RİTMİK PALAVRALAR

Bugün 19 Mayıs, Atatürk’ü anma Gençlik ve Spor bayramı.

Yine bu memleketin en yüksek makamlarını işgal eden “ritimci tavuklar” yine gerçek duygularını asla dile getirmeden, en sahte mimikleri ile alışkın olduğumuz, gelgelelim hemen “kandığımız”, riyakar tutumları ile “dem tutmaya” devam edecekler.

***

Bütün umutların tükenmeye başladığı bir dönemde Mustafa Kemal Atatürk’ün, ‘Türk Milleti için bağımlı yaşamaktansa ölmek daha iyidir’ diyerek Samsun’a çıkması, bağımsızlık ve özgürlük mücadelemizin de başlangıcı olmuştur… Diye başlayan “ritmik palavralarının” ardından içinde bol bol; “Gençlik… Türk Milleti… Makus talih… Esaret altında var olunamayacağı… Kutsal vatan toprakları….Kurtuluş Savaşı destanı… Mustafa Kemal Atatürk’ün önderliğinde… Samsun’dan yakılan özgürlük ateşi... Bugünkü mevcudiyetimiz ve özgürlüğümüz… Çağdaş medeniyet seviyesi…Millet iradesi… Gençlere emanet…” Sözleri geçen palavraları, belki de ne anlama geldiğini dahi fark edemeden, danışmanlarının yazdıklarını kağıttan okuyacaklar.

***

Ve bu söylem muhakkak ki; “Sevgili Gençler; binlerce şehit vererek, sıkıntı ve yokluklar içinde, büyük özverilerle kurulan Türkiye Cumhuriyeti sizlere emanettir. Bu değerli emaneti yaşatmak ve sonsuza kadar korumak, gelecek kuşaklara en iyi şekilde aktarmak, en başta gelen görev ve sorumluluğunuzdur.” şeklindeki sahte bir cümle ile sonlanacaktır. Oysa tarihte yaşananlar ne kadar doğru ve gerçek ise, bugün söylenenlerin hepsi “yalan”, söyleyenler ise “riyakar” ve ellerine geçirdikleri imkanlardan gençlerin yararlanmasına göz yumamayacak kadar da “haris”tirler.

***

Çünkü bu ülkede hala, okuma yazma bilmeyen gençler varsa, ailelerinin binbir zorlukla okuttuğu “mesleğinde uzman” genç, işsiz güçsüz serseri mayın gibi geziyorsa, ya da koca koca üniversitelerin “itibarlı diplomaları” ile, kapı kapı dolaşıp “Ne iş olsa yaparım abi” diye iş arıyorsa, yoksulluktan evlenemiyorlarsa, yaklaşık yüzde otuzunun sosyal güvencesi hiç yoksa, iş bulanlar bile sigortasız, karın tokluğuna müteahhit firmalara esir edilmişse ne gençliği ne bayramı. Vaz geçelim bu ritmik palavralardan…

DÜNYANIN EN ZOR İŞİ

Bülent Arınç, “yeni dönemde yeni Meclis Başkanı'nın ilk işi, vekillerimiz için maaşlarıyla, özlük haklarıyla ilgili yeni bir özel kanun çıkartmaktır” diyerek, kazanmayı garanti gördükleri seçimden sonraki ilk işlerinin “vekil maaşlarının” arttırılması olduğunu açıkladı. Daha önce de, Cemil Çiçek, “Herkesin maaşını düzenliyoruz ama kamuoyundan çekindiğimiz için kendi maaşlarımızı düzenleyemiyoruz…. Milletvekili, bir kamu görevlisinden daha az imkanı hak etmiyor. Dünyanın en zor işini yapıyoruz. Sabahlara kadar çalışıyoruz…” demişti.

Nasıl iyi değil mi? Herkes “kolay” işlerde çalışırken, zavallılar “zor iş” yapıyormuş... Üstelik, sanki bizim davetimizle “vekil olmuşlar” gibi, bir de isyan ediyorlar… Oysa bu ülkede “milletvekilleri” dışında, istediği bir işi yapabilen kaç kişi var ki? Hiç düşündüler mi acaba, kaç kişi istediği üniversitede okuyabilmiştir? Kaç kişi eğitimini aldığı mesleğini icra edebilmektedir? Kaç kişi ayda 5600 dolar kazanabileceği bir iş yapabilmektedir? Kaç kişi, “Ağır işçi” vekillerimiz gibi, “bir ay tek, bir ay çift” maaş alıyor? En iyisi bir karşılaştırma yapalım. Yapalım da, attığımız “oyla” kimlerin 7 sülalesini birkaç yüzyıl ihya edeceğimizi bilelim…

NORVEÇ: Kişi başı milli geliri: 98.000 $. Milletvekili maaşı: 7.500 $. Yan ödeme: Yok. Emeklilik: 65'ten sonra. Maaşın milli gelire oranı: % 7.6.

