HAK İÇİN KURBAN…

70’li yıllarda üniversite yaşamım sırasında öyle arkadaşlarım oldu ki, taraftarlarına “ateist” demeyi çok sevdiğimiz bazı sol partilerin sempatizanı olmalarına rağmen bir protesto bir eylem sırasında bile Cuma namazını eda ediverirlerdi. O yüzden hangi düşünceyi savunursa savunsun, şahsi görüşler ve inançlar üzerinden yapılan tartışmalardan haz etmem. Herkesin inancına, fikrine saygı duyarım… Zaten Allah ile kulun arasına girmenin etle-tırnağın arasına girmekten beter olacağını, bilen bilir. Gelgelelim bizdeki kurban etme, ritüeli “Kıyamet günü haklar sahiplerine verilecektir. Hatta boynuzsuz koyun için boynuzlu koyuna kısas yapılacaktır” hadisine rağmen geleneklerin dışında, “kurban” bile olsa “bir canlıya” saygısızca ve çevreyi kirletecek biçimde icra edilmeye başlanınca “Kurban’ın” kimlere; dikkat edin “vacip” olduğu konusunda, özellikle de halkın dikkatinden kaçırılan bir tartışma başladı. Bu durumda “sıradan bir vatandaş olarak” biz de fikrimizi söyleyelim istedik…

***

Malum “bayram namazı kılmak, kurban kesmek” gibi eylemler vaciptir yani  “şer’an kat’i derecede bir delil ile sabit olmamakla beraber” yapılması gerekli olan ibadetlerdendir. Özellikle kurban kesme eylemi, maddi güce dayalı bir ibadettir ki, kredi kartı ile kurban alıp, kestirmenin Allah’ın indinde, insana faydasının ne olabileceğini tartışma konusudur. Hele hele ortada “Onların etleri ve kanları asla Allah’a ulaşmaz. Allah’a ulaşacak olan sizin O’nun için yaptığınız gösterişten uzak amel ve ibadettir” (Hacc 22/36;37) ayetleri var ise… Dolayısıyla bizim gibi yıllık et tüketimi dünya standartlarının çok çok altında olan bir toplumda Kurban Bayramı olsa, olsa “ucuz et”, bir başka değişle “Hak için kurban küp için kavurma” demektir.

***

Halimizin bu olduğunu fark eden din adamları da var elbette. Bunlardan biri de Taksim Gezi Parkı direnişçilerine destek veren hatta bizzat direnişe katılan İhsan ELİAÇIK… Diyor ki; “Kurban kesme geleneği ile İslam arasındaki ilişki sadece Türkiye’de yanlış biçimlenmiştir. Dinayet’in ‘Hacca gitmeyenlerin kurban kesmesine gerek yoktur.’ demesi lazım. Ama bunu diyemiyorlar. Hacca gitmeyenlerin kurban kesme gibi bir vecibesi yoktur.  Sadece Hanefi Mezhebine bağlı küçük bir gruba göre herkesin kurban kesmesi gerekir ama devleti yönetenler illa ki ben de onlara katılmak istiyorum diyorlarsa kurbanın parasını fakir fukaraya vermesi gerekir. Asıl farz olan budur.”

***

Gözlerimizin önünde gerçekleşen ve neredeyse hiçbir dini vecibe dikkate alınmadan adeta katledilen hayvanlara, olur olmaz yerlere atılan sakatat ve artıkların sebep olduğu çevre kirliliğine rağmen yıllardır süren “deri ve sakatat savaşlarına” bakarsak özellikle Diyanet’in “Hacca gitmeyenlerin kurban kesmesine gerek yoktur” açıklamasını yapamamasına pek de şaşmıyoruz. Çünkü memleketi işgal altında tutan “oy pınarı" cemaatlerin, en önemli gelir kaynaklarından birinin kurban bağışları olduğu ayan beyan ortadadır. Eh hal bu olunca kurban kesmeyi azaltacak açıklamaların yapılması elbette Diyanet’in sağlığını bozar… Öte yandan etin bu kadar pahalı olduğu bir ekonomik sistemde elbette ailelerin de tutumları değişti… Eskiden “Allah korusun!” yanlışlıkla “meze” falan olur diye evde barınamayan “kurban etleri” bu günlerde dipfrizlerin müdavimi oldu…  Allah kabul eder inşallah…

