İŞ TAMAM; ARTIK “MİLLİCİ”YİZ

“Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde bir seçim oldu biliyor musunuz?” diye soruyor… Odatv.com’da yazan Mehmet Yiğittürk… Çocuk katili teröristbaşının İmralı Kont’luğuna yükseltilmesinden sonra verdiği talimatla kurulan Demokratik Toplum Kongresi, genel kurul için il, ilçe, köy ve mahallelerden delege seçti. Sandık kurdu…Oy topladı… Arabalara yüklenen seçim sandıkları köyleri dolaştırdı. Acaba devletin, alenen yapılan bu seçimden haberi oldu mu? Seçim kimin emri ile ve hangi yasal dayanak ile yapıldı? Balyoz veya Ergenekon davalarında”, hadi onlar siyasi dava diyelim “Şike davasında” bir tek telefon görüşmesinin izini süren polisler, savcılar neredeydi? Orada yapılan sadece seçim değil, devlet egemenliğinin yok edilmesiydi… Bu egemenliği korumak hükümetin görevi değil mi? Evet… Tabii ki görevi olmasına görevi de, artık “atıp tutmaktan” başka yapılacak fazla bir şey yok, iş tamam…

****

T.B.M.M.’nin 04/06/2003 tarihli oturumunda görüşülen, Türkiye Cumhuriyeti adına 15 Ağustos 2000 tarihinde New York’ta imzalanan fakat sakıncaları görülerek, sümen altında tutulan, Birleşmiş Milletler “Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme”nin, onaylanması hakkındaki 4867 ve 4868 no’lu yasalara, bir tek “İstanbul Barosu” itiraz etti ve mecliste “kabul edilip” Cumhurbaşkanlığının onayına sunulduğu anlaşılınca, 13.06.2003 tarihli yazılı açıklaması ile bu yasaların “Türkiye'nin menfaatlerine uygun olmadığını” gerekçeleri ile açıkladı… Dedi ki; “İkiz yasalar” adı verilen bu yasalarla; Devletin saygı göstermeyi taahhüt ettiği bu maddelerde “ayrılmayı” da kapsayacak şekilde “kendi kaderini tayin hakkı” tanınanlar; uluslar değil, “halk’lardır”. Böylece, ülke bütünlüğünü tehdit eden eylemler “uluslararası güvenceye” kavuşturulur. Aman ha!.. Peki ne oldu? Kimse kulak asmadı…

***

Bu kadarla da kalmadı… Bu kez de; 9 Nisan 2009 tarihinde Şam'da imzalanan “Türkiye Cumhuriyeti ve Suriye Arasında Hükümlülerin Nakline Dair Milletlerarası Anlaşma”, Bakanlar Kurulu'nca 26/4/2011 tarihinde onaylandı… Bakın bu antlaşmanın bazı satırlarında şunlar yazıyor: “… Hüküm devletinde verilen ceza, yerine getiren Devletin mevzuatında öngörülmemiş ise bu Devlet, mahkeme karan veya idari bir karar ile bu cezayı aynı nitelikteki, bir suç için kendi kanunu tarafından öngörülen bir ceza veya tedbire dönüştürebilecektir. Bu ceza veya tedbir, niteliği ve süresi itibariyle yerine getirilecek hükümde öngörülen ceza ile mümkün olduğu ölçüde uyumlu olacaktır… Yalnızca hüküm Devleti hükmün yeniden incelenmesi için yapılacak herhangi bir başvuru hakkında karar verme yetkisine sahip olacaktır… Hükmün infazı amacıyla nakledilen hükümlü, infaz edilen mahkumiyetine konu suç nedeniyle yargılanamaz veya mahkum edilemez. Yerine getiren Devlet, hüküm Devleti tarafından hükmün uygulanır olmadığı ya da cezanın indirilmesi sonucunu doğurabilecek herhangi bir karar veya tedbiri bildirir bildirmez, hükmün infazını sona erdirecektir.

