24 NİSAN 1915 DE NE OLDU?

BDP’nin bir Milletvekili 1915’teki Ermeni tehciriyle ilgili bir Meclis Araştırma Önergesi vererek 24 Nisan’ın “Ermeni halkının ulusal yas ve acılarının paylaşım günü” ilan edilmesi için kanun teklifi vereceklerini bildirmiş. Eh bunu duyan AKP’liler durur mu? AKP’nin kurucu üyelerinden bir İstanbul milletvekili Obama’ya özenip olaya “Trajik bir soy sürgün” adını veriyor ve kişisel özürlerini iletiyor. Peki neden? Neden,  her 24 Nisan’da devlet ricali böyle kafayı yiyor ve neden Amerikan Başkanını ağzından çıkacak kelimelere odaklanıyoruz? Yıllardır dış politikalarımızda batıya ve özellikle de ABD’ye yaltaklanmamızın en önemli sebeplerinden biri olan Ermeni sorununu ve 24 Nisanı anlamamız için sadece birkaç basit sorunun cevabına ulaşmaya çalışmamız yeterlidir.

***

Aynen Kürtler gibi; yüzyıllar boyunca Osmanlı İmparatorluğunda devletine bağlı bir toplum olarak yaşadığı için  “millet-i sâdıka” olarak anılan ve bu yüzden devletin pek çok önemli mevki ve makamında görev yapan Ermeniler ne olmuştur da, Birinci Dünya Savaşı’nın en buhranlı yılı olarak bilinen 1915’de, devletine isyan etmiştir? Dahası var; 1908’de II. Meşrutiyetin ilanı için, İttihatçılar ve Taşnak Komitesi liderleri beraber mücadele ederken, 1914’de Osmanlı Parlamentosu seçimlerinde “tehcirin sorumlusu” gösterilen iktidardaki İttihat ve Terakki Komitesi ile Ermeni Taşnak Komitesi tek listeye oy verirken neden iki toplum, Dünya Savaşı için seferberlik ilan edildiğinde “birbirlerine düşman saflarda” savaşa katıldılar?

***

24 Nisan 1915’te Dünya Savaşı nedeniyle Fransa’nın İstanbul Elçiliği, kapalıdır. Gelgelelim, Elçilik Maslahatgüzarının “günlük olaylar” başlıklı istihbarat notları, ABD Elçiliği kanalıyla Fransa’ya ulaştırılmaktadır. Bu notlardan biri, 25 Nisan - 1 Mayıs 1915 arası olayları şöyle özetler: 1-Rus donanması İstanbul Boğazı’nın Karadeniz girişindedir. 2-İngiliz ve Fransız donanması Çanakkale Boğazı girişine saldırmaktadır. 3-Kafkasya Cephesinde Ermeniler, Rus ordusu ile birlikte Türklere karşı savaşmaktadır. 4-Erzurum bölgesinde, özellikle 5-Van’da Ermeni çeteleri, Türklere karşı savaşmaktadır. 6- Ülke dışındaki Ermeni Komiteleri, Doğu Anadolu’da altı vilayette ayaklanma başlatmışlardır. Bu şartlar altında 24 Nisan 1915 günü, yani Ermeni diasporası ve Ermenistan Cumhuriyeti’nin “sözde soykırım” günü ilan ettikleri gün İstanbul’da, Hükümet, Osmanlı Ermeni Komiteleri liderlerini “düşman orduları lehinde askeri faaliyetlerde bulundukları” gerekçesiyle tutuklamıştır. Durum ortadadır…

