EZBERBOZAN DEVREDE

Sanki Türkiye’nin başka sorunları yokmuş gibi, binlerce dolar harcanarak hazırlanan şaşaalı AKP mitinglerinde “ana konunun”, aşağı yukarı 30 senedir iktidar olamamış “CHP ve Genel Başkanını karalama” olduğunu görünce artık ben de, “Ezberbozan’ın” devreye girdiğine inandım. Düşünün bir kere. “Recep beyin ezberini bozacağım. Recep beyin uykularını da bozacağım. Recep beyin ezberini ve kimyasını bozacağım” diyen Kılıçdaroğlu kalabalık bir ortamda, vakit kazanmak için durağan haldeki bir yürüyen merdivene biniyor. Bu sırada birisi merdiveni çalıştırınca “düşme tehlikesi” atlatıyor. “Vay, sen misin Nasrettin Hoca misali merdivene ters binen,” Sn. Büyüklerim bu durumdan bile yararlanmaya çalışıyor ve başlıyorlar dalga geçmeye.

***

Kılıçtaroğlu bu konuda tek kelime etmiyor. Ardından bir hata(!) daha yapıyor ve “Van Gölü’ne Van Denizi” diyor. Bilemiyorum, belki de bir “zarf atıyor”. Alışkanlık ya, Sn. Büyüğüm derhal diline doluyor. “Van Gölü ne zaman deniz oldu, ben bilmiyorum. Kılavuzun doğru olmayınca gölü de deniz zannedersin" falan diyerek dalgasını geçmeye başlıyor. Ancak bu sefer tam bir bozguna uğruyor… Zira “Haritada Van Gölü” yazan bu havzaya, Doğu'da halkın “Van Denizi” dediğini Sn. Büyüğümüz de bilmiyormuş… Üstelik bir de “kılavuz” meselesi var ki, “Tencere tencereye kara demiş, kazan kalkmış oynamış” durumları ortada iken, o meseleye hiç girmeyelim... Kılıçtaroğlu zaten gireceği kadar girdi…

***

Bu kadar da değil. TBMM’de üzerinde “Ankara’da rekor bastı - 100 bin kitap” şeklinde bir ibare bulunan “Dersim Ermenisi Yemuş Hanımın Oğlu Çarkçı Kemal” isimli “necasetle yoğrulmuş” bir kitap, TBMM’de grup başkan vekilleriyle bazı milletvekillerine dağıtılıyor. Bu kitapta Kılıçdaroğlu’nun etnik kökeniyle ilgili ırkçı spekülasyonlar yapıldığı, CHP liderinin içki kullanmasının eleştirildiği, ayrıca PKK militanlarıyla ilişkisi olduğu ileri sürülüyormuş… Yani tam tamına bir “pislik”… Bu kitap meclise kadar nasıl taşınmış, içeri nasıl girmiş, grup başkan vekillerine nasıl ulaştırılmış, bu “hayasız girişimin” kime yararı var, bilemem…

***

Ancak şunu biliyorum ki; bu memlekette herkes “sadrazam çocuğu” falan değildir? Üstelik kendini “paşa torunu” zannedenlerin çoğunun soy-sopunda bir dirhem bile “Osmanlılık” yoktur… Gelgelelim dalavere, desise, hile dendi mi, bazı “beslemelerin” saray entrikaları geleneğini sürdürdüğü de ortadadır. O yüzden bu tür girişimler pek şaşırmıyorum ama bir taraftan da soruyorum: Ne oldu, yoksa ABD’li kardeşlerinizle birlikte, CHP’ye ve Kemalistlere verdiğiniz; “bir avuç gürültücü elitist” imajı, artık kâr etmiyor mu? Sıradan vatandaş bu palavraları yutmuyor mu?

Dedik ya “Ezberbozan” devrede.

“EZBER BOZAN” DEVREDE Mİ?

“Eleştiri” tadına doyulamayan çok lezzetli bir yemek gibidir. Yersin, yersin, yersin de sonra, en azından “şişer kalırsın”, yerinden bile kıpırdayamazsın. Dolayısıyla eleştirirken dikkatli olacaksın, karşındaki adamı sadece “yargılayacaksın”. Küçümsemeyeceksin, aşağılamayacaksın. Çünkü eleştirinin temelinde “düşünce” vardır. Konunun sadece olumsuz yanlarını, neden katılmadığını anlatabilirsin, yalnızca yanlışlarını gösterip doğrularını saklayabilirsin. Ancak, “yoksulluğun” başını alıp gittiği bir ülkede eğer “yoksulluğa çözüm” aranıyorsa, “bir çözüm yolu” önerenle “dalga geçemezsin”. Ha, çözüm işine gelmezse o başka…

