DURMAK YOK DOKUNMAYA DEVAM…

AKP’nin Bursa Milletvekili Hüseyin Şahin, bir süre önce Ankara’ya gelip kendisini ziyaret eden partililere bir teşekkür yemeği verdi. Şahin partililerin ziyaretinden dolayı büyük mutluluk duyduğunu söyleyerek, "Gelen arkadaşlarla birlikte sayın Başbakanımızla 5 dakikalığına bile olsa sohbet etmek imkanı bulduk. Arkadaşlarım Sayın Başbakanımıza yakinen sorular sordular, elini sıktılar. Sayın Başbakanımıza dokunmak bile inanın bence ibadettir. Ben bunu söylüyorum" dedi… Parti “merkezinden yoklanarak” yani liderin taktiri ile adaylığı kabul gören, üstelik de vekil seçilenlerin “dalkavukluğunu” çok görmemek gerekir de bu kadarına da pes doğrusu… Dokunmak ibadetten sayılıyorsa, herkes bir dokunabilseydi bari…

***

Sayın Vekilin bu methiyesini duyunca Montesguieu’nun: “Dalkavukluğun sağladığı çıkar, dürüstlüğün kazandırdığı faydadan daha fazla olursa o ülke batar.” Sözü aklıma geldi. Tabii 1689–1755 yılları arasında yaşamış bu düşünürün sözlerine kulak asar mısınız, asmaz mısınız onu bilmem. Ancak bazı ilginç tespitlerin yazmak istiyorum. Mesela; Montesguieu diyor ki: Despotizm büyük devletlere, sıcak iklimlere uygun düşer ve korkuya dayanır… Ne soğuk ne de sıcak olan bir iklimin hüküm sürdüğü, orta büyüklükteki devletlere uygun düşen yönetim biçimi ise monarşidir; söz konusu yönetim biçimi, şan ve şerefe dayanır… Yani monarşi; bir anlamda “ilahi bir güçle” donanmış tekerklik’tir ki; bu gücü de o insanoğluna, onu tabulaştırarak yine insanoğlu insanlar verir.

***

Demokrasiyi sindirmiş, gerçek demokratların iş başında olduğu ülkelerde pek duyulmayan, bu tür sözlerin ifade ettiği anlam; bizim gibi kozmopolit toplumlarda görecelidir. Yani kişiden kişiye değişir. Gelgelelim da şunu inkar edemeyiz… Bir ülkede toplumun %50’si demokrasiyi ancak “bir otoritenin hükmü altında” yaşayabileceği kanısında ise; “demokrasi varmış” rolü yapanların uydurduğu seçim sistemleri ile seçilenlerin, “seçmeye muktedir olanlara” gösterdikleri “kulluğa dönüşmüş” olağanüstü saygı, yaşadığımız “ileri demokrasi” periyodunda bile Montesguieu’nun iki yüz elli yıl önceki yargısını henüz yıkamadığımızı gösterir... Bir ülkede hala, okumuş yazmış, koca koca adamlar “lidere dokunmayı” ibadetten sayıyorsa az bile… Durmak yok dokunmaya devam...

ESAD’ın REFORMLARI BİZE LAZIM

Başbakan Tayyip Erdoğan, geçenlerde yaptığı bir konuşmada Ahmet Davutoğlu’nun Suriye Devlet Başkanı Esad ile görüşmeye gideceğini söyleyerek; “Halkınızın üzerine kurşun yağdırarak kimi sevindiriyorsunuz? …Bugüne kadar birçok şeyi acaba halledebilir miyiz, söylenenler yerini bulur mu diye çok sabrettik. Artık burada da sabrın son anlarına geldik…” …“Suriye konusunu dış sorun olarak görmüyoruz. Suriye meselesi bizim bir iç meselemizdir. Akrabalık, tarih, kültür bağlarımız var. Dolayısıyla burada olanlar, bitenler asla bizim seyirci kalmamızı fırsat vermez. Tam aksine oradaki sesleri duymak zorundayız, duyuyoruz ve gereğini yapmak zorundayız… ”, dedi. Artık gereği ne ise…