***

Ve o günlerde, Ermeni sorununun ana teması “tehcir” ise savaş halinde bir güvenlik önlemidir. Örnek mi; Birinci Dünya Savaşı’nda Rusya, savaşın hemen başında Alman ordularının harekât bölgesine yakın bölgedeki sivil toplulukları güvenlik gerekçesiyle göç ettirmiştir. İkinci Dünya Savaşı’nda ABD, Japon asıllı yurttaşları için tehcir uygulanmıştır. Yine İkinci Dünya Savaşı’nda, SSCB Kırım ve Kafkasya bölgesinde yaşayan Türk asıllı toplulukları Asya’ya göç ettirmiştir. Yine İkinci Dünya Savaşı’nda Polonyalı siviller Kızıl Ordu tarafından oturdukları bölgelerden sürülmüştür. Kaldı ki; 93 Harbinde (1877-1878 Osmanlı-Rus harbi) Rus ve işbirlikçisi Ermenilerin zulmünden kurtulmak için yerini yurdunu terk edip kaçan ve göç yollarında eşkıyanın zulmüne uğrayan ve bu gün darmadağın olmuş Türk aşiretlerinin hakları ne olacaktır? Uzatmayalım tehcir, şu, bu hepsi hikâyedir. Aslında çeşitli hayaller ile Ermeni ve Kürt ayrılıkçılar emperyalistlere her zaman uşak olmuştur da; benim anlamadığım bizim adam zannedip meclise gönderdiklerimizin nasıl böyle saçmaladıklarıdır.

ŞİMDİ ŞARTLAR DAHA UYGUN

Erzurum Aşkale’de, HES göletinin ortasında kalan elektrik direğindeki arızayı gidersinler diye işçilerine taşıt olarak “deniz bisikleti” veren TEDAŞ’lı yöneticileri ve buzların üzerinde bağıra bağıra donup, boğularak can veren beş kardeşimizi unuttunuz bile değil mi? Garibanların, buz üzerinden tir tir titreyerek ve öleceklerini bilerek yaptıkları yardım feryatlarını, ne Libya’dan, Filistin’den, Suriye’den yaralanan muhalifleri hava operasyonları ile taşıyıp tedavi ettirenler, ne de yaralı teröristlere bile helikopter tahsis eden devletin “Kibirli Ustaları” duydu… Afrika’daki açları doyurmak için her türlü atraksiyonu yapan devlet; karın tokluğuna çalıştıkları işten atılmamak için buz tutmuş gölde, deniz bisikleti ile arızaya çıkmayı göze alan insancıklarının; donarak bu dünyadan göçüp gitmesine engel olacak refleksi gösteremedi… Velhasıl bizim “zübükler” dünyanın sesini duydu da, buzun üzerinde saatlerce yalvaran emekçinin sesini duymadı… Her halde o zamanlar şartlar elvermemişti.

***

Diğer hükümetlere göre, takdir edilecek derecede bu tür felâketleri önlemek için olmasa da, baş sağlığı dilemeyi, taziyeye gitmeyi, terör örgütünün bayrağı ile gömülen kaçakçılara dahi tazminat vermeyi vazife edinen hükümetin, felâkete uğrayanları ziyaret edip ortamı yumuşatmaktan da öte adeta “uyuşturmayı usul edindiğini” düşündüren tavırları zaten biliniyordu. Gelgelelim son taziye ziyareti, hükümetin bu işi “vukuattan menfaat temini” için yaptığını gösteren adeta bir belgesel gibiydi…

***

İçişleri Bakanımız görev başında kimi donarak kimi boğularak ölen TEDAŞ işçileri için taziyeye gittiği Erzurum’da, kendisine “Seni gördüğüme çok sevindim” diyen 63 yaşındaki vatandaşa “Sevindin mi yok ya? Nerden bileyim sevindiğini? Hadi bi takla at da göreyim bakim, bi oyna bakalım, hadi çalın” diyerek vatandaşı köçek gibi oynattı. İşin garibi zavallı vatandaş  “Bakanına saygı gösteren bir vatandaştan”  nasıl köçeğe döndüğünün farkına bile varamadı. Tepkiler artınca vatandaştan “Seviyordum oynadım”  benzeri bir açıklama elbette geldi de olayda eleştirilen, bakanla vatandaş arasındaki özel ilişki değil ki! Herkesin sevgisini gösterme yöntemi farklıdır. Demek ki bakan kendini sevenleri önce oynatıp sonra takla attırıyormuş. Bu bir tercih meselesi… Ancak, acaba ne oldu da; daha dün oy için kırıtıp takla atanlar, bugün def çalıp vatandaşı köçek etmeye başladı? Yoksa ustanın da ifade ettiği gibi, şimdi şartlar daha mı uygun? Herhalde. Başbakan bile “Dr. Ersin Aslan’ın görev başında katledilmesini” protesto eden, sağlık bakanını istifaya davet eden meslektaşlarını ve hastalarını kınıyorsa...  Evet. Evet. Şimdi şartlar daha uygun… Ve egonuz, kibriniz tavan yaptı…

DR. ERSİN ARSLAN ÖLDÜRÜLDÜ!