***

Bir probleme çözüm üretmeye kafası basmayanların, “çözümü hiç ummadıkları anda karşılarında görünce” yaptıkları ilk işin, kendi “aptallıklarını örtmek” için “çözümcüye” saldırmak olduğunu, herkes bilir. Çünkü o güne kadar “el kesesinden” geçinip “salla başı al maaşı” durumu ile “onurlu bir makamı” işgal edenlerin ipliği pazara çıkmıştır. Sakın böyle durumların bu günlere özgü haller olduğunu düşünmeyin. Cumhuriyetin kurulduğu günden beri değişen bir şey yoktur. Bakın yarım yüzyıl önce 1953’de vefat eden Namdar Rahmi Karatay bu tür “insancıklar” için ne demiş:

İşini uyduranlar tilki gibi kurnazdır,

Silahı hep yalandır, zekası gayet azdır,

Yalanını tutsanız, fayda yok utanmazdır,

Yüzüne tükürseniz, onu kalafat sanır,

Eşeğe gem vurmayın, kendisini at sanır.

***

Son günlerde CHP’nin sosyal paketi üzerindeki tartışmaların Sn. Büyüklerimiz tarafından eleştiriden “hakarete” varan bir mezraya girdiğini görmek üzücü. Bazılarının “İlkokul matematiğini, bütçe okumayı” bilmeyenler deyip küçümsediği şahısların, halk için “bir alternatif” olduğu unutulmamalıdır. Belki de iktidarın bu güne kadar uyguladığı “ekonomik politika” yüzünden çözemediği yoksulluk diye özetlenen probleme, çare üretmek için çabalayanlara, “kimlerle mücadele etmek zorunda kalacakları” düşünülünce “yürekli adamlar” denebilir de, “cahillikle suçlayıp” aşağılanmaları niye? Yanlış bir iş mi yapıyorlar? Kaldı ki, bağlanacak maaşı, yoksul vatandaşın yastık altında biriktireceğini zannederek “bu iş olmaz” diyenlerin, verilecek bu paranın piyasalardaki dolaşım hızını, ekonomiye ve özellikle de dar gelirlilerin alış veriş yaptığı “küçük esnafa” yapacağı katkıyı göz önüne aldıklarını sanmıyorum. Ancak hesapları hatalı olsa bile, ortada bu hakareti gerektirecek bir durum yok ki… Yoksa “ezber bozan” devrede mi?

HAYRET VALLA!

12 Eylül 2010 halk oylamasından sonra %52’nin, ‘evet’çilere verdiği gazla memlekette neler oluyor farkında mısınız? Bu günlerde 12 eylül 1980 darbesi öncesinde askerin provokasyonlar yapıp “darbe için zemin oluşturduğunu” iddia eden aydınlarımız bile; gözünün önünde gerçekleşen sıra dışı olaylar için “makul sebepler” üretmek için uğraşıyor. İstanbul’un göbeğindeki bir sanat galerisinin açılışı, “içki içiliyor” diye basılıp, davetlilerin tartaklanması ile başlayan sıra dışı olaylar, Başkent Ankara’da polisin restoran basıp, aileleri ile içkili lokantaya gelen çocukları fişlemesi ile devam etti ve bir polis müdürünün, Kurtuluş parkında el ele gezen gençlere GBT kontrolü yaptırması ile doruğa çıktı. Vasfını kaybetmiş öğretim görevlilerin son günlerdeki “sapıkça” açıklamaları da cabası. Rahmetli İsmet İnönü boşuna söylememiş; “Bir cemiyetteki en muzur (zararlı) adam ehliyetsiz olduğu halde selâhiyet (yetki) sahibi olandır.”

***

Tüm bu gelişmeler olurken, Tütün Mamulleri ve Alkollü İçkilerin Satışına ve Sunumuna İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelikle alkol satışına büyük sınırlama getirilmesi, bazı “densizler” tarafından eleştirilince bir Sn. Büyüğümüz “Aksırıncaya tıksırıncaya kadar içiyorlar, bir şey mi diyoruz” diyerek alkol tüketen vatandaşlara olan “muhabbetini” özetlerken, “vejetatif üreme” ile çoğaldığımızı düşünen bir başka büyüğümüz “Hayat seks ve alkolden ibaret değildir” diyerek liderine destek veriyordu. Hem de laik Türkiye Cumhuriyetinde İleri Demokrasi çağında.