***

Bu sözler size neyi çağrıştırıyor bilemiyorum ama Ustanın komşularla “sıfır soruncu” yaklaşımının ABD’nin Ortadoğu politikasına kurban gittiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Öte yandan; Kandil’e müdahaleyi aklından bile geçirmeyen Ustanın, nedendir bilinmez sanki ABD, AB ve Rusya ile ağız birliği etmiş gibi “sabrın sonuna geldik” falan demesi, “habis bir sorunun” daha yolda olduğunu gösteriyor. Bağımsız yargının da katkıları ile TSK’nin komuta kademesi, Sn. Arınç’ın tam da arzu ettiği gibi yani artık “savaşa girilebilecek” kıvama geldiğine göre, ABD’nin uygun göreceği bir zamanda Suriye’ye askeri müdahaleye alet olabileceğimiz “şüphesi” doğrusu insanı huzursuz ediyor…

***

Öte yandan Usta’nın bu çıkışmasına Esad’ın başdanışmanı Bouthina Şaban; “Türkiye Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu Suriye’ye sert bir mesaj iletmeye geliyorsa, kendisi daha da sert ve kararlı bir yanıtla karşılaşır” dedi… Şaban, bizdeki PKK ve benzeri terörist grupların uyguladığı şiddeti kastederek, Türkiye’nin, Suriye’deki silahlı terör gruplarının güvenlik güçlerine ve sivil halka yönelttiği şiddeti, işlediği cinayetleri kınamadığını vurguladı… Bu cevaptan Türkiye kadar, “Esad meşruiyetini kaybetti” diyen ABD yönetimi ile, “Esad acilen reform yapmalı yoksa sonu kötü olacak” diyen, en yakın dostu Rusya’nın Devlet Başkanı Medvedev de hoşlanmayacaktır. Bu tutumu ile “rest çekecek” gibi görünen Esad, herhalde Mısır’ın eski Cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek’in durumunu bizlerden daha iyi biliyordur.

***

Hele hele Suriye’ye muhtemel bir müdahaleden İsrail’in ne kadar mutlu olacağını düşünürsek, duyulan kuşkuların hiç de boş olmadığı, eninde sonunda tam da planlandığı gibi Büyük Ortadoğu Projesinin bir parçasının daha hayata geçirileceği sonucu çıkıyor. Esad’ın en azından Türkiye’nin desteğini kapabilmesi ve bu işten “hafif yaralı” olarak kurtulabilmesi için “reformları ve geniş kapsamlı affı” acilen hayata geçirmesi gerekmektedir. Çünkü bir zamanlar Usta’nın, varlığını ikrar ettiği Kürt Sorununa artık “böyle bir sorun yoktur” diyebilmesi için bu şarttır. Yoksa, Türkiye Cumhuriyeti ve Suriye Arasında yapılan “Hükümlülerin Nakline Dair Milletlerarası Anlaşmanın” hiçbir anlamı kalmaz ve tabii müdahale kaçınılmaz olur… Çünkü Esad’ın söz verdiği reformların ve çıkaracağı genel af ondan çok bize lazım. Bilmem anlatabildim mi?

USTALAR KİN GÜTMEZ

“İnternet Andıcı” diye anılan dava; Ergenekon ismi ile anılan soruşturma sırasında bazı asker ve sivil memurların örgütlenerek kurdukları internet siteleri ile, soruşturmaya ve hükümete “karşı propaganda” yaptıkları iddiaları için başlatılan soruşturmadır. Bu soruşturmanın belgeleri arasında Albay Dursun Çiçek’in de içinde bulunduğu 8 kişinin altına imzasını attığı bir belge var ve bu belgeye şimdiye kadar hiç kimse hiçbir zaman itiraz etmedi... Albay Çiçek’in itirazı “İrticayla mücadele eylem planı” altındaki imzanın kendisine ait olmadığı gibi “ıslak imza” da olmadığınaydı. Albay Çiçek suçlu bulunur bulunmaz. Her ne kadar aklım ve mantığım “irtica ile mücadelenin suç olabileceğini” bir türlü kabul etmiyorsa da artık yasalarımız suç kabul ediyorsa kim ne diyebilir. Herkes cezasını çeksin… Tabii cezayı sadece “suçlu olanlar” çeksin…

