LAİSİZM BİR KENARA İTİLİNCE

Huzuru ve barışı tercih etmişiz… Ve ta işin başında, bizim Cumhuriyetimizin “millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti olmasına karar vermişiz… Bu nedenle; demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk devleti “olma çabası içindeki” Türkiye Cumhuriyetinde sosyal politikalar; ulusu oluşturan vatandaşların birbirini, etnik köken ve inanç farklılığı gözetmeden kucaklaması ve asla birbirlerinin “vatanseverliğinden” şüphe etmemesi üzerine idi… Bu ülkede hiç kimse bir diğerinin inancını, etnik kökenini sorgulamazdı. Fikirlerini beğenmese bile saygı duyardı… Siyasetçi bile olsa hiçbir kimse, Türkiye Cumhuriyetine ve kurumlarına özellikle de Silahlı Kuvvetlerine saygısızlık edemezdi. Ve tabii hiçbir Allah’ın kulu, Şanlı Ordumuzu, düşman ordusu gibi görmezdi… Ta ki bu zamana kadar…

***

Peki ne oldu da bugün her şey alt üst olmaya başladı. “Daha çok demokrasi” ve “Demokratik açılım” sloganları arasında “ne güme” gitti de bu günleri yaşıyoruz? Cevap ortada… Bu ülkede ne zaman “laisizm bir kenara itilip”, dini motifler ön plana çıkartıldıysa sorunlar pıtırak gibi çoğalıp, çözümsüz hale geldi. Bakınız İmam Hatip Okulları ile ortaya çıkartılıp, türban meselesi ile körüklenen din tacirliği, dindar bir Cumhurbaşkanı talebi ile tavan yapınca, laisizmde “insanların dinini özgürce yaşayamadığı” feryatları duyulmaya başladı. İşin garibi kendi halinde insanlar bile bu feryatların haklılığına inandı… Ve… Devlet sosyal politikalarında, toplumu birleştirecek, bütünleştirecek çimento olarak; bireysel hak ve özgürlükler yerine “din kardeşliğini” tercih etmeye başladı.

***

Gel gelelim unutulan bir şey vardı. Bu türden yani din veya ırk motifli sosyo-politik yaklaşımlar insanı, “insan olarak değil”, soyuna, boyuna, rengine, dinine hatta aynı dinin mezheplerine göre değerlendiriyordu. Bu anlayışın toplumlar üzerindeki etkisini anlamak içinse hiç de uzaklara bakmaya gerek yoktur. Fokur fokur kaynayan, çatışan, yoksullaşan, açlık çeken ülkelere bakarak bir fikir edinebiliriz. Laisizme kafasına göre bir anlam kazandırmak isteyen, pişkin siyasetçiler “Kimse karşısına din diye laikliği oturtmasın” deyince artık ayakta alkışlanıyor. Oysa; keşke oturtabilseydik de, herkes hem ibadetini özgürce yapabilse, hem de bir arada, kardeşçe yaşamaya devam edebilseydi…

İKİ BAYRAM ARASI KURŞUN SIKILIR MI?

“Vatandaşı gereksiz, saçma sapan yazışmalarla, sahte istatistik verilerle, masallarla, ninnilerle avutma, mazeret üretme ve de sıkışınca azarlama” eylemlerinin tamamı halk arasında “Kırk dereden su getiriyorlar” deyimi ile özetlenir. Ne zaman bu tür davranışlar sergilenmeye başlarsa, altından “çapanoğlu” çıkacağına inanılır. TBMM’ne “devamsızlık” yapan milletvekillerinin tespit edilememesi” böyle bir şeydir, Meclis Başkanının bir düğmeye basarak öğrenebileceği bir sonuç acaba neden bilinmezlere karışıyor? Anlaşılacağı gibi bu icraat hiç de muteber gözükmüyor… Gelgelelim bu davranış biçimi bu günlerde moda halini aldı… Çözümsüzlük artık moda! Nasıl mı?