***

Ardından o güne kadar sanki, Kars Kalesi dibinde Hasan Harakani'nin külliyesi olduğu bilinmiyormuş gibi “imal edilmesinde bir mahsur görülmeyen İnsanlık Anıtı” birden bire “ucube” oldu ve yıkılması için Sn. Büyüğümüz talimatı verdi. Sıkıysa yıkılmasın. Derhal gereken kararlar alındı. Meğer anıt, Kars Belediyesine zorla yaptırıyormuş da haberimiz yokmuş. Herhalde yaşıyor olsaydı bu işe en çok “Allah inancı ile kalbini bütün kötülüklere kapatmış mutasavvıf Ebu’l Hasan Harakani” üzülürdü. Eserlerin “ucube ve latif” diye kategorize etmeleri yetmemiş olacak ki, RTÜK yasasında yapılan değişiklikle artık; millî güvenliğin “açıkça gerekli kıldığı(!)” hallerde yahut kamu düzeninin “ciddî şekilde(!)” bozulması “kuvvetle muhtemel(!)” olduğu durumlarda, Başbakan veya görevlendireceği bakan, “geçici yayın yasağı” getirebilecek. Sıkıysa konuş…Ne güzel değil mi?

***

Düşünün bir kere bu ülkede muhalif yayın yapan internet sitesi OdaTv’nin bürosu 8 ay boyunca dinlenmiş. Yani bir suçun oluşması için, “devlet vatandaşına pusu kurup beklemiş.” Kaldı ki, bu kadar uzun bir süre hangi haber bürosunu izlesen binlerce suç üretirsin. Hele hele “bazı darbe(!) yanlısı tutuklularla”, gelmiş geçmiş ilişkin sorgulanıyorsa yandın. Oysa ileri demokrasilerde, savcıların şüpheli gördüğü kurumlara veya şahıslara karşı uygulayabileceği bir çok evrensel ve insani yöntem vardır. Bırakın ileri demokrasiyi, sıradan demokrasilerde bile kolluk kuvvetlerinin esas görevi suçu önlemektir. Kullandıkları yöntemlerle suçlu yaratmazlar.

***

Oysa bu ülkede “tutukluluk” cezaya dönüşmüştür tutuklu sayısı hükümlü sayısından fazladır. Öyle ki, ordumuzun faal generallerinin %10’ Hastal’da tutukludur…Bu durumda bile, “demokrasinin tutuklanan asker sayısı” ile ölçüldüğünü zanneden “ne yediğinden habersiz” aydınlarımız mazeret üretmeye, büyüklerimiz ise halkı “matematik bilmez muhalefet” masalı ile avutmaya çalışmaktadır. Hayret valla!

ŞEYTAN NE YAPTI Kİ

Günlerden bir gün “şeytanın” yolu bir köye düşmüş. Keyfi yerinde… Sırtını bir ağaca dayamış. Bakmış biraz ileride güzel bir kadın inek sağıyor. İneğin buzağısı da hemen ilerideki çite bağlı. Şeytan kadını epeyce izledikten sonra yerinden kalkıp, çite bağlı duran buzağının ipini gevşetmiş. Zaten anasının memesine koşmak için debelenip duran buzağının boynundaki ip çözülmüş. Buzağı koşarak annesini emmeye giderken süt kovasını devirmiş. Sağdığı sütün ziyan olduğunu görüp sinirlenen kadın eline geçirdiği odunu buzağıya öyle bir vurmuş ki hayvan yere yığılıp kalmış. Yavrusuna saldırıyı gören inek, annelik içgüdüsü ile bir tekmede kadını yere sermiş. Uzaktan geçmekte olan kadının kayınpederi ineğin, gelinini öldürdüğünü görünce, ineği tüfekle vurmuş… Silah sesini duyan koca, karısını yerde cansız yatarken, babasını da elinde tüfekle görünce silahını çekip babasını öldürmüş. Tabii kısa bir süre sonra gerçeği öğrenen genç adam, bu kadar acıya dayanamayıp intihar etmiş… Bütün bu olayları bir kenardan izleyen şeytan; "Bu felaketi de şimdi bana yüklerler, buzağının ipini gevşetmekten başka ne yaptım ben şimdi?” deyip, yavaş yavaş oradan ayrılmış.

Daha 2009 da “yanlış kararlarda hakimlerin tazminat ödemesi” ile ilgili tasarı yasalaşırken, 2010 da Ergenekon sanığı Mehmet Haberal’ın kendini tahliye etmeyen hakimleri, tazminat ödemeye mahkum ettirmesinin hemen ardından 2011 de yasa “metamorfoz” geçirerek, “hakim ve savcıların bir soruşturma veya davayla ilgili işlemleri ve verdikleri her türlü karar nedeniyle ancak ‘devlet aleyhine’ tazminat davası açılabilecek” durumuna dönüştü. Bilindiği gibi artık, kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk nedenlerine dayanılarak hakim veya savcı aleyhine tazminat davası açılamayacak. Sözün özü artık, “insan hak ve özgürlükleri” hakimlerin ve savcıların iki dudağı arasında… Hele hele “Balyoz” gibi büyük davalarda, delilleri yakıp yok etmek varken neden“gizli bölmelere” saklandığı, üstelik bu belgelerin nasıl kolayca bulunabildiği dahi sorgulanmadan yani belgelerin “belge olup olmadığı” dahi belirlenmeden, insanlara “tavuk muamelesi” yapmak pek alâ mümkün olabilecek ve oluyor da. Bu aşağılamanın, karalamanın ne bir masrafı var ne de sorumluluğu…