***

“Albay Dursun Çiçek itiraf etti!” manşetleri ile verilen haberi görünce yine bir masalla, Çiçek Ailesine yapılanların ne kadar “münasip” olduğunun halka anlatılmaya çalışıldığı düşüncesine ulaşmam hiç de uzun sürmedi. Peki “yalaka takımı” niye böyle bir manşeti uygun bulmuştu, halka yutturmak istediği neydi? Olayı duymuşsunuzdur… Albay Çiçek'in eşi Gülşen hanım, eşi tutuklanmadan önce “Çiftçinin dostu bir bankanın” Ankara Yenişehir'de bulunan en büyük şubesinin müdürlüğünü yürütüyormuş. Eşi tutuklandıktan sonra eşine yakın olabilmek için İstanbul’a tayin isteyince, yöneticileri onu "deneyimli ve başarılı banka müdürü olduğu için Ardahan-Hanak Şubesine müdür olarak atamayı” münasip buluyor… İşte yalaka takımı bu taraflı ve sahte manşetlerle henüz “zanlı” olsa bile insanın “soyunu sopunu topyekün cezalandırma uygulamasının” ne kadar “isabetli” olduğunu halka yutturmak istiyor.

***

Ne de olsa bir zamanlar çok mübarek bir zat; “Bu askerle iyi ki savaşa girmemişiz” demişti… Madem işe yaramıyorlar “kendini içeri tıkalım gitsin, eşini de sürelim gitsin”… Olur mu? Bu mübarek ramazan günlerinde bol bol gözyaşı döküp, fakir fukarayı baş tacı eden alicenap büyüklerimizden bu zulmü önlemeleri bekledik, bekledik, bekledik… Hala da umutluyuz, çünkü gerektiğinde Ustalıklarını gösterdiklerini de gördük… Örnek mi?

***

Malum Genelkurmay Başkanı Org Koşaner, “173'ü muvazzaf 250 general/amiral, subay, astsubay ve uzman jandarma çavuş hürriyetlerinden yoksun bulunuyor. Tutuklanmaların evrensel hukuk kaidelerine, hakka, adalete ve vicdani değerlere uygun yapıldığını kabul etmek mümkün değil. Haklarında henüz hiçbir kesin yargı kararı bulunmamasına rağmen, tutuklu 14 general/amiral ile 58 albay, YAŞ'ta değerlendirmeye girme hakkını kaybetmiş ve peşinen cezalandırılmışlardır.” diyerek “emekliliğini istemişti !” Diğer üç komutanın emekliklerini istemelerinin nedeni meçhule karışsa da biz, demokrasinin d’si, eğer siyasi iktidara karşı isen görevinden istifa eder “siyasi alanda” mücadelene devam edersin der; deyip geçebiliriz. Darbe yapacak değillerdi ya!..

***

İşte böyle bir durumda bazı “kraldan çok kralcı” akbabalardan farklı olarak; “Ustalar” olayı, alışılmışın dışında, afra tafra yapmadan, umulmadık bir olgunluk içinde karşıladı. Bu davranışın; halkın vereceği tepkiden korkularak değil de, “demokrasiye olan inancın gereği” olarak yapıldığına inanabilmemiz için ise iktidardan beklenen “zanlıların soyunu sopunu cezalandırma” uygulamasına, “kin gütme, öç alma” saçmalıklarına dur demesidir… Ustalar kin gütmez… Buna Dursun Çiçek’in eşinin tayin sorununu çözerek başlayabilir…