***

Anlatayım… İmralı’daki “çocuk katili teröristbaşının” talimatı ile kurulan DTK’nın, bizzat Genel Başkan Yardımcısı ve Van vekili Aysel Tuğluk’un, BDP'li milletvekilleri ve Belediye Başkanlarının katılımıyla yaptıkları bir toplantının ardından ilan ettiği ''Demokratik Özerklik'' metni nihayet, Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığınca incelemeye alıyor. Ve Demokratik Toplum Kongresi hakkında Diyarbakır Valiliği’nden bilgi istiyor. Cevap: ''Böyle bir kuruluş veya dernek bulunmamaktadır.'' Hayda; işte “Kırk dereden su getirme” denen şey tam da budur… Şimdi soralım bakalım; daha dün ilçelere sandık kurup DTK’ya delege seçimi yapılmadı mı? Bu toplantıları, Kanarya Sevenler Derneği mi düzenledi? Medyada yüzlerce haber, makale işkembe-i kübradan mı yazıldı. Diyarbakır Valiliğinin ve tabii güvenlik güçlerinin DTK’dan haberi nasıl olmaz? Bu durumda, ya Valilik “kırk dereden su getirip” yargıyı oyalıyor ya da Savcılık cevabını bildiği bir soruyu Valiliğe sorarak halkı uyutup, meseleyi yargıya aksetmiş gibi gösteriyor… Yollardaki maket trafik polisi arabaları gibi.

***

Dahası da var… Şehit edilen, esir alınan askerlerimiz, sivil memurlarımız, savcımız dağlarda esaret altında ve ölüm korkusu ile tutsak edilmişken, “kırk dereden su getiren” Usta; “Kardeşlerim şu mübarek ramazan ayında maalesef yavrularımız şehit ediliyor ve yavrularımızı şehit eden bu bölücü terör örgütüne karşı, bizler şu anda bu mübarek ay vesilesiyle sabırla devam ediyoruz. Ama unutmayın bizim medeniyetimizin geçmişinde, o cehalet döneminde bile kimse kimseye kurşun atmaz, kan dökmezdi… Daha dün 3 tane yavrumuzu şehit ettiler. Bakınız, unutmayın artık yine açık söylüyorum, bıçak kemiğe dayanmıştır diyorum…”dedi… Anlaşılan o ki; teröristlerin mübarek günlere falan aldırmadan kurdukları pusularda, çocuklarımızı şehit vermeye, ramazan ayı boyunca devam edeceğiz… Malum “cehalet döneminde” değiliz… Ramazanda kurşun sıkmayız… Peki iki bayram arası… Onu da ulemaya mı danışacağız?

***

Bu günlere, bu masallarla, ninnilerle geldik… Suriye’de, Libya’da, Mısır’da halkın sesine kulak verenler PKK terörü karşısında çaresiz… “… bu bölücü terör örgütüne karşı, bizler şu anda bu mübarek ay vesilesiyle sabırla devam ediyoruz” diyor… Madem bıçak kemiğe dayandı, gereği neyse yapın. Hani “men dakka dukka” idi yani eden bulurdu… Bu durumda yani çocuklarımız her gün pusuya düşürülüp avlanırken, bizim pusu atmamız, mücadele yöntemleri arasından çıkartılmışsa, “mübarek günler geçsin” demek, mazeretlerin en saçmasıdır... 96 yıl önce de Çanakkale Savaşları Ramazana denk gelmedi mi? Onlar da oruç ağızları ile savaşıp şehit olmadı mı? Bu günkü şehitlerimizin ne farkı var? Bu adamların düşmandan farkı ne? Bırakın artık bu milleti oyalamayı madem ki “güç sizde”; gereğini yapın…