***

Peki bu ne demek oluyor? Yani deniyor ki; ey Kandil’deki teröristler, yakında Suriye’de “baba aflar” çıkacak. Gidin sessiz sedasız teslim olun aftan yararlanıp efendi efendi memleketinize dönün. Hadi be! Olur mu öyle şey diye bilirsiniz… Oldu da bitti bile.. Sen zannediyor musun ki; düne kadar açılım üstüne açılım yapanlar, halkların arasındaki farklılıkları derinleştirip “kangren” edenler boşuna mı “millici kisvesine” bürünüp eksen değiştiriyor? DTK Genel Başkan Yardımcısı ve milletvekili Aysel Tuğluk’un “Kürtler bu saatten sonra kaybetmez, kaybettirecek güce sahiptir'' demesi hiç de kulak arkası edilecek bir laf değildir… Artık dayanacakları dağ gibi yasalar ve antlaşmalar olduğunun onlar da farkına vardı. Sözün özü: Hepimize geçmiş olsun, iş bitti…

ARTIK NE ANLIYORSANIZ…

“Totaliter düzen” denince; demokratik hak ve özgürlüklerin baskı altında tutulduğu, bütün yetkilerin bir elde veya küçük bir yönetici grubunun elinde toplandığı pek de demokratik sayılamayacak “bir devlet düzeni” akla gelir ve kısaca “Totalitarizm” diye ifade edilir. Mussolini; “faşizme göre, her şey devletin içindedir ve devletin dışında insani veya ruhsal hiçbir şey yoktur, dahası onun dışında hiçbir şeyin değeri yoktur. Bu anlamda faşizm, totaliterdir ve bütün değerlerin sentezi ve birliği olan faşist devlet, bir halkın yaşamının tüm yönlerini ifade eder, geliştirir ve güçlendirir.” diye yazıyordu… Dolayısıyla totaliter bir düzende, devletin “amaçları” için "bütün yolları” kullanacağı yani, kapsama alanına çocuk sayısı da dahil “sosyal yaşamın tüm faaliyetlerinin” girdiğini kolayca söyleyebiliriz…

***

Ülkemizde de, iktidarın hedefleri doğrultusunda, halkı bıktıran, yıldıran bir propaganda ve toplum mühendisliğini devreye soktuğunu gündeme, “doğal olmayan” bir biçimde, sık sık müdahale edilmesinden anlıyoruz. Ard arda ve beklenmedik bir biçimde yaratılan suni gündem, vatandaşı olayları yorumlayamaz hale getirince, ak ile kara karışıp gidiyor. Araştıran, okuyan, dinleyen vatandaş tedirgin ve mutsuz. Son yılların en mutlu insanlarının dağ başında, yaylalarda yaşayan yani haber dinlemeyen, gazete okumayanların olduğunu söylemek yanlış mıdır?

***

Örnek mi? Gündeme, altından “faso ile fiso” çıkması muhtemel bir şike davası ile “Fenerbahçe kurban” edilirken, bakın ülkemizde neler oluyor: TBMM’de tarihte ilk kez rejimi kilitleyecek boyutta bir “yemin krizi” yaşandı ve yaşanmaya devam ediyor. BDP Diyarbakır'da “kendi meclisini” topladı. Bu ülkenin yasal bir partisinin seçilmiş vekilleri “savaşa hazırız” naraları atarak “demokratik özerklik” ilan etti. ABD yandaşı politikalar güderken “komşularla sıfır problem” politikamız iflas etti. Batı yanlısı tutumumuz yüzünden dost İran ve Suriye Türkiye'yi “tehdit” etti. Dışişleri bakanımız 2012’de yapılacak bir referandumla KKTC’den vaz geçip, Birleşik Kıbrıs’ı önerdi… Bu sırada sokak ortasında 2 asker arkalarından sessizce yanaşan canilerin kafaların sıktığı kurşunlarla infaz edildi. Kısa süre içinde Diyarbakır-Mardin hattında 20 şehit verildi. Ordumuzdan “tutuklanan” ve Hastal’a tıkılan “muvazzaf general” sayısı 45’e çıktı. Onların sadece nefes almalarına izin verilirken, İmralı’da “mahkum, bebek katili” ile devletin tam 20 kez görüşme yaptığı ortaya çıktı.