Gaziantep’te, şehrin göbeğinde, Avukat Cengiz Gökçek Hastanesi’nde beyinsiz bir zalimin güya, 85 yaşındaki kanser hastası dedesinin ölümünden sorumlu tuttuğu Dr. Ersin Arslan’ı bilerek, isteyerek ve tasarlayarak öldürmesinin ardından birçokları gibi, İzmir Tabip Odası da bir bildiri yayınladı. Özetle; “Yıllardır sağlık ortamının vahşi bir şiddet ortamına dönüştüğünü, sürekli olarak saldırıya uğradığımızı, hekimlere yönelik şiddetin artık dayanılmaz boyutlara ulaştığını, can güvenliğimizin olmadığını söyledik. Aldırmadınız… Daha da kötüsü hastaları hekimlere karşı kışkırtmaya devam ettiniz. Sağlıkta dönüşüm programını ile birlikte artan bu şiddete karşı tepkilerimize, taleplerimize bu güne kadar kulak asan olmadı. Yetkililerin sağlık emekçilerine karşı tavrı ve halkla karşı karşıya getiren uygulamaları artık hekimlerin hayatına mal olacak seviyeye geldi.” Deyip ekliyorlar… “Madem yönetemiyorsun gereğini yap, istifa et !”

***

“Hizmetin yaygılaştırılması” adı altında bir taraftan hastaneleri “yolgeçen hanına” dönüştürürken, “Sağlıkta dönüşüm” adı altında sağlık çalışanlarını sistemin dışına çıkarıp özel hastanelerin kucağına oturtmayı hedeflemişsen akıbet zaten bellidir… Performansa göre ücret vs. gibi ucubeler icat ederek, özellikle doktorların burunlarını sürtme ve bıktırma amaçlı politikaları devreye sokan sorumluların en başındakilerin bu yakınmalara kulak tıkayacağını tahmin etmiştik… Çünkü kendileri, zamanında muayenesinde hastaları söğüşleyen bir paragöz olduğundan, herkesi kendi kategorisinde görüp, bıkmadan usanmadan hasta ve yakınlarını kışkırtıcı, sağlıkçıları rencide edici davranışlar içinde oldu. Güttükleri politikalarla birçok saygın mesleği olduğu gibi hekimliği de ayağa düşürmek için her şeyi yaptılar…

 ***

Bu kadar da değil… Özellikle hekimler en küçük hatalarında büyük soruşturmalara uğradılar. Hasta haklarını takipte aslan kesilen sorumlular, sağlık personelinin hakları söz konusu olduğunda ise idare-i maslahatçı kalıyorlar. Ve maalesef bu tutumları yüzünden birçok doktor her gün düzenbaz hastalar yüzünden maddi, manevi saldırıya uğruyor. Tüm bunlar göz önünde gerçekleşmesine rağmen iktidar, hekimlerin talep ettiği “korunma hakkına” bir türlü kulak asmıyor. Çünkü amaçları, özellikle hekimleri yıldırmak, sindirmek ve özelin kucağına oturtmak… Uzun lafın kısası “imam” bildiğini okuyor. 

***

Evet “imam bildiğini okuyor” da; bir de Doktor Ersin Arslan’ın vahşice öldürmesinin ardından meslektaşı Dr. Fatih Batı’nın yazdığı ağıtı okusun. Belki vicdanları sızlar.  “Dört aylık henüz doğmamış bir bebeğin hiç baba diyemeyecek olmasına mı, daha yeni evli bir eşin nöbet yoğunluğundan ayda birkaç gün gördüğü eşini, bir daha göremeyecek olmasına mı, evladıyla gurur duyan anne, babanın gencecik fidanını toprağa gömecek olmasına mı yanayım? Yoksa, 7 yaşında başladığı eğitim hayatını 30 yaşına geldiği halde sürdüren, şifa bulmak için hayatını hiçe sayan, binlerce hastanın derdine derman olup, yüzlerini güldüren ve daha ardında binlerce hastası dururken, hunharca, canice, taammüden katledilen biricik arkadaşım meslektaşım Dr. Ersin Arslan’ı kaybettiğime mi yanayım, üzüleyim, kahrolayım, ağlayayım? ”  Gelgelelim hiçbir ağıt, hiçbir dövünme, hiçbir eylem Doktor Ersin Arslan’ı gittiği yerden geri getirmeyecektir. Hele hele milletvekilleri bile doktoru tekme tokat dövüp “Ama benim haklı bir sebebim vardı…”  deyip,  bu budalalığa çanak tutuyorsa, Allah geride kalanları korusun.