DURMAK YOK DOKUNMAYA DEVAM…

AKP’nin Bursa Milletvekili Hüseyin Şahin, bir süre önce Ankara’ya gelip kendisini ziyaret eden partililere bir teşekkür yemeği verdi. Şahin partililerin ziyaretinden dolayı büyük mutluluk duyduğunu söyleyerek, "Gelen arkadaşlarla birlikte sayın Başbakanımızla 5 dakikalığına bile olsa sohbet etmek imkanı bulduk. Arkadaşlarım Sayın Başbakanımıza yakinen sorular sordular, elini sıktılar. Sayın Başbakanımıza dokunmak bile inanın bence ibadettir. Ben bunu söylüyorum" dedi… Parti “merkezinden yoklanarak” yani liderin taktiri ile adaylığı kabul gören, üstelik de vekil seçilenlerin “dalkavukluğunu” çok görmemek gerekir de bu kadarına da pes doğrusu… Dokunmak ibadetten sayılıyorsa, herkes bir dokunabilseydi bari…

***

Sayın Vekilin bu methiyesini duyunca Montesguieu’nun: “Dalkavukluğun sağladığı çıkar, dürüstlüğün kazandırdığı faydadan daha fazla olursa o ülke batar.” Sözü aklıma geldi. Tabii 1689–1755 yılları arasında yaşamış bu düşünürün sözlerine kulak asar mısınız, asmaz mısınız onu bilmem. Ancak bazı ilginç tespitlerin yazmak istiyorum. Mesela; Montesguieu diyor ki: Despotizm büyük devletlere, sıcak iklimlere uygun düşer ve korkuya dayanır… Ne soğuk ne de sıcak olan bir iklimin hüküm sürdüğü, orta büyüklükteki devletlere uygun düşen yönetim biçimi ise monarşidir; söz konusu yönetim biçimi, şan ve şerefe dayanır… Yani monarşi; bir anlamda “ilahi bir güçle” donanmış tekerklik’tir ki; bu gücü de o insanoğluna, onu tabulaştırarak yine insanoğlu insanlar verir.

***

Demokrasiyi sindirmiş, gerçek demokratların iş başında olduğu ülkelerde pek duyulmayan, bu tür sözlerin ifade ettiği anlam; bizim gibi kozmopolit toplumlarda görecelidir. Yani kişiden kişiye değişir. Gelgelelim da şunu inkar edemeyiz… Bir ülkede toplumun %50’si demokrasiyi ancak “bir otoritenin hükmü altında” yaşayabileceği kanısında ise; “demokrasi varmış” rolü yapanların uydurduğu seçim sistemleri ile seçilenlerin, “seçmeye muktedir olanlara” gösterdikleri “kulluğa dönüşmüş” olağanüstü saygı, yaşadığımız “ileri demokrasi” periyodunda bile Montesguieu’nun iki yüz elli yıl önceki yargısını henüz yıkamadığımızı gösterir... Bir ülkede hala, okumuş yazmış, koca koca adamlar “lidere dokunmayı” ibadetten sayıyorsa az bile… Durmak yok dokunmaya devam...

ESAD’ın REFORMLARI BİZE LAZIM

Başbakan Tayyip Erdoğan, geçenlerde yaptığı bir konuşmada Ahmet Davutoğlu’nun Suriye Devlet Başkanı Esad ile görüşmeye gideceğini söyleyerek; “Halkınızın üzerine kurşun yağdırarak kimi sevindiriyorsunuz? …Bugüne kadar birçok şeyi acaba halledebilir miyiz, söylenenler yerini bulur mu diye çok sabrettik. Artık burada da sabrın son anlarına geldik…” …“Suriye konusunu dış sorun olarak görmüyoruz. Suriye meselesi bizim bir iç meselemizdir. Akrabalık, tarih, kültür bağlarımız var. Dolayısıyla burada olanlar, bitenler asla bizim seyirci kalmamızı fırsat vermez. Tam aksine oradaki sesleri duymak zorundayız, duyuyoruz ve gereğini yapmak zorundayız… ”, dedi. Artık gereği ne ise…