İŞ TAMAM; ARTIK “MİLLİCİ”YİZ

“Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde bir seçim oldu biliyor musunuz?” diye soruyor… Odatv.com’da yazan Mehmet Yiğittürk… Çocuk katili teröristbaşının İmralı Kont’luğuna yükseltilmesinden sonra verdiği talimatla kurulan Demokratik Toplum Kongresi, genel kurul için il, ilçe, köy ve mahallelerden delege seçti. Sandık kurdu…Oy topladı… Arabalara yüklenen seçim sandıkları köyleri dolaştırdı. Acaba devletin, alenen yapılan bu seçimden haberi oldu mu? Seçim kimin emri ile ve hangi yasal dayanak ile yapıldı? Balyoz veya Ergenekon davalarında”, hadi onlar siyasi dava diyelim “Şike davasında” bir tek telefon görüşmesinin izini süren polisler, savcılar neredeydi? Orada yapılan sadece seçim değil, devlet egemenliğinin yok edilmesiydi… Bu egemenliği korumak hükümetin görevi değil mi? Evet… Tabii ki görevi olmasına görevi de, artık “atıp tutmaktan” başka yapılacak fazla bir şey yok, iş tamam…

****

T.B.M.M.’nin 04/06/2003 tarihli oturumunda görüşülen, Türkiye Cumhuriyeti adına 15 Ağustos 2000 tarihinde New York’ta imzalanan fakat sakıncaları görülerek, sümen altında tutulan, Birleşmiş Milletler “Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme”nin, onaylanması hakkındaki 4867 ve 4868 no’lu yasalara, bir tek “İstanbul Barosu” itiraz etti ve mecliste “kabul edilip” Cumhurbaşkanlığının onayına sunulduğu anlaşılınca, 13.06.2003 tarihli yazılı açıklaması ile bu yasaların “Türkiye'nin menfaatlerine uygun olmadığını” gerekçeleri ile açıkladı… Dedi ki; “İkiz yasalar” adı verilen bu yasalarla; Devletin saygı göstermeyi taahhüt ettiği bu maddelerde “ayrılmayı” da kapsayacak şekilde “kendi kaderini tayin hakkı” tanınanlar; uluslar değil, “halk’lardır”. Böylece, ülke bütünlüğünü tehdit eden eylemler “uluslararası güvenceye” kavuşturulur. Aman ha!.. Peki ne oldu? Kimse kulak asmadı…

***

Bu kadarla da kalmadı… Bu kez de; 9 Nisan 2009 tarihinde Şam'da imzalanan “Türkiye Cumhuriyeti ve Suriye Arasında Hükümlülerin Nakline Dair Milletlerarası Anlaşma”, Bakanlar Kurulu'nca 26/4/2011 tarihinde onaylandı… Bakın bu antlaşmanın bazı satırlarında şunlar yazıyor: “… Hüküm devletinde verilen ceza, yerine getiren Devletin mevzuatında öngörülmemiş ise bu Devlet, mahkeme karan veya idari bir karar ile bu cezayı aynı nitelikteki, bir suç için kendi kanunu tarafından öngörülen bir ceza veya tedbire dönüştürebilecektir. Bu ceza veya tedbir, niteliği ve süresi itibariyle yerine getirilecek hükümde öngörülen ceza ile mümkün olduğu ölçüde uyumlu olacaktır… Yalnızca hüküm Devleti hükmün yeniden incelenmesi için yapılacak herhangi bir başvuru hakkında karar verme yetkisine sahip olacaktır… Hükmün infazı amacıyla nakledilen hükümlü, infaz edilen mahkumiyetine konu suç nedeniyle yargılanamaz veya mahkum edilemez. Yerine getiren Devlet, hüküm Devleti tarafından hükmün uygulanır olmadığı ya da cezanın indirilmesi sonucunu doğurabilecek herhangi bir karar veya tedbiri bildirir bildirmez, hükmün infazını sona erdirecektir.

***

Peki bu ne demek oluyor? Yani deniyor ki; ey Kandil’deki teröristler, yakında Suriye’de “baba aflar” çıkacak. Gidin sessiz sedasız teslim olun aftan yararlanıp efendi efendi memleketinize dönün. Hadi be! Olur mu öyle şey diye bilirsiniz… Oldu da bitti bile.. Sen zannediyor musun ki; düne kadar açılım üstüne açılım yapanlar, halkların arasındaki farklılıkları derinleştirip “kangren” edenler boşuna mı “millici kisvesine” bürünüp eksen değiştiriyor? DTK Genel Başkan Yardımcısı ve milletvekili Aysel Tuğluk’un “Kürtler bu saatten sonra kaybetmez, kaybettirecek güce sahiptir'' demesi hiç de kulak arkası edilecek bir laf değildir… Artık dayanacakları dağ gibi yasalar ve antlaşmalar olduğunun onlar da farkına vardı. Sözün özü: Hepimize geçmiş olsun, iş bitti…

