BAZILARI İNSAN GİBİ GÖRÜNÜR DE...

Nedense bazıları mesela; isyanları değerlendirirken hiç ağaların, beylerin, aşiret reislerinin, “biat etmek zorunda kalacak adam” üretimini önleyebilecek tek güç olan “devlete”  karşı, sırf kendi çıkarları için kayıtsız şartsız hâkimi oldukları aşiretlerinin “çaresiz mensuplarını” ayaklandırdıklarından, bölgelerindeki insanları zorla dağa kaldırdıklarından, mağaralarda yaşamaya zorladıklarından hiç bahsetmez. Yine yakın zamanda Hakkâri Uludere’de 35 kaçakçının öldürüldüğü hava operasyonunu eleştirilirken dünyanın hangi ülkesinde olursa olsun, sınırdan başıboş geçişin ve de kaçakçılığın normal hallerden sayılamayacağından hiç bahsetmez. Görmezden gelirler. Nalıncı keseri gibi her durumundan kendileri için bir pay çıkarmayı pek bilirler… Oysa ortada yapılan bir yanlış varsa düzeltmek adına, olayı sadece kendi pencerenden süzemezsin.

 ***

Aksi halde; Van’da görev yapan arkadaşı “arkasından sinsice yaklaşan bir şerefsiz tarafından ensesine kurşun sıkılarak”  şehit edilen, Diyarbakır Emniyet Müdürünün durumuna düşersin… Şöyle demiş beyefendi… “Bir terörist öldüğünde ağlamayan insan değildir.” İlk bakışta doğru bir söze benzemekle beraber son zamanlarda terörün hedefi haline gelen topluluğun üstelik de görevi  “terör ile mücadele” olan bir topluluğun başındaki amirin duygularını bu şekilde dışa vurması akıl alacak şey değildir… Zaten; bir yerlerinden açılım icat edip, Şanlı Ordumuzun şerefli komutanlarını adeta ölüme mahkûm eden de, Tunceli- Pülümür yolunda yolu kesen PKK’lı teröristlerle çatışıp birini öldüren diğerini yaralayan polis memuru hakkında suç duyurusunda bulunan da bu mantık değil midir? Yeter ki birinin taraftarı, sempatizanı olmayalım, yalakalıkta sınır tanımayız… Hele hele bir de çıkarımız varsa demeyin gitsin…

***

Elbette, bir insanın eceliyle ölümü dahi üzücüdür. Gelgelelim üzülebilmemiz için ölenin “insanlık vasıflarını” yitirmemiş olması gerekir. Yoksa yol kesip, karakol, lojman basıp, suçları sadece işini yapmak olan askeri, polisi, öğretmeni, mühendisi kurşuna dizen, dağa kaldıran, okullarımızı, şantiyelerimizi kundaklayan, bombalı tuzaklarla öğrencilerimizi, keleş kurşunları ile bebelerimizi, hatta devlet yanlısı diye kendi kardeşlerini katleden bir terörist geberse neyine acıyacağız!  Su testisi suyolunda kırılırmış… Bir insanın; bu tür yaratıkları insan sayması ve ölümlerinde yüreğinin yanması  için ya, hayal âleminde yaşayan bir zavallı, ya verilen talimata uygun tavırlar geliştiren bir çaresiz, ya da bu tür mesajlarla görev yapacağı yerde “terörü lafla önleyip” rahat edeceğini zanneden bir saf olmalı…  Diyeceğim bazıları insan gibi görünür de pek insanlıkla alakaları yoktur…

BİZDE BU EVLAT ACISI

Beklenildiği gibi MHP’nin “işbirlikçi muhalif” tutumunun katkısı ile Suriye Tezkeresi TBMM’den geçti. Aslında “Yaşadığımız coğrafyada böyle bir tezkerenin iktidarın elinde bulunması gerekir miydi?” Diye sorarsanız, elbette cevabım “evet” olacaktı…  Gelgelelim “özel durumlar özel davranışları” gerektirir. Başımızda başkalarının başlattığı bir oyunda rol almaya bu kadar hevesli bir iktidar varsa bu izni vermeden önce çok iyi düşünmek gerekirdi… Kaldı ki, tezkere dediğin “iki ucu kirli bir sopaya benzer” hangi tarafını tutarsan tut, pislik sana bulaşır.