İŞGALCİ TÜRKİYE

Demokratikleşmemizin önündeki en büyük engel olan, ilk okullarımızdaki “Andımızın” okunması uygulanması kaldırılmadan hemen önce 23 Eylül 2013 Pazartesi günü, “Barışın İnşasında Yerel Yönetimler Buluşması” adı ile Diyarbakır’da düzenlenen bir konferansın sonuç bildirgesi açıklandı. Diyarbakır, Batman ve aynı telden çalan bazı belediyelerin düzenlediği bu konferansa; Avrupa Konseyinden, Almanya, Belçika, Filistin, Hollanda, İrlanda, İsveç, Katolanya, Lübnan, Güney Afrika ve Türkiye’den birçok yerli ve yabancı delege katılmıştı. Yani enternasyonal bir konferans düzenlenmişti... Acaba neden?

***

Bildirgede elbette Türkiye Cumhuriyeti hükümeti hedef alınarak, halkların kendi kaderlerini tayin hakkına saygı duyulması uyarısından tutun da, toplumsal barışın sağlanması için yerinden ve özerk yönetimlerin oluşturulması gerektiği, halkların kendi kendilerini ve bölgelerini yönetebilmesi gerektiğine kadar birçok uyarı ve talep yoğun olarak yerini almıştı. Hem de; bir parçası olduklarının belki de farkına varamadıkları, Türkiye Cumhuriyetinin 1923’den beri üniter parlamenter sistemle yönetilen bir cumhuriyet olduğunu bile bile…

***

Hatta küresel bir mesaj olarak kullandıkları “… Halkların verdiği mücadele dolayısıyla Fransa, İngiltere, İspanya, İsrail, Suriye, Türkiye ve diğer tüm iktidar güçleri tarafından hapsedilen siyasi tutsakların serbest bırakılması, egemen devletlerin işgallerine son verilmesi…” Cümlesine radikal bir anlam yüklersek; (Balyoz Davasında olduğu gibi)  “işgalci Türkiye” vurgusu yapılıyor bile diyebiliriz… Hem de enternasyonal bir ortamda, öyle saklı gizli değil aynı Balyoz Davasına konu olan “plan tatbikatında” olduğu gibi her şey göz önünde olup bitiyor. Bir farkla biri; “bir zamanlar iç tehdit olarak değerlendirilen” bölücü ve irticai faaliyetleri önleme amacına yönelik emniyet ve asayiş planları çerçevesinde ele alınması muhtemel bir senaryo diğeri ise adım adım ülkenin üniter yapısına yapılan bir kasıt…

***

Durum bu olunca şunu da hatırlatmadan geçemeyeceğim… Birleşmiş Milletler Keyfi Tutuklamalar Çalışma Grubu (UNGWAD) Balyoz davasındaki tutuklulukların keyfi olduğuna hükmederek Türkiye Hükümeti’nden hakkında başvuru yapılan 250 tutuklunun durumunun düzeltilmesini talep etti. Ancak olumlu bir tepki göremedik. Oysa bu bildiri en azından şimdilik, ülkemizdeki demokrasinin önündeki yegâne engel olan “Andımızın” kaldırılmasına yetti de arttı bile. 

KONUM İTİBARİYLE MUCİT YETİŞTİREMİYOR MUŞUZ!

Aslında Avrupa’da bir yere taşınsak yetiştirebilir miyiz bilmiyorum ama bildiğim bir şey var… Amerikalı ekonomist Thornburg da aynı fikirdeydi. Atatürk döneminde gerçekleştirilen ekonomik atılımlar ve bu atılımları planlayan, uygulayan ve geliştiren kadroların tasfiyesini öngören raporu 1945’den (2.Şükrü Saraçoğlu hükümeti) sonra hayata geçirilmeye başlandı. Bu tarihten sonra motor sanayi ve ağır sanayi yatırımlarından vaz geçildi. Türkiye yabancı sermayeye denetimsiz olarak açıldı. Bol Amerikan kredisi; yani dış borç kirli siyasilerin avuçları arasında eridi gitti… Gübre ve tarım ürünleri dâhil her şey ithal edilmeye başlandı, Petrol Kanunu çıkartılarak petrol işletmeciliği devlet tekelinden çıkartıldı. Ve tabii II. Dünya Savaşından sıkıntılar çekerek çıkmış ülkede bu gün Çin mallarının yarattığı etkiyi o günlerde de Amerikan malları yarattı. Vatandaş ne olduğundan habersiz halinden memnundu. Enflasyon her mahallede bir milyoner yaratmıştı ama ne gam… Vesika ile ekmek, şeker, yağ vs. almaktan kurtulmuşlardı ya!