***

Bu sözler size neyi çağrıştırıyor bilemiyorum ama Ustanın komşularla “sıfır soruncu” yaklaşımının ABD’nin Ortadoğu politikasına kurban gittiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Öte yandan; Kandil’e müdahaleyi aklından bile geçirmeyen Ustanın, nedendir bilinmez sanki ABD, AB ve Rusya ile ağız birliği etmiş gibi “sabrın sonuna geldik” falan demesi, “habis bir sorunun” daha yolda olduğunu gösteriyor. Bağımsız yargının da katkıları ile TSK’nin komuta kademesi, Sn. Arınç’ın tam da arzu ettiği gibi yani artık “savaşa girilebilecek” kıvama geldiğine göre, ABD’nin uygun göreceği bir zamanda Suriye’ye askeri müdahaleye alet olabileceğimiz “şüphesi” doğrusu insanı huzursuz ediyor…

***

Öte yandan Usta’nın bu çıkışmasına Esad’ın başdanışmanı Bouthina Şaban; “Türkiye Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu Suriye’ye sert bir mesaj iletmeye geliyorsa, kendisi daha da sert ve kararlı bir yanıtla karşılaşır” dedi… Şaban, bizdeki PKK ve benzeri terörist grupların uyguladığı şiddeti kastederek, Türkiye’nin, Suriye’deki silahlı terör gruplarının güvenlik güçlerine ve sivil halka yönelttiği şiddeti, işlediği cinayetleri kınamadığını vurguladı… Bu cevaptan Türkiye kadar, “Esad meşruiyetini kaybetti” diyen ABD yönetimi ile, “Esad acilen reform yapmalı yoksa sonu kötü olacak” diyen, en yakın dostu Rusya’nın Devlet Başkanı Medvedev de hoşlanmayacaktır. Bu tutumu ile “rest çekecek” gibi görünen Esad, herhalde Mısır’ın eski Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek’in durumunu bizlerden daha iyi biliyordur.

***

Hele hele Suriye’ye muhtemel bir müdahaleden İsrail’in ne kadar mutlu olacağını düşünürsek, duyulan kuşkuların hiç de boş olmadığı, eninde sonunda tam da planlandığı gibi Büyük Ortadoğu Projesinin bir parçasının daha hayata geçirileceği sonucu çıkıyor. Esad’ın en azından Türkiye’nin desteğini kapabilmesi ve bu işten “hafif yaralı” olarak kurtulabilmesi için “reformları ve geniş kapsamlı affı” acilen hayata geçirmesi gerekmektedir. Çünkü bir zamanlar Usta’nın, varlığını ikrar ettiği Kürt Sorununa artık “böyle bir sorun yoktur” diyebilmesi için bu şarttır. Yoksa, Türkiye Cumhuriyeti ve Suriye Arasında yapılan “Hükümlülerin Nakline Dair Milletlerarası Anlaşmanın” hiçbir anlamı kalmaz ve tabii müdahale kaçınılmaz olur… Çünkü Esad’ın söz verdiği reformların ve çıkaracağı genel af ondan çok bize lazım. Bilmem anlatabildim mi?

USTALAR KİN GÜTMEZ

“İnternet Andıcı” diye anılan dava; Ergenekon ismi ile anılan soruşturma sırasında bazı asker ve sivil memurların örgütlenerek kurdukları internet siteleri ile, soruşturmaya ve hükümete “karşı propaganda” yaptıkları iddiaları için başlatılan soruşturmadır. Bu soruşturmanın belgeleri arasında Albay Dursun Çiçek’in de içinde bulunduğu 8 kişinin altına imzasını attığı bir belge var ve bu belgeye şimdiye kadar hiç kimse hiçbir zaman itiraz etmedi... Albay Çiçek’in itirazı “İrticayla mücadele eylem planı” altındaki imzanın kendisine ait olmadığı gibi “ıslak imza” da olmadığınaydı. Albay Çiçek suçlu bulunur bulunmaz. Her ne kadar aklım ve mantığım “irtica ile mücadelenin suç olabileceğini” bir türlü kabul etmiyorsa da artık yasalarımız suç kabul ediyorsa kim ne diyebilir. Herkes cezasını çeksin… Tabii cezayı sadece “suçlu olanlar” çeksin…