***

Özellikle bir tezkereyi “tehdit” amacı ile çıkartıyor ve bunu “Biz savaş meraklısı değiliz ancak savaştan da uzak değiliz, Türkiye’nin sabrını sınamayın!” sözleri ile muhatabına duyuruyorsan, sopanın bir ucuna çoktan yapışmışsın demektir. Yarın sınırlarımızdaki yerleşkelere  Esed’in veya Türkiye’yi savaşın içine fiilen çekebilmek için ÖSO veya destekçilerinin ateşlediği bombalar düşmeye başlarsa, yani Türkiye’nin sabrı; kafamıza çuval geçiren ABD ya da Kuzey Irak’tan dalan PKK kadar olmasa da sınanırsa, “Türkiye’nin saygınlığına halel gelmesin” diye savaş mı ilan edeceğiz? Diyeceğim “tezkere” gereklidir de “bizde evlat acısı, onlarda da bu kuyruk acısı varken” olmaması, olmasından daha hayırlıdır.

***

Bu tür durumlarda zaten hakkın olan, tercih edeceğin bir yöntemle “misillemeyi” yapabilecek ve uluslar arası alanda haklarını arayabilecek bir gücün varsa, tezkere başa beladır ve işin garibi bu dert sadece iktidarı ilgilendirmez… Çünkü çıkacak bir savaşta ölecek olanlar sadece tezkereye onay verenler değildir. Dolayısıyla “ret” oyları sadece olumsuzluk ifade etmesi açısından değil, aynı zamanda halkın büyük bir kısmının hatta olumlu oy veren AKP ve MHP’li vekilleri seçenlerin de dahil olduğu büyük bir kitlenin, özellikle de benzer etnik kökeni ve benzer dini inançları olan bir halkla savaşa karşı olduğunu anlatması açısından da bakmak gerekir.  Kim kendi çocukları düşen bombalarla öldü diye karşı köyde yaşayan akrabalarının çocuklarının da aynı şekilde ölmesini ister ki!

***

Uzun lafın kısası, eğer tarafını ta başından belirlediğin bir savaşın kıyısında isen tezkereden önce yapman gereken pek çok şey, alman gereken birçok önlem vardır. Ve tabii bunların en elzem olanı da devletin güvencesinde olan kendi halkının can güvenliğini sağlamak için ne yaptığındır. Yoksa misilleme amacı ile başka köyleri bombalayıp başka canları yakmak bir çözüm üretmez… Hele hele “bizde evlat acısı, onlarda da bu kuyruk acısı varken”

YALANLA İMAN AYNI YÜREKTE OLMAZ

AKP’nin 4. Olağanüstü Kongresi… 30 Eylül 2012. Yer: Ankara Spor Salonu… Dışarıda itaatkar gazeteciler tahtırevan ile içeri alınırken aykırılar; Aydınlık, Cumhuriyet, Yeniçağ, Sözcü, Özgür Gündem, Evrensel, Birgün gazeteleri ile IMC tv ve Ulusal Kanal gazetecileri kapıdan çevriliyor… Sebep, Size yassak! Neden? Siz beyefendinin sevmediği haberler yapıyorsunuz… Tesaüfe bakın ki, tam da bu sırada kürsüde konuşanlardan biri desteksiz sallıyor… “%99 Oy alsam %1’in haklarına saygı duyarım.” Hadi ya! Peki, dışarıda; kapıdan çevrilenler kim? Onlar saygıyı hak etmiyorlar mı? Farklı düşünmek, düşündüklerini yazmak, farklı fikirleri okumak ne zamandır yüz kızartıcı suç oldu? Hani; “farklı düşüncelerden yeni anlayışlar doğardı” hani; yalanla iman aynı yürekte olmazdı?