***

1947 yılında (Hasan Saka Hükümeti) CHP programını değiştirdi. Demir-Çelik Kombinaları, Genel Makine Fabrikası, Elektrolitik Bakır Kombinası gibi ağır sanayi projelerinden vazgeçildi. 1950 yılı mayıs ayında CHP’den ayrılıp iktidara gelen Menderes Hükümeti de satırı vurdu… Öyle ki; MKE’nin gerçekleştirdiği ve İsveç’in, Danimarka’nın yeni talepleri olmasına rağmen THK-5 Ambulans uçak üretimine son verildi. MKE gibi Uçak ve uçak motoru imalinde en çok başarı sağlayan Yeşilköy Nuri Demirağ Uçak fabrikasını da devlet, sipariş ettiği uçakları almayarak iflas ettirdi… 1948 Ağustosunda şimdilerde resimlerini şaşkınlıkla izlediğimiz THK-13 Uçan Kanat Planörünü de yaratan Etimesgut Uçak Fabrikası ve Gazi Uçak Motoru Fabrikaları da 1951 yılında çıkartılan bir kanunla zaten uçak üretimine son verdirilmiş olan MKE Kurumuna devredildi… Böylece Atatürk’ten sonra Türk Milleti birden bire yaratıcılığını kaybetti… Lakin inşaatına 1947’de başlanıp 1950’de tamamlanan, o günlerde Almanya’nın dahi sahip olmadığı “Hava tüneli” denen ve hava sanayinde araştırma, geliştirme için son derece önemli bir altyapı birimini kıyıp da yıkamadılar. Ve o günden bu güne, adeta o günkü idarecilerin ne menem insanlar olduğunun ispatı olarak kaldı. Halen “Tübitak-sage” tarafından işletilmektedir.

*** 

Sonuç; Çevre ve Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar kendi yaratıcılığını, zamanında şehir planlarını değiştirerek kıyıda köşede kalmış, beleşe konduğu hazine arazilerine mantar gibi konut yaparak elde ettiği başarılarını bile inkâr ederek “Bu ülke Müslüman bir ülke. %99’u Müslüman. ‘Tarihten gelen’ bir yapısı var. Konumu itibariyle ‘biz icat yapamıyoruz buluş yapamıyoruz’. Tarım ülkesiyiz biz, ‘ara teknik eleman’ ülkesiyiz biz” dedi… Tarihimizi ve konumumuzu belirleyen siyasilerin düşüncelerindeki evrimi herhalde basitçe anladık… Türk insanının yaratıcılığına ne kadar “Fransız” olduklarını, ecnebi kaldıklarını gördük… Aslında Mustafa Kemal Atatürk 6 Mart 1922’de Birinci T.B.M.M’ deki konuşmasında bu durumu net biçimde açıklamıştı. “Artık vaziyeti düzeltmek için mutlaka Avrupa’dan nasihat almak, bütün işleri Avrupa’nın emellerine göre yapmak, bütün dersleri Avrupa’dan almak gibi bir takım zihniyetler belirdi. Hâlbuki hangi istiklal vardır ki, ecnebilerin nasihatleri ve ecnebilerin planları ile yükselebilsin? Tarih böyle bir hadiseyi kaydetmemiştir.”