***

“Albay Dursun Çiçek itiraf etti!” manşetleri ile verilen haberi görünce yine bir masalla, Çiçek Ailesine yapılanların ne kadar “münasip” olduğunun halka anlatılmaya çalışıldığı düşüncesine ulaşmam hiç de uzun sürmedi. Peki “yalaka takımı” niye böyle bir manşeti uygun bulmuştu, halka yutturmak istediği neydi? Olayı duymuşsunuzdur… Albay Çiçek'in eşi Gülşen hanım, eşi tutuklanmadan önce “Çiftçinin dostu bir bankanın” Ankara Yenişehir'de bulunan en büyük şubesinin müdürlüğünü yürütüyormuş. Eşi tutuklandıktan sonra eşine yakın olabilmek için İstanbul’a tayin isteyince, yöneticileri onu "deneyimli ve başarılı banka müdürü olduğu için Ardahan-Hanak Şubesine müdür olarak atamayı” münasip buluyor… İşte yalaka takımı bu taraflı ve sahte manşetlerle henüz “zanlı” olsa bile insanın “soyunu sopunu topyekün cezalandırma uygulamasının” ne kadar “isabetli” olduğunu halka yutturmak istiyor.

***

Ne de olsa bir zamanlar çok mübarek bir zat; “Bu askerle iyi ki savaşa girmemişiz” demişti… Madem işe yaramıyorlar “kendini içeri tıkalım gitsin, eşini de sürelim gitsin”… Olur mu? Bu mübarek ramazan günlerinde bol bol gözyaşı döküp, fakir fukarayı baş tacı eden alicenap büyüklerimizden bu zulmü önlemeleri bekledik, bekledik, bekledik… Hala da umutluyuz, çünkü gerektiğinde Ustalıklarını gösterdiklerini de gördük… Örnek mi?

***

Malum Genelkurmay Başkanı Org Koşaner, “173'ü muvazzaf 250 general/amiral, subay, astsubay ve uzman jandarma çavuş hürriyetlerinden yoksun bulunuyor. Tutuklanmaların evrensel hukuk kaidelerine, hakka, adalete ve vicdani değerlere uygun yapıldığını kabul etmek mümkün değil. Haklarında henüz hiçbir kesin yargı kararı bulunmamasına rağmen, tutuklu 14 general/amiral ile 58 albay, YAŞ'ta değerlendirmeye girme hakkını kaybetmiş ve peşinen cezalandırılmışlardır.” diyerek “emekliliğini istemişti !” Diğer üç komutanın emekliklerini istemelerinin nedeni meçhule karışsa da biz, demokrasinin d’si, eğer siyasi iktidara karşı isen görevinden istifa eder “siyasi alanda” mücadelene devam edersin der; deyip geçebiliriz. Darbe yapacak değillerdi ya!..

***

İşte böyle bir durumda bazı “kraldan çok kralcı” akbabalardan farklı olarak; “Ustalar” olayı, alışılmışın dışında, afra tafra yapmadan, umulmadık bir olgunluk içinde karşıladı. Bu davranışın; halkın vereceği tepkiden korkularak değil de, “demokrasiye olan inancın gereği” olarak yapıldığına inanabilmemiz için ise iktidardan beklenen “zanlıların soyunu sopunu cezalandırma” uygulamasına, “kin gütme, öç alma” saçmalıklarına dur demesidir… Ustalar kin gütmez… Buna Dursun Çiçek’in eşinin tayin sorununu çözerek başlayabilir…