***                                                                                                               

İlkeler doğrultusunda alenen, devletin devlet olduğunu bilerek ülke çıkarlarını gözeterek herkesle bazı görüşmeler yapılabileceğini kimse inkar etmiş değilken bile, 2010 yılında, “Terör örgütü ile görüşmedik görüştüğümüzü iddia edenler şerefsizdir” derken, bu sözlerin sarf edilmesine sebep olanlar, birisinin yalan söylendiğini, vatandaşın aldatıldığını anlatmaya çalışanlar ustanın “şerefsiz” dediği aha bu gazetecilerdi… 2011 yılında beyefendinin “Biz görüşmedik devlet görüştü” sözünü eleştirenler de bunlardı. Ve bu yıl “Terör örgütü ile görüşen arkadaşı ben gönderdim sıkıntısı olan varsa bana söylesin.” Sözü İLE  “inkarı, tasvibe” getiren beyefendi, bu gazetecileri havasını bozar diye mi kongresine almadı? Hani; yalanla iman aynı yürekte olmazdı?

***

Ha; bu arada Cumhurbaşkanı bile, bu konuda AKP’nin kibirli ustalarını eleştirmek zorunda kaldı. Hiç olmazsa bu konuda, parti çıkarları deyip es geçmedi. İktidar olmadan ve olduktan sonra devamlı bu tür ayrımcılıklardan şikayetçi olanlardan özellikle de, “inanç özgürlüklerinin” kısıtlandığından bahsedenlerden olduğunu unutmadığını ve dün Genelkurmay’ın akreditasyon uygulamasına karşı çıkarken bu gün aynı duruma düşmek istemediğini gösterdi.  Belki de, bir zamanlar Hitler’in Yahudilere zulmünü kınarken, bu gün Yahudilerin Filistinlilere aynı zulmü yaptığını görmenin şaşkınlığına benzer duygular  içinde  partisini uyarma zorunluluğu hissetti. Tam da olması gerektiği gibi…

***

Çünkü; insanoğlunu diğer canlılardan ayıran en önemli unsur “zeka ve iradedir”… Ve insanlar iradeleri ile, yani insan zekasının bir takım fikir ve hükümleri birbirine bağlayarak bunlardan yeni sonuçlar çıkarttığı zihinsel bir faaliyet olan “düşünme” yetenekleri sayesinde, iyi ile kötüyü, doğru ile yanlışı ve tabii yalan ile hakikati ayırt etmeyi öğrenir.

Er ya da geç…

Durum bu olunca; hiç kimsenin, bu gün kendilerini ayılıp bayılarak, hayranlıkla izleyen kitlelerin bir gün, yaşadıkları hayal aleminden uyanıp, değişebilecek olan tavırlarını kontrol altına alması mümkün olmayacaktır. Kaldı ki; bunun işaretleri daha şimdiden görülmektedir… Dolayısıyla benzerini 1950-1960’lı yıllarda yaşadığımız “yalan dünya”, ülke tarihinde eninde sonunda bitecek olan, ceremesi ağır bir devir olarak kalmaya mahkûmdur… Yaşayanlar elbette görecek.

AKAN KANI DURDURMAZ

Tespit etmişsin... Ele geçirmenin 1001 yolu varken Uludere’de; devletin terörist zannettiği için “bombalayıp” ölümüne sebep olduğu 35 gencin ölümünü, terör örgütünün çok iyi kullandığını tahmin edersiniz. Bugünlerde hangi amaca hizmet ettiği belli olmayan, hayvani bir saldırganlıkla yükselttikleri terör faaliyetlerini, Kürt halkına bile anlatabilmek için bu olayı bahane etmektedirler. Öyle ki; yakın çevremizde yaşayan Kürtçüler arasında bile,  kalleşçe tuzaklanan mayınlarla şehit edilen her evladımızdan sonra, “Bizim çocukları devlet bombalarken neredeydiniz?”  deyip adeta sevinen insan müsfeddetleri olduğuna bizzat şahit oldum…  Lakin kuş kadar beyni olanlar bile sanırım Afyon’daki cephaneliğin patlamasının ardından devletin “ayrım yapmadan” bütün vatandaşlarına hoyrat davrandığını ve de şu memlekette bırakın makamı, mevkiyi, insan canının dahi bir kıymeti harbiyesinin olmadığını anlamıştır. Gelgelelim bunun anlaşılması, akan kanı durdurmaz…