İSVEÇ:Kişi başı milli geliri: 65.000 $.. Milletvekili maaşı: 4.200 $. Yan ödeme: Yok. Emeklilik: Yok.

DANİMARKA: Kişi başı milli geliri: 64.000 $.Milletvekili maaşı: 5.000 $. Yan ödeme, emeklilik: Yok.

FİNLANDİYA: Kişi başı milli geliri: 52.000 $.Milletvekili maaşı: 4.000 $. Yan ödeme: Yok. Emeklilik: Memur gibi. Maaşın milli gelire oranı: % 7.6.

HOLLANDA: Kişi başı milli geliri: 52.000 $. Milletvekili maaşı: 5.660 $. Yan ödeme: 150 $. Emeklilik: Memur gibi. Maaşın milli gelire oranı: % 10.8.

AVUSTURYA: Kişi başı milli geliri: 50.500 $. Milletvekili maaşı: 8.100 $.Yan Ödeme, emeklilik: Yok.

BELÇİKA : Kişi başı milli geliri: 47.000 $. Milletvekili maaşı: 5.064 $.Yan ödeme: 1.423 $.Emeklilik: Yok.

İNGİLTERE: Milli geliri: 46.500 $.Milletvekili maaşı: 6.200 $.Yan ödeme: Londra kenti 9 gidiş-geliş bileti. Emeklilik: Memur gibi.

FRANSA: Kişi başı milli geliri: 46.000 $. Milletvekili maaşı: 4.648 $. Yan ödeme: Yok. Emeklilik: 55 yaş sonrası.

İTALYA: Kişi başı milli geliri: 40.000 $. Milletvekili maaşı: 9.150 $. Yan ödeme, emeklilik: Memur gibi.

İSPANYA:Kişi başı milli geliri: 37.000 $. Milletvekili maaşı: 2.312$. Yan ödeme: 1.500 $. Emeklilik: Memur gibi. Maaşın milli gelire oranı: % 4.

ÇEK CUMHURİYETİ: Kişi başı milli geliri : 21.000 $. Milletvekili maaşı : 1.900 $. Yan Ödeme: Yok. Emeklilik: Yok

LİTVANYA:Kişi başı milli geliri: 15.000 $. Milletvekili maaşı: 820 $. Yan ödeme:Yok. Emeklilik: Yok.

POLANYA:Kişi başı milli geliri: 14.000 $. Milletvekili maaşı: 1.893 $. Yan ödeme: Yok.Emeklilik: Yok.

TÜRKİYE : Kişi başı milli geliri: 10.000 $... Milletvekili maaşı: 5.600$ (üstelik bir ay tek, bir ay çift maaş)...Yan ödeme: Harcırahlı. Emeklilik: Yaş sınırı yok. Çifte emekli geliri var. Maaşın milli gelire oranı: % 56. Sosyal haklar: 2 yılda emeklilik hakkı. Emekli olunca ömür boyu ayda 6000 TL maaş.

Enflasyonun düştüğünü, ekonominin büyüdüğünü, ülkenin güllük gülistanlık olduğunu her fırsatta “koro halinde” ilan eden iktidarın; “sözcüsü!” Memlekette atılan her adıma, hatta enflasyon hesaplanırken “enflasyon sepetine” atılacak emtiaya dahi vakıf olan Sayın Vekilim! Yoksa çizdiğiniz memleket manzarası sadece “hayalleriniz” miydi? Yeterli gördüğünüz net 550 TL asgari ücret ile taşerona köle olmasına göz yumduğunuz, sendikasız, sosyal hakları gasp edilmiş bu kadar “vekili olduğunuz” kıt kanaat geçinen vatandaş varken, “mırın kırın etmeniz” ayıp olmuyor mu? Kaldı ki; bizim ülkemizde “parti liderine yakın ol, otuzunda vekil, otuz iki yaşında 6000 TL maaş ile emekli ol” hali, yani “avantası” varken, aday olmasanız ne olur?