VAGON-Lİ OLAYI

“Vagon-Li Olayı, 22 Şubat 1933 tarihinde  yataklı ve yemekli tren vagonları bulunan, Fransız demiryolu işletmesi Vagon-Li (Wagons-Lits) Şirketi müdürü Jannoni’nin Türkçe konuşan memuru Naci Bey’e şirketin resmi dilinin Fransızca olduğunu bildirerek, 25 kuruş para cezası ve 15 gün işten uzaklaştırma cezası vermesiyle başlamış bir dizi protestodur. Olay dönemin gazetelerine yansıyınca 25 Şubat 1933 günü aralarında Peyami Safa, Cahit Arf gibi tanınmış isimlerin de bulunduğu Darülfünun ve Milli Türk Talebe Birliği öğrencileri, toplanıp şirketin Beyoğlu'nda ve Karaköy’de bulunan şirket büroları önünde gösteri yapmaya başlamış. Ancak, daha sonra istenmeyen olaylar da gelişmiş. Bürolara girip tahrip etmişler. Sonunda İstanbul Valiliği'nin önüne gelerek, gazete binalarının önünde bir süre daha protesto gösterilerine devam etmişler ve bürolardan aldıkları Atatürk resimlerini Halkevine teslim ederek dağılmışlar. Yaşanan olaylar üzerine şirket, hemen Naci Bey'i işe başlatmış, azınlıkların ve gayri müslimlerin yoğun olarak yaşadığı Pera civarında birçok yabancı şirket, Türkçe isim kullanmaya başlamış ve yeniden “Vatandaş Türkçe Konuş” kampanyası başlatılmıştır. Vagon-Li şirketi daha sonra Osmanlı Devleti döneminden kalan birçok yabancı şirket gibi devletleştirilmiştir…”

***

Dün böyle idi. Çünkü o günlerde zulme uğramış, ezilmiş ve yoksul Anadolu Halkı, Cumhuriyetinin kıymetini biliyordu… Bu gün dost saydığımız “mezar soyucularının” elinden bin yıllık topraklarımızdan kalan son parçayı Anadolu’muzu zor kurtarmıştık. O yıllarda henüz, var olabilmek için bir devletin ve onun kendi siyasi çizgisinin olması gerektiğini, mandacılığın Türk Milletinin karakterine uymadığını ve millet olabilmenin yolunun ortak bir dilin konuşulmasından geçtiğini,  henüz unutmamıştık…  

***

Ve o günlerden bugünlere birçok şeyi unuta, unuta geldik… Özellikle 2005’den beri yaşadıklarımız, artık unutturmanın da ötesinde planlı, programlı; oyalama, uyutma ve silme amaçlı bir tragedyanın diziye dönüşmüş halinden başka bir şey değil. Hemen her hafta başka bir bölümünü izliyoruz. Mesela dün; ötesini hiç konuşmayalım, petrol fiyatları dünyada düşerken bizde neden tırmandığı, hayat pahalılığı, neden sadece “Sünni komşularla sıfır problem” meselesi gündemdeyken bugün, 2005’den beri tutuklanmaları kesin olduğu halde yurt dışına kaçmamış “asker” 28 Şubatçıların bir gecede yapılan şaşaalı tutuklanmaları gündemi şak diye değiştiriyor… Çevir kaz yanmasın… Yıllardır aynı film ve  “demokrasi” kavramının dayanılmaz cazibesinin, ustasının elinde ne kadar öldürücü bir silaha dönüştüğünü, düşen göz kapakları ile seyreden halkımız… Sessiz, sakin ve kaderci… Toplumun nereden nereye geldiğini anladınız mı? Adeta toplumsal hafızamız optimize ediliyor…