İleri demokrasinin hüküm sürdüğü söylenen ülkemizde toplumsal kararlar alınırken daima önde tutulması gereken insan hak ve özgürlüklerinin, hakim ve savcılar eli ile olsa bile, “bir otorite tarafından askıya alınabilecek” olması, hikayemizdeki “şeytanın” ta kendisidir. Memleketimizdeki tüm sorunların ana kaynağı önce “insan hak ve özgürlüklerine” sonra da “insan emeğine” yapılan saldırılardır. Bu saldırıların bazen askeri darbelerle açıktan, bazen de bu gün olduğu gibi sivil rejimlerin yasalara uydurulan eli ile gerçekleşmesi, sonucu değiştirmez. Bir ülkede insanlar tavuklar gibi toplanıp gözaltına alınıyorsa, muhalif kurumlar basılıp duruyorsa, insanların Ergenekon sanıkları ile dost olmaları bile sorgulanabiliyorsa, bu şartlar altında durum hiç de iç açıcı değil demektir... Şeytan ne yaptı ki?

BİZDENSEN HER ŞEY MÜBAH, MUHALİFSEN VALLAH GÜNAH

Atatürkçü Düşünce Derneği (ADD) Zonguldak Şubesini de ziyaret eden CHP Başkan Yardımcılarından Süheyl Batum’un, “Koca bir askeri yıktılar, meğer kağıttan kaplanmış, biz bunu asker zannedermişiz, meğer ABD içini oymuş. O koca ağacı hop diye yıktılar. Ancak CHP'yi yıkamadılar'' diye konuşması ortalığı toza dumana boğdu. Ne olduysa? Bu güne kadar askeri yerden yere vuranlar bile birden bire “asker hayranı” oluverdi.

Kendi meşrebinden dört insan bulunca "Geçmişte siyasetçiler böyle muhtıralar ve bildirileri elleri titreyerek okumaya çalışır özür ve af dilerlerdi. Biz, milletin hukukuna sahip çıktık. 27 nisanda internet sitesine bir şey konulmuş. Bu adamı Cumhurbaşkanı seçmeyin, bir de izin vermeyin diye… 28 Nisan'da 'oturun oturduğunuz yerde, bu milleti bu devleti hükümet yönetiyor, hükümet de halkın seçtiklerinden oluşuyor, biz hükümetiz' dedik''… Diye hava basan kimdi acaba? Askere gerçekten saygı duyan insanların duygularını anlatırken “farklı bir üslup” kullanması daha uygun olmaz mıydı? Aslında bu sözler bir şey değil. Tarih 29 Ekim 2009 Perşembe; bir Cumhuriyet Bayramı sabahı. AKP’li bir milletvekilinin eşi olan Mümtazar Türköne’nin Zaman gazetesinde yayınlanan “Bize Nizam-ı Cedit Ordusu lâzım” isimli yazısını okursanız, yapılan hakaretleri duyunca dudaklarınız uçuklar ve Batum’u askere “kağıttan kaplan” sıfatını kullandı diye şikayet edenlerin, dava açanların nasıl bir “iki yüzlülük” içinde olduklarını çok net olarak anlarsınız.

Kaldı ki amacımız kimseyi savunmak falan da değil. “Bülbülün çilesi” nasıl dilinden ise, ne konuştuğunu, ne yaptığını bilmeyenlerin de çilelerini, geciktirilmeyen bir adalet süreci içinde ve yasalar çerçevesinde çekmeleri beklentimizdir. Ancak ben ve benim gibi düşünenlerin itirazı, her zaman ve her işte olduğu gibi “açıkça ve hiç çekinmeden” uygulanan “çifte standart” durumunadır. Silivri’de bu saatten sonra kaçıp da delilleri karartırlar diye askeri, emekli, muvazzaf demeden “ne idüğü belirsiz bir suçlu” gibi tutukluyorsan askeri onurlandırmış sayılmazsın. Kaldı ki, istatistikler de ortadadır. Askeri “itibarsızlaştıran”, bunun için özel çaba harcayan, bu iktidarın ta kendisidir. İktidar ve yakınlarına her şey “mübah” muhalifsen her şey “günah”. Bu anlayış yanlıştır... Sakın büyüklerimizin halkın pek geri gitmeyen “geçmiş hafızasına” sığınıp, zamana ve zemine uygun “bal bıçağı gibi” dönüp durması, içinde bulunduğumuz ileri demokrasinin bir gereği olmasın.