BU SORULARIN MUHATABI İKTİDARDIR

Kılıçdaroğlu “Kimyasını bozacağım” demişti de pek inanmamıştık. Gelgelelim seçim meydanlarında öyle şeyler oluyor ki; iktidarın ne kimyasının, ne de tahammülünün kaldığı anlaşılıyor. Çünkü eskiden, “alternatifleri bile yok” diye gururla bahsettikleri “projeleri” falan kalmadı. Ikına sıkına ortaya koydukları “çılgın proje”ye ise en güzel cevabı ise Bahçeli verdi. “Bu memleketin aklı başında projelere ihtiyacı var... Artık “iktidarın sesinden” sadece ve sadece, “inanç, edep, nezaket, zarafet vaazları” dinleyebiliyoruz. Hem de ortada bu kadar “ahlaksız kaset” dolaşırken…Ve işin garibi; “inanç avukatlığı” yapıp bu kez de, “Arapça gazete parçasına bile, ayet olabilir diye hürmet eden” halkımızın halisane duyguları üzerinden yeni “nifak tohumları” ekiliyor..
***
Oysa Türkiye’de bu kısacık dönemde bile, meydanlarda halka açıklanması gereken pek çok olay oldu. Örneğin; 12 Haziran seçimlerinde kullanılacak “oy pusulalarının basımı ihalesinde” yaşanan “ihale skandalı”… Bir firma, oy pusulası basım ihalesini, önce “11 milyon 990 bin liralık” teklifle kazanıyor. Bu olağanüstü yüksek rakama yapılan itiraz üzerine ihale iptal ediliyor. Tekrarlanan ikinci ihaleyi de aynı firma, fakat bu kez, “899 bin liraya” indirdiği teklifi ile alıyor. Peki, bu sağduyuya aykırı durum karşısında, iptal edilen ilk ihalede “muhammen bedeli” belirlemeyip “devletin malını deniz” yapanların kimler olduğunun açıklanması gerekmez mi? Eğer ilk ihale iptal edilmeseydi; 11 milyon liralık “cukka”nın, şu seçim döneminde nasıl paylaşılacağını bize Bekçi Murtaza mı izah edecek?
***
Bu ihale ile ilgili olarak, eski başkan Sinan Aygün diyor ki; “Bu ihalede de, kimsenin ATO’dan muhammen bedel istemediğini, kendilerinin de belirlemediğini görünce, biz ihaleyi yakından takip ettik… Baktık ki 12 milyon liraya yakın fahiş bir rakam çıkıyor. Hemen 30-40 tane matbaa ismi belirledik… Faks çektik; ‘Bu ihale olmaz, bunlar da katılacaklar’ diye. Biz müdahale edip veryansın edince, ihaleyi iptal etmek zorunda kaldılar… Çok da iyi oldu. 12 milyon lira ne, 900 bin lira ne? Aradaki farka bak. Demek biz ortalığı ayağa kaldırmasaydık, 1 liralık işi 12 liraya yaptıracaklardı. Kim, neden yapıyor bilemem ama bu işler organize işler.” İster inanın ister inanmayın…
***
Öte yandan, iktidarın saygın temsilcilerinin bir an önce, diğer partilerin vaatlerini ya da liderlerini, birer birer eleştirmeyi, aşağılamayı bırakıp, Ergenekon sanıkları aleyhine üretilenler de dahil, “seri üretim yaparak adeta kurumsallaşan” ve seçim yaklaştıkça “mantar gibi pırtlayan” siyasileri konu alan kasetleri piyasaya süren ve anında belli gazetelere servis eden “kaset çetesinin”, neden bulunamadığını da açıklamalıdır. Bu içeriği kadar, elde ediliş şekli de “iğrenç ve ahlaksız kasetlerin” maalesef özellikle MHP’yi barajın altına çekmeyi hedeflediği kamuoyunca kabul edilmektedir. Doğal olarak da, muhatabı “meyveli ağaç” iktidardır. Öyleyse iktidarın sesinin, vaazı bırakıp, işinin gereğini yapmasının yani, seçim alanlarını “tenekeli mahalle” havasından çıkarmasının tam da zamanıdır.

FAYDACILIĞIN MEMLEKETİ SOKTUĞU ŞU HALE BAKIN!