***

Daha hangi birinden bahsedeyim… Sayın Başbakan şimdiye kadar güttüğü açılımcı politikalardan yavaş yavaş fakat halkın anlamasını istediği dilde, tornistan ediyormuş görüntüsü verirken, halkın dini duygularını sömüren Deniz Feneri davası 3 yıllık bir kuluçka devresinden sonra sesiz ve sakin yürütülüyor. Tam da gerektiği biçimde, bu düzene yakıştığı gibi… Artık ne anlıyorsanız…

YASAKLAR

“Yasaklar” deyince aklıma hep Devekuşu Kabare gelir… Malum kabare; genellikle siyasal, toplumsal ve kültürel yaşamdaki yozlukları, iğneleyici bir dille taşlayan; eleştiri yapan şarkı, parodi, söylev, sözsüz oyun ve şiirden kurulu; çoğu doğaçlama açık gösteri ve oyunların sahnelendiği; oyuncular ile izleyicinin, içli dışlı olduğu bir tiyatro türü, olarak tanımlanır. Bizim de bir zamanlar bu tür, efsanevi bir tiyatro topluluğumuz vardı. 1967’de Haldun Taner’in öncülüğünde kurulan Devekuşu Kabare. Özellikle el değiştirdiği 1978’den, kapandığı 1992’ye kadar, devralan Zeki Alasya ve Metin Akpınar ikilisinin, “askeri rejimin” baskısı altındayken bile “yapabildikleri” toplumsal ve politik taşlamalar bu gün bile büyük bir beğeni ile izlenmektedir.

***

Ancak sadece “izlenmektedir”. Çünkü ülkemizde yapılan bir araştırmadan elde edilen bulgular; katılımcıların % 55,7'si hayatlarından memnun olduğunu gösterdiğine göre belli ki; izleyiciler tiyatro sahnesinin dışında “hayata geçen” asıl oyunda, aldıkları “rolden” memnunlar… “Netekim” 80’li yıllarda eleştirildiği gibi, bugün de siyasi liderler ve sosyal yaşamda ortaya çıkan çelişkiler “özgürce” eleştirilmesi gerekirken, ne yazık ki; siyasi iktidarın “diktacı tutumu” nedeni ile bu cesareti bulabilenlerin sayısı yok denecek kadar azdır. Otokontrol yani özdenetim yaşamın her alanında etkisini inkar edilmez biçimde göstermektedir. Çünkü artık büyüklerimizin ne eleştiriye tahammülü, ne de hicvetmeye, hoşgörüsü kalmıştır…

***

Bu tür eserleri üretenler, “seyirci” kalmak durumunda bırakılmıştır. Hem de ortada bu kadar saçmalık varken… Mesela; Antalya Olimpos’ta gece saat 22.00’den sonra sahilde “yürümek” ve “oturmak” yasakmış… En basitinden, “ayakta durma” meselesi hiç ele alınmamış… Kumluca Kaymakamlığı, “Gece sahilde içki içen ve sarhoş olanlar bölgede ateş yakıyor. Bu da güvenlik zaafı oluşturuyor” gerekçesiyle vatandaşların saat 22.00’den sonra sahile gitmelerini yasaklamış. Uygulamadan haberi olmayanlar 22.00’de “yürüyüşe çıktıklarında” ya da dinlenmek amacıyla sahil kenarında “oturduklarında” jandarma tarafından uyarılıyor… Yasağın sabah 05.00’e kadar sürdüğünü kaydeden yetkililer, “Olimpos, antik bir kent, arkeolojik bir bölge. İçki içmek yasak değil ama insanlar sarhoş olunca tehlike yaratıyorlar. Ateş yakıp ormanlık alanların yanmasına neden oluyor. Ayrıca orada Caretta caretta’lar var. Bu nedenlerden dolayı bu kararı aldık” şeklinde açıklama yapıyorlar.