ARTIK NE ANLIYORSANIZ…

“Totaliter düzen” denince; demokratik hak ve özgürlüklerin baskı altında tutulduğu, bütün yetkilerin bir elde veya küçük bir yönetici grubunun elinde toplandığı pek de demokratik sayılamayacak “bir devlet düzeni” akla gelir ve kısaca “Totalitarizm” diye ifade edilir. Mussolini; “faşizme göre, her şey devletin içindedir ve devletin dışında insani veya ruhsal hiçbir şey yoktur, dahası onun dışında hiçbir şeyin değeri yoktur. Bu anlamda faşizm, totaliterdir ve bütün değerlerin sentezi ve birliği olan faşist devlet, bir halkın yaşamının tüm yönlerini ifade eder, geliştirir ve güçlendirir.” diye yazıyordu… Dolayısıyla totaliter bir düzende, devletin “amaçları” için "bütün yolları” kullanacağı yani, kapsama alanına çocuk sayısı da dahil “sosyal yaşamın tüm faaliyetlerinin” girdiğini kolayca söyleyebiliriz…

***

Ülkemizde de, iktidarın hedefleri doğrultusunda, halkı bıktıran, yıldıran bir propaganda ve toplum mühendisliğini devreye soktuğunu gündeme, “doğal olmayan” bir biçimde, sık sık müdahale edilmesinden anlıyoruz. Ard arda ve beklenmedik bir biçimde yaratılan suni gündem, vatandaşı olayları yorumlayamaz hale getirince, ak ile kara karışıp gidiyor. Araştıran, okuyan, dinleyen vatandaş tedirgin ve mutsuz. Son yılların en mutlu insanlarının dağ başında, yaylalarda yaşayan yani haber dinlemeyen, gazete okumayanların olduğunu söylemek yanlış mıdır?

***

Örnek mi? Gündeme, altından “faso ile fiso” çıkması muhtemel bir şike davası ile “Fenerbahçe kurban” edilirken, bakın ülkemizde neler oluyor: TBMM’de tarihte ilk kez rejimi kilitleyecek boyutta bir “yemin krizi” yaşandı ve yaşanmaya devam ediyor. BDP Diyarbakır'da “kendi meclisini” topladı. Bu ülkenin yasal bir partisinin seçilmiş vekilleri “savaşa hazırız” naraları atarak “demokratik özerklik” ilan etti. ABD yandaşı politikalar güderken “komşularla sıfır problem” politikamız iflas etti. Batı yanlısı tutumumuz yüzünden dost İran ve Suriye Türkiye'yi “tehdit” etti. Dışişleri bakanımız 2012’de yapılacak bir referandumla KKTC’den vaz geçip, Birleşik Kıbrıs’ı önerdi… Bu sırada sokak ortasında 2 asker arkalarından sessizce yanaşan canilerin kafaların sıktığı kurşunlarla infaz edildi. Kısa süre içinde Diyarbakır-Mardin hattında 20 şehit verildi. Ordumuzdan “tutuklanan” ve Hastal’a tıkılan “muvazzaf general” sayısı 45’e çıktı. Onların sadece nefes almalarına izin verilirken, İmralı’da “mahkum, bebek katili” ile devletin tam 20 kez görüşme yaptığı ortaya çıktı.

***

Daha hangi birinden bahsedeyim… Sayın Başbakan şimdiye kadar güttüğü açılımcı politikalardan yavaş yavaş fakat halkın anlamasını istediği dilde, tornistan ediyormuş görüntüsü verirken, halkın dini duygularını sömüren Deniz Feneri davası 3 yıllık bir kuluçka devresinden sonra sesiz ve sakin yürütülüyor. Tam da gerektiği biçimde, bu düzene yakıştığı gibi… Artık ne anlıyorsanız…