***

Daha dün, Bingöl’de silahsız askerlerin sevk edildiği otobüslere roketatarla saldıran 3-5 vahşi, 10 vatan evladını şehit etmişti… Onların naaşlarının daha kimlikleri bile belirlenemeden yine merhametin zerresine dahi layık olmadıklarını kanıtlarcasına bir tuzak daha kurdular. Tunceli kent merkezine yaklaşık 3 km uzaklıktaki Çiçekli Köyü yakınlarına tam 6-7 saat önce çaldıkları(!) bir araca bomba yükleyerek, askeri araçların geçişi sırasında patlattılar… Tam 6 asker, 1 sivil, 7 evladımız daha şehit oldu. Bir o kadarı da bu saldırının izlerini ömür boyu taşımaya mahkûm edildi. Uzun lafın kısası her gün birkaç şehit veriyoruz. Her gün birkaç ocağın ateşi sönüyor… Gelgelelim; bu güne kadar bir arada her meşakkate göğüs germiş bu toplumda, ne sorumluların bu vurdumduymazlığı, ne de meydanı boş bulan barbarların vahşeti elbette akan kanı durduramaz…

***

Peki ama bu şartlarda toplumsal huzurun sağlanması, ocakların sönmesi nasıl engellenecek? Sizlerin de tahmin edeceği gibi teröristle masaya oturarak barışı akan kanı durduramazsın. Önce terörün kolunu bacağını kıracaksın… 10 senedir izlediği market politikası ile memleketin gençlerini askere gitmekten bezdiren iktidar bile “terör unsurlarının sınır dışına atılması gerektiğini” anladığına göre, bir umut ışığı var demektir. Eğer bu hedef, bir şekilde gerçekleştirilemezse devlet, ülkenin her metrekaresinde her alanda, gücünü ve saygınlığını gösteremezse, ülkenin doğusunda başka, batısında başka bir telden çalınıyorsa ve daha da önemlisi devletle-iktidarın başka şeyler olduğundan bahsedip “hükümdar” gibi davrananlar, hala ırk ve inanç üzerinden siyaset yapıyorsa; havanda su dövülüyor, insanımız aldatılıyor demektir. Teröristbaşının İmralı’dan gönderdiği insancıl mesajların kurgulanan oyunun bir parçası olduğunu anlamamak için de saf olmak bile az gelir. Devletten “görev” bekleyeceğine yamaklarının canını kurtarmak için bir çağrı yapsa belki daha inandırıcı olurdu… Tabii durum bu, amel de televizyon televizyon dolaşıp her türden olumsuzluğa mazeret üretmek olunca maalesef bu mugalatalar da akan kanı durdurmaya yetmez...  

ŞERLERİN EN KÖTÜSÜ

İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi'nin "kaçma ve kuvvetli suç şüphesi" nedeniyle tahliye talebini red ettiği CHP Zonguldak milletvekili ve Prof. Dr. Mehmet Haberal bir mektup kaleme aldı… Mektubunda 3. Yargı paketi olarak bilinen 6352 sayılı Yasa'nın 97. ve 98. maddeleri ile tutuklama kararlarında “kuvvetli suç şüphesinin somut olguya dayandırılması zorunlu hale getirilmiş ve adli kontrol uygulamasındaki üst sınır kaldırılarak” Türk hukuk sisteminin çağdaşlaşması yönünde önemli bir adım da atıldığını anımsatan Haberal “3 yıl 4 aydır tutuklu olarak yargılandığım davanın son duruşmasında 6352 sayılı Yasa ile getirilen bu kanun değişiklikleri göz ardı edilerek, her zamanki basma kalıp, müşterek ve soyut gerekçeler gösterilerek tutukluluk halimin devamına karar verilmiş ve böylece, keyfi bir muamele ile milli iradenin tecellisi bir kez daha engellenmiştir” dedi. 

***

Hukuksal hiçbir gerekçe gösterilmeksizin 40 aydan beri tutuklu olarak devam eden yargılama sürecinde, tarafına isnat edilen suçlamaların tamamıyla gerçek dışı iftiralardan ibaret olduğunu, bu durumu da mahkeme huzurunda somut belgelerle kanıtladığını belirten Haberal, duruşmadaki çapraz sorgusu sırasında, kendisine terör örgütü ile ilgili tek bir sorunun dahi sorulmamasının, iddiaların mesnetsiz olduğunun açık bir göstergesi olduğunu savundu. Evinde ve işyerinde yapılan kapsamlı aramalarda en küçük bir delil dahi bulunamadığını ifade eden Haberal, şahsına ait sadece tek bir el bilgisayar bulunduğunu ve yapılan inceleme sonucunda "herhangi bir suç unsuruna rastlanılamadığını" ve kendisine iade edildiğini vurguladı…