***

Oysa yasaklar, sorunları daha da karmaşık hale getiren kararlardır. “Yasaklarım olur biter,” zannedersin fakat ne olur ne de biter… Çünkü toplumun kendi kararı olmayan yasaklar, çiğnenmek için vardır. Kısacası sadece sorun çözme aczi içinde olan “kolaycılar” yasaklara rağbet eder. Eleştirilmeyi sevmez, yergiye, hicve tahammül edemez… Caretta caretta’ların denize ulaşmasını sağlamaktan ya da ateş yakılmasını önlemekten aciz olanların, içki içip etrafı rahatsız edenlere insani önlemler alamayan “faşist ruhluların” işidir, yasaklarla vatandaşların hakkını gasp etmek. Hem de kaymakamlık aracılığı ile…

VARIN ARTIK SİZ DÜŞÜNÜN

Geçen sene, 19 Haziran Cumartesi gecesi, “Irak sınırındaki” Şemdinli Gediktepe’de bulunan askeri birliğe 50 kadar terörist saldırmış ve o “kara gecede” 11 evladımız şehit düşmüştü. Suçlu mu? Derhal ilan edildi. Hatta; “açılımcı” Meclis Başkanımız, Genelkurmayı “tatmin edici bir açıklamaya” bile davet etmişti… Peki ne oldu? Şehitlerin naaşları, “kanları yerde kalmayacak” masalları arasında, “Vatan topraklarına emanet” edilmek üzere memleketleri olan Zonguldak, Muğla, Mersin, Ankara, Edirne, Konya, Maraş, Kayseri, Aydın, Edirne, Adapazarı illerine gönderildi ve olay bitti… Kimse; bu 50 kişilik terörist grubun, Kuzey Irak’tan nasıl olup da elini kolunu sallaya sallaya gelip, tam teçhizatlı bir “askeri birliğe saldırma cesareti” bulduğunu bir türlü sorgulayamadı… Ateş düştüğü yeri yaktı. Şehitlerimizin geride bıraktığı yüreği yaralı aileleri ve öksüz kalan çocukları unutulup gitti.

***

Yaptıkları salt “rey’sel” tespitlerle toplumda “etnik farklılıkları derinleştiren” iktidarın, ortaya attığı açılım hikayeleri, PKK’yı ardına alan Kürtçülerin sınırsız taleplerini karşılayacak düzeye erişmeyince önce; İmralı’dan verilen talimatla kurulan DTK (Demokratik Toplum Kongresi) Diyarbakır’da toplandı. 14 Temmuz 2011 Perşembe sabahı DTK’nın sözcüsü Aysel Tuğluk “Kürt halkı adına demokratik özerkliklerini” ilan etti.

Aynı gün…

***

Yani yine; 14 TEMMUZ 2011 Bu kez, Irak sınırına “yüzlerce kilometre uzaktaki” Diyarbakır ili Silvan ilçesi kırsal kesiminde, arazide arama tarama yapan bir birliğimiz, “gündüz vakti” saat 14.45 sularında, dinlenme molası verdikleri ormanlık alanda, bir grup teröristin pususuna düştü. Yakın mesafeden teröristlerce atılan el bombalarının etkisiyle çıkan yangının da katkısı ile 13 askerimiz şehit oldu. Ayrıca, ikisi ağır olmak üzere 7 askerimiz yaralandı. Şehitler yine yapılan törenin ardından her zaman olduğu gibi “Vatan topraklarına emanet” edilmek üzere memleketleri olan Adana, Erzincan, Gaziantep, Giresun, Konya, Giresun, Samsun, Zonguldak, Ankara, Ağrı, Şanlıurfa, Tekirdağ illerine uğurlandı. Yandaş medya hiç duraksamadan yine TSK’yı ve personelini suçladı. Genelkurmayın yapacağı soruşturmadan tatmin olmayan hükümet, İçişleri Bakanlığının da ayrıca olayı soruşturması için gereken talimatı verdi…

***

Kimse terör örgütüne tek laf etmedi. Hatta Türk ordusunu “orantısız güç” kullanmayla, “dağda pusu kurup” terörist avlamayla suçlayıp, yerden yere vuran Kürtçü Türk aydınlarımız, siyasilerimiz, iş adamlarımız pusu kurmak sanki sadece teröristlerin hakkıymış gibi “tık” bile diyemedi, ölüp giden 13 şehidimizin ardından… Dünyanın hangi ülkesinde, bir terör örgütü bu kadar “desteklenir” varın artık siz düşünün…

