karşıtı görüşlere sahipti. Daha sonra Van'a yerleşti. Şeyh Said'e isyan etmemesini telkin etmesine rağmen Şeyh Said İsyanı sonrasında takibe alındı ve Barla'ya sürgün edildi. 1925 ile 1952 yılları arasında çeşitli sürgün ve hapis cezaları dolayısıyla Burdur, Isparta, Kastamonu ve Emirdağ'da kaldı. Kitaplarından dolayı yargılandığı dönemlerde aylarca Eskişehir, Denizli, Afyon hapishanelerinde tutuklu kaldı ancak beraat etti.

Said Nursî, hayatının "Eski Said", "Yeni Said" ve "Üçüncü Said" olmak üzere üç dönemden oluştuğunu ifade eder. Eserlerinde, 45 yaşına kadar olan hayatını "Eski Said" dönemi olarak ifade etmiştir. Eski Said, imani yöntemlerle birlikte İslamiyete siyaset yoluyla da hizmet edilebileceği fikriyle hareket etmiştir. Daha sonra, zamanın gelişen olayları onun bu fikrini değiştirmiş ve siyasetten tamamiyle çekilmiştir. Eski Said'in "Yeni Said"'e geçişinde, Said Nursî'nin, Abdulkadir Geylani'nin Fütuh'ul Gayb isimli kitabından aldığı ders önemli rol oynamıştır. Risale-i Nur Külliyatı'nın büyük kısmı Yeni Said döneminde yazılmıştır. Said Nursî, Eski Said ile Yeni Said dönemlerini "Eski Said, daha ziyade akli gidiyordu, Yeni Said ise ilhama da mazhardır, akıl-kalp ittifakıyla hareket eder." diye özetlemektedir.

Said Nursî klasik İslamcılara benzer şekilde batıdan Fen ve sanatın alınması, ancak batılı yaşam tarzı ve batı kültürünün reddedilmesi taraftarıdır. Ona göre mutlak adalet şeriatla mümkündür. "Şeriatın bir hakikatine, bin ruhum olsa feda etmeğe hazırım!" Der... Lakin şeraitin nasıl bir insan tarafından uygulanabileceği konusunda ipuçları kendini işaret etse de pek aydınlatıcı sayılmaz. Said Nursî değişik yerlerde Komünizm ve Bolşevizm'in insanlık üzerindeki yıkımları üzerinde durur ve onları ahir zamanın büyük deccalı olarak niteler. Tarihçe-i Hayat'a göre Said Nursî Cumhuriyet öncesi ve sonrasında siyasi otoritelerle problemlidir. Cumhuriyete karşı olmamakla birlikte devrimler, özellikle de tekke ve zaviyelerin kapatılması, kılık kıyafet devrimi ve şeriat kanunlarının ilgası anlamına gelen laikliğe karşı çıkmıştır. Ahir zaman fitnesi olarak gördüğü bu durum karşısında imanı kuvvetlendirmeye dönük eserler yazmaya ve bu konuda çalışmaya yönelir.

1948'deki Afyon hapsinden sonraki hayatını ise "Üçüncü Said" dönemi olarak ifade etmiştir. 23 Mart 1960'da Şanlıurfa’da vefat etti. Urfa'daki Halil-ur Rahman Dergahı'na defnedildi. Ancak 12 Temmuz 1960'da 27 Mayıs Darbesi hükümetinin emriyle mezarı yıktırıldı ve bilinmeyen bir yere nakledildi...

Bana göre Said Nursî'nin şanssızlığı özellikle laisizmi yanlış yorumlaması ve Şeyh Sait ile dost olmasıdır. Şeyh Sait isyanından sonra “hayatı” takip altına alınmış ve Cumhuriyet’in başına yeni bir isyan çorabı örebileceği düşünüldüğü için hayatı karartılmış şanssız bir insandır. Enteresan olan bu kadar yanılgısına, akıl dışı yorumlarına rağmen ondan medet uman yüz binler vardır ve kitaplarını adeta Kur'an-ı Azimüşşan gibi hatim etmektedir.