***

Merhum Başbakan Bülent Ecevit'in, Başkent Üniversitesi Ankara Hastanesi'ndeki tedavisi süreci ile ilgili ortaya atılan mesnetsiz iddiaların Rahşan Ecevit tarafından defalarca yalanlandığını ve belgelerle de çürütüldüğünü ifade ederek; "Yargılama aşamasında, şahsımla ilgili tüm deliller toplanmış ve tanık ifadeleri tamamlanarak, iddiaların tamamen mesnetsiz oldukları somut biçimde kanıtlanmış olmasına rağmen, mahkemenin halen daha 'tanıkların tamamının dinlenilmediğini' ileri sürerek tutukluluk halimin devamına karar vermesi, yargılamayı sürüncemede bırakmaya yönelik suni bir gerekçedir." Dedi… 2007 genel seçimlerinde tutukluyken milletvekili seçilmesinin ardından tahliye edilen Sabahat Tuncel'in durumunu da hatırlattığı mektubunda  “…Tüm bu gerçeklere rağmen, bugüne kadar ülkeme hizmet etmekten başka hiçbir amacı olmayan bir bilim insanı ve milletvekili olarak bu haksızlığa, bu zulme ve bu adaletsizliğe niçin maruz bırakıldığımı, aziz milletimizin takdirine saygılarımla sunuyorum." Dedi…

***

Haklı da… Hele hele, İzmir’de 58 muvazzaf askeri “gizli belge temin etme” suçu ile önce tutuklayıp sonra da belgeleri Genelkurmay’a göndererek “Bu belgeler gizli mi?” diye soran, misilleme peşindeki kanun adamlarının görev aldığı sistemde bu durumlar artık olağan hale gelmiştir. Fakat şöyle bir durum da var… Bakın Onur Öymen 3. Yargı paketindeki değişikliklerle ilgili neler söylemiş... “3. yargı paketi çerçevesinde adi suçlardan yargılanan bazılarının tahliye edilip, siyasi suçluların tahliye edilmemesi eleştiriliyor. Bu durumun nedeni Meclisten çıkartılan yasanın mahkemelere geniş takdir hakkı tanımasıdır…3.Yargı paketinde Meclisin açık iradesi ortaya konulmadığı için bazı farklı uygulamalar ve üzüntü verici durumlar ortaya çıkmaktadır. Acaba muhalefet böyle durumlarda meclisteki gücünü daha etkili biçimde ortaya koyamaz mıydı? ...Özellikle iktidarın siyasi hedeflerinin ve tercihlerinin bellli olduğu dönemlerde muhalefetin çeşitli yönlere çekilebilecek metinlere karşı daha duyarlı olması gerekiyor. Unutulmamalıdır ki, şerlerin en kötüsü ehveni şerdir.”

***

Biliyorsunuz benzer yakınmaları Balyoz Davasının görülmesi sırasında Çetin Doğan, Dursun Çiçek başta olmak üzere hemen hemen tüm sanıklardan da duymuştuk. Demek ki, yargıda gerçek bir sıkıntı yaşanıyor. Nitekim hesap görüldü. Orduda örneğin Engin Alan gibi “Önce Vatan” diyen askerlerin zaten biten tasfiyesi, şaşaalı bir gösteri ile sona erdirildi… Bu gidişle sıra elbette diğer muhaliflere de gelecek. Bu yakınmalar ve açıklama gösteriyor ki, bu memlekette iktidar tam da gerektiği gibidir. Yani kendi bildiği yöntemle gereğini yapmakta muhalif sesleri birer birer kısmaktadır. Muhalefet ise gücünün farkında dahi değildir ve tüm bu olan bitene bir şekilde göz yummaktadır. Henüz, hiçbir konuda, kamuyu tatmin edecek bir tavrı, net olarak ortaya koymamış, “Buna da şükür” demekten başka bir fikri olduğunu söyleyememiştir.  Oysa  “Şerlerin en kötüsü ehveni şerdir.” Çünkü alıştırır ve ardından ne geleceği hiç belli olmaz…