YARINI DA DÜŞÜNMELİSİNİZ

İstanbul’daki Roman Kurultayı’nda Sayın Başbakan’ın konuşması sırasında, saygısızlık yapıp “Parasız eğitim istiyoruz, alacağız” yazılı pankart açan Ferhat Tüzel ve Berna Yılmaz derhal tutuklanıyor… “Tutuklu” bu gençler tam 17 aydır “örgüt üyesi” suçlamasıyla cezaevinde… Herhalde mahkeme 17 aydır “varlığından emin olduğu delillere” ulaşamamış olacak ki haziran ayı içinde; yine tutukluluğun devamına karar verdi. Mahkeme “delillere ve savcının talebine uygun olarak” bu kararı aldığını kayda geçirse de, bir süre önce HSYK kararnamesi ile özel yetkisi kaldırılarak Büyükçekmece Adliyesi’ne atanan Savcı Kasım İlimoğlu, “2 gencin beraatını ve derhal tahliye edilmelerini” istemişti… Anlaşılan o ki, artık bu türden tayinler ve adalete “kraldan daha çok kralcıların” müdahalesi ne ilk ne de son olacak. Sanki bu tespitin gerçekliğini onaylar gibi HSYK bugün de, Balbay ve Haberal’ın tahliyesinden yana oy kullanan 13. Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı Köksal Şengün’ü Bolu’ya tayin etti…

***

İnsanın isyan edesi geliyor. Deniz Feneri e.V. ile ilgili olarak açılan davada 900 küsur gün sonra tutuklanmasına karar verilen zanlılar, Zahit Aman ve Zekeriya Karaman’ın “bu kadar zamandır” delilleri karartması mesele edilmemişken, Allah aşkına bu çocuklar hangi delilleri karartabilirler ki? Tutuklu gençlerin avukatı Taylan Tanay mahkemenin, savcının mütalaasını “okumadan” karar verdiğini savunarak, “Bir taraftan savcı tahliye istiyor. Ama aynı gerekçelerle heyet, tutukluluk halinin devamına karar veriyor. Duruşma 6 Ekim’de görülecek. Dolayısıyla tutukluluk süreleri 19 aya çıkmış olacak. Mahkemenin bundan sonraki yaklaşımının ne olacağını merak ediyoruz. Umarız savcının değişmesiyle birlikte bu mütalaadan geri adım atmaz. İlimoğlu özgürlükçü yaklaşan bir savcıydı. Mahkemenin, zanlı lehine görüş bildiren savcıyı yok saydığı anlaşılıyor” dedi.

***

Ergenekon Operasyonlarından tutun da, Şike Operasyonlarına kadar adeta, “zevkine” tutuklananların başına gelen de budur. Oysa mahkemeler ve kanun adamları yasaların verdiği yetkileri, hak ve özgürlükleri “genişleten” bir anlayışla yorumlanması ve uygulanması gerekmektedir… Bu manada; “önyargının” hüküm sürmediği, zanlıların “peşinen suçlu sayılmadığı” mahkemelere sahip olan ülkelerde, sanıkların lehine olan en küçük bir “emare” bile değerlendirilirken, bizde sanıkların lehine delilleri ortaya çıkarmak için bir çaba gösterilmediği gibi, lehte delillerin göz ardı edildiği, gizlendiği veya mahkemeye ulaşmasının geciktirildiği ortaya çıkarılmadı mı? Bu gün önyargıları ile “peşin” mahkumiyetler vererek özgürlükleri kısıtlamayı zevk edinenlerin bir gün aynı duruma düşmeyeceklerini kim garanti edebilir ki? Onlara hatırlatmak isterim “yarını” da düşünmelisiniz…

***

Tüm toplum uzun tutukluluk sürelerinden ve mahkemelerin insan hak ve özgürlüklerini hiçe saymasından rahatsızdır. Dolayısıyla en azından acilen “tutukluluk süreleri insani bir düzeye” çekilmeli, insanların kaderi, siyasi müdahalelere veya kafası karışık iki üç hakimin ya da savcının eline bırakılmalıdır. İşte en azından “bu yüzden” imza krizini sona erdiren AKP’nin alaycı bir tavırla fakat düştüğü çirkin durumdan kurtulmanın sevinci ile bayram ederek, imzaladığı mutabakat metni son derece önemlidir. Madem ki, iktidarla muhalefet aynı fikirde, hadi bakalım gösterin gerçek yüzünüzü…