BU CUMHURİYETTE NELER YETİŞTİ NELER…

Bu Cumhuriyet’te neler yetişti neler… Ama yetişenler arasında öyle biri var ki; aslında diğerlerinin tamamına bedel… Hem de İstanbul Hukuk gibi seçkin bir üniversiteden mezun oldu. Yetmedi Paris’te “laisizmin membasında” Sorbonne Üniversitesinde Anayasa hukuku dalında çalışmalar yaptı fakat hava, cıva… Milletvekili oldu. TBMM Anayasa Komisyonu Başkanlığına getirildi. Ve son icraatını Twitter hesabı üzerinden yaptı… Bir vatandaşın sorusuna kızıp “Biz farelerin bile aç kaldığı bir Türkiye devraldık” dedi. Ve şöyle devam etti; “Biz gelmeseydik belki sen bile aç kalacaktın. Şükür ve dua edin.” Dedi, ağzını açtıkça Hak’tan, adaletten, eşitlikten, insan haklarından bahis açan yeni Anayasamızı oluşturacak komisyonun Sayın Başkanının, oluşturacağı anayasa ile idare edilecek olan halkına bakışı bu… Demek ki, bu kadar tahsilin, bu kadar kariyerin sadece “cehaleti” aldığı doğruymuş… 

***

Oysa işin aslı hiç de bu efendinin söylediği gibi değil. Hiç unutmam Sn. Başbakan iktidara geldiği yıllarda halka şöyle seslenmişti. “1 milyona ancak tuvalet yapabiliyorsun.” Liradan 6 sıfırı attık sonuç; tuvalet ücreti 10 kuruş mu oldu? Hayır,1 TL... Ama onlar “farelerin bile aç kaldığı Türkiye’de” bir günde çok şeyin değiştiğini söylemeye devam ettiler… Bu kadar da değil; benzin fiyatlarına bakalım. 2000 yılında 59 kuruş, 2001 de 124 kuruş, 2003 de 174 kuruş 2005 de 257 kuruş, 2008’de 278 kuruş, 2010’da 387 kuruş, 2012 de 457 kuruş ve bu gün 500 kuruş yani 5 lira… Peki benzin fiyatları böyle arttı ise ekmek, et, maydanoz, domates fiyatları yerinde mi saydı… Ya maaşlar, maaşlar da aynı oranda arttı mı dersiniz? Elbette siz bunun cevabını bizden iyi biliyorsunuz. Sonra... Sonrası şu; “Biz gelmeseydik belki sen bile aç kalacaktın. Şükür ve dua edin.” Şükrede şükrede ne elde kaldı, ne avuçta. İmam hala bildiğini okuyor…

***

Siz bakmayın sıkılan palavralara bu memlekette satıp savılacak taş dahi bitti. Yakında yapıyı da paydos edecekler… Düne kadar bol bol çocuk yapın muhabbeti ile avuttular. Bir Allah’ın kulu da çıkıp neyle bakacağız bu çocuklara demedi. Oysa her gün pencereye oturup akşama kadar kaç kişinin “çöp tenekelerinden” nafakasını aradığını görse, açlığın ve sefaletin nasıl hızla yükseldiğini de görecek… Ama kör olduk. Mısır, Suriye muhabbetinin, dağıtılan “mamaların” esiri olduk, şak şakçılık kanımıza işledi. Bu günü atlattık mı yarına Allah kerim pozisyonundayız. Eskiden “Yurttaşlık Bilgisi” derslerinde vatandaşın devlete karşı görevleri anlatılırken devletin de vatandaşına karşı görevleri sayılırdı. Oysa şimdi devletin görevlerini “özelleştirilmiş kurumları” yapıyor… Elbette ücreti mukabilinde…

***

Anlayacağınız devlet artık kendi evlatlarını “köle” gibi kullanma derdinde… Dünkü iktidarlar nasıl, Eskişehir tank fabrikasını, Kırıkkale silah fabrikasını, THK’nun Tayyare ve tayyare motoru fabrikasını, Amerikalı dostlarının telkinleri ile satıp savdı ise bu gün de, kendilerini  “milletin velinimeti” sanan bu kibirli beyler, beğenmedikleri, tüketemedikleri Cumhuriyetin miraslarını bir taraftan yiyip, bir taraftan da ağlıyorlar… Ve her ağızlarını açtıklarında Cumhuriyet’in bu millete bahşettiği değerleri yok etmeye, yok edemediklerini de karalamaya, eleştirmeye devam ediyorlar… 