Faydacılık yani Pragmatizm denilen düşünce biçimi “hem iyinin teorisi hem de doğrunun teorisi” diye tanımlansa da sakın bu sizi yanıltmasın… “İyinin teorisidir”, çünkü en fazla “faydayı sağlayanın yanındadır”… Onların “fayda” dedikleri ise, bir tatmin olma duygusu olabileceği gibi esasen “elle tutulur gözle görülür” malum değerlerdir… “Doğrunun teorisi” denmesi ise, “neticeye ulaşmak” için her şeyi mubah saymasından gelmektedir. Yani, eğer bir olgu ya da görüş pratikte uygulanabiliyorsa ve istenilen sonucu veriyorsa, pragmatistler, “sağduyu ile çelişip çelişmediğine bakmaksızın” gereğini yapar. Örneğin; İktidara daha sıkı tutunabilmek için “ileri demokrasi” diye bir hikaye uydurup dağdaki PKK’lıyı Habur’da törenle karşılar…
***
Bu akımında “işin özü”, bilgi, eğitim, yetenek ya da problemlere bilimsel çözümler değildir. “En fazla fayda getiren hareket, en iyi harekettir” anlayışı, pragmatist yaklaşımın geleneksel kalıbıdır. Ve maalesef bizde, iktidar sahipleri, adeta pragmatizmin esiri olmuşlardır. Onun içindir ki, çok iyi eğitimli ve yetenek sahibi kişiler bizde iyi statülere erişemez. İktidar sahiplerinin, yetenek ve ehliyet aramadan “kontrolleri altındaki şahısları”; iktidarlarını pekiştirecek, etki alanlarını arttıracak kurumlara atamalarının sebebi budur. Ve nasıl bir fiyaskoya sebep olursa olsun “vazgeçilmez” olmaları hedeflerine sağladıkları “fayda”dandır. İşte onun için “YGS’ deki şifre skandalında” bütün büyüklerimiz tatmin oldu. Onun için büyüklerimiz; “Madem kopya yapılmayacaktı şifreye neden gerek duyuldu?” diye sormadı bile…
***
Ancak bazı problemlerin çözümünde pragmatist yaklaşımlar fayda da sağlayabilir. Örneğin; ülkemizde TL’den sıfır atılması bunun en güzel örneğidir. Ancak, sağduyudan uzak, “en fazla fayda getireceği düşünülen bazı yaklaşımlar” yüzünden, uzunca bir süredir ülkemizde gelişen olaylar, “Faydacılığın”, korkunç sonuçlar doğurabileceğini de göstermiştir… Nasrettin Hocanın hesabı; koyunlar geçerken tüyleri takılsın da, ip eğireyim diye “diken, eken” büyüklerimiz, o büyüttükleri dikenlerin üzerine memleketi oturtmak üzeredir… Yıllarca demokrasinin gereklerini, “herkes için, etnik kimlik, inanç ayrımı yapmadan, ötekileştirmeden yap!” Diye, bu ülkede ne kadar aklı başında adam varsa yalvardı… Ne oldu? Bu insanlara “geri zekalı, cahil, statükocu” muamelesi yapıldı. Neden? Çünkü o günkü “siyasi avanta” onu gerektiriyordu… Sonuç mu? “Pandoranın Kutusu” açıldı.
***
Başımıza bu belayı saranların, bugün seçim meydanlarında “birlik beraberlikten , bölünmez bütünlükten”, dem vurup hamasi nutuklar atmasının bir anlamı kalmamıştır. Seçim yaklaştıkça, düne kadar “gaz verdiği” ayrılıkçı akımlara “siyaset adı altında gençlerin kanından beslenen vampirler, istismarcılar” diye feryat eden iktidarın sesi de, felsefesi de; BDP’li bir milletvekilinin, "Kürtler hükmünü vermiştir. Kürtlerin sabrı da, tahammülü de bitmiştir. Devletle olmuyorsa, halkımız kendi demokrasisinin kuracak kadar örgütlüdür. Bu statüsüzlük durumu daha fazla devam edemez. Mısır gibi mi olur, Suriye gibi mi bilinmez. Ancak, bir statü kazanılacak ve ne pahasına olursa olsun savunulacaktır" tehditleri altında boğulup gitmiştir… Faydacılığın memleketi soktuğu şu hale bakın! Başımıza kim bilir daha neler gelecek?