AZ BİLE

BM Güvenlik Konseyi ve Arap Ligi temsilcisi olarak girişimde bulunan Kofi Annan’ın, İran’la benzer politikalar güden, Çin ve Rusya’nın desteğini alarak hazırladığı planı Beşşar Esed’in kabul etmesi ile birlikte Sıfırcı Bakanımızın “Komşularla Sıfır Problem” hayallerinin de suyu ısınmış oldu. Zaten gerek İran’a cebinde ABD’nin mektubu ile giden devlet büyüklerimizin  gördüğü “Anlayana sivrisinek saz gelir, anlamayana davul zurna az gelir” türündeki resmi kabul, gerek İran Meclis Başkanı’nın  “Suriye’nin Dostları” adı altında İstanbul’da  yapılan toplantıyı “Suriye’nin Düşmanları” adını yakıştırması ve de en acısı, sanki kendileri dünyanın en “muteber” ülkesiymiş gibi Türkiye’yi  “güvenilmez ülke” ilan etmesi ile küstahlığına zirve yaptırması, “El şeyiyle gerdeğe giren damat” politikası gütmemizin, ülkemizi düşürdüğü durumu göstermiyor mu?

***

Hepsi bir yana, Suriye’de her gün işlendiği söylenen “insanlık suçunu” tüm dünya film gibi seyretmeyi, basmakalıp bir planı devreye sokup geçiştirmeyi seçmişken bizim “Gerekirse cenk ederiz” havasını devam ettirmemizin mantığı nedir ki? Malum Anan Planı, öncelikle muhalif güçlerin çatışmayı durdurması üzerine kurulmuş. Beşşar Esed, belki de ihtiyaç duyduğu süreyi kazanma amacı ile planı derhal kabul etti. Ve doğal olarak muhalifler Esed’in gitmesini ve demokratik bir rejim kurulması hayalini kurduklarından plana karşı çıktı. Eh manzara bu olunca muhalifler bir bakıma Birleşmiş Milletler kararına ters düşmüş oldu. Bu da bize BM’in, Rusya, Çin ve İran’ın tehditlerinden sonra beylik bir manevra ile nasıl kendi avantasına göre kararlar alabileceğini bir kez daha göstermiş oluyor ki bu durumda Türkiye’ye “insanlık adına  sadece” mültecilere kucak açmak kalır.

***

Ancak bizi dolduruşa getirmeye çalışan ABD dışı güçler de var. Mesela Arap Baharında çiçek gibi açan Müslüman Kardeşler Örgütü, BM’in tutumunu görmezden gelip Türkiye’nin askeri müdahalesini yani başını belaya sokmasını istiyor. Oysa Suriye’deki olaylar hiç de ABD ve şak şakçılarının umut ettiği gibi gelişmiyor.  Aralıkta yapılan yerel seçimde ezici bir çoğunluğa ulaşan Esed’in diktacı rejimi maalesef her gün biraz daha da güçleniyor ki, bu durum bizi rahatsız etse de müdahalemizi gerektirmez… Malum, her millet hak ettiği biçimde idare olunur…

***

Sonuç olarak; bir ülkenin saygınlığı “kene” gibi vatandaşlarının kanını emerek gerçekleşen bir “ekonomik büyüme” ile ya da, demokrasi bahanesi ile birkaç “eski askeri” yargılamakla belirlenemez. Dostla ya da düşmanla olan ilişkilerinde “ortak çıkar” saçmalığına sığınıp ilişkilerinin seviyesini kendin belirleyemiyorsan, yüzlerce yıldır bir arada yaşadığın dostlarını ABD bilinen soygun politikalarına kurban etmeye kalkıyorsan, üstelik kendin gibi düşünmeyen herkese “zulmün kralını” uyguluyorsan, üç paralık adamların ağzına sakız olmayı hak ediyoruz demektir. Hele hele samimi görüneceğiz diye ABD Başkanı’nın bir parmağı ile takla atacak hale  gelmiş isek, az bile!