BAŞARIYI SEVMEK

“Mevcut eğitim sistemimiz bize ‘yaptığımız işi’ değil ‘başarıyı’ sevmeyi öğrettiği için kötüdür. Eylemin sonucu eylemden daha önemli hale gelmiştir…” Ne şimdiki Milli Eğitim Bakanı Sn Nabi Avcı’nın ne de ondan öncekilerin bu tespitten de, bu tespitin sahibi Jiddu Krishnamurti (1895-1986) isimli Hintli düşünürden de haberi olmadığını net olarak söyleyebiliriz… Oysa enteresan bir şahsiyettir. Henüz 13 yaşındayken, amacı ırk, din ve itikat farkı olmaksızın dünya dinleri ve bilimlerini, kutsal metinleri, doğanın gizemlerini ve insandaki potansiyel güçleri her bakımdan araştırma amacı ile kurulan Theosophical Society tarafından “dünya öğretmeni” olarak seçildi. Daha da önemlisi çevresinde oluşan hayran kitlesi kendisine “mesihlik” yakıştırsa da o “haddini” bildi ve reddetti... Belki de bu kibirli beylerin dikkatini çekmemesinin esas sebebi budur…

***

Oysa Milli Eğt. Bakanları “eğitim-öğretim” konularına biraz kafa yorabilseydi; 2005 yılında 187.925 olan YGS’ de barajı geçemeyen öğrenci sayısı 2013 de 523.481’e ulaşmaz, şimdiki Sn. Milli Eğt. Bakanı da; esas problemimize çözüm olmayacağını bile bile, sadece bu sıfır çeken kitleden kurtulmak için “…Yanlış cevaplar doğru cevapları etkilemeyecek” diye bir açıklama yapmazdı… Çünkü sistem üzerine kafa yorulmamıştır, bireylerin yeteneğini ortaya çıkaracak ve geliştirecek değişiklikler akla bile gelmemektedir... Hala soru ve çözüm ezberlemekle, istenen “başarıya” ulaşmanın mümkün olduğu fikri hâkimdir… Hülasa; ortada felsefi bir disiplin yoktur, sadece “durumu kotarma” eylemi vardır.

***

Jiddu Krishnamurti’nun taa 1910 yıllarında yaptığı tespit, bu yüzden önemlidir. Ve adeta bizim eğitim sistemimiz için ifade edilmiştir… “Mevcut eğitim sistemimiz bize yaptığımız işi değil ‘başarıyı’ sevmeyi öğrettiği için kötüdür. Eylemin sonucu eylemden daha önemli hale gelmiştir…” Açıp bakarsanız Cumhuriyet’in ilk yıllarındaki eğitim sistemimizde, “başarının ölçüsü”, bilginin “hayatta” ne işe yaradığı ve nasıl kullanıldığı idi. Okullarda teori ile pratik kol kola idi ki, bunun en güzel örneklerini köy enstitüleri verirdi. Dersin pratiği okul laboratuarlarında veya okulun üretim alanlarında derhal hayata geçirilir, pratikte bilginin etkisi gözler önüne serilir böylece unutulmaması ve geliştirilmesi mümkün olurdu. Bugünkü eğitim sistemimizin de en önemli eksikliği budur.

***

Nedense sadece ara eleman yetiştirme amacıyla hayata geçirdiğimiz meslek liselerinde bile “kalifiye eleman” yetiştirememekteyiz, hatta sanayi bölgeleri içine kurulmuş çıraklık okullarında sadece çırak yetiştirebiliyoruz. Teori ile pratiğin en çok buluşabileceği bu okullardan bile maalesef bilim insanları, mühendisler vs. yetiştirmeyi hedefleyememişiz. Dolayısıyla öncelikle lise düzeyindeki okullarda bu açık kapatılmalıdır. Başarı, öğrencilerin haftanın en az iki günü eninde sonunda “kurulacak” olan özelleşmiş “Eğitim Bölgesi Laboratuar Okullarında” teorik bilgilerini pratiğe dökmelerini sağlamakla mümkün olacaktır. Bu okullardaki öğretmenler işin pratiği üzerinde etkin kişilerden, gerekirse konuyla ilgili mühendis ve bilim insanlarından seçilmelidir. Aksi halde ne anlatırsan anlat ne öğretirsen öğret (ki buna sadece ezberletme denir) sonuç; senin istatistiklerine nasıl geçerse geçsin “sıfır” olacaktır…