BİRİSİ YALAN SÖYLÜYOR AMA…

Hükümete bakarsanız Türkiye, bolluk ve refah içinde yüzen adeta bir cennet. Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Teşkilatı (OECD) raporlarına göre ise durum “kel”. Türkiye’de her dört çocuktan biri “açlık sınırında” yaşıyor!.. Yani birileri yalan söyleyip ya büyün dünyayı aldatıyor, ya da bizim gariban vatandaşı… Zamanında “Halkın yaşam standardını iyileştirme, işsizliğin ortadan kaldırılması, ülkelerin sürekli ve dengeli gelişimi için politikalar üretme”, gibi amaçlarla kurulmasına önayak olduğumuz, yani “kurucu üyesi” olduğumuz bu kurum; herhalde dayandığı verileri “Bekçi Murtaza’dan” alıp Türkiye konusunda, dünyayı aldatmaya kalkıyor olamaz..
***.
Geçenlerde Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Teşkilatı(OECD) ilk kez “aile değerleri” üzerine hazırladığı raporunu yayınladı. “Aileler değişiyor” başlıklı raporda OECD’ye üye 34 ülkedeki kadın işgücü, aile ferdi sayısı ve yoksulluk ele alındı. Raporda, açlık sınırında yaşayan çocuk sayısı ile ilgili iç burkan bir tablo ortaya çıktı. Açlık sınırında yaşayan çocuklarla ilgili olarak “Türkiye’deki kadın işgücünün büyük ölçüde azalması çocukların açlık oranının artmasına sebep oldu” açıklaması yapıldı. Zaten hükümetin “tüccar zihniyeti” ile tercih ettiği ekonomik politika, tekstil, hayvancılık hatta tarım gibi alanlarda, dışa bağımlı olduğuna göre, sonuç doğaldır… İşte OECD raporundan çarpıcı sonuçlar:
***
DÖRT ÇOCUKTAN BİRİ AÇ: Yoksulluk sınırında yaşayan çocuk sayısının Türkiye’de yüzde 24.6 olduğu belirtildi. Bu oranla Türkiye 39 ülke arasında İsrail ve Meksika’nın ardından üçüncü sırada. İstatistiklere göre Türkiye’de her 4 çocuktan biri açlık sınırında yaşıyor. OECD ortalaması yüzde 12.7. ÇOCUK ÖLÜMLERİNDE ÖNDE: Türkiye çocuk ölüm oranında birinciliği kimseye bırakmıyor: Her 1000 doğumda 21 ölüm yaşanıyor. OECD ortalaması her 1000 doğumda iki ile üç arasında değişiyor. Diğer yandan Türkiye’de yaşama tutunabilen çocukların yüzde 67’si hayatlarından memnun. Türkiye’nin önünde Macaristan (%81) ve Çek Cumhuriyeti (%81) bulunuyor. OECD ortalaması yüzde 86.
ANNE, BABA VE 2 ÇOCUK: Ortalama bir ailenin 4 ferdi olduğu Türkiye, OECD ülkeleri arasında en kalabalık aile olarak zirveyi Meksika ve Şili ile paylaşıyor. OECD ortalaması 2.56. Evli olmadan aynı evde yaşayan çiftlerin en az olduğu ülke Türkiye, listedeki 34 ülke arasında sonuncu. Türk insanının yüzde 45’inin ailesiyle, yüzde 5’inin yalnız yaşadığı belirtildi.
GENÇ ANNE ORANI YÜKSEK: Doğum izninin en az olduğu ülkeler Türkiye, Yunanistan, İsviçre ve Slovenya. Doğum oranı 1995’te Türkiye’de 3 olarak belirlenirken bu oran 2009’da 2’ye indi. Türkiye, Şili, ABD ve Meksika ile birlikte genç doğum (19 yaşından önce anne olanlar) oranında üst sıralarda yer alıyor. Her 1000 doğumdan 35’inin genç anneler gerçekleştiriyor.
ÇALIŞAN KADIN ORANI DÜŞTÜ: 1980’e yüzde 40’ı çalışan Türk kadınının 2009’da bu oranının yüzde 26.4’e düştüğü belirtildi. Türkiye bu oranla Endonezya (49) ve Hindistan’ın (%34) gerisinde kalarak sonuncu oldu.
***
HER 5 ÇİFTEN BİRİ EĞİTİMLİ: Tek çalışanın olduğu aile oranının yüzde 60 olduğu Türkiye’de; çiftlerin yüzde 5.6’sında, hem erkek hem de kadının yüksek eğitim aldığı, yüzde 62’sinin ise maalesef eğitimsiz olduğu, tespit edilmiş… Kim bilir? Belki de; daha dün Adana’da çiftçiye hakaret edenlerin, Aydın’da 2009 yerel seçimi öncesi şehir içinde tur atan otobüse “Allah cezanızı verecek” diye bağıran “13 yaşındaki çocuğu” otobüs içine çağırıp “darp edenlerin”, bu gün “insanlık timsali, masumiyet abidesi” kesilmesinin ve bunu kimsenin “hatırlamayacağından emin” sahnelerde rol kesebilmesinin; belki